tag:blogger.com,1999:blog-17139975904759816532009-12-31T09:59:57.699+08:00ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.comBlogger135125tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-4126601676436853792009-12-30T02:30:00.001+08:002009-12-30T10:14:10.857+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"><br />စင်ကာပူမှာ နေရတဲ့ဘဝက အတော်ကို မလွယ်ပါဘူး။ တခါတလေတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်း မသိအောင် ရှုပ်ရှက်ခတ် နေတတ်ပါတယ်။ အခုရက်ပိုင်းတော့ ပရော့ဂျက်တစ်ခုနဲ့ ချာလပတ်လည်နေတာကြောင့် နေ့မှန်း ညမှန်းမသိအောင်ကို ဖြစ်နေပါတယ်။ ညအိပ်ရင်လည်း စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့် အိပ်လို့မရ။ တရေးနိုး အလုပ် ထလုပ်မယ်ဆိုပြီး နှိုးစက်ပေး။ နှိုးစက် မြည်ပြန်တော့လည်း ညစဥ်ရက်ဆက် အိပ်ရေးပျက်ထားတဲ့ အရှိန်နဲ့ မထနိုင်။ နှိုးစက်ပိတ် ပြန်အိပ် ဒီလိုနဲ့ သံသရာ လည်နေပါတယ်။ မျောက်များ ညအိပ်ရာဝင်နေတုန်း မြေကြီး ပျောက်သွားမှာ စိုးလို့ သစ်ပင်အောက်ဆင်း မြေကြီးကို လက်နဲ့ ၃ ချက် ပုတ်ကြည့်တယ် ဆိုတာကို သွားသတိရပါသေးတယ်။ ကိုယ်လည်း အဲဒီမျောက်တွေလို ဖြစ်နေပြီလား လို့ တွေးပြီး ပြုံးမိပါသေးတယ်။<br /><br />ခရစ်စမတ် ရုံးပိတ်ရက်ရှည် ကို တခြားသူတွေက တွေးပြီး ပျော်နိုင်ပေမယ့် ကိုယ့်မှာတော့ မပျော်နိုင်ပါဘူး။ ခရစ်စမတ် အကြိုညကတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးမေ့ပြီး တစ်ရက်လောက်တော့ အပြည့်အဝ အနားယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက် ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အဲဒီညက အနောက်ဖက် ကမ်းခြေ (West Coast) က ပန်းခြံထဲ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူ ရောက်သွားပါတယ်။ သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဂစ်တာတီးဖို့ သွားတာပါ။ စိတ်ကနေနိုင်ပေမယ့် လူက မလိုက်နိုင်တော့လို့ ည ၁ နာရီခွဲလောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ <br /><br />အိမ်ရောက်တော့ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွေးတွေ အားလုံးကို ခေါင်းထဲက ထုတ်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်လိုက်ပါတယ်။ မနက်ခင်း စောစောထ ဘလော့ဂါ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ အလှူကို သွားမယ်လို့ စဥ်းစားထားပေမယ့် မနက်ရောက်တော့ တော်တော်နဲ့ မထနိုင်ပါဘူး။ အိပ်ရာက နိုးတော့ ချက်ချင်းပဲ အလှူကို ပြေးပါတယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးလို့ ဘယ်လို သွားရမလဲ စဥ်းစားနေတုန်း ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာပဲ ကိုဖိုးစိန် နဲ့ ကိုဘိုဘို (မိုးကုတ်သား) တို့နဲ့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် တွေ့တာနဲ့ သူတို့နဲ့ အတူ ပါသွားပါတယ်။ အလှူမှာ နောက်ဆုံးရောက်တဲ့ ဧည့်သည် ၃ ယောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက် အပါအဝင်ပါပဲ။ <br /><br />အလှူမှာ ကျွေးတဲ့ ထောပတ်ထမင်းက အတော်ကောင်းပါတယ်။ ထမင်းစားပြီးလို့ မကြာခင်မှာပဲ အားလုံး ပြန်ကြတာမို့ ကျွန်တော်ပါ ရောပြီ: ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ညနေဖက် လာဦးမှာလား မေးတော့ ကတိမပေးရဲပါဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက် ကပ်စတန်မာ ဖုန်းဆက်မှာ ကြိုတွေးပြီး ရင်မောနေလို့ပါ။ ဒီညတော့ အလုပ်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး နားချနေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လာနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်လို့တော့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရောက်ပြီးတော့ အလုပ်လည်း မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လုပ်နေပါတယ်။ အရင်တစ်ညက ၇ နာရီလောက် အိပ်ရပေမယ့် ၄ နာရီ ပြည့်အောင် မအိပ်ရတာ တစ်ပတ်လောက် ရှိပြီမို့ ခေါင်းထဲမှာ မကြည်မလင် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ပြန်အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။ အိပ်ရာက နိုးတော့ ည ၉ နာရီလောက် ရှိပါပြီ။ ဟောလီးဒေးမို့ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ မနက်ဖြန် မနက်မှ ကပ်စတန်မာနဲ့ ကြည့်ရှင်းမယ် တွေးပြီး ဒီတစ်ညတော့ ဘလော့ဂါ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့ အတူ သွားတွေ့ဦးမယ်လို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့ အိမ်က ထွက်ခဲ့ပါတယ်။<br /><br />Eunos အမ်အာရ်တီ ရောက်မှ ကိုအင်ဒရူး (ရွက်လွှင့်ခြင်း) တစ်ယောက် အခုတလော ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေတာ သတိရလို့ ဖုန်းဆက်ပြီး လှမ်းမေးပါတယ်။ ကိုအင်ဒရူးက အွန်လိုင်း မဝင်ဖြစ်တာ ကြာပြီမို့ ဒီနေ့ ပွဲရှိတာတောင် မသိဘူး ပြောပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်မှ လာခဲ့တော့မယ်လို့ ပြောပါတယ်။ Eunos ကနေ အိစ်ကုတ် ကို ဘတ်စ်ကား စီးလာပြီး ကားမှတ်တိုင် ရောက်မှ ဘော်ဒါကြီး ကိုသီဟသစ် ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါတယ်။ ဘယ်မှာလဲ မေးတော့ ပါဆားရစ်စ် ကမ်းခြေမှာ ဆိုလို့ ငါတော့ နေရာမှားပြီဟ တွေးမိပြီး လန့်သွားပါတယ်။ နောက်မှ သူက သူတစ်ယောက်တည်း ပါဆားရစ်မှာ ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူ ရှိနေတာ ကျန်တဲ့သူတွေ အိစ်ကုတ်မှာ ရှိတယ် ပြောမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ မမပြာ (ကောင်းကင်ပြာ) ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်ပါတယ်။ မမပြာက မက်ဒေါ်နယ် အနားက ကျောက်ဆောင်မှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ လူစုကို ရှာပြီး လာခဲ့ လို့ ပြောပါတယ်။<br /><br />သူတို့နဲ့ တွေ့တော့ ည ၁၁ နာရီ ထိုးခါနီးပါပြီ။ တွေ့မယ့်တွေ့တော့ မနည်းမနောပါပဲ။ အရင်ဆုံဖူးခဲ့တဲ့ ဘလော့ဂါတွေရော တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးတဲ့ သူတွေရော အများကြီးပါပဲ။ ရောက်ရောက်ချင်း ဂိမ်းကစားဖို့ ပြင်နေတာနဲ့ ကြုံပါတယ်။ ညီလေး တောင်ပေါ်သားက အခုလာတာ ကိုဇက်တီလို့ မိတ်ဆက်ပေးတော့ သူ့ဘလော့ခ် ဖတ်မရဘူး လို့ အော်လိုက်တဲ့ အသံ အရင်ဆုံး ကြားရပါတယ်။ :D ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဘလော့ဂါ နှစ်ယောက်ကြား ဝင်ထိုင်ပါတယ်။ နောက်မှ တလနွန်နဲ့ ဏီ(န်)ကင်းဆိုတာ သိရပါတယ်။ <br /><br />ကစားကြတဲ့ ဂိမ်းကတော့ တစ်ယောက်ကို စာရွက် အလွတ်တစ်ရွက်စီ ပေးပြီး စာရွက်ထဲမှာ ကိုယ်လုပ်ခိုင်းချင်တာ တစ်ခုကို ရေးထည့် မဲလိပ်လိပ်ပြီး မဲလိပ်ကျရာ ရှေ့ထွက် လုပ်ပြရတာပါ။ ကျွန်တော် ရေးပေးလိုက်တဲ့ ဝူခုံးစတိုင်လ် လုပ်ပြပါ ဆိုတဲ့ မဲလိပ်ကို ကံဆိုးစွာ ပေါက်သွားတဲ့ သူကတော့ ညီလေး ဖိုးသင်္ကြန်ပါ။ အချင်းချင်း နှိပ်ကွတ်တဲ့ မဲတွေလည်း ပါပါတယ်။ တချို့မဲတွေမှာ ကိုဘိုဘိုတို့၊ ဆောင်းချမ်းမိုးတို့၊ မေလေးတို့ မြရေလျဥ်တို့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော့် အလှည့်တော့ လူ ၅ ယောက်ကို ငါးသလောက်ပြုံး ပြုံးပြပါ ဆိုတဲ့ မဲပေါက်လို့ သိပ်မဆိုးလှပါဘူး။ ငါခူပြုံးလား ငါးသလောက်ပြုံးလား မသိပေမယ့် ပြုံးတော့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဗီလိန်က ဘေးကနေ သုံးချောင်းထောက်ကြီးနဲ့ အစအဆုံး မှတ်တမ်း တင်နေပါတယ်။ <br /><br />ဂိမ်းဆော့လို့ ပြီးမှ ကိုသီဟသစ် ရောက်လာပါတယ်။ အားလုံး စားဖို့ သောက်ဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။ မမပြာက ဇက်တီကို ကျွေးပါဦး ပြောတာ နောက်တောင် ကျနေပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်က စားတာ ဘယ်နှစ်ခုမှန်း မသိအောင်ကို ဖြစ်နေပါပြီ။ မနက်ကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ ဝရဲ့လား မေးတဲ့အချိန် ကျွန်တော် ထောပတ်ထမင်း ၂ ပန်းကန် တီးပြီး သွားပါပြီ။ :D အခုတလော အလုပ်ကြောင့် စားချိန်မမှန်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။<br /><br />စားလို့ ဝတော့ ဂစ်တာယူပြီး တီးပါတယ်။ ကိုဂျေး (မင်းကိုချစ်တဲ့သူ)၊ ကိုစည်သူနဲ့ နောက်တစ်ယောက် လာဂျွိုင်းပါတယ်။ လူတွေ များလွန်းလို့ အကုန်လုံး နာမည် လိုက်မမှတ် နိုင်တော့ပါဘူး။ နောက်တော့ ကိုဂျေးက ရက်ပ်သီချင်းတွေ တစ်ပုဒ်ပြီး တစ်ပုဒ် ဆိုနေပါတယ်။ ခုန ဂိမ်းဆော့နေတဲ့ နေရာမှာ ကိုသီဟသစ်တို့ နောက်ဂစ်တာဝိုင်း တစ်ဝိုင်း စနေတာ မြင်တာနဲ့ သူတို့ နဲ့ သွားဝင် ထိုင်ပါတယ်။ သီချင်းတွေ ဆိုကြတာ ဘယ်နှစ်ပုဒ်မှန်းတောင် မမှတ်မိပါဘူး။ ကျွန်တော် တီးတာ ရပ်တော့ အိပ်နေတဲ့ ကိုဂျေးကို အတင်း သွားနှိုးပြီး တီးခိုင်းပါတယ်။ နောက်တော့ ဆောင်းချမ်းမိုး ဆက်တီးပါတယ်။ ကိုစည်သူ၊ ဗီလိန် နဲ့ ဖိုးသင်္ကြန်တို့လည်း တစ်ခါတစ်ခါ ဝင်တီးကြပါတယ်။ ရေတမာကတော့ အဲဒီနေ့က ချိုနေပါတယ်။ နောက်တော့ ကိုသီဟသစ်၊ ကိုဖိုးစိန်နဲ့ ရေတမာတို့ ထကကြပါတယ်။ ခေါင်သူကြီးက ကိုသီဟသစ်ပါ။ ဘယ်လို ကသလဲတော့ နီးစပ်တဲ့ သူများသာ မေးကြည့်ကြပါတော့။ :D<br /><br />ဒီလိုနဲ့ တီးလိုက်ကြ ဆိုလိုက်ကြနဲ့ မနက် ၄ နာရီလောက် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဆိုတဲ့သီချင်းတွေကတော့ စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင်၊ Big Bag၊ လေးဖြူ၊ အငဲက စလို့ လွှမ်းမိုးတို့ တွံတေးသိန်းတန်တို့ အထိပါပါတယ်။ မိုးရွာရင် မိုးရေချိုးမယ် မေမေလာရင် နို့စို့မယ် ဖေဖေလာရင် အုန်းသီးခွဲစားမယ် ဆိုတဲ့ ကိုင်ဇာရဲ့ မိုးသီချင်း၊ စာဥရေ ငါအရောက် ပြန်ခဲ့မှာ ဆိုတဲ့ သီချင်း၊ ဗဒင်ရဲ့ နေရာ သီချင်း၊ လွှမ်းမိုးရဲ့ ဟိုအစ်ကိုကြီးရဲ့ မခင်နှင်းဆီ စတဲ့ သီချင်းတွေကို အားလုံး ဝိုင်းဆိုကြတာ အမှတ်တရပါပဲ။ <br /><br />မနက် ၄ နာရီခွဲလောက် ရောက်တော့ အိပ်ချင်တာနဲ့ ဘေးနားက ကျောက်ထိုင်ခုံမှာ သွားခွေပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့ အဆင်မပြေတော့ ၅ နာရီလောက် ထပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ဂစ်တာဝိုင်းကတော့ အဲဒီအချိန်အထိ မသိမ်းသေးပါဘူး။ တီးတဲ့သူကတီး ဆိုတဲ့သူကဆို ဘေးနားမှာ ကျိုးတဲ့သူကကျိုး ဖြစ်နေကြပါတယ်။<br /><br />အိမ်ရောက်တာနဲ့ တန်းအိပ်တော့ တာပါပဲ။ ကပ်စတန်မာဆီက ဖုန်းလာမှပဲ နိးပါတော့တယ်။ ဘယ်လို အခြေအနေရှိသလဲ မေးတော့ ဒီလိုပဲ ကြည့်ဖော ရတာပါပဲ။ မနေ့က တစ်နေ့လုံး ဘာမှမှ မလုပ်ဖြစ်တော့ ပရော့ဂျက်က ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိတာ။ အလုပ်က စိတ်ဖိအားတွေ အားလုံးကို မေ့ထားပြီး ခဏတာ ပျော်ရွှင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ ညတစ်ညအတွက် ဘလော့ဂါ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမှတ်တရ ဖြစ်အောင် ပို့စ်လေးတစ်ပို့စ် အနေနဲ့ ရေးပြီး တင်ထားလိုက်ပါတယ်။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-412660167643685379?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-61355976328232999202009-12-23T02:31:00.008+08:002009-12-24T13:42:14.484+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"><br />အခုလက်ရှိ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတဲ့ ကဗျာ တစ်ပုဒ်ကို မှတ်မိသလောက် ပြန်ရွတ်ကြည့်မိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ကိုယောဟန်အောင်ရဲ့ ပျင်းရိဖွယ်ရာ ဆိုတဲ့ ကဗျာပါ။ ကိုယောဟန်အောင် ဆိုတာကတော့ ၁၉၈၈ ခုနှစ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့တဲ့ ဆေးတက္ကသိုလ် ၂ က ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ။ <br /><br />ဘာလဲ<br />အခန်းကျဥ်းထဲ<br />သင်းကွဲခြံခတ်<br />ငတ်မွတ်မြည်တမ်း<br />လွမ်းတတ်သူလို<br />ငိုနေတာ မဟုတ်ဘူး....။<br /><br />ငါဘာကို ချစ်ရမလဲ<br />ငါဘာကို မုန်းရမလဲ<br />ငါဘယ်သူ့ခြေလျှက်ရမလဲ<br /><br />ခေါင်းကုတ်ဖွရင်း<br />စာတစ်ရွက်ချင်း<br />ပျင်းရိစွာလှန်လှော<br /><br />ဦးနှောက် မှိုင်းခိုး တလိမ့်လိမ့်<br />တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အမိန့်နဲ့<br />ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခြံခတ်နေရတဲ့<br />ပင့်ကူတစ်ကောင်ရဲ့ ဘဝဟာ<br />ပျင်းရိဖွယ်ရာ<br /><br />ငါဆက်ပြီး<br />သည်းမခံနိုင်တော့...။<br /><br />စတုတ္ထ အပိုဒ်ကတော့ မေ့နေလို့ မှတ်မိသလို ပြန်ရေးထားပါတယ်။ နောက်တစ်ခါတော့ ရာစုသစ်မြစ်ကျဥ်းထဲက ဆရာမ မေငြိမ်းရဲ့ ကဗျာ တစ်ပိုင်းတစ်စကိုလည်း စိတ်ထဲမှာ တီးတိုး ရေရွတ်နေမိပါတယ်။ <br /><br />ပန်းတွေကြွေ<br />လေပြေမတိုက်<br />မှောင်မိုက်တဲ့ည<br />ရှတတအချစ်... လွင့်နေ။<br /><br />နောက်ထပ်ပြီး ရွတ်မိတာက မြန်မာစာ အုပ်စုထဲက အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ကဗျာပါ။ ရေးတဲ့သူ နာမည်တော့ မေ့နေပါပြီ။ ဟန်သစ် မဂ္ဂဇင်း က ကိုထိုက်တို့နဲ့ မတိမ်းမယိမ်း သူတို့ အုပ်စုထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာပဲ မှတ်မိပါတယ်။<br /><br />တိမ်တွေကမှောင်<br />ခြင်ထောင်တံခါးပေါက်<br />လပျောက်ပုန်းရှက်<br />သွေးသက် အလစ်စုတ်တဲ့<br />သေးနုတ်နုတ် အကောင်တွေ။<br /><br />လောလောဆယ် ခြင်ထောင်ထောင်အိပ်စရာ မလိုပေမယ့် သူ့ကဗျာထဲက ရည်ညွှန်းထားတဲ့ ခြင်မဟုတ်ပေမယ့် သွေးစုတ်တတ်တဲ့ သေးနုတ်နုတ် ကြမ်းပိုးများနဲ့ နပန်းသတ်နေရပါတယ်။ နောက်တော့ ဆရာ မောင်သာနိုး ဘာသာပြန်ထားတဲ့ မာယာကော့ဖ်စကီးရဲ့ ဘောင်းဘီဝတ်မိုးတိမ်ထဲက ကဗျာ စာသား အချို့ကို သတိတရ ရေရွတ်နေမိပါတယ်။<br /><br />မီးသတ်သမားတွေရေ<br />မင်းတို့ရဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်ကြမ်းကြမ်းတွေကို သတိထားကြကွဲ့<br />မီးလောင်နေတဲ့ နှလုံးသားဆိုတာ<br />အနမ်းနဲ့ ငြှိမ်းမှ ရတယ်။<br /><br />ငါ့ရင်ထဲမှာ အော်သံတစ်ခု ဝင်ရောက်နေထိုင်ပြုတယ် ဆိုတာနဲ့ စပြီး ငါအသံကုန်ခြစ် ဟစ်အော်လိုက်မှ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုပြီး အဆုံးသတ်ထားတဲ့ အော်သံ ဆိုတဲ့ အစနဲ့ အဆုံးအပိုဒ်ပဲ မှတ်မိတော့တဲ့ ပို့စ်မော်ဒန် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုလည်း မှတ်မိသလောက် ရွတ်လိုက်မိပါသေးတယ်။<br /><br />ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ တင်းကျပ်နေတဲ့ စိတ်တွေ လျော့သွားအောင် လှလှပပ ကဗျာလေးတွေ ရွတ်ကြည့်မိတာပါ။ ကဗျာ ချစ်တတ်တဲ့သူတွေနဲ့ မျှဝေခံစားချင်လို့ ပို့စ်တစ်ခု အနေနဲ့ တင်လိုက်ပါတယ်။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-6135597632823299920?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-52856484839916167372009-11-21T21:08:00.004+08:002009-11-22T03:39:46.644+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> ကြောင်စီကွေး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကာတွန်းဆရာ မောင်ဝဏ္ဏက စသုံးခဲ့တာပါ။ ကြောင်စီကွေးဆိုတာက မိန်းကလေးတွေ တွေ့ရင် ကြောင်တယ်။ ရည်းစားရှိရင် နောက်က ဝင်တန်းစီတယ်။ (ဒါမှ သူ့ရည်းစား ချေးကားတိုက် သေသွားရင် အဆင်သင့် နေရာယူလို့ ရအောင်လို့ ဆိုပါတယ်။ :D ) အိမ်ရောက်တော့ အဲဒီ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း စဥ်းစားပြီး ကွေးကွေးလေး အိပ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့ ကြောင်စီကွေးလို့ ခေါ်တယ် လို့ သမိန်ပေါသွပ် ကာတွန်းစာအုပ် တစ်အုပ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ခဲ့ ဖူးပါတယ်။<br /><br />တစ်ချို့ကလည်း ကြောင်စီကွေးရင်း အချိန်တန်တော့ နံပါတ်လေး ချိတ်သွားကြပါတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ မနှစ်ကလည်း ကြောင်စီကွေး၊ ဒီနှစ်လည်း ကြောင်စီကွေး၊ နောင်နှစ်မှာလည်း ကြောင်စီကွေးနဲ့ ကြောင်စီကွေး ဘဝက လွတ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ လမ်းမမြင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။ ကြောင်စီကွေး ဘဝက ကျွတ်လွတ်ဖို့အတွက် တက်ကနီကွီး လေးတွေတော့ ရှိပါတယ်။ ကြောင်စီကွေးတဲ့ နေရာမှာ ပုံသေနည်း မရှိပေမယ့် ဆောင်ရန် ရှောင်ရန်လေးတွေတော့ သိဖို့လိုပါတယ်။<br /><br />ဇီဝလောကတွေမှာ အီဗော်လူးရှင်း လို့ခေါ်တဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိသလို ကြောင်စီကွေး လောကမှာလည်း အီဗော်လူးရှင်း ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်က ခေတ်နဲ့လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲနေလို့ပါ။ အဲဒီတော့ အမိုက်စား အလန်စားလေးတွေ ကို ကြောင်ချင်ရင်တော့ ကြောင်စီကွေး တက်ကနီကွီးတွေကို ခေတ်မီအောင် ပြောင်းလဲ ထားဖို့ လိုပါတယ်။<br /><br />ပထမဆုံး အဆင့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုက စပြီး ကြောင်မလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းပါ။ ခေတ်နဲ့ အလျော်ညီဆုံး အကောင်းဆုံး အကြံပေးချက် ကတော့ ဘယ်သူ့ဘယ်ဝါဆီကမှ သွယ်ဝိုက်ပြီး မချဥ်းကပ်ပဲ တိုက်ရိုက်ချဥ်းကပ်ဖို့ပါ။ ကောင်မလေးက တို့ကိုချစ်ရင် တို့အိမ်လိုက်ပြော တို့အိမ်ကကြိုက်ရင် တို့အိမ်ကလူနဲ့ ယူလိုက် ဆိုရင်တော့လည်း တမျိုးပေါ့။ အဲဒီလို မဟုတ်ပဲ ခေတ်ဟောင်းက နည်းအတိုင်း သူငယ်ချင်းကနေ တစ်ဆင့် ချဥ်းကပ်မယ်။ ယောက္ခမသား (ယောက်ဖခေါ်ရင် အရှုံးရှိနိုင် သေးတယ်။)ကနေ တဆင့် ချဥ်းကပ်မယ် ဆိုရင်တော့ အခန့်မသင့်ရင် ချောက်ကျ နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကတော့ ကောင်မလေးကို ကြောင်ချင်တာကို တိုက်ရိုက်မကြောင်ပဲ သူ့သူငယ်ချင်းကနေတဆင့် ချဥ်းကပ်ပါတယ်။ နောက်တော့ သူသွားကပ်တဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ သူငယ်ချင်းက "ဟဲ့။ နင်နဲ့ငါ့ကို လူတွေပြောကုန်ကြပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။" ဆိုမှ "ငါကြိုက်တာ နင့်မဟုတ်ဘူး။ နင့်သူငယ်ချင်းကို။" လို့ပြောပြီး အမြန်လစ်ပြေးခဲ့ရဖူးပါတယ်။<br /><br />ဒါပေမယ့် ခေတ်တွေ ဘယ်လိုပြောင်းပြောင်း မရိုးနိုင်တဲ့နည်းကတော့ အကြောင်ရိုက်တဲ့နည်းပါပဲ။ ကောင်မလေးတွေ အတော်များများက နည်းနည်း တွေဝေတတ်ပါတယ်။ ဒီအတိုင်း ဘလိုင်းကြီး သွားကြောင်ရင် ကောလွှတ်ချင် ကောလွှတ်ပေမယ့် အကြောင်ရိုက်ရင်တော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ပြီး စကားလက်ခံ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ပွားရင် ပွားတတ်သလို ကိုယ့်ဖက်ပါအောင် ဆွဲလို့ ရတာပါပဲ။<br /><br />တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ ကောင်မလေး အမိုက်စားလေး တစ်ယောက်ကို ပွားဖို့ သူထက်ငါ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားကြဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေးက သူ့ဆီဖုန်းဆက်ရင် စကားတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းပြန်ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းကိုဘေးချ ကက်ဆက်ဖွင့်ပေးထားခဲ့တာနဲ့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ရှောင်ထွက်သွားတာနဲ့ ပညာမျိုးစုံပြတော့ တစ်ကောင်မှ မအောင်မြင်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးပိတ် အကြောင်ရိုက်တဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့မှပဲ ပွဲပြီးပါတော့တယ်။ ဟိုကောင်က ဖုန်းစဆက်ကတည်းက "မင်းကို နေ့လည်က ဘဲတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်ကကောင်လဲ။ ငါအရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။" ဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းထွင် အကြောင်ရိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပြောတော့ ကောင်မလေးက အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ပြီး "မဟုတ်ရပါဘူး။ သူ့မှာ ဘယ်ကဘဲမှ မရှိရပါဘူး။" ဆိုပြီး အတင်းငြင်းပါတယ်။ ဟိုကောင်ကလည်း မလျှော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်ချည်း စွတ်ပြောပါတယ်။ နောက်တော့ ကောင်မလေးက ဇဝေဇဝါနဲ့ သူ့ကို ပြန်တောင်းပန်တဲ့ အဖြစ်ရောက်သွားပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ၅ မိနစ်ပြည့်အောင် စကားပြန်မပြော ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးလည်း အဲဒီကောင်နဲ့ တွေ့မှ သူ့မှာ ဘဲမရှိကြောင်း ဖြေရှင်းချက် ထုတ်နေရတာနဲ့ နာရီဝက်လောက် လက်ခံစကား ပြောလိုက်ပါတယ်။ စင်ကာပူက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြောင်ရိုက် ဇာတ်လမ်းများ ရှိပေမယ့် ဘလော့ခ်ပေါ် တင်ရေးရင် ဝိုင်းသမ ခံရမှာမို့ ရေးမပြတော့ပါဘူး။ :D<br /><br />ယောက်ျားလေး အများစုက ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကြိုက်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေလေ့ မရှိပါဘူး။ အနားမှာ ရှိသမျှသူ အကုန် လှည့်ပတ်ပြောတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ကူညီတဲ့သူ ရှိသလို တတ်သလို မှတ်သလိုနဲ့ တလွဲဆရာကြီး လုပ်တဲ့သူ၊ အဆင်း ဘီးတပ်လွှတ်ပေးတတ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ တပည့်မွေး မကောင်းသော ဆရာတွေ နာမည်ပျက် တတ်သလိုမျိုး ဆရာမွေးမကောင်းတဲ့ တပည့်တွေလည်း ဒုက္ခနဲ့ လှလှတွေ့တတ်ပါတယ်။<br /><br />ဒီခေတ်က ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲခေတ်မို့ မိန်းကလေးက စတာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်ပြီး လာပွားပါတယ်။ ကောင်မလေးက အမိုက်စားလေးပါ။ ဒီလိုနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ပွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကောင်မလေးက သူ့ကို အိမ်အပြန် လာကြိုဖို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဟိုကောင်က အတွေ့အကြုံမရှိတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပဲ နီးစပ်ရာ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ကို သွားပြီး အကြံ ​တောင်းပါတယ်။ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်က "ကောင်မလေး ပိုစိတ်ဝင်စားအောင် ချိန်းတဲ့နေ့ သွားမတွေ့နဲ့။ ပစ်ထားလိုက်။" လို့ တလွဲ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့အကြံကို လိုက်နာမိတဲ့ ရလာဒ်ကတော့ အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ မတွေ့လိုက်ရတဲ့ အပြင် အဲဒီ ကောင်မလေးကို လုံးဝ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ တာပါပဲ။ အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ကို လာပြန်ပြောပြတော့ "အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ ဘာကိစ္စ ဟိုအစ်ကိုကြီးကို ဆရာ သွားတင်ရတာလဲ။ သူ့နည်းလမ်းသုံးရင် သူ့အရွယ် အဖွားကြီးတွေပဲ မင်းကြောင်လို့ရမှာပေါ့။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ကောင်မလေး တွေက သူတို့ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူပဲ လိုချင်တာ။အဲဒီလို ဘာမှမဟုတ်သေးတဲ့ မိန်းကလေးမပြောနဲ့။ ကိုယ့်ရည်းစားတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ရင် ဂရုစိုက်နိုင်တဲ့ ကောင်နောက် ပါသွားမယ်ဆိုတာ မှတ်ထား။" ဆိုပြီး ဝိုင်းဆဲလွှတ်လိုက် ကြပါတယ်။<br /><br />ရေးချင်တာတွေ ကျန်သေးပေမယ့် ဆင်ဆာ ဖြတ်နေပါတယ်။ စိတ်ဝင်စားရင်တော့ အပိုင်း(၂) ကို မျှော်ပါ။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-5285648483991616737?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-18734357881436068432009-10-04T02:30:00.002+08:002009-10-04T03:03:22.052+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> ကျောင်းမှာတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ မြန်မာဆရာ တစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ အလုပ်မဝင်ခင် အချိန်တုန်းက သုတေသနနဲ့ ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်၊ ကွန်ပြူတာ အမြင်အာရုံပိုင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေထဲမှာ နှစ်ကာလ အတော်များများ ကျင်လည်ခဲ့ဖူး ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနေနဲ့က စင်ကာပူ ရောက်ခါစ ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင် အကြောင်း ဗဟုသုတ မရှိတော့ ကျောင်းပြီးရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဆရာနဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။<br /><br />ဆရာက မင်းတို့ ဘွဲ့ရပြီးရင်တောင်မှ ပေါ်လီမှာ ဆရာလုပ်ဖို့တော့ မစဥ်းစားနဲ့။ အားမပေးဘူး ပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ အံ့သြကြ ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ ဆရာ့ကိုမေးတော့ ဒီအလုပ်က လခကောင်းပေမယ့် ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အရေးပါမှုက တော်ရုံတန်ရုံ မသိသာဘူး။ အချိန်မရွေး အစားထိုးလို့ ရတယ်။ ငါတို့ အခုသင်နေတဲ့ စာဆိုတာ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းပြီးခါစ ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ကို အချိန်မရွေး ကောက်ခန့်ပြီး သင်ခိုင်းလို့ ရတယ်။ ဘာမှ ခက်ခက်ခဲခဲလည်း မဟုတ်ဘူး။ အတွေ့အကြုံလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရဘူး။ ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင်ထဲက လူတွေနဲ့ ယှဥ်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးက ကျလာတယ်လို့ ဆရာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပါတယ်။<br /><br />ဆရာက ဆက်ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် စင်ကာပူမှာ အစိုးရအလုပ် မလုပ်နဲ့။ လခက အပြင်အလုပ်ထက် အများကြီးကောင်းတာ မှန်တယ်။ ဘောနပ်စ်တွေ ကောင်းတယ် ဆိုတာလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အစိုးရ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ် ချင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် အပြင်မှာ မင်းတို့အတွက် နေရာက အတော် ရှားသွားပြီ။ အပြင်က အလုပ်ရှင် အတော်များများကလည်း အစိုးရအလုပ်က ထွက်လာတဲ့သူ ဆိုရင် သိပ်ပြီး မခန့်ချင်ကြဘူး။ လို့ ပြောပါတယ်။<br /><br />အဲဒါဆိုရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲလို့မေးတော့ ဆရာက ကျောင်းပြီးခါစ အတွေ့အကြုံရမယ့် အလုပ်ကို ရှာလုပ်။ လခနည်းချင် နည်းမယ်။ ဒါပေမယ့် အတွေ့အကြုံများလာတာနဲ့ အမျှ မင်းတို့ရဲ့ တန်ဖိုးက တက်လာမယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ အစားထိုးလို့ မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရင် လခဆိုတာ မင်းတို့နဲ့ ထိုက်တန်သလောက် ရမှာပဲ။ ဒီကုမ္ပဏီက မင်းတို့ကို ထိုက်တန်တဲ့ လခ မပေးရင် ထိုက်တန်တဲ့ လခပေးပြီး ခန့်မယ့် ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အသာလေး ခုန်ကူး သွားရုံပဲ။ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိဘူး။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဖြစ်အောင်သာ ကြိုးစား။ ရေရှည်မှာ မင်းတို့အတွက် မှားစရာ မရှိဘူးလို့ ဆရာက အကြံပေးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဆရာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းဆရာ ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင်ထဲ ပြန်ရောက် သွားပါတယ်။<br /><br />လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ နှစ်တွေ ကြာလာတာနဲ့ အမျှ ဆရာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ တကယ်မှန်တယ် ဆိုတာ သိလာပါတယ်။ လုပ်ငန်း အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက်အတွက် အလုပ် မရှားပါဘူး။ ဒီကုမ္ပဏီမှာ မလုပ်ချင်ရင် နောက်ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို အသာလေး ကူးသွားလို့ ရပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ကိုက်မယ့် အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကပ်စတန်မာ ဆပ်ပလိုင်ယာတွေ ဆီကနေ အလုပ်ပြောင်းလာဖို့ မသိမသာတစ်မျိုး သိသိသာသာ တစ်မျိုး စကားခေါ်တာမျိုးလည်း ကြုံရပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်း လုပ်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းတွေလည်း အများကြီး တွေ့ရတတ် ပါတယ်။<br /><br />ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲ အကြာကြီး လုပ်တာမှ ကောင်းတယ်လို့လည်း ယူဆတတ်တဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းလောက်က ဆွေးနွေးကြည့်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အားလုံးကတော့ တစ်လေသံတည်းပါပဲ။ ဒီထက် သာတဲ့ အလုပ်ရှိရင် ပြောင်းသာပြောင်း ဆိုပြီး အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြောကြပါတယ်။ သူတို့ ထောက်ပြတာကတော့ ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ ကုမ္ပဏီကို သစ္စာ ရှိစရာ မလိုဘူး။ ကုမ္ပဏီတွေကလည်း သူတို့ စီးပွားကျလာရင် မင်းအပေါ် သစ္စာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြုတ်မှာပဲ။ အဲဒီတော့ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်လုပ်လို့ အကြံပေးကြပါတယ်။<br /><br />လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုတည်းမှာ ၁၀ နှစ်လောက် လုပ်လာပြီးမှ စက်ရုံက တရုတ်ပြည်ရွှေ့သွားလို့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ရတဲ့လခနဲ့ ရတဲ့နေရာမှာ အလုပ်ဝင်လုပ် နေရတဲ့သူတွေ၊ မနှစ်က ကမ္ဘာ့စီးပွားပျက်ကပ်ထဲမှာ လက်ရှိ ရှိနေတဲ့ အလုပ်ကနေ ဘာမှန်း မသိလိုက်ရဘဲ အလုပ်ပြုတ် သွားတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့ ပြောတဲ့စကား မှန်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။<br /><br />ကိုယ့်အလုပ်မှာ အတွေ့အကြုံရတယ် ဆိုပေမယ့် တခြား ဒီထက်ပိုပြီး အတွေ့အကြုံရနိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဆိုတာ မျက်ကွယ်ပြု လို့ မရပါဘူး။ ဒီအလုပ်မှာ အခွင့်အလမ်းကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီထက်ပိုပြီး အခွင့်အလမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဆိုတာကို မေ့ထားလို့ မရပါဘူး။ ဒီအလုပ်မှာ နှပ်နေလို့ ရတယ်ဆိုရင်တောင် အိပ်နေလို့ရတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားဖို့ လိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲလုပ်ရင် လခက ရာခိုင်နှုန်း အများကြီး တိုးဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ တခြားကုမ္ပဏီကို အခုန် ကောင်းရင်တော့ လခက သိသိသာသာ တိုးသွားတတ်ပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်နဲ့ နီးစပ်သမျှ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေ အားလုံးကိုတော့ အတွေ့အကြုံ ပိုရမယ့် အလုပ် ပိုကောင်းမယ့်အလုပ်မျိုး တွေ့ရင် ခုန်သာခုန် လို့ပဲ အမြဲ တိုက်တွန်းလေ့ ရှိပါတယ်။ မလုပ်သင့်တာကို လုပ်တာမှ မှားတယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်သင့်တာကို လုပ်သင့်တဲ့ အချိန်မှာ မလုပ်မိရင်လည်း မှားတာပါပဲ လို့ပဲ ယူဆပါတယ်။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-1873435788143606843?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-81921728318122557822009-08-27T02:10:00.001+08:002009-09-21T00:06:29.893+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">Auto Roaming ဆိုတာက နိုင်ငံရပ်ခြားကို သွားတဲ့ အချိန်မှာ အခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့ ဖုန်းကိုပဲ ဆက်သုံးပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်လို့ရတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု တစ်မျိုးပါ။ ဈေးတော့ အတော်ကြီးပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားရတဲ့ အခါမျိုးမှာတော့ ကုမ္ပဏီက ဖုန်းဘီလ် ရှင်းပေးလေ့ ရှိတဲ့ အတွက် သုံးဖြစ်ပါတယ်။<br /><br />အလုပ်စဝင်ခါစ အချိန်က အခြားသူတွေလို လကုန်မှ ပိုက်ဆံပေးရတဲ့ လိုင်းဖုန်းမျိုးမသုံးဘဲ ကတ်ဒ်ဝယ်ပြီး ဖြည့်ရတဲ့ Prepaid ဖုန်းကို သုံးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က စင်ကာပူမှာ သုံးတဲ့ ကတ်ဒ်ဖုန်းတွေအတွက် အော်တိုရုန်းမင်း မရပါဘူး။ မလေးရှားက စက်ရုံကို တချိန်လုံး သွားနေရတာဆိုတော့ ကုမ္ပဏီကို အမြဲတမ်း ဖုန်းပြန်ဆက်ပြီး စကားပြောနေရပါတယ်။ ဘော့စ်က လိုင်းဖုန်း လျှောက်ပါ။ ဖုန်းဘီလ် ပြန်ပေးပါ့မယ် ဆိုတာတောင် ဟိုရွှေ့ ဒီရွှေ့နဲ့ မလျှောက်ဖြစ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဘော့စ်လည်း စိတ်မရှည်တာနဲ့ ကုမ္ပဏီက ဖုန်းတစ်လုံး ထုတ်ပေးထားပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်ကတော့ အော်တိုရုန်းမင်းဆိုတာ ဈေးကြီးမှန်းသိတော့ မလေးရှား ရောက်နေတဲ့အချိန် တော်ရုံတန်ရုံ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စနဲ့ ဖုန်းပြောလေ့ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့် ဖုန်းကို အမြဲခေါ်နေကျ သူတွေ ဆိုရင်တော့ စင်ကာပူမှာ ရှိသလား မရှိဘူးလား ဆိုတာကို ဖုန်းခေါ်သံ နားထောင်တာနဲ့ သိကြပါတယ်။ ဖုန်းခေါ်လိုက်ရင် မြည်တဲ့အသံက မလေးရှားမှာ ဆိုရင် တစ်မျိုးပါ။ စင်ကာပူမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်နဲ့ မတူပါဘူး။ သူငယ်ချင်း အတော်များများကတော့ မသိကြလို့ နိုင်ငံခြား ရောက်နေရင်လည်း မကိုင်မချင်း ခေါ်ကြတာပါပဲ။ ကုမ္ပဏီ ပိုက်ဆံနဲ့ ပြောရတာဆိုတော့ အားနာပါနားနဲ့ လိုရင်း ကိစ္စလောက်ပဲ ပြောဖြစ်ပါတယ်။ အော်တိုရုန်းမင်းနဲ့ ပြောထားသမျှ ဖုန်းနံပါတ်တွေ အားလုံးက ဖုန်းဘီလ်ထဲမှာ ပါတာဆိုတော့ ဘယ်ဟာက အလုပ်ကိစ္စ ဘယ်ဟာက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဆိုတာ နံပါတ်ကို ကြည့်တာနဲ့ သိသာပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဘော့စ်ဆီကနေ တစ်ခါမှတော့ ကွန်ပလိန်း မလာပါဘူး။ နောက်တော့မှ ဘော့စ် ဘာလို့ ကွန်ပလိန်း မတက်သလဲ ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လိုပဲ ကုမ္ပဏီက ဖုန်းထုတ်ပေးထားတဲ့ ဆားဗစ်အင်ဂျင်နီယာ နောက်တစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူ့ ဖုန်းဘီလ်က တစ်လကို စင်ကာပူ ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ကျော် တခါတလေ ၂၀၀၀ နီးပါးအထိ ကျပါတယ်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပြောထားတာလည်း မနည်းမနောပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူနဲ့ ယှဥ်လိုက်ရင် ကျွန်တော့် လို တစ်နေ့ကို ၅ မိနစ် ၁၀ မိနစ်လောက် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စ ပြောတာကိုတော့ ကုမ္ပဏီက ပျင်းတောင် ပျင်းသေးတယ် လို့ ထင်မှာပါ။<br /><br />တစ်ခါတော့ ဖိလစ်ပိုင်ကို ရက်ရှည် သွားမိတာ ဖုန်းဘီလ် မဆောင်သွားမိပါဘူး။ ဖိလစ်ပိုင်ရောက်ပြီး ၁၀ ရက်လောက်နေတော့ ဖုန်းက ပြတ်သွားပါတယ်။ စင်ကာပူကို ဖုန်းဆက်ြပီး ဖုန်းဘီလ်ဆောင်ခိုင်းပေမယ့်လည်း အော်တိုရုန်းမင်းက ပြန်မပွင့်တော့ပါဘူး။ စင်ကာပူကို တစ်ပတ်လောက် ခဏပြန်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာမှပဲ အော်တိုရုန်းမင်းနဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ပြောလို့ရပါတယ်။<br /><br />အော်တိုရုန်းမင်းမှာ အထွက်ကောလ်တွေက အဝင်ကောလ်ထက် ၂ ဆ ကျော်လောက် ဈေးကြီးပါတယ်။ နည်းနည်းလေး လူရည်လည်လာတော့ အော်တိုရုန်းမင်းကို ဒီအတိုင်း မပြောတော့ဘဲ Smart Roaming သုံးပြီး ပြောပါတယ်။ စမတ် ရုန်းမင်း ဆိုတာကတော့ အထွက်ကောလ်ကို အဝင်ကောလ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ပြောတာပါ။ ကိုယ်က ဖုန်းခေါ်စရာ မလိုပဲ ကိုယ်ခေါ်ချင်တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို မက်ဆေ့ အနေနဲ့ ပို့ရပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်တော်သုံးနေကျ ဖုန်းလိုင်းရဲ့ စမတ်ရုန်းမင်း နံပါတ်က နိုင်ငံအတော်များများမှာ 108 ပါ။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က နိုင်ငံခြားရောက်နေတဲ့အချိန် စင်ကာပူနံပါတ် 6223 8888 ကို ခေါ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဖုန်းမှာ *108*6562238888# လို့ ရိုက်ပြီး ဖုန်းခေါ်တဲ့ ခလုပ်ကို နှိပ်လိုက်ရပါတယ်။ (အဲဒါက ကျွန်တော့်ဖုန်းနံပါတ် မဟုတ်ပါဘူး။ စင်ကာပူ လေကြောင်းလိုင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါ။ :D ) အဲဒါဆိုရင် တခြားဘက်က ဖုန်းကို အလိုအလျောက် ခေါ်ပေးပြီး တခြားဖက်က ဖုန်းကိုင်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ဖုန်းမှာ ပြန်မြည်ပါတယ်။ တခြားဖက်က ဖုန်းမကိုင်မချင်း ၂ ခါ ၃ ခါ ခေါ်ပေးတတ်ပါတယ်။ တခြားဖက်မှာတော့ "International call in progress. Please Wait" ဆိုတာမျိုးကို ဖုန်းကိုင်တာနဲ့ ကြားရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို စမတ်ရုန်းမင်းနဲ့ ပြောတဲ့အတွက် ဖုန်းဘီလ်က တစ်ဝက်လောက် သက်သာပါတယ်။<br /><br />နိုင်ငံရပ်ခြားကို ရက်ရှည်လများ သွားမယ့်သူတွေ အတွက်တော့ ပိုပြီးတော့ သက်သာတဲ့ နည်းရှိပါတယ်။ VOIP လို့ခေါ်တဲ့ အင်တာနက်ဖုန်း ဝန်ဆောင်မှုပါ။ ဥပမာအားဖြင့် မလေးရှားကို ရက်ရှည်သွားမယ်ဆိုရင် မလေးရှား ရောက်တာနဲ့ မလေးရှားက ဆင်းမ် (SIM) ကတ်ဒ်တစ်ခု ဝယ်ပြီး VOIP ဝက်ဘ်ဆိုဒ်မှာ အဲဒီဖုန်းနံပါတ်ကို လက်ရှိဖုန်းနံပါတ် အဖြစ် ရိုက်ထည့်ပေးထားရပါတယ်။ ကိုယ့်ဖုန်းကိုတော့ VOIP ဝက်ဘ်ဆိုဒ် ကို Divert လုပ်ထားပေး ရပါတယ်။ အဲဒါဆိုရင် ကိုယ့်ဆီကို လာသမျှ အဝင်ကောလ်အားလုံးကို အဲဒီနံပါတ်ကနေ တဆင့် ခေါ်ပေးတဲ့အတွက် IDD အတွက်ပဲ ပေးရပါတယ်။ ရုန်းမင်း အတွက် ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဖုန်းခက အများကြီး သက်သာပါတယ်။<br /><br />ရုန်းမင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှတ်မှတ်ရရ မြိန်နေအောင် တစ်ခါ ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ပိုလန်မှာပါ။ ကျွန်တော် ရောက်နေတဲ့ အချိန် ပိုလန်က ဂျီအက်စ်အမ် ကွန်ယက်က ဘာဖြစ်နေသလဲတော့ မသိပါဘူး။ အဝင်ကောလ်တွေ အားလုံး ဝင်ပြီးတာနဲ့ ပြတ်သွားပါတယ်။ နံပါတ်ပဲ မြင်ရပါတယ်။ စမတ်ရုန်းမင်းလည်း မရပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဝင်သမျှ အရေးကြီးမယ်ထင်တဲ့ ဖုန်းတွေ အားလုံး ပြန်ခေါ်ရပါတယ်။ ကိစ္စရှိတာနဲ့ ရန်ကုန်ကိုလည်း ခေါ်ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်ကုန် ကို ခေါ်သမျှ တစ်မိနစ်ကို ၄.၅ ဒေါ်လာနှုန်းနဲ့ ရှင်းရပြီး စင်ကာပူကို ခေါ်သမျှ တစ်မိနစ် ၃ ဒေါ်လာနီးပါး ရှင်းရပါတယ်။ ဖုန်းဘီလ်ထွက်လာတော့ တစ်ပတ်တည်းနဲ့ ဒေါ်လာ ၄၀၀ ကျော် ထိသွားပါတယ်။ စင်ကာပူကောလ်တွေ အတွက် ရုံးက ပြန်တောင်းလို့ ရလို့ တော်ပါသေးတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ဩစတေးလျ ရောက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သတိပေးပါတယ်။ ရုန်းမင်း ဖွင့်ထားတဲ့သူတွေ မက်ဆေ့ မပို့ဘဲ ကိစ္စရှိရင် အချင်းချင်း ဖုန်းခေါ်ကြဖို့ပါ။ စင်ကာပူက လူတွေ တချိန်လုံး မက်ဆေ့ပို့တတ်တဲ့ အကျင့်ကို သိထားလို့လည်း ပါပါတယ်။ မက်ဆေ့ပို့တတ်တဲ့သူတွေ အတွက်တော့ ရုန်းမင်း သုံးတဲ့အချိန် သတိထားဖို့ လိုပါတယ်။ ရုန်းမင်းမှာ ဘယ်နိုင်ငံပဲ ဖြစ်ြဖစ် မက်ဆေ့အတွက် နှုန်းတစ်ခုတည်း ရှိပါတယ်။ တစ်ခုကို ၆၀ ဆင့် ထင်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကိစ္စ ရှိရင် မက်ဆေ့ အပြန်အလှန် ပို့မယ့် အစား ဖုန်းခေါ်လိုက်တာက ပိုပြီး သက်သာပါတယ်။<br /><br />တစ်ခါကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ ပရော့ဂျက်တွေ အရမ်းများနေတဲ့ အချိန် ရန်ကုန်ပြန်တော့ မေးစရာ ရှိရင် လှမ်းမေးလို့ရအောင် ရန်ကုန်မှာ သုံးမယ့် ဖုန်းနံပါတ် ကုမ္ပဏီကို ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီကတော့ မြန်မာပြည်မှာ ရုန်းမင်း သုံးမရဘူး ဆိုလို့ တအံ့တဩ ဖြစ်နေပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ရုန်းမင်းက သုံးမရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သုံးချင်ရင် သုံးလို့ရတဲ့နည်းရှိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ ဖုန်းကုမ္ပဏီကနေ ဂြိုဟ်တုဖုန်း ငှားသွားလို့ ရပါတယ်။ အဲဒါဆိုရင် အခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ ရန်ကုန်မှာ ဆက်သုံးလို့ရပါတယ်။ ဖုန်းငှားခကတော့ မသက်သာပါဘူး။ တစ်ပတ်ကို စင်ကာပူ ဒေါ်လာ ၂၀ ကျော် ပေးရပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာ ပြောတဲ့အချိန် အဝင်ကောလ်အတွက် တစ်မိနစ်ကို ယူအက်စ်ဒေါ်လာ ၆၀ ဆင့် အထွက်ကောလ်အတွက် တစ်မိနစ်ကို ယူအက်စ်ဒေါ်လာ ၁ဒေါ်လာနဲ့ ၈၀ ဆင့် လောက် ကျပါတယ်။ ကျွန်တော်သုံးတဲ့ ဖုန်းကုမ္ပဏီက အင်တာနက်စာမျက်နှာမှာတော့ အလွန်ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ မြန်မာတို့ သီရိလင်္ကာတို့လို နိုင်ငံမျိုးကို သွားမယ်ဆိုရင် ဂြိုဟ်တုဖုန်း ငှားလို့ရတယ်လို့ ရေးထားပါတယ်။ လေယာဉ်ပျံနဲ့သွားရင် ၃ နာရီ မကြာတဲ့ မြန်မာပြည်က ဘယ့်နှယ့်ကြောင့် ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့နေရာ (Remote Location) ဖြစ်နေရသလဲတော့ မသိပါဘူး။<br /><br />ရုန်းမင်း သုံးမရတဲ့ နောက်တစ်နိုင်ငံကတော့ ဂျပန်ပါ။ ကျွန်တော် တိုကျို နာရီတာမှာ ထရန်စစ် ဝင်တဲ့အချိန်တိုင်း ဖုန်းခေါ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့် ဖူးပါတယ်။ တစ်ခါမှ မရဖူး ပါဘူး။ နောက်မှ သိရတာက ဂျပန်မှာ သုံးတဲ့ စနစ်က ဂျီအက်စ်အမ် စနစ် မဟုတ်လို့ ဆိုတာ သိရပါတယ်။ ပိုဆိုးတာက ဟင်းန်ဖုန်း မသုံးဘဲ အများသုံးဖုန်းကို သုံးဖို့ ကြိုးစားတော့လည်း ဂျပန် အများသုံးဖုန်းများက စင်ကာပူ ခရက်ဒစ်ကတ်ဒ်ကို လက်မခံပါဘူး။ :D<br /><br />နည်းပညာ အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖုန်းတစ်လုံးကို နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ပါဝါ ဖွင့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဆင်းမ်ကတ်ဒ် နံပါတ်က အဲဒီနိုင်ငံမှာ ရှိတဲ့ ကွန်ယက်ကို ဆက်သွယ်ပါတယ်။ ဆင်းမ်ကတ်ဒ်နံပါတ် ကနေတဆင့် အဲဒီဖုန်းဟာ ဘယ်နိုင်ငံမှာ မှတ်ပုံတင်ထားသလဲ ဆိုတာကို အဲဒီနိုင်ငံရဲ့ ကွန်ယက်က သိပါတယ်။ အဲဒီတော့ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ နိုင်ငံကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒီဖုန်းဟာ ရုန်းမင်းဖွင့်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် အလိုအလျောက် စစ်ကြည့်ပါတယ်။ ရုန်းမင်းဖွင့် ထားတာ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ဖုန်းကွန်ယက်က လိုင်းကို ဖွင့်ပေးပါတယ်။<br /><br />မှတ်မှတ်ရရ ရန်ကုန်မှာ အော်တိုရုန်းမင်း တစ်ခါပွင့် ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ကြုံလိုက်ရပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ညီလာခံ ရှိနေတဲ့ အချိန်ပါ။ မင်္ဂလာဒုံ လေဆိပ် ရောက်လို့ ဖုန်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မလေးရှားမှ ကြိုဆိုပါတယ် ဆိုပြီး မက်ဆေ့ ဝင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ မလေးရှား ဖုန်းကုမ္ပဏီ တစ်ခုက ဝန်ဆောင်မှု ပေးတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စင်ကာပူက ဖုန်းကို သုံးပြီး ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ပြောခွင့်ရလိုက်တယ်လို့ သူက ပြောပါတယ်။ အကြောင်းမသိတော့ နောက်တစ်လ ရန်ကုန်ပြန်သွားတဲ့ သူငယ်ချင်းက ထပ်ပြီ: စမ်းကြည့်ပေမယ့် အဲဒီတစ်ခါတော့ ရုန်းမင်း မရတော့ ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြည်မြန်မာလည်း ဘယ်သောအခါမှ နိုင်ငံတကာ အဆင့်မီ ရုန်းမင်း သုံးလို့ရတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို တွေးကြည့်မိပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အိုင်ဒီဒီ နှုန်းတွေ ကမ္ဘာ့ အဆင့်မီ ဖြစ်တဲ့အချိန် ဆင်းမ်ကတ်ဒ်တန်ဖိုးတွေ ကမ္ဘာ့ အဆင့်မီ ဖြစ်တဲ့အချိန် ရောက်ရင်တော့ မြန်မာပြည်လည်း အော်တိုရုန်းမင်း သုံးလို့ ရလာမှာပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-8192172831812255782?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-7808900861127999662009-09-01T02:45:00.003+08:002009-09-21T00:05:54.177+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">အမှန်တကယ်ကတော့ ဒီနေ့က သူတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားဟောင်းတွေ စင်ကာပူမှာ ပြန်ဆုံတဲ့ ပျော်ပွဲစား နေ့ပါ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်ဆုံလို့ ပျော်ရမယ့်အစား အလွန် အကြွားသန်တဲ့ ဥက္ကာ ဆိုတဲ့ ငနဲသား တစ်ကောင်ကြောင့် ကောင်မလေးတွေ အားလုံး စိတ်ပိန် နေကြပါတယ်။ ဥက္ကာဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သူမိန်းမကျမ်း ဘယ်လို ကြေတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း၊ သူ့ကို ကောင်မလေးတွေ ဘယ်လို ဝိုင်းကြိုက်ကြတဲ့ အကြောင်း၊ သူ့မှာ များလွန်းလို့ အချိန်ကိုက်အောင် မနည်း လုပ်နေရတဲ့ အကြောင်း၊ တခါတလေတော့ စိတ်ညစ်လွန်းလို့ ပတ်ပြေးနေရတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတွေ အော်ကျယ်အော်ကျယ်နဲ့ ပြောပြီး ကြွား နေပါတယ်။<br /><br />သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကောင်မလေးတွေ နှာခေါင်းရှုံ့ ကြပါတယ်။ နန္ဒာဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက သူ့ဘေးက ကြည်ပြာဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ကပ်ပြီး ပြောပါတယ်။<br />"ဟဲ့။ အဲဒီ ဥက္ကာဆိုတဲ့သူက သူ့ပုံစံ နဖူးပြောင်ပြောင် တိုက်ဂေါကြီးနဲ့ ကောင်မလေးတွေ ဝိုင်းနေတယ် ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"<br />"အလကား။ လျှောက်ဖောနေတာ နေမှာပါ။ တကယ် ရှုပ်တဲ့သူက လူရှေ့သူရှေ့ အဲဒီလို ပြောမလားဟဲ့။ ဒီလောက် ကောင်မလေးတွေ အများကြီးကြားမှာ။ ဂွင်ပိတ်သွားမှာပေါ့။"<br />"အေးလေဟာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဟုတ်တယ်ပဲ ထားဦး။ ဒီလောက် မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ကြားထဲမှာ အဲဒီလို ပြောတာ အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းတယ်။"<br />"နေဦး။ သူပြောသလောက် တကယ် စွမ်းမစွမ်း ငါတို့ နည်းနည်း စမ်းကြည့်ကြရအောင်။"<br />"ဟဲ့ ကြည်ပြာ။ နင်ဘာတွေ ပေါက်ကရကြံနေပြန်ပြီလဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်း။"<br />ကြည်ပြာက နန္ဒာ့နားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး သူ့အကြံကို ပြောတော့ နန္ဒာက သဘောကျသလို ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်ပါတယ်။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့ မိတ်ဆုံစားပွဲပြီးလို့ တစ်ပတ်နှစ်ပတ်လောက် ကြာသွားပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကြည်ပြာနဲ့ နန္ဒာ နှစ်ယောက်သား ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်တော့မယ့် အကြွေစေ့ထည့်တဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးဘေးမှာ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး သူတို့ အကြံကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ လုပ်နေပါတယ်။ ကြည်ပြာက ဥက္ကာရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်ပြီး ခေါ်လိုက်ပါတယ်။<br />"ဟဲလို"<br />"ဟုတ်ကဲ့။ ပြောပါ။"<br />"ကိုဥက္ကာလား မသိဘူး။"<br />"ဟုတ်ပါတယ်။ ဘယ်သူလဲ မသိဘူး။"<br />"အော်။ သမီးနာမည်က သန္တာပါ။ ကိုဥက္ကာတော့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သမီးက ဒီနေ့မှ ရန်ကုန်က ရောက်တာလေ။ ရန်ကုန်က ကိုဥက္ကာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်လို့ပါ။"<br />"ဟုတ်လား။ ဘယ်သူများလဲ မသိဘူး။"<br />"နာမည်အရင်းက ပါးစပ်ဖျားတင် မေ့နေတယ်။ ဟို အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်နဲ့ အစ်မကြီးလေ။ သမီးတို့က မဂွက်လို့ ခေါ်ကြတာပဲ။"<br /><br />ရန်ကုန်မြို့မှာ အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်နဲ့ ကောင်မလေးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို ရမ်းပစ်လိုက်ရင် မှန်ဖို့ များပါတယ်။ ဥက္ကာဆိုတဲ့ ငနဲသားကလည်း အတည်ပေါက်နဲ့ သူတို့ဆင်ထားတဲ့ ဂွင်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး စွပ်ဝင်လာပါတယ်။<br />"အော်။ သိင်္ဂီ ကို ပြောတာလား မသိဘူး။"<br />"ဟုတ်မယ်ထင်တယ်။ သမီးတို့နဲ့က တိုက်ရိုက်သိတာ မဟုတ်ဘူး။ကြားက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကနေ တစ်ဆင့် သိတာ။ အဲဒီ အစ်မကြီးက စလုံးမှာ သူ့သူငယ်ချင်း ဥက္ကာ ဆိုတာ ရှိတယ်။ အရမ်း သဘောကောင်းတယ်။ လိုတဲ့ အကူအညီ ရှိရင် တောင်းလိုက်ပါ ဆိုလို့။ သမီးကလည်း ဒီနေ့မှ ရောက်တာလေ။ ဆွေမျိုးသားချင်း လည်း မရှိဘူး။ အခုတည်းတဲ့ အိမ်ကလည်း စလုံးတွေ ချည်းပဲ ဆိုတော့ သူပြောတာ နားမလည် ကိုယ်ပြောတာ သူနားမလည် ဖြစ်နေလို့။"<br />"အော်။ အေး။ ဟုတ်လား ကူညီရမှာပေါ့။ အကို ဘာအကူအညီပေးရမလဲ ပြောလေ။"<br />ဥက္ကာကတော့ စားနေကြ ကြောင်ဖားကြီး အသံနဲ့ ညီမငှေးကို အကိုကြီးက ကိုယ်ဖိရင်ဖိ စောင်မကြည့်ရှုပါ့မယ် ဆိုတဲ့ လေသံမျိုး ပြောနေပါတယ်။<br /><br />"အားတော့ နားတယ် အစ်ကိုရယ်။ အခု လောလောဆယ် ညီမ ပိုက်ဆံလဲဖို့လည်း ဘယ်မှာ သွားလဲ ရမလဲ မသိဘူး။ တယ်လီဖုန်း ဝယ်ချင်တာလည်း ဘယ်မှာ ဝယ်ရမလဲ မသိဘူး။ အစ်ကို အိမ်နဲ့ နီးမလား မသိဘူး။ အစ်ကို့အိမ်နဲ့ နီးရင်တော့ တစ်ချက်လောက် လိုက်ပြ ပေးပါလား။"<br />"ဟာ။ ညီမလေးကလည်း ဘာအားနာ စရာ ရှိလဲ။ ကိုယ့်ြမန်မာ အချင်းချင်းပဲ။ ကူညီရမှာပေါ့။"<br />နန္ဒာက ဘေးကနေပြီး "ဟဲ့။ ပင်နင်ဆူလာမှာ တို့မြန်မာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ သွားကူညီလိုက်ပါလားလို့ ပြောလိုက်ပါလား။" လို့ တိုးတိုး ကပ်ပြောလိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဖုန်းခွက်ကို လက်နဲ့ အုပ်ပြီး အသံမထွက်အောင် ရယ်ကြပါတယ်။ ကြည်ပြာက နောက်မျက်နှာပိုးသတ်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။<br />"ညီမ အခုနေတဲ့ နေရာက ဘူတာရုံနားပဲ။ လိပ်စာကတော့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဘူတာရုံက P နဲ့ စတာပဲ။ ဘာဆိုလဲ မသိဘူး။"<br />အမှန်တကယ်က သူတို့ အခုရောက်နေတဲ့ နေရာက မြို့လယ်ခေါင်နားက ဘူဂစ်လို့ ခေါ်တဲ့နေရာပါ။ အဲဒါကို ဟိုဘက်က ရမ်းသမ်း ပြောပါတယ်။<br />"အော်။ ပွန်ဂေါလ် ဆိုတဲ့ နေရာလား။"<br />ကြည်ပြာကလည်း ရောကြိတ်ပါတယ်။<br />"ဟုတ်မယ် ထင်တယ် အစ်ကို။ အစ်ကို အိမ်နဲ့ နီးရင် ဘူတာရုံကို လာခဲ့ပါလား။ ညီမတို့ အဲဒီကနေ စောင့်နေမယ်လေ။ ဘယ်လောက် ကြာမလဲ။"<br />နန္ဒာ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီ: ခွိကနဲ ရယ်ပါတယ်။<br />"အား။ အစ်ကို က အနောက်ဖက်ကနေ လာရမှာ။ မိနစ် ၅၀ လောက်တော့ ကြာမယ်ထင်တယ်။"<br />"အဝေးကြီးလား။ အဲဒါဆိုလည်း နေပါစေ။ အားနာစရာကြီး။"<br />"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခု ညီမတို့ကို ကူညီမယ့်သူမှ မရှိတာ။ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး လာပြီး ကူညီရမှာပေါ့။ တစ်နာရီလောက်တော့ စောင့်ရမယ်နော်။ ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား။"<br /><br />နန္ဒာက နှာခေါင်းကို လက်နဲ့ ပွတ်ပြပြီး "အတော်မွှန်တာပဲဟ။" လို့ တိုးတိုးပြောပြီး ရယ်ပါတယ်။<br />"ရပါတယ် အစ်ကို။ ညီမတို့က အကူအညီ လိုတာပဲ။ စောင့်ရမှာပေါ့။"<br />"အေးပါ။ မကြာပါဘူး။ အစ်ကို အမြန်ဆုံးလာခဲ့မယ်။"<br />"အော်။ ဟုတ်ပြီ အစ်ကို။ ညီမ မတွေ့ရင် နောက်တစ်နာရီ လောက်ကြာရင် ဖုန်းထပ်ဆက်လိုက်မယ်။"<br />"အေးအေး။ ကောင်းပြီ။"<br />ဖုန်းကိုချပြီးတော့ နန္ဒာက တဟားဟားနဲ့ အော်ရယ်ပါတယ်။ နောက်ပြီးတော့<br />"ဟဲ့ ကြည်ပြာ။ နင်အဲဒီ ဘဲကြီးကို ကောင်းကောင်း မောင်းလွှတ်လိုက်ပြီပေါ့။"<br />"သူ့ကိုယ်သူ လည်တယ် ပြောပြီး ကိုယ်နဲ့လည်း မသိပဲနဲ့ ဒီလောက် ကြောင်ချင်တာ။ ခံပေ့စေပေါ့ဟာ။ နေဦး။ မပြီးသေးဘူး။ နင်စောင့်ကြည့်ဦး။"<br /><br />နောက် တစ်နာရီလောက် အကြာမှာတော့ ဥက္ကာဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် စင်ကာပူ မြောက်ဖက်ဆုံး ပွန်ဂေါလ် ဘူတာရုံမှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ဟိုရှာ ဒီရှာနဲ့ မျောက်မီးခဲ ကိုင်မိသလို ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေပါတယ်။ နန္ဒာနဲ့ကြည်ပြာ နှစ်ယောက်သားတော့ ဈေးထဲမှာ ဟိုသွားဒီသွား ဟိုဟာဝယ် ဒီဟာဝယ်နဲ့ သူတို့ ကျပ်ထားတာကိုတောင် မေ့သလို ဖြစ်နေပါပြီ။ တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာမှ နန္ဒာက<br />"ဟဲ့။ ဟိုဘဲကြီး အခုလောက်ဆို ပွန်ဂေါလ်မှာ ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"<br />"ဟယ်။ ဟုတ်ပါရဲ့။ ငါမေ့နေတယ်။ သူ့ကို နည်းနည်း ထပ်မောင်းရဦးမယ်။"<br />"ဘာလုပ် ဦးမလို့လဲဟ။"<br />"နေပါ။ နင် အသာကြည့်နေစမ်းပါ။"<br /><br />ကြည်ပြာက အကြွေစေ့ဖုန်းကို ထပ်သွားပြီး ဥက္ကာ ဖုန်းနံပါတ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်နှိပ်ပါတယ်။<br />"ဟဲလို။"<br />"ဟဲလို။ ကိုဥက္ကာ မရောက်သေးဘူးလား။ ညီမ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။"<br />"ဟုတ်လား။ အကို ရောက်နေပြီလေ။ ဘယ်မှာလဲ။"<br />"ညီမ ဘူတာရုံ အဝင်အထွက် လုပ်တဲ့ နေရာမှာလေ။"<br />"ဟုတ်လား။ အကိုလည်း အဲဒီမှာပဲလေ။ မတွေ့ပါလား။"<br />"ညီမ အဲဒီမှာ ရပ်နေတာ နာရီဝက်လောက် ရှိသွားပြီ။"<br />"ဟုတ်လား။ ဒါနဲ့ ညီမ အခု ရောက်နေတာ ပွန်ဂေါလ် ဘူတာရုံ ဟုတ်ပါတယ်နော်။"<br />"နေဦး ခဏလေး။ ဆောရီး အစ်ကိုရေ။ မှားပြီ ထင်တယ်။ ပီအေ အက်စ်အိုင်အာ အာရ်အိုင်အက်စ် ဆိုလားပဲ။ ဘူတာရုံနာမည်က။"<br />" ဟာ။ သွားပါပြီကွာ။ အဲဒါ ပါဆားရစ်။ စင်ကာပူ အရှေ့ဖက်ဆုံးက ဘူတာရုံပဲ။"<br />"အစ်ကိုရယ်။ အားနာလိုက်တာ။ ထားလိုက်ပါတော့။ ညီမ ဘာသာပဲ မေးမြန်းပြီး လုပ်လိုက်ပါတော့မယ်။ အစ်ကိုလည်း အလကား အချိန်တွေ ကုန်တယ်။"<br />ဥက္ကာဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ပေါက်တဲ့နဖူး မထူး ဒီလောက် လာပြီးမှတော့ မတွေ့ရရင် မပြန်ဘူး ဆိုတဲ့ ဇွဲမျိုးနဲ့<br />"ရပါတယ်။ ဒီလိုလည်း ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ မှားတတ်တာပေါ့။ ခဏလေးထပ်စောင့်။ အကို အခု တက္ကစီ ငှားပြီး လာခဲ့မယ်။"<br />"အားနာစရာကြီး အကိုရယ်။ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်နေပါဦးမယ်။ ကိစ္စက ဒီလောက်လည်း အရေး မကြီးပါဘူး။"<br />"အားမနာနဲ့။ အစ်ကိုက ကူညီချင်လွန်းလို့။ စောင့်နေနော်။ အကို နာရီဝက်လောက် ဆိုရင် ရောက်ပြီ။"<br /><br />ဖုန်းကို ပြန်ချပြီးတော့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် လက်ဝါးချင်း ရိုက်ကြပါတယ်။ ကြည်ပြာက "ဒီလောက် မွှန်တာ ငါတော့ မကြုံဖူးပါဘူးဟယ်။" ဆိုပြီး အားရပါးရ ရယ်နေပါတယ်။<br />ဥက္ကာဆိုတဲ့ သကောင့်သား တစ်ယောက်တော့ ပါဆားရစ် ဘူတာရုံကို တက္ကစီနဲ့ လစ်ပါတော့တယ်။ ဟိုရောက်တော့ ဘယ်သူ့မှလဲ မတွေ့ရ။ ဖုန်းလာမလား မျှော်ပေမယ့်လည်း ဘယ်သူ့ဆီကမှမလာ နောက် တစ်နာရီလောက်ကြာမှ သူအကျပ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ပြီး ဆဲနည်းမျိုးစုံနဲ့ ပါးစပ်က ကြိတ်ဆဲနေပါတော့တယ်။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-780890086112799966?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-22789799269808888102009-09-07T03:14:00.005+08:002009-09-21T00:05:29.692+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">ရောမမြို့ကြီး မီးလောင်တာ နီရိုးဘုရင်က တယောထိုးမပျက်ဘူး လို့ ပြောကြတဲ့ စကား ရှိပါတယ်။ အမှန်တကယ်ကတော့ အဲဒီစကားဟာ အခြေအမြစ် မရှိပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အချက်အလက်အားဖြင့် မှားနေတယ်လို့ ပြောရင်လည်း ရပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ ရောမမှာ နီရိုးဘုရင် အုပ်ချုပ်နေတဲ့အချိန်က တယောဆိုတဲ့ တူရိယာ မပေါ်သေးပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူတီးနေတာ မှန်ရင်တောင်မှ တယောမဟုတ်ပဲ တယောနဲ့တူတဲ့ တခြား တူရိယာ တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။<br /><br />အခု လောလောဆယ် စင်ကာပူမြို့ကြီးတော့ မီးလောင်မနေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မီးတွေတော့ အပြိုင်အဆိုင် ရှို့နေကြပါတယ်။ ဘာတွေ ရှို့နေသလဲ မေးရင် ဒေါ်လာတွေ မီးပုံရှို့နေကြပါတယ် လို့ ဖြေရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အမေရိကန် ဒေါ်လာ ယူရိုဒေါ်လာ စင်ကာပူ ဒေါ်လာတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟဲလ်မန်းနီး ( Hell Money) လို့ ခေါ်တဲ့ ငရဲပြည်သုံး ဒေါ်လာတွေကို ရှို့နေကြ တာပါ။<br /><br />အနောက်တိုင်းသားတွေ အတွက် ဂိုးတူဟဲလ် ဒါမှမဟုတ် ငရဲကိုသွား ဆိုတာ ကျိန်ဆဲတဲ့ စကားပါ။ ဒါပေမယ့် တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ဟဲလ်က အနောက်တိုင်းသားတွေ ယုံကြည်တဲ့ ဟဲလ် မဟုတ် သလို ကျွန်တော်တို့တွေ သိထားတဲ့ မဟာ အဝီစိတို့ ယောရုဝ တို့လို ငရဲကြီး ရှစ်ထပ်ထဲက ငရဲကို ပြောတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ငရဲ ဒါမှမဟုတ် ဟဲလ်ဆိုတာက သေပြီးနောက် ရောက်နေတဲ့ကမ္ဘာ (afterlife) ကို ဆိုလိုချင်တာပါ။ Nether World လို့လည်း ခေါ်ကြပါတယ်။<br /><br />တရုတ်လူမျိုး အများစုကတော့ သေပြီးသား ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို ပစ္စည်းတစ်ခုခု သုံးဖို့စွဲဖို့ ပို့ပေးချင်ရင် မီးရှို့ ပြီး ပို့ပေးရတယ်လို့ အယူအဆ ရှိကြပါတယ်။ အသုဘ အခမ်းအနားတွေမှာ သေပြီးသားသူ သုံးဖို့ ငွေတွေ၊ ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတွေ၊ စီးဖို့ကားတွေ၊ နေဖို့အိမ်တွေ မီးရှို့ပေးတတ် ကြပါတယ်။ တကယ့် အစစ်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ပုံစံလေးတွေပါ။ စင်ကာပူမှာ အဲဒီလို တမလွန်က လူတွေအတွက် မီးရှို့ပေးဖို့ စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ချည်းပဲ သီးသန့်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီဆိုင်တွေမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းကလည်း အစုံပါပဲ။ တစ်ခါက Singapore Dreaming ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ မင်းသားက သူ့အဖေအတွက် ရေကူးကန်ပါတဲ့ တိုက်ကို မီးရှို့ပေးတာ မြင်လို့ ရေကူးကန်ကို ဘယ်လိုများ မီးရှို့ကြပါလိမ့်လို့ တွေးပြီး ပြုံးမိပါသေးတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်နဲ့ အတော်ခင်တဲ့ စလုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို စကားကတ်ပြီး မေးဖူးပါတယ်။ မင်းတို့က အတုတွေ မီးရှို့တော့ သေပြီးသားသူက အတုတွေပဲ ရမှာပေါ့။ အစစ် ရှို့မှ သေပြီးသားသူက အစစ်ရမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။ လို့ မေးတော့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောပဲ ရယ်နေပါတယ်။ နောက်တော့ သူက တခါတလေတော့လည်း တကယ် ရယ်စရာ ကောင်းတယ်ကွ ဆိုပြီး သူ့ အမေအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။ သူ့အဖေ မသေခင်တုန်းက ခရီး အတော်သွားတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သူ့အမေက သူ့အဖေ သုံးဖို့ ပစ္စည်းတွေကို မီးရှို့ပြီး ပို့ပေးတတ်ပါတယ်။ တစ်နေ့ တမလွန်က လူတွေအတွက် ပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို သွားရင်း ပတ်စ်ပို့ စာအုပ်တွေ့လို့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဝယ်လာပြီး သူ့အဖေအတွက် မီးရှို့ပေးတယ် ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းကတော့ သေပြီးတာတောင်မှ ခရီးသွားဖို့ ပတ်စ်ပို့က လိုသေးသလားကွာ လို့ ပြောပြီး ရယ်ပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာတင် ၄၅ ကျပ်တန် ၉၀ တန်လို ထူးထူးခြားခြား ပိုက်ဆံတွေ ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။ ငရဲပြည်သုံး ပိုက်ဆံမှာလည်း ၈ ဘီလျံတန် ရှိပါတယ်။ ၈ ဂဏန်းကို တရုတ်လူမျိုးတွေက ကံကောင်းတဲ့ ဂဏန်းလို့ အယူရှိတဲ့အတွက် ၈ ဘီလျံတန် ပိုက်ဆံ လုပ်ထားတာလို့ ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီလို ၈ဘီလျံတန်တွေကို အုပ်လိုက် မီ:ရှို့လေ့ ရှိကြပါတယ်။ အနောက်တိုင်းသား စီးပွားရေး ပညာရှင် တစ်ယောက်ကတော့ ငရဲပြည်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အဲဒီလောက် ပေါနေရင် ငွေကြေးဖောင်းပွပြီး ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို သန်းနဲ့ချီပေးပြီး စားရမှာပေါ့ လို့ တွက်ပြပါတယ်။ ငရဲပြည်သုံး ပိုက်ဆံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတိပေးစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်။ တရုတ်လူမျိုးတွေ အနေနဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံကို ငရဲပြည်မှာ သုံးဖို့ဆိုပြီးတော့သာ ရည်ရွယ်ကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ လူအချင်းချင်း နောက်ပြောင်ပြီး ပေးတာကို လုံးဝ မကြိုက်ကြပါဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ငရဲပိုက်ဆံ ပေးတာဟာ အဲဒီလူကို သေဖို့ ကျိန်ဆဲတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ တချို့က ယူဆကြပါတယ်။ အဲဒီလို ယုံကြည်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေကို သွားပြီး မစမိအောင် သတိထား နိုင်ကြဖို့ပါ။<br /><br /><a aiotarget="false" aiotitle="" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SqQC5q9VofI/AAAAAAAAAQk/IzHP5L-WlPM/s1600-h/hell-money.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 314px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SqQC5q9VofI/AAAAAAAAAQk/IzHP5L-WlPM/s320/hell-money.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378427044794573298" border="0" /></a>ဒီလက တရုတ်ပြက္ခဒိန်မှာ ၇ လမြောက် ဒါမှမဟုတ် သရဲလ ပါ။ အဲဒီအတွက် ငရဲပြည် တံခါးပွင့်ပြီး သရဲတွေ ကမ္ဘာပေါ်ကို အစာလာရှာကြတယ်လို့ တရုတ်လူမျိုးတွေမှာ အယူအဆ ရှိကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဗိုက်ဆာနေသော သရဲများ ပွဲတော် (Hungry Ghost Festival) ကို ကျင်းပကြပါတယ်။ ကွယ်လွန်ပြီးသား ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို ဖိတ်ပြီး အစားအသောက်တွေ ကျွေးကြပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာတော့ တစ္ဆေကြီးပွဲလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဖိုးအဖွားတွေ တစ္ဆေကြီးပွဲ လုပ်တာ ကြုံဖူးပါတယ်။ အိမ်မှာ အစားအသောက်တွေ အလျှံပယ်ချက် နောက်ပြီးရင် ကွယ်လွန်ပြီးသား ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ရဲ့ အမည်ကို စာရွက်နဲ့ ရေးပြီး လာစားဖို့ ဖိတ်ကြပါတယ်။ လူစုံမစုံ သိချင်ရင် ကျပ်စေ့သုံးစေ့ကို ပစ်ပြီး စစ်ကြပါတယ်။ ကျပ်စေ့ သုံးစေ့လုံးက ခေါင်းချည်းပဲ ကျရင် လူစုံပြီလို့ သတ်မှတ်ကြပါတယ်။ ငယ်ငယ်ကတော့ အဖိုးက ကျပ်စေ့ သုံးစေ့ ပစ်တာကို ပိုက်ဆံကြဲတယ်ကွ ဆိုပြီး ဝိုင်းလုလို့ အဆူခံရဖူးပါတယ်။ :D<br /><br />စင်ကာပူမှာတော့ ၇ လပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အတော်လေး အယူသည်းကြပါတယ်။ အခုလက သရဲလဆိုတော့ သရဲတွေ လျှောက်သွားနေတယ်လို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။ သရဲတွေကို ဖျော်ဖြေဖို့ လမ်းဘေးမှာ စင်ထိုးပြီး ဇာတ်ပွဲတွေ လုပ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ပွဲတွေကို ဝါရမ်ပွဲ (Wayang Show) လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ရှေ့ဆုံး ၃တန်းကို ဒီပွဲမှာ ဗွီအိုင်ပီ ဖြစ်တဲ့ သရဲတွေကြည့်ဖို့ ချန်ထားရပါတယ်။ စလုံးက တရုတ်လူမျိုးတွေက ၇ လပိုင်းမှာ အိမ်တွေ ကားတွေ ဝယ်လေ့ မရှိကြပါဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်လို အခမ်းအနားမျိုးကိုလည်း လုပ်လေ့ လုပ်ထ မရှိကြပါဘူး။ ရေကူးချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒီလဟာ ရေကူးကန်မှာ လူအချောင်ဆုံး လပါပဲ။ စလုံးတွေ အတော်များများက သရဲက ရေနှစ်သတ်မှာစိုးလို့ ဒီလမှာ ရေကူးဖို့ ရှောင်ကြပါတယ်။ ညဖက်ဆိုရင်လည်း ကလေးတွေကို အပြင်မလွှတ်ကြပါဘူး။ သရဲက ဝင်ပူးမှာ စိုးလို့ပါ။<br /><br />ဒီနှစ်မှာတော့ ထူးထူးခြားခြား သတင်းတစ်ခု ဖတ်လိုက်ရပါတယ်။ မကြာခင်မှာ ဖွင့်တော့မယ့် စင်ကာပူ က မရီနာဘေး (Marina Bay) ကက်စီနိုနဲ့ အပြိုင် စင်ကာပူ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက သရဲတွေ ကစားဖို့အတွက် ကက်စီနိုတစ်ခု ဆောက်ပြီး ငှားနေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းပါ။ အဲဒီကက်စီနိုကို ဆောက်ဖို့ စင်ကာပူ ဒေါ်လာ ၆၅၀၀ ကုန်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကက်စီနိုမှာ ရောက်လက် (Roulette)၊ ဘလက်ဂျက် နဲ့ ဂျက်ပေါ့ စက် (Jackpot Machine) တွေ ရှိပါတယ်။ မရီနာဘေး ကက်စီနိုက အနားမှာ အေတီအမ် စက် ထားမပေးဘူး ဆိုပေမယ့် သရဲကက်စီနို ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အေတီအမ် စက် ထားပေးထားပါတယ်။ အေတီအမ် တောင် ပေါ့သေးသေး အေတီအမ် မဟုတ်ပါဘူး။ အေတီအမ်ရဲ့ အထက်မှာ လုံခြုံရေး ကင်မရာပါ တပ်ထားပါသေးတယ်။ အဲဒီ ကက်စီနိုကို နာရီပိုင်းနဲ့ ငှားချင်ရင် စင်ကာပူ ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ကျော် ပေးရမယ် လို့ ဆိုပါတယ်။ သရဲ ကက်စီနိုရဲ့ ဗွီဒီယိုကို ကြည့်ချင်ရင် အောက်မှာ လင့်ခ် ရေးပေးလိုက် ပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.razor.tv/site/servlet/segment/main/news/35410.html">သရဲကက်စီနို အပိုင်း(၁)</a><br /><br /><a href="http://www.razor.tv/site/servlet/segment/main/news/35412.html">သရဲကက်စီနို အပိုင်း(၂)</a><br /><br /><a href="http://www.razor.tv/site/servlet/segment/main/news/35414.html">သရဲကက်စီနို အပိုင်း(၃)</a><br /><br /><br />Image Source: http://www.pennylicious.com/2006/07/18/hell-money/<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-2278979926980888810?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-82660568756865842062009-09-20T02:40:00.003+08:002009-09-20T03:12:01.937+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပညာရှာချင်တဲ့ လူတွေ အတော်ကံကောင်းကြ ပါတယ်။ အင်တာနက်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် အင်ဖော်မေးရှင်း တွေကို လိုရင် လိုသလောက် အများကြီး ရနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို သိချင်ရင် <a href="http://en.wikipedia.org/">ဝီကီပိဒိယ</a>မှာ သွားရှာဖတ်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒါမှ မကျေနပ်သေးရင် မစ္စတာ ဂူဂဲလ်ကို မေးလို့ ရပါတယ်။ ပညာရပ်တစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ဖတ်ချင်ရင် <a href="http://www.4shared.com/">4shared</a> လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ် တွေကနေ E-book တွေ လိုသလောက် Download လုပ်ပြီး ဖတ်လို့ ရပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ တက္ကသိုလ်တွေက လက်ချာတွေကို ကြည့်ချင်ရင် <a href="http://ocw.mit.edu/">MIT Open Courseware</a> လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ၊ <a href="http://www.ocwconsortium.org/">Open Courseware Consortium</a> လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ၊ <a href="http://nptel.iitm.ac.in/index.php">NPTel</a> လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေမှာ သွားပြီး ကြည့်နိုင်ပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကတော့ အင်ဖော်မေးရှင်း ဆိုတာ ရှားပါး ပစ္စည်း တစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်က ရန်ကုန်မှာ အင်တာနက် ဆိုတာလည်း မရှိသေးတော့ နည်းပညာတွေကို လေ့လာရင်း ကိုယ်နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်သိချင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိရင် မေးဖို့မြန်းဖို့ လူကို လိုက်ရှာရပါတယ်။ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မိတ္တူဆွဲထားတဲ့ စာအုပ်ကလေးများ ဖတ်ခွင့်ရရင်ပဲ အတော်ကို ကျေနပ် ရပါတယ်။ အားတဲ့အချိန်ကလေးတွေ British Council သွား ဒါမှမဟုတ် USIS သွားပြီး ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဆောင်းပါးကလေး တစ်ပုဒ်တစ်လေများ ဂျာနယ်ထဲမှာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ဖတ်ခွင့်ရလိုက်ရင် ဝမ်းသာလို့ မဆုံးပါဘူး။<br /><br />စင်ကာပူကို စရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ အင်ဖော်မေးရှင်းတွေ များလွန်းတော့ ရုတ်တရက် အင်ဖော်မေးရှင်း ရှော့ခ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်က စင်ကာပူမှာ နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ အစုံဆုံး စာကြည့်တိုက်တွေထဲမှာ တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ပါတယ်။ ၅ ထပ်ရှိတဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ၃ ထပ်ကျော်လောက်က နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာတုန်းက C++ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်လို့ရဖို့ British Council စာကြည့်တိုက်မှာ အခြားသူတွေနဲ့ အလုအယက် ငှားခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ကျောင်းစာကြည့်တိုက် မှာတော့ C++ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်ချည်းပဲ စာအုပ်စင် နှစ်စင်လောက် ရှိပါတယ်။ အဲဒီလောက်များတော့ ဘယ်ကစလို့ ဘာကိုဖတ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။ အဲဒါတင် မကသေးပါဘူး။ ကျောင်းသားတွေ အနေနဲ့ Safari လို အွန်လိုင်း စာကြည့်တိုက်က E-book တွေကို ကြိုက်တဲ့နေရာကနေ အင်တာနက် သုံးပြီး ဖတ်လို့ရအောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ အထပ်တစ်ထပ်ကို Multimedia Collection အနေနဲ့ သီးသန့် ထားပေးပြီး စီဒီရွမ်တွေ ဗွီဒီယိုတွေ ကြည့်လို့ရအောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ အပြင်ကိုတော့ ငှားလို့ မရပါဘူး။ ပထမနှစ် ကျောင်းသားဘဝ တုန်းက ဒီဂျစ်တယ် အီလက်ထရွန်းနစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ၁၈ ခွေတွဲ ဗွီဒီယို စီးရီး၊ Visual Basic နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ၁၆ ခွေတွဲ စီဒီရွမ်တွေကို အချိန်ရရင် ရသလို စာကြည့်တိုက်မှာ သွားကြည့်ဖြစ်တာကို မှတ်မိပါသေးတယ်။<br /><br />အင်တာနက် သုံးဖြစ်တော့ အင်ဖော်မေးရှင်းက ပိုပြီး ဖောင်းပွလာပါတယ်။ အရင်က နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဂျာနယ် မဂ္ဂဇင်း အသစ်တွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖတ်ရဖူးတော့ အင်တာနက်ထဲမှာ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဂျာနယ် မဂ္ဂဇင်းတွေ အတော်များများကို အီးမေးလ်နဲ့ Subscribe လုပ်ထားလိုက်မိပါတယ်။ တစ်လလောက် ကြာတော့ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်ပါတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဒီလောက်များတဲ့ အီးမေးလ်တွေကို ကုန်အောင် မဖတ်နိုင်လို့ပါ။ အင်တာနက်ထဲမှာလည်း ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကလေးများ ရှိရင်တော့ မကြာခဏ ဝင်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် အရောက်ဖြစ်ဆုံး ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကတော့ အီလက်ထရွန်းနစ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ <a href="http://www.epanorama.net/">Epanorama</a> ပါ။<br /><br />ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက် အင်ဖော်မေးရှင်းတွေ များနေတော့လည်း ပြသနာက ရှိလာပါတယ်။ တွေ့သမျှ အကုန် လိုက်ဖတ်နေရင် ဒီတစ်သက်တောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အင်ဖော်မေးရှင်းကို စိစစ်ပြီး ထုတ်ယူတတ်ဖို့ လိုလာပါတယ်။ အစက အဲဒီအချက်ကို သဘောမပေါက်တော့ ရှိသမျှ အကုန် လျှောက်ဖတ်ပြီး လိုရင်းကို မရောက်တော့ပါဘူး။ စာအုပ်တိုင်းကို ရှေ့ဖုံးကနေ နောက်ဖုံးအထိ ဖတ်နေဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ ကိုယ်သိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကိုပဲ Index ကနေ ရှာပြီး ရွေးဖတ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို လုပ်လာရပါတယ်။ တကယ် စိတ်ဝင်စားတဲ့ စာအုပ်မှပဲ အစအဆုံး ဖတ်ဖြစ်ပါတော့တယ်။<br /><br />နောက်တစ်ခုက Google ကို အရမ်းအားကိုးလာတဲ့ အချက်ပါ။ ကိုယ်ရှင်းမရတဲ့ ပြသနာ အတော်များများရဲ့ အဖြေကို Google ထဲမှာ ရှာတွေ့ဖူးတော့ ပြသနာတိုင်းရဲ့ အဖြေဟာ ဂူဂဲလ်မှာ ရှာလို့ရမယ်လို့ ထင်နေပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်မှ အဲဒီအချက်မှားမှန်း သိပါတယ်။ ကျောင်းက ပရော့ဂျက်တွေ အဆိုင်းမင့်တွေရဲ့ အဖြေကို အင်တာနက်မှာ ဘယ်တော့မှ ရှာလို့ မတွေ့ခဲ့ ဖူးပါဘူး။ သမန်ကာ လျှံကာ သိချင်ရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့် ပညာရပ်တစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ လိုက်စားချင်ရင်တော့ အခြေခံကောင်းကောင်း ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာပါတယ်။<br /><br />အခု နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်မိတဲ့ အချက်ကတော့ တစ်ခုခုကို စူးစိုက်ပြီး လုပ်ဖို့ပါ။ နည်းပညာဆိုတာ အကုန်လုံးကို သိချင်နေရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတာကိုပဲ စူးစိုက်ပြီး လုပ်မှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဟိုနားစပ်စပ် ဒီနားစပ်စပ်နဲ့ ဘာမှ ဟုတ်တိပတ်တိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် မထင်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့ အခြေခံနဲ့ ပတ်သက်လို့ စဥ်းစားမိ ပါတယ်။ ပညာရပ်တွေကို လေ့လာ လိုက်စားချင်ရင် အခြေခံ ကောင်းကောင်း ရှိဖို့ လိုအပ် ပါလိမ့်မယ်။ ဖြတ်လမ်းက သွားတာ သိပ်မကောင်း ပါဘူး။ ဖြတ်လမ်းနဲ့ သွားရင် ခရီးရောက်တာ မှန်ပေမယ့် တစ်နေရာ ရောက်ရင်တော့ တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ မသွားမဖြစ်လို့ ဖြတ်လမ်းနဲ့ သွားရင်လည်း အခြေခံတွေတော့ အချိန်ရရင် ရသလို ပြန်လေ့လာဖို့ လိုလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ဘာမှ မလုပ်ပဲ ပိုက်ဆံပဲ ရှာပြီး သူများတွေကို လုပ်ခိုင်း ကိုယ်က ဘေးကနေ ထိုင်ပြီး အားပေးနေတာပဲ ကောင်းမလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ :D </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-8266056875686584206?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-54942459685041524452009-09-14T01:35:00.001+08:002009-09-14T01:42:48.906+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်တုန်းက မဂ္ဂဇင်းတစ်စောင်ထဲမှာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ဖူးပါတယ်။ အဲဒီဆောင်းပါး ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ လူတစ်ယောက်က အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ကို မင်းတို့ အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်နေပြီး စက်ပြင် ဆရာ တွေလောက်တောင်မှ မပြင်တတ်ကြဘူး လို့ ဝေဖန်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ အင်ဂျင်နီယာက မင်းက အင်ဂျင်နီယာ ရဲ့ အလုပ်ကို မသိဘူး။ အင်ဂျင်နီယာရဲ့ အလုပ်ဆိုတာ စက်ပြင်တတ်ဖို့ မလိုဘူး။ ဒီဇိုင်းလုပ်တတ်ရင် ပြီးတာပဲ ဆိုပြီး ချေပပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတော့ ကိုယ်က အင်ဂျင်နီယာလည်း မဟုတ် ဒီဇိုင်းဆိုတာလည်း ဘာမှန်းမသိတော့ သူတို့ရေးထားတာကို အဟုတ် ထင်ပါတယ်။ အင်ဂျင်နီယာဆိုတာ ဒီဇိုင်းလုပ်တတ်ရင် ပြီးတာပဲ မပြင်တတ်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ စွဲသွားပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်လာပြီး ဒီဇိုင်းလုပ်ဖူးတဲ့ အချိန်မှ အဲဒီ အင်ဂျင်နီယာ ပြောတာ မှားနေမှန်း သိရပါတယ်။ အမှန်တကယ်ကတော့ အင်ဂျင်နီယာ အလုပ်ဆိုတာ လက်တွေ့နဲ့ ကင်းကွာလို့ မရတဲ့ အလုပ်ပါ။ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ သီအိုရီတွေ အလွတ်ကျက်နေရုံ၊ ပုစ္ဆာတွေ ချတွက်နေရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ အဲဒီလို အင်ဂျင်နီယာတွေထဲမှာမှ ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းလုပ်နိုင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ပိုပြီးတော့ ခက်ပါတယ်။ စက်ပြင်ဆရာ တစ်ယောက်ကို ဒီဇိုင်းနာ ဖြစ်အောင် သင်ပေးဖို့ မလွယ်ဘူး ဆိုတာ မှန်ပေမယ့် အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်ဟာလည်း ကိုယ်တိုင် မပြင်တတ်ရင် ဒီဇိုင်းနာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ စက်ပစ္စည်း ဒီဇိုင်းလုပ်တဲ့ သူတွေ အတွက်ကတော့ စာရွက်ပေါ်မှာ ကွန်ပြူတာထဲမှာ ချဆွဲ ချတွက်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက တွက်ထားတဲ့အတိုင်း အပြင်မှာ အလုပ်မလုပ်တာ များပါတယ်။ စက်တစ်လုံးကို တပ်ဆင်ပြီးသွားလို့ မှန်းထားတဲ့အတိုင်း အလုပ်မလုပ်ဘူး ဆိုရင် ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ ဆိုတာကို ဒီဇိုင်းနာ ကိုယ်တိုင် အဖြေရှာရပါတယ်။ အဲဒီလို ပြင်ရဆင်ရတာဟာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စက်တစ်လုံးကို ပြင်ရတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်ပါတယ်။ လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တဲ့ စက်တစ်လုံးကို လည်ပတ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ဒီဇိုင်းနာက လည်ပတ်နေပြီးသား စက်တစ်လုံး ပျက်သွားရင် ပြန်ပြင်ဖို့ ဆိုတာ ဘာမှ မခဲယဉ်းပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့မလုပ်တတ်ရင်လည်း သူများ ခိုင်းရုံပါပဲ။ ဘယ်လို ခိုင်းရမလဲတော့ သိဖို့လိုပါတယ်။<br /><br />နောက်တစ်ခုက စက်ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေမှာတော့ ဒီဇိုင်းနာ ဆိုတာ ဆားဗစ်အင်ဂျင်နီယာတွေရဲ့ နောက်ဆုံး အားထားရာ လူပါ။ ဆားဗစ်အင်ဂျင်နီယာတွေ ပြင်မရဘူးဆိုပြီး လက်လျှော့လိုက်ရင် အဲဒီစက်ကို ဒီဇိုင်းနာတွေ ကိုယ်တိုင် ပြင်ရပါတယ်။ ဒီဇိုင်းနာကမှ မပြင်တတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ ဘုရားသာ တပေတော့လို့ပဲ ပြောရပါလိမ့်မယ်။<br /><br />တစ်ခါက ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ကုမ္ပဏီ အုပ်ချုပ်သူတွေက အခု လက်ရှိ သုံးနေတဲ့ နည်းပညာတွေကနေ အဆင့်ပိုမြင့်တဲ့ နည်းပညာတွေကို သုံးပြီး စက်တွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ ကြံကြပါတယ်။ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အရမ်းကို ခက်ခဲပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ စက်တစ်လုံးကို အော်ဒါလက်ခံ လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီဇိုင်းအဖွဲ့ထဲမှာ ပါတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေ အတော်များများက လူငယ်တွေပါ။ ပရော့ဂျက် မန်နေဂျာ ကိုယ်တိုင်ကလည်း လူငယ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စက်ဒီဇိုင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ ၁၀ နှစ်နီးပါး အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့သူပါ။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးအတွက်တော့ အဲဒီစက်ကို ဒီဇိုင်း လုပ်ရတာဟာ အတော်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုပါပဲ။<br /><br />မက္ကင်နီကယ် အင်ဂျင်နီယာတွေ အနေနဲ့ ၀.၀၄ မီလီမီတာ အကွာအဝေး အထိ အတိအကျ သွားနိုင်တဲ့ ဝင်ရိုးတွေကို ဒီဇိုင်းလုပ်ရတဲ့အတွက် ပုံမှန် စက်တွေကို ဒီဇိုင်းလုပ်ရတာနဲ့ ယှဥ်ရင် အတော်ကို ခက်ခဲပါတယ်။ အီလက်ထရစ်ကယ် အင်ဂျင်နီယာတွေ အနေနဲ့ကလည်း အဲဒီလို တိကျအောင် ရွေ့လျားနိုင်တဲ့ ဆာဗိုမော်တာ အတွက် စိတ်ချရတဲ့ ပါဝါဆပ်ပလိုင်းတွေ၊ ပါဝါကြိုးတွေကနေ ဆစ်ဂနယ် ကြိုးတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့ အစီအစဥ်ချရတာတွေ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဝိုင်ယာကြိုးတွေ အစီအစဉ်တကျ သွားနိုင်ဖို့ ဒီဇိုင်းလုပ်ရတာတွေနဲ့ အတော်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဆော့ဖ်ဝဲလ် သမားတွေကလည်း အဲဒီစက်ကို အတိအကျ ရွေ့လျားနိုင်အောင် ကွန်ပြူတာ အမြင်အာရုံစနစ် (Machine Vision) နဲ့ ဆာဗိုမော်တာတွေရဲ့ ရွေ့လျားမှုတွေကို ဆက်စပ်ရတာတွေ၊ စက်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ လည်ပတ်နိုင်အောင် ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကို အမြန်ဆုံး Run နိုင်အောင် ညှိနှိုင်း ရတာတွေ၊ အာရုံခံကိရိယာ (Sensors) တွေက လာတဲ့ ဆစ်ဂနယ်တွေကို အမြန်ဆုံး တုန့်ပြန်နိုင်အောင် ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကို ပြင်ဆင်ရတာတွေနဲ့ အတော့်ကို ခေါင်းစားပါတယ်။ ၃ လနဲ့ အပြီး လုပ်ဖို့ စီစဥ်ထားတဲ့ စက်ဟာ ၂ လခွဲ ကျော်လောက်နဲ့ ပြီးပေမယ့် အဲဒီစက်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ စံချိန်စံနှုန်းအတိုင်း ကိုက်အောင် ပြန်ပြင်ရတာ ၆ လနီးပါး ကြာပါတယ်။ စက်ကို တပ်ဆင်ပြီးတဲ့ အချိန်ကစပြီး ၆လလောက် ကြာတဲ့အချိန်အထိ ဟိုနားပြင်လိုက် ဒီနားပြင်လိုက် လုပ်နေရတုန်း ပါပဲ။ အစည်းအဝေး တစ်ခုမှာ ပရော့ဂျက် မန်နေဂျာက "ငါတို့ အင်ဂျင်နီယာ ဆိုတာမျိုးက ကိုယ်ဒီဇိုင်းလုပ်ရင် ဘာမဆို ဖြစ်မယ် ထင်ကြတာချည်းပဲကွ။ ငါတို့လည်း အရင်က ဒုံးပျံ ဒီဇိုင်း လုပ်ချင်ရင်လည်း လုပ်လို့ ရတယ် ထင်တာပဲ။ အခုတော့ သိသွားပြီကွ။ ငါတို့သာ ဒုံးပျံ ဒီဇိုင်း လုပ်ရင် အဲဒီ ဒုံးပျံက မိုးပေါ်တက်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဆိုပြီး ဟာသပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြပါတယ်။<br /><br />စက်ပြင်ဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီဇိုင်းနာ တစ်ယောက်လို သိဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ တပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်း အလုပ်မလုပ်ရင် အဲဒီပစ္စည်းကို ဖြုတ်လဲ ရုံပါပဲ။ ဆားကစ်ပြားတွေ ပြင်တာ အရမ်းတော်တဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က သူဘယ်လိုပြင်သလဲ ဆိုတာ ပြောပြဖူးပါတယ်။ သူက "ဆားကစ်ပြားကို ကြည့်။ ထရန်စစ်စတာလို Active Component တွေက ပျက်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းများတယ်။ ဘာလို့ ပျက်သလဲ မသိရင် ငါတော့ အဲဒီလို ပစ္စည်းမျိုးတွေ အကုန် ဖြုတ်လဲ ပစ်လိုက်တာပဲ။ အဲဒါဆို ကောင်းဖို့ သေချာသလောက် ရှိတယ်။" လို့ ပြောပြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီဇိုင်းနာတစ်ယောက် အနေနဲ့ကတော့ စက်ပြင်ဆရာ တစ်ယောက်ထက်မက သိထားဖို့ လိုပါတယ်။ ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးကို ဘယ်နေရာမှာ သုံးရင် ပျက်တတ်တယ် ဆိုတာ သိဖို့ လိုပါတယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခု က ခဏခဏ ပျက်နေရင် သူ့ရဲ့ ပြသနာ ဇာစ်မြစ်ကို လိုက်ရှာပြီး ရှင်းတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ အမြဲတမ်း ရွေ့လျားနေပြီး ခဏခဏ ပြတ်တတ်တဲ့ ဝိုင်ယာကြိုးမျိုးကို ဖြုတ်လဲဖို့ ခက်တဲ့နေရာမှာ ထည့်ထားတဲ့ ဒီဇိုင်းနာ မျိုးဆိုရင်တော့ ဆားဗစ်အင်ဂျင်နီယာတွေ ကောင်းကောင်း မေတ္တာပို့တာ ခံရတတ်ပါတယ်။<br /><br />အခုအချိန်မှာသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အင်ဂျင်နီယာဆိုတာ ဒီဇိုင်းလုပ်တတ်ဖို့ပဲ လိုတယ် ပြင်တတ်ဖို့ မလိုဘူး လို့ ပြောခဲ့ရင်တော့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အဲဒီအင်ဂျင်နီယာဟာ ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘဲ လူအထင်ကြီးအောင် လျှောက်ပြောနေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာလို့ပဲ သတ်မှတ်မိ ပါလိမ့်မယ်။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-5494245968504152445?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-44273400117244247522009-08-20T02:45:00.004+08:002009-08-20T03:07:20.335+08:00ကုန်ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေဟာ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မတူဘဲ သီးသန့် ပုံသဏ္ဌန်တွေ ဖြစ်နေကြရတာလဲ ဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။ CD နဲ့ DVD တွေ အရွယ်အစားချင်း တူရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ CD တွေရဲ့ ဘူးခွံကသေးပြီး DVD တွေ ရဲ့ ဘူးခွံက ကြီးနေရတာလဲ။ အမျိုးသားတွေ ဝတ်တဲ့ ဝတ်စုံတွေမှာ ညာဖက်က ကြယ်သီးတပ်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေပေမယ့် ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးတွေ ဝတ်တဲ့ ဝတ်စုံတွေမှာ ဘယ်ဖက်က ကြယ်သီးတပ်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ နွားနို့ဗူးတွေက လေးထောင့်တွေ ဖြစ်ပြီး ကိုကာကိုလာ ဆဲဗင်းအပ်စတဲ့ အအေးဗူးတွေက အဝိုင်းတွေ ဖြစ်နေ ရတာလဲ။ ရေခဲသေတ္တာ အတော်များများရဲ့ အောက်အကန့် အအေးခန်းမှာ မီးလုံးပါပေမယ့် ဘာလို့ အထက်အကန့် ရေခဲခန်းမှာ မီးလုံး မပါရတာလဲ။<br /><br />အဲဒီမေးခွန်းတွေ အားလုံးရဲ့ အဖြေက ဘောဂဗေဒ ရဲ့ အခြေခံ သဘောတရား တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ သုံးငွေနဲ့ အကျိုးအမြတ် သဘောတရား (Cost-Benefit Principle) မှာ ရှိပါတယ်။ လူတွေဟာ ငွေ အပို သုံးလိုက် ရတဲ့အတွက် ပိုရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်ဟာ အပိုသုံးလိုက်ရတဲ့ ငွေကြေးထက်များမှသာ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်လိမ့်မယ် လို့ အဲဒီ သဘောတရားက ဆိုထားပါတယ်။ ဥပမာ အားဖြင့် လူတစ်ယောက်ဟာ စာအုပ် တစ်အုပ်ကို အိမ်အနီးအနားက ဆိုင်မှာ ၃ ဒေါ်လာနဲ့ ဝယ်လို့ ရပြီး အနည်းငယ် လှမ်းတဲ့ နေရာက ကုန်တိုက်တစ်ခု မှာ ၂ ဒေါ်လာနဲ့ ဝယ်လို့ ရနေတယ် ဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ ဝယ်သင့်သလဲ ဆိုတာကို တွေးပါလိမ့်မယ်။ ကုန်တိုက်ကို သွားဖို့အတွက် အသွားအပြန် ဘတ်စ်ကားခက ၁ ဒေါ်လာခွဲ ကျမယ် ဆိုရင် စာအုပ်တစ်အုပ်တည်း ဝယ်ဖို့ အတွက်တော့ ကုန်တိုက်ကို ကားခ အကုန်ခံ သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်အနီးအနားက ဆိုင်မှာပဲ ၃ ဒေါ်လာပေးပြီး ဝယ်ကြမှာပါ။ အဲဒါက သုံးငွေနဲ့ အကျိုးအမြတ် သဘောတရားရဲ့ အခြေခံ ပါပဲ။ လူသုံးကုန် ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေ ကွဲပြားခြားနား နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း အဲဒီလို သုံးငွေနဲ့ အကျိုးအမြတ် သဘောတရားပေါ်မူတည်နေပါတယ်။<br /><br />ပထမဆုံး အနေနဲ့ ရေခဲသေတ္တာကို ဥပမာ အနေနဲ့ ကြည့်ပါ။ ရေခဲသေတ္တာရဲ့ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရင် မီးလုံးလင်းလာတာကို ရေခဲသေတ္တာ အများစုမှာ တွေ့ရပါ လိမ့်မယ်။ ရေခဲသေတ္တာ အတော်များများရဲ့ အောက်က အအေးကန့်မှာ မီးလုံးပါ ပေမယ့် အပေါ်က ရေခဲတဲ့ အကန့်မှာ မီးလုံး မပါကြတာ များပါတယ်။ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရင် မီးလုံးလင်းလာဖို့ အတွက် အပေါ်ကန့်မှာပဲ တပ်တပ် အောက်အကန့်မှာပဲ တပ်တပ် မီးလုံးကို တပ်ဆင်ရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ဟာ အတူတူ ပါပဲ။ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အအေးကန့်မှာ မီးလုံးတပ်ြပီး ရေခဲတဲ့ အကန့်မှာ မီးလုံး မတပ်ကြတာလဲ။<br /><br />ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ မီးလုံးတပ်ထားတဲ့ အတွက် ရရှိတဲ့ အကျိုး အမြတ်ကတော့ ပစ္စည်းရှာရတဲ့ နေရာမှာ ပိုပြီး လွယ်ကူစေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူအများစုက အအေးကန့်ကို ပိုပြီး အသုံးများကြတဲ့ အတွက် အောက်အကန့်မှာ မီးလုံးတပ်တာက သုံးစွဲတဲ့သူကို ပိုပြီး အကျိုးများစေ ပါတယ်။ အပေါ်က ရေခဲတဲ့ အကန့်မှာပါ မီးလုံးတပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရေခဲသေတ္တာကို ထုတ်လုပ်ရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ပိုများသွားပါ လိမ့်မယ်။ သုံးစွဲသူတွေ ဖက်က အပေါ်ကန့်မှာ မီးလုံးတပ် ထားလို့ ရေခဲသေတ္တာကို ဈေးကြီးကြီး ပေးဝယ်ဖို့ လက်မတွန့်ကြဘူး ဆိုရင်တော့ အပေါ်အကန့်မှာလည်း မီးလုံးတပ် ကြမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သုံးစွဲသူ အများစုက အပေါ်ကန့်မှာ မီးလုံးရှိရုံ တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ရေခဲသေတ္တာကို ဈေးအပို ပေးဝယ်ကြမှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ထုတ်လုပ်သူ သုံးစွဲသူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စလုံး အတွက် အကျိုးအမြတ်ရှိအောင် အပေါ်အကန့်မှာ မီးလုံး မတပ်ကြတာ လို့ ယူဆလို့ ရပါတယ်။<br /><br />နောက်တစ်ခု နှိုင်းယှဉ် ကြည့်စရာ ရှိတာက ခရီးဆောင် ကွန်ပြူတာတွေနဲ့ တီဗွီ ရေခဲသေတ္တာ အစရှိတဲ့ အခြား အိမ်သုံး လျှပ်စစ် ပစ္စည်းတွေပါ။ လက်ပ်တော့ပ် အများစုမှာ ၁၁၀ ဗို့ နဲ့ ၂၂၀ ဗို့ ဓာတ်အား ၂ မျိုး စလုံးကို သုံးလို့ ရပေမယ့် တီဗွီ ရေခဲသေတ္တာစတဲ့ အိမ်သုံးလျှပ်စစ် ပစ္စည်း အများစု မှာတော့ နိုင်ငံအလိုက် ၁၁၀ ဗို့ ဒါမှမဟုတ် ၂၂၀ ဗို့ ဗို့အား တစ်ခုတည်းကို ပဲ သုံးလို့ ရပါတယ်။ လက်တော့ပ်ဆိုတာက အသုံးပြုသူတွေက သွားလေရာ နေရာကို သယ်သွားတတ်တဲ့ ပစ္စည်းပါ။ အဲဒီအတွက် ၂၂၀ ဗို့ တစ်မျိုးတည်းပဲ သုံးလို့ ရမယ် ဆိုရင် ဂျပန်တို့ ယူအက်စ်တို့ စတဲ့ နိုင်ငံတွေကို သယ်သွားရင် ဓာတ်အား အပြောင်းအလဲ ကြောင့် သုံးဖို့ အဆင်မပြေ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီနိုင်ငံတွေမှာ သုံးချင်ရင် ၂၂၀ ဗို့ကနေ ၁၁၀ ဗို့ ပြောင်းဖို့ ထရန်စဖော်မာ လိုပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် သုံးစွဲသူတွေ အနေနဲ့ ထရန်စဖော်မာ ပါပြီးသား ဗို့အား နှစ်မျိုးစလုံး သုံးလို့ ရတဲ့ လက်ပ်တော့ပ်ကို ဈေးနည်းနည်း အပိုပေးပြီး ဝယ်ဖို့ လက်နှေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထုတ်လုပ်သူဖက်ကလည်း ထရန်စဖော်မာ ပါတာနဲ့ မပါတာ နှစ်မျိုးကို ထုတ်တာထက် စာရင် တစ်မျိုးတည်းကို ထုတ်လုပ်ရတာက ပိုပြီး ဈေးသက်သာ ပါတယ်။ ရေခဲသေတ္တာလိုမျိုး တီဗွီလိုမျိုး ပစ္စည်းမျိုးတွေ ကိုတော့ သုံးစွဲသူက သွားလေရာ ကို လျှောက်ပြီး သယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထားပြီး သုံးကြမှာပါ။ အဲဒီအတွက် ထရန်စဖော်မာ ပါပြီးသား ရေခဲသေတ္တာနဲ့ ထရန်စဖော်မာ မပါတဲ့ ရေခဲသေတ္တာနဲ့ ဈေးချင်း ကွာနေတယ် ဆိုရင် သုံးစွဲသူ အများစုက ဈေးသက်သာတဲ့ ထရန်စဖော်မာ မပါတဲ့ ရေခဲသေတ္တာကိုပဲ ရွေးဝယ်ကြမှာပါ။ အဲဒါကြောင့် ရေခဲသေတ္တာလို တီဗွီလို ပစ္စည်းမျိုးမှာ ထရန်စဖော်မှာ မပါပဲ လက်တော့ပ်တွေမှာတော့ ထရန်စဖော်မာ ပါပြီးသား ဖြစ်နေတယ် လို့ ယူဆ နိုင်ပါတယ်။<br /><br />နွားနို့ဗူးနဲ့ အအေးဗူး ကိစ္စက နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပါတယ်။ စတိုးဆိုင်တွေမှာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် နွားနို့ထည့်တဲ့ ဗူး အများစုဟာ လေးထောင့်ပုံ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရပေမယ့် ကိုကာကိုလာလို ဆဲဗင်းအပ်လို အအေးဗူးတွေမှာတော့ အဝိုင်းပုံ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ လူအများစုက အအေးဗူးတွေကို လက်ကနေကိုင်ပြီး မော့သောက်ကြတာ များပါတယ်။ အဲဒီအတွက် အဝိုင်းပုံ ဖြစ်နေရင် လက်ထဲမှာ ကိုင်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူစေပါတယ်။ နွားနို့ကိုတော့ လက်ကကိုင်မသောက်ပဲ ခွက်ထဲ ထည့်သောက်ကြတာ ပိုများပါတယ်။ အဲဒီတော့ လေးထောင့်ပုံ ဖြစ်နေရင်လည်း ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ဗူးတစ်ဗူးရဲ့ ပုံစံဟာ လေးထောင့်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် စင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ နေရာကို အပြည့်အဝ အသုံးချ နိုင်ပါတယ်။ အဝိုင်းဖြစ်နေမယ် ဆိုရင်တော့ ဘေးနားက နေရာတွေက အလဟသ ဖြစ်သွားမှာပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SorcvLm7r3I/AAAAAAAAAQM/GCgTwYiadWM/s1600-h/WastedShelve.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; float: left; cursor: pointer; width: 265px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SorcvLm7r3I/AAAAAAAAAQM/GCgTwYiadWM/s320/WastedShelve.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371348208720785266" border="0" /></a><br /><br />ဒါပေမယ့် စတိုးဆိုင်တွေမှာ အအေးဗူးတွေကို ရိုးရိုးစင်မှာပဲ တင်ထားလို့ ရတဲ့အတွက် ဆိုင်မှာရောင်းတဲ့အချိန်မှာ ပိုက်ဆံ အပိုမကုန်ပါဘူး။ နွားနို့ဗူးတွေ ကိုတော့ အအေးပေးတဲ့ စင်နဲ့ တင်ထားရပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ဆိုင်မှာတင်ရောင်းဖို့ ကုန်ကျငွေ (Operating Cost) ရှိပါတယ်။ အအေးပေးမထားရတဲ့ စင်မှာ သိပ်ပြီး ပြသနာ မရှိပေမယ့် အအေး ပေးထားရတဲ့ စင်မှာတော့ စင်နေရာ အလဟသ မဖြစ်ဖို့က အရေးကြီးပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အအေးပေးထားရတဲ့ စင်ပေါ်မှာ ထားရတဲ့ နွားနို့ဗူးတွေကို လေးထောင့် ပုံသဏ္ဌန် လုပ်ထားတာလို့ ယူဆလို့ ရပါတယ်။<br /><br />အအေးဗူးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာက အအေးဗူးတွေရဲ့ ပုံသဏ္ဌန်ပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခုလက်ရှိ ရောင်းနေကြတဲ့ အအေးဗူး အများစုမှာ အကျယ်အဝန်းထက် အရှည်က ၂ ဆလောက် ပိုရှည်ပါတယ်။ ပုံမှန် အားဖြင့် ၁၂ စင်တီမီတာ လောက်ရှည်ပြီး ၆.၅ စင်တီမီတာလောက် အကျယ်အဝန်း ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ အဲဒီ အအေးဗူးကို ၇.၈ စင်တီမီတာ အရှည် ၇.၆ စင်တီမီတာ အကျယ်အဝန်းနဲ့ ထုတ်လုပ်မယ်ဆိုရင် အခုလက်ရှိ ထည့်သွင်းထားနိုင်တဲ့ အအေးပမာဏကို ထည့်သွင်းထား နိုင်မှာပါ။ ဒါပေမယ့် အအေးဗူးကို ထုတ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာတော့ အလူမီနီယံ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုပြီး သက်သာအောင် ထုတ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အအေးဗူး ထုတ်တဲ့သူတွေက အဲဒီလို မထုတ်လုပ်ကြတာလဲ။<br /><br /><br />အဖြေကတော့ လူအများစုဟာ တုတ်တစ်ချောင်းကို လှဲထားတာနဲ့ ယှဥ်ရင် ထောင်ထားတာက ပိုရှည်တယ်လို့ ထင်တတ် ကြပါတယ်။ အဲဒါကို Vertical Illusion လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အောက်က ပုံမှာ ကြည့်ပါ။ အလျားလိုက်နဲ့ ဒေါင်လိုက် တုတ်ချောင်းနှစ်ချောင်းရဲ့ အရှည်ဟာ အတူတူ ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒေါင်လိုက်ထောင်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းက ပိုရှည်တယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/Sow_5fN3vwI/AAAAAAAAAQU/XBxE7eJZbz0/s1600-h/verticalIllusion.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 114px; height: 115px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/Sow_5fN3vwI/AAAAAAAAAQU/XBxE7eJZbz0/s320/verticalIllusion.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371738712410930946" border="0" /></a>အအေးဗူး ထုတ်လုပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်က အလူမီနီယံကို အကုန်အကျ နည်းအောင် အအေးဗူးကို (၇.၈ x ၇.၆) စင်တီမီတာ အရွယ်အစား အတိုင်း ထုတ်လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဖက် (၆.၅ x ၁၂) စင်တီမီတာ အရွယ်နဲ့ ထုတ်လုပ်တဲ့သူရဲ့ အအေးဗူးနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ရင် ဈေးကွက်မှာ မျက်နှာပန်း လှမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စားသုံးသူတွေက ပိုရှည်တဲ့ အအေးဗူးမှာ အအေးပိုပါမယ်လို့ ယူဆကြပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအတွက် အလူမီနီယံ ပိုကုန် ပေမယ့်လည်း (၆.၅ x ၁၂) အရွယ်အစားနဲ့ပဲ ဆက်ပြီး ထုတ်လုပ်ကြတာလို့ ယူဆလို့ရပါတယ်။<br /><br />CD နဲ့ DVD တွေရဲ့ အရွယ်အစားကတော့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ စီဒီတွေကို ထုတ်လုပ်တဲ့ အချိန်မှာ စီဒီအရောင်းဆိုင်တွေမှာ လက်ရှိ ရှိနေတာက ဓာတ်ပြားချပ်တွေပါ။ အဲဒီအတွက် ဓာတ်ြပား တင်တဲ့စင်မှာ အလယ်ခေါင်က အကန့်တစ်ခု ထည့်ရင် စီဒီနှစ်ချပ်ကို အဲဒီစင်ပေါ်မှာ တင်လို့ ရပါတယ်။ ဓာတ်ပြားချပ်ကနေ စီဒီကို အပြောင်းအလဲမှာ အရောင်းဆိုင်တွေ အနေနဲ့ ရှိပြီးသားစင်ကို အစားထိုး စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း DVD တွေကတော့ ဗီဒီယို တိပ်ခွေတွေကို အစားထိုးတာပါ။ အဲဒီအတွက်ကြောင့် ရောင်းချတဲ့ ဆိုင်တွေ အနေနဲ့ ပိုက်ဆံ အကုန်ခံပြီး လက်ရှိ ရှိနေပြီးသားစင်တွေကို အစားထိုးစရာ မလိုအောင် DVD ဘူးခွံတွေရဲ့ အရွယ်အစားကို ဗွီဒီယို တိပ်ခွေတွေရဲ့ အရွယ်အစား အတိုင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ လို့ သိရပါတယ်။<br /><br />အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဝတ်စုံတွေမှာ ဘယ်ဖက်က စပြီး ကြယ်သီး တပ်ရတဲ့ ဒီဇိုင်း လုပ်ထားရတာလည်း သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။ ရှေးခေတ်တွေတုန်းက အမျိုးသားတွေက အင်္ကျီကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝတ်လေ့ ရှိကြပြီး အမျိုးသမီးတွေ အတွက် ကတော့ အစေခံတွေက ဝတ်ဆင်ပေးကြတာ များပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အင်္ကျီ ဝတ်မယ်ဆိုရင် ညာဖက်က ကြယ်သီး တပ်ရတာ အဆင်ပြေပေမယ့် အစေခံတွေက ဝတ်ပေးမယ် ဆိုရင်တော့ ဘယ်ဖက်က ကြယ်သီး တပ်ရတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုခေတ်မှာတော့ အမျိုးသမီးတွေ ဝတ်စုံကို ကိုယ်တိုင် ဝတ်နေကြပါပြီ။ ဒါပေမယ့်လည်း အင်္ကျီ ထုတ်လုပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်က သူထုတ်လုပ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဝတ်စုံကို ညာဖက်က ကြယ်သီးတပ်တဲ့ ဝတ်စုံ အဖြစ် ပြောင်းပြီး ထုတ်လုပ်မယ် ဆိုရင် သူ့အနေနဲ့ စွန့်စား ထုတ်လုပ်ရပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်ဖက်က ကြယ်သီးတပ်တာကို အသားကျနေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက သူထုတ်လုပ်တဲ့ ဝတ်စုံကို ဝယ်ဖို့ စဥ်းစားကြပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း အခုထက်ထိ အမျိုးသမီး ဝတ်စုံတွေကို ဘယ်ဖက်က ကြယ်သီးတပ်တဲ့ ဝတ်စုံတွေ အနေနဲ့ပဲ ထုတ်လုပ် ရောင်းချ နေကြတာလို့ စဉ်းစားကြည့်နိုင် ပါတယ်။<br /><br />Ref: The Economic Naturalist; Why Economics explains almost everything by Robert H Frank<br /><br />(Image source for Vertical Illusions: henryflynt.org)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-4427340011724424752?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-72961672725853802652009-08-05T02:50:00.007+08:002009-08-17T01:46:26.765+08:00ယူနီကုတ် ပြောင်းဖို့အတွက် ဘယ်က စရမှန်း မသိတဲ့သူတွေ အတွက် အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို တတ်နိုင်သမျှ စုစည်း ပေးထားပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ယူနီကုတ် ဖောင့် ထည့်သွင်းခြင်း</span><br /><br />ပထမဆုံးအနေနဲ့ ယူနီကုတ်ဖောင့်တွေထဲက GPL(General Public License), OFL (Open Font License) နဲ့ ဖြန့်ဝေထားတဲ့ ဖောင့်တွေကို တစုတစည်းတည်း Zip ဖိုင်နဲ့ ထည့်ပြီး တင်ထားပါတယ်။ အောက်က လင့်ခ်မှာ ရယူနိုင်ပါတယ်။<br /><a href="http://www.mediafire.com/?dnm0ayn0whw">Download Myanmar Unicode Fonts Here</a><br /><br />"MyanmarUnicodeFonts.zip" ဆိုတဲ့ ဖိုင်ထဲမှာ Myanmar NLP က ထုတ်တဲ့ Myanmar3 ၊ Solveware Solution က ထုတ်တဲ့ ပုရပိုက် နဲ့ ပိတောက်-ဇော်ဂျီဖောင့် တွေ ပါဝင်ပါတယ်။<br /><br />Zip File ကို ဖွင့်ပြီး အထဲမှာ ပါတဲ့ ဖောင့်တွေ အားလုံးကို C:\Windows\Fonts ဆိုတဲ့ Folder ထဲကို ကူးထည့်ပါ။ (Windows 2000 based system တွေမှာတော့ C:\WINNT\Fonts ဆိုတဲ့ Folder ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။) Administrator right ရှိဖို့တော့ တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို Install လုပ်ပြီး သွားပြီ ဆိုရင်တော့ ယူနီကုတ်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာမျက်နှာတွေကို ဖတ်လို့ ရပါပြီ။<br /><br />မြန်မာဝီကီပိဒိယ <a href="http://my.wikipedia.org/">http://my.wikipedia.org</a> စာမျက်နှာကို ကြည့်ပါ။ စာလုံးတွေ အကုန်လုံးကို အမှန်အတိုင်း မြင်ရတယ် ဆိုရင်တော့ Installation အောင်မြင်သွားပါပြီ။ (ကြုံတုန်း ကြိုက်တုန်း မြန်မာဝီကီပိဒိယပါ ကြော်ငြာဝင်လိုက်ပါတယ်။ :D )<br /><br />ပိတောက်-ဇော်ဂျီဖောင့် ဆိုတာကတော့ အခုရက်ပိုင်းအတွင်း Myanmar IT Professional ဖိုရမ်က Lionslayer လက်စွမ်းပြ ထားတဲ့ ဖောင့်ပါ။ မူရင်း SIL International က ထုတ်တဲ့ ပိတောက်ဖောင့်ကို ဇော်ဂျီရဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ အစားထိုးထား ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ပိတောက်ဖောင့်ကို သုံးထားပေမယ့် ဇော်ဂျီက စာလုံးတွေ အတိုင်း မြင်ရပါတယ်။ ပိတောက်-ဇော်ဂျီဖောင့်အကြောင်း အသေးစိတ် သိချင်ရင် <a href="http://myanmaritpros.com/profiles/blog/show?id=1445004%3ABlogPost%3A146686">ဒီမှာ</a> ဖတ်လို့ရပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ယူနီကုတ် ကီးဘုတ် ထည့်သွင်းခြင်း</span><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span>ယူနီကုတ် ကီးဘုတ်ကို တစ်ခါမှ မသုံးဖူးတဲ့ သူတွေ အတွက် စမ်းသုံးကြည့်ကြဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အတွေ့အကြုံအရ ပြောရမယ် ဆိုရင် အခြား မြန်မာကီးဘုတ် သုံးဖူးတဲ့ သူတွေ အတွက် တပတ်အတွင်း ယူနီကုတ် ကီးဘုတ်နဲ့ အသားကျနိုင် ပါတယ်။ မြန်မာစာကို စာလုံးပေါင်းအတိုင်း ရိုက်ရတဲ့အတွက်လည်း ပိုမြန်အောင် ရိုက်နိုင်ပါတယ်။ ကောင်းတဲ့အချက်တစ်ချက်ကတော့ စံနှုန်းညှိထားတဲ့ အတွက် ယူနီကုတ် ကီးဘုတ်တစ်ခု ရှိရင် ဘယ်ယူနီကုတ် ဖောင့်ကို မဆို သုံးပြီး ရိုက်လို့ရပါတယ်။<br /><br />Myanmar3 Installation package ကို အောက်က လင့်ခ်မှာ ရယူနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.myanmarnlp.org.mm/download/Myanmar3.2.0.273.zip">Download Myanmar3 Installation Package Here</a><br /><br />အဲဒီ Package မှာ ဖောင့်၊ ကီးဘုတ်၊ လက်ကွက် နဲ့ ယူနီကုတ် ရိုက်နည်းတွေ တစုတစည်းတည်း ပါပါတယ်။ Install လုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ Start->Program Files->Myanmar3 ဆိုတဲ့ Menu အောက်မှာ ရှာလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Installation လုပ်တဲ့နေရာမှာ မသေမချာ မရေမရာ ဖြစ်နေတဲ့ သူများအတွက် Unofficial Installation Guide ရေးထားပါတယ်။ အောက်က လင့်ခ်မှာ Download လုပ်လို့ရပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?ynmydjzyzzm">Download Myanmar3 Unofficial Installation Guide Here</a><br /><br />ယူနီကုတ် ကီးဘုတ်ကို ဘယ်က စရမှန်း မသိဖြစ်နေတဲ့ သူများ အတွက် FAQ တစ်ခုလည်း ရေးထားပါတယ်။ အောက်ကလင့်ခ်မှာ Download လုပ်လို့ရပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?nmjjyminknu">Download Unicode Keyboard FAQ Here</a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဇော်ဂျီလက်ကွက်ဖြင့် ယူနီကုတ် စာလုံးများ ရိုက်ခြင်း</span><br /><br />ဇော်ဂျီလက်ကွက်ကိုပဲ ဆက်သုံးချင်တယ် ဆိုတဲ့ သူတွေ အတွက်တော့ ဇော်ဂျီလက်ကွက်နဲ့ ယူနီကုတ် ကီးဘုတ် ရှိပါတယ်။<br /><br />ပထမဆုံး NHM Writer ကို Install လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။<br /><a href="http://software.nhm.in/products/writer">http://software.nhm.in/products/writer</a><br /><br />ယူနီကုတ် ၅.၁ စာလုံး ဇော်ဂျီ လက်ကွက်နဲ့ ကီးဘုတ်ကို အောက်ကလင့်ခ်မှာ Download လုပ်ပါ။<br /><a href="http://novasteps.com/Unicode_5.1_Zawgyi_Layout.zip">http://novasteps.com/Unicode_5.1_Zawgyi_Layout.zip</a><br /><br />NHM Writer ကို Install လုပ်တဲ့ အချိန် ကြိုက်တဲ့ဘာသာ စကားကို ရွေးပါ။ Install လုပ်ပြီးသွားရင် Run ပါ။ Taskbar ထဲက NHM အိုင်ကွန်ကို Right-Click နှိပ်ပြီး Settings ကို ရွေးပါ။ ပြီးရင် ခုန Download လုပ်ထားတဲ့ ကီးဘုတ် အသစ်ကို ထည့်ပါ။<br /><br />ဒီကီးဘုတ်ရဲ့ လက်ကွက်ဟာ ဇော်ဂျီနဲ့ အတူတူ ပါပဲ။ ဇော်ဂျီလို DeadKey ကို သုံးလို့ရပါတယ်။ Special Key ']' ကို သုံးပြီး English punctuations တွေ နံပါတ်နဲ့ အက္ခရာတွေကို ရိုက်လို့ ရပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဇော်ဂျီကီးဘုတ်ဖြင့် ယူနီကုတ်စာလုံးများ ရိုက်ခြင်း</span><br /><br />ကီးဘုတ် ဒရိုင်ဘာ အသစ် ထပ်မထည့်ချင်ဘူး။ ရှိပြီးသား ဇော်ဂျီကီးဘုတ်နဲ့ပဲ ရိုက်ချင်တယ် ဆိုတဲ့သူတွေ အတွက်ကတော့ ကွန်ဗာတာ တစ်ခု ဒေါင်းလုပ် လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။<br /><a href="http://www.mediafire.com/?mtmn5mjilz3">Download Web-based Converter Here</a><br /><br />ကွန်ဗာတာထဲမှာ ဇော်ဂျီနဲ့ ရိုက်ထည့်ပြီး ယူနီကုတ်စာလုံးပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ ကွန်ဗာတာက အင်တာနက်စာမျက်နှာ ပုံစံ လုပ်ထားတဲ့ အတွက် စက်ထဲမှာ Install လုပ်ဖို့မလိုပါဘူး။ Zip File ထဲမှာ ပါတဲ့ Converter.htm ကို Webpage တစ်ခု အနေနဲ့ပဲ ဖွင့်ထားဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဘားဂလစ်ခ်ျသုံး၍ ယူနီကုတ် စာလုံးများ ရိုက်ခြင်း</span><br /><br />မြန်မာစာကို လုံးဝ မရိုက်ဖူးဘူး မြန်မာကီးဘုတ်နဲ့လည်း အကျွမ်းတဝင် မရှိဘူး ဆိုတဲ့ သူတွေ အတွက် Seth Hetu နဲ့ မာ့ခ်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ရေးထားတဲ့ ဝိဇ္ဖာ ဘားဂလစ်ခ်ျ စာရိုက်စနစ်ကို သုံးကြည့်ဖို့ အကြံပေး ချင်ပါတယ်။ ဝိဇ္ဇာ စာရိုက်စနစ်ဟာ မြန်မာကီးဘုတ် သိစရာ မလိုပဲ ဘားဂလိပ် စာလုံးတွေ အားလုံးကို မြန်မာစာလုံး အဖြစ် ပြောင်းပေးပါတယ်။ အဲဒါအပြင် ဝိဇ္ဖာဟာ ကွန်ပြူတာထဲမှာ Install လုပ်စရာ မလိုဘဲ သုံးလို့ရပါတယ်။<br /><br />၁။ ဝိဇ္ဖာ စာရိုက်စနစ်ကို အောက်က လင့်ခ်မှာ ဒေါင်းလုပ် လုပ်ပါ။<br /><a href="http://waitzar.googlecode.com/files/waitzar_release_1.7.zip"> waitzar_release_1.7.zip</a><br />၂။ Zip File ကို Extract လုပ်ပြီး Waitzar.exe ကို Run ပါ။ Windows ရဲ့ ညာဖက် အောက်ဆုံး ထောင့်မှာ ဝိဇ္ဖာအိုင်ကွန် ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ Right-Click နှိပ်ပြီး Myanmar ကို ရွေးပါ။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် Ctrl+shift ကို နှိပ်ပြီး မြန်မာစာ ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ ဝိဇ္ဖာဟာ ဇော်ဂျီနဲ့ ယူနီကုတ် ၅.၁ နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် သုံးလို့ရပါတယ်။ Default Encoding က ယူနီကုတ် ၅.၁ ဖြစ်တဲ့အတွက် ယူနီကုတ် ရိုက်မယ်ဆိုရင် Encoding ပြောင်းစရာ မလိုပါဘူး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SncnbIRZGmI/AAAAAAAAAPw/ZStUjudH2Ew/s1600-h/Waitzar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SncnbIRZGmI/AAAAAAAAAPw/ZStUjudH2Ew/s320/Waitzar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365800828065618530" border="0" /></a><br />ဝိဇ္ဖာနဲ့ စာရိုက်တဲ့ ပုံစံကို အောက်က ပုံမှာမြင်နိုင်ပါတယ်။ ဘားဂလိပ်က နေ မြန်မာစာလုံး တစ်လုံးထက်ပိုပြီး တူနေရင် ၁၊၂၊၃၊၄ ရွေးစရာ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်ရွေးချယ်ချင်တဲ့ စာလုံးကို ၁၊၂၊၃၊၄ နှိပ်ပြီး ရွေးပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/Snh8_gmnWbI/AAAAAAAAAP4/9sR5RnaNW_0/s1600-h/WaitzarScreenShot.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 116px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/Snh8_gmnWbI/AAAAAAAAAP4/9sR5RnaNW_0/s320/WaitzarScreenShot.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366176386537445810" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ယူနီကုတ် မဟုတ်သော စာများကို ယူနီကုတ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း</span><br /><br />ဇော်ဂျီနဲ့ ရေးထားတဲ့စာတွေကို ယူနီကုတ်စာလုံး တွေ အဖြစ် ပြောင်းချင်ရင် Web-based ကွန်ဗာတာ သုံးပြီး ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ ခုနလည်း ညွှန်းခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ ကွန်ဗာတာက Open Source အနေနဲ့ ဖြန့်ချီထားပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?mtmn5mjilz3">Download Web-based Converter Here</a><br /><br />နောက်ထပ် Download ယူနိုင်တဲ့ ကွန်ဗာတာ တစ်ခုကတော့ Solveware Solution က ထုတ်တဲ့ စာရေးကြီး (Officer) ကွန်ဗာတာပါ။ Free Version ကို အောက်က လင့်ခ်မှာ ရယူနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?cyidkmtl5vx">Download Officer Converter Here</a><br /><br />စာရေးကြီး ကွန်ဗာတာမှာတော့ ဇော်ဂျီ တစ်ခုတည်းသာ မကပဲ ဝင်းမြန်မာ၊ မြစေတီ၊ မြန်မာ၁ ဖောင့်နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ စာတွေကိုလည်း ယူနီကုတ် စံနှုန်းညီတဲ့ စာလုံးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလို့ ရပါတယ်။ စာရေးကြီး ကွန်ဗာတာရဲ့ မြန်မာစာနဲ့ ရေးထားတဲ့ မီနူးတွေ ကို မြင်နိုင်ဖို့အတွက် စက်ထဲမှာ ပုရပိုက်ဖောင့် ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။ ပထမဆုံး ကျွန်တော် ညွှန်းခဲ့တဲ့ MyanmarUnicodeFont.zip ထဲမှာ ပုရပိုက်ဖောင့် ပါဝင်ပါတယ်။ ပုရပိုက်ဖောင့်ကို <a href="http://www.parabaik.info/download.html">ဒီလင့်ခ်</a> ကနေလည်း Download ယူနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Blogspot ပေါ်က ဘလော့ခ်တစ်ခုကို ယူနီကုတ်သို့ ပြောင်းခြင်း</span><br /><br />Blogspot ပေါ်မှာ ဇော်ဂျီနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဘလော့ခ်တစ်ခုကို စာရေးကြီး ဆော့ဖ်ဝဲလ် သုံးပြီး နာရီပိုင်းအတွင်း ယူနီကုတ် ဘလော့ခ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရပါတယ်။ ပို့စ် ၁၀၀ ကျော် ရှိတဲ့ ကျွန်တော့် ဘလော့ခ်ကို ပြောင်းတာ မိနစ် ၂၀ လောက် ကြာပါတယ်။ Blogspot ပေါ်က ဇော်ဂျီနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဘလော့ခ်ကို ယူနီကုတ် ဘလော့ခ် အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ကျွန်တော် ဘလော့ခ် ၂ ခု ၃ ခုကို သုံးပြီး စမ်းသပ်ထားပါတယ်။ အသေးစိတ် လမ်းညွှန်ကို အောက်ကလင့်ခ်မှာ ရယူနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?im1nuiyd3zt">ဇော်ဂျီဘလော့ခ်ကို ယူနီကုတ် ပြောင်းလဲနည်း ရယူရန်</a><br /><br />ယူနီကုတ် ပြောင်းတဲ့ နေရာမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကူညီ ဖြေရှင်းပေးဖို့ Google Group တစ်ခု ရှိပါတယ်။ မေးချင်တာတွေ အခက်အခဲတွေကို Google Myanmar Unicode 2009 Group မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အားမနာတမ်း လာရောက်ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><a href="http://groups.google.com.sg/group/myanmar-unicode-2009">http://groups.google.com.sg/group/myanmar-unicode-2009</a><br /><br />ဘယ်သူတွေ ပြောင်းသည် ဖြစ်စေ မပြောင်းသည် ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တော့ ယူနီကုတ် ပြောင်းဖို့ အသင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဖူးနုသစ်ကို ၂၀၀၉ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁၆ ရက်နေ့ကနေ စပြီး ယူနီကုတ် ၅.၁ နဲ့ပဲ မြင်ရပါတော့မယ်။ အဆင်မပြေ မှုတွေ ရှိခဲ့ရင် ဆောရီးပါ။<br /><br />Credits:<br />Myanmar3 (MyanmarNLP)<br />Parabaik, Officer, Web-based Converter ( Solveware Solution)<br />Waitzar Input System (Seth Hetu, Ko Soe Min (Mark))<br />Padauk-Zawgyi (SIL International, Lionslayer, Alpha)<br />Unicode 5.1 Zawgyi Keyboard (Ko Ravi)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-7296167272585380265?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-61961095027613748392009-08-15T02:06:00.006+08:002009-08-16T19:58:45.319+08:00<span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">တစ်ခါတုန်းက ထင်ရှားတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ဟာ ရိုးရိုးသာမန် ပြည်သူတွေကို နက္ခတ္တ ဗေဒနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဟောပြောခဲ့ ပါတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးက ကမ္ဘာဟာ နေကို လှည့်ပတ် နေတဲ့အကြောင်း၊ နေကလည်း ဂယ်လက်ဆီလို့ ခေါ်တဲ့ ကြယ်အစုအဝေးကြီး တစ်ခုကို လှည့်ပတ်နေတဲ့ အကြောင်းတွေ ဟောပြောပါတယ်။ ဟောပြောပွဲ အပြီးမှာတော့ နောက်နားမှာ ထိုင်နေတဲ့ အဖွားကြီး တစ်ယောက်က “ဟေ့ သူငယ်။ မင်းရုပ်တည်နဲ့ လျှောက်ဖောမနေနဲ့။ ကမ္ဘာဆိုတာက အပြားကြီး။ အဲဒီကမ္ဘာကြီးကို ဧရာမ လိပ်ကြီး တစ်ကောင်က ကျောပေါ်မှာ ပိုးထားတာ။” လို့ ထပြောပါတယ်။ အဲဒီတော့ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးလည်း ငါးခူပြုံး၊ ငါးသလောက်ပြုံး၊ ငါးသလဲထိုးပြုံးမျိုး ပြုံးပြီးတော့ “ငွှားငွှား။ အဲဒီလို ဆိုရင် အဲဒီလိပ် ကြီးက ဘယ်ပေါ်မှာ ရပ်နေသလဲ။” လို့ ပြန်မေးပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာတော့ အဘွားကြီးက “ကောင်လေး။ မင်းတော်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိပ်က အခြားလိပ်တွေရဲ့ ကျောပေါ်မှာ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ထပ်ပြီး ရပ်နေတာပေါ့။” လို့ ပြန်ပြော ပါတယ်။ အဲဒီ ဟောပြောပွဲမှာပြောတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်ဟာ ဘာထရန် ရပ်ဆဲလ် (Bertrand Russell) ဖြစ်တယ်လို့ အချို့က ပြောကြပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">ကမ္ဘာဆိုတာ လိပ်တွေ ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ထပ်ထားတဲ့ လိပ်မျှော်စင်ပေါ်က အပြားကြီး ဆိုတာ လူအများစု အတွက်တော့ ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ အတွေးအခေါ် တစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။ ကမ္ဘာကြီးဟာ မပြားဘဲ လုံးနေတယ် ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုတော့ ဂရိ တွေးခေါ်ပညာရှင် အရစ္စတိုတယ် (Aristotle) က စပြောခဲ့ပါတယ်။ ဘီစီ ၃၄၀ ဒါမှ မဟုတ် ခရစ်သက္ကရာဇ် မစခင် နှစ်ပေါင်း ၃၄၀ လောက်က သူ့ရေးခဲ့တဲ့ “ကောင်းကင်ဘုံပေါ်မှာ (On the Heaven) ” ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ အရစ္စတိုတယ်က ကမ္ဘာဟာ လုံးဝန်းကြောင်း ပြနိုင်ဖို့အတွက် ငြင်းဆိုချက် နှစ်ခုကို ထည့်ရေးခဲ့ပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';">ပထမ အချက်ကတော့ လကြတ်တာနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။ ဘီစီ ၃၄၀ တုန်းက တီဗွီ မရှိ၊ ရုပ်ရှင်မရှိ ဆိုတော့ ဂရိတွေလည်း ညဖက် အားအားရှိတိုင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့် နေကြ သလားတော့ မသိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဂရိတွေဟာ လကြတ်တယ် ဆိုတာ နေ နဲ့ လကြားမှာ ကမ္ဘာက ခပ်တည်တည် ဝင်ရပ်လို့ လ ခမျာ ငုတ်တုတ်မေ့ပြီး အလင်းရောင် ပျောက်သွားတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို သူတို့ လေ့လာ မိကြပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ လပေါ်မှာ ကျရောက်တဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ အရိပ်ဟာ ဝိုင်းနေတယ် ဆိုတာကို လကြတ်တဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ မြင်ရပါတယ်။ အကယ်၍ ကမ္ဘာသာ မလုံးဘဲ ပြားနေတယ် ဆိုရင် လပေါ်မှာ ကျတဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ အရိပ်ဟာ ရှည်ရှည်မျောမျော ဘဲဥပုံကြီး ဖြစ်နေရမှာပေါ့လို့ အရစ္စတိုတယ်က ဆိုပါတယ်။ လကြတ်တယ် ဆိုတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ နေဟာ ကမ္ဘာရဲ့ အလယ်ခေါင်တည့်တည့် မှာချည်းပဲ ရှိမနေဘူး ဆိုရင်တော့ အဲဒီအချက်ဟာ မှန်မယ် လို့ သူက ဆိုပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> နောက်တစ်ချက်ကတော့ ဂရိများဟာ အတော်ပဲ ခြေရှည်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို သွားရင်း လာရင်းကနေ သူတို့ဟာ မြောက်ဖက်ကြယ် (North Star) ရဲ့ တည်နေရာကို လေ့လာ မိကြပါတယ်။ မြောက်ဖက်ကြယ်ရဲ့ တည်နေရာဟာ ကမ္ဘာရဲ့ မြောက်ဖက်ကျတဲ့ အပိုင်းကနေ ကြည့်တာထက်စာရင် တောင်ဖက်ကျတဲ့ အပိုင်းကနေ ကြည့်ရင် ပိုနိမ့်နေတယ် ဆိုတာကို ဂရိလူမျိုးတွေ သတိထားမိ ခဲ့ကြ ပါတယ်။ အကယ်၍ ကမ္ဘာသာ မလုံးဘဲ ပြားနေမယ် ဆိုရင် မြောက်ဖက်ကြယ်ရဲ့ တည်နေရာဟာ ဘယ်နေရာက ကြည့်ကြည့် အတူတူ ဖြစ်ရမှာပါ။ အရစ္စတိုတယ်ကတော့ ဂရိနဲ့ အီဂျစ်ကနေ ကြည့်ရင် မြောက်ဖက်ကြယ်ရဲ့ တည်နေရာဟာ မတူတဲ့ အတွက် ကမ္ဘာဟာ လုံးရမယ် လို့ ဆိုပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> ကြုံတုန်း ကြိုက်တုန်း မြောက်ဖက်မှာ အလင်းဆုံးကြယ် အကြောင်းကို နည်းနည်း လေရှည် လိုက်ပါဦးမယ်။ အခုလက်ရှိ မြောက်ဖက်မှာ အလင်းဆုံးကြယ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာအခေါ်အဝေါ် ဓူဝံကြယ်လို့ ခေါ်တဲ့ ပိုလာရစ်စ် (Polaris) ကြယ်ပါ။ ပိုလာရစ်စ် ဟာ နက္ခတ္တဗေဒ အခေါ်အဝေါ် အာဆာမိုင်နာ ကြယ်တာရာစု (Ursa Minor Constellation) မှာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခုနှစ်စင်ကြယ်လို့ သိကြတဲ့ ကြယ် ၇ လုံးကတော့ အာဆာမေဂျာ ကြယ်တာရာစု (Ursa Major Constellation) မှာ ရှိပါတယ်။ ခုနှစ်စင်ကြယ်ကို အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုနဲ့ ကနေဒါမှာ Big Dipper လို့ သိကြပြီး အင်္ဂလန် အိုင်ယာလန်စတဲ့ ဗြိတိသျှ ကျွန်းစုတွေမှာတော့ Plough လို့ သိကြပါတယ်။ ခရစ်သက္ကရာဇ် မပေါ်ခင် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ လောက်ကတော့ မြောက်ဖက်မှာ အလင်းဆုံးကြယ်ဟာ ပိုလာရစ် မဟုတ်ဘဲ ဒရာကို ကြယ်တာရာစု (Draco Constellation) မှာ ရှိတဲ့ သူဘန် (Thuban) ကြယ်ဖြစ်ပါတယ်။ သက္ကရာဇ် ၃၀၀၀ ပြည့်ရင်တော့ မြောက်ဖက်မှာ အလင်းဆုံးကြယ်ဟာ ပိုလာရစ်စ် မဟုတ်တော့ဘဲ စီးဖီးယပ်စ် ကြယ်တာရာစု (Cepheus Constellation) မှာ ရှိတဲ့ ဂမ်မာစီဖေး (Gamma Cephei) ကြယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> ဂရိတွေက တတိယမြောက် ငြင်းချက်တစ်ခုကိုလည်း ပြောကြပါသေးတယ်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကနေ သင်္ဘောတွေ ရွက်လွှင့်လာတာကို မြင်ရတဲ့ အခါမှာ ရွက်တိုင်ကို အရင် မြင်ရပြီး ကိုယ်ထည်ကို နောက်မှ မြင်ရတာဟာလည်း ကမ္ဘာလုံးကြောင်း သက်သေပြချက် တစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်လို့ သူတို့က ဆိုကြပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> အခုခေတ် အခါမှာတော့ အာကာသယာဉ်တွေ ဂြိုဟ်တုတွေ ပေါ်ကနေ ရိုက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်တာနဲ့ ကမ္ဘာဟာ လုံးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အာကာသထဲကို ဂြိုဟ်တုတွေ မရောက်သေးခင် အချိန်တုန်းက လူတွေ ကမ္ဘာကြီး လုံးတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို စဉ်းစားနိုင်ခဲ့တာကတော့ အတော်ကို အံ့သြချီးကျူးဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။</span><br /><br /><span style="font-family:Padauk,Myanmar3,Parabaik,'MyMyanmar Unicode';"> ကိုးကား</span><br /><span style="font-family:arial;">1. A Brief History of Time by Stephen Hawking</span><br /><span style="font-family:arial;">2. </span><a style="font-family: arial;" href="http://en.wikipedia.org/wiki/North_Star">http://en.wikipedia.org/wiki/North_Star</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-6196109502761374839?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-40456691098507079982009-01-09T01:54:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.858+08:00စင်ပေါ်တက်ချင်တဲ့ ပိုးဆိုတာ မွေးကတည်းက ပါတတ်တာမျိုးလား မသိပါ။ ကျွန်တော့်မှာလည်း စင်ပေါ်တက်ချင်တဲ့ ပိုးက နည်းနည်းတော့ပါပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှေ့ထွက်ရတဲ့ အခေါက်က နည်းပြီး စင်ပေါ်မှာ သူများတွေ ကနေတဲ့အချိန် နောက်ကနေ လူမုန်းခံ ဦးနှောက်စားနေရတဲ့ အလုပ်မျိုးနဲ့ပဲ ကြုံရတာ များပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော် ကျောင်းကပွဲ တွေတုန်းက ကြုံခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ချို့ကို ပြန်သတိရ မိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးနှစ်က ကျောင်းသင်္ကြန်မှာ ပြဇာတ်ကကြပါတယ်။ ပြဇာတ်ထဲမှာ အခန်းတစ်ခန်းက စင်ကာပူမှာ ကျောင်းတက်နေတဲ့ သားက အိမ်က မိဘတွေဆီကို ရေးတဲ့စာကို ဟာသလုပ်ထားတဲ့ အခန်းပါ။ “အမေရေ၊ ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူမှာ ကျောင်းတက်နေရတယ် ဆိုပေမယ့် စားပွဲထိုးလိုက် ပန်းကန် ဆေးလိုက် နဲ့ပါပဲ။” တို့၊ “ဒီမှာ ၄ လ သင်တဲ့ စာကို ၄ ရက်နဲ့ ကျက်ပြီး ဂုဏ်ထူးတွေ ထွက်ထွက် နေကြတယ်။” တို့ ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ကျောင်းသားဘဝကို ဟာသလုပ် ထားတာပါ။ စီစဉ်တဲ့ အချိန်တုန်းက အဲဒီအချိန်က နာမည် ကြီးနေတဲ့ Eminem ရဲ့ Stan ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဖွင့်ပြီး တစ်ယောက်က စင်ပေါ်ကနေ သရုပ်ဆောင်၊ စင်ဘေးကနေ တစ်ယောက်က မိုက်ကရိုဖုန်းနဲ့ စာဖတ်ပြဖို့ စီစဉ်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်ကတဲ့ နေ့မှာတော့ Control Room ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့သူက သီချင်းမှားပြီး Eminem သီချင်းအစား ထူးအိမ်သင် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖွင့်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ မိုက်ကရိုဖုန်းကလေးကိုင်ပြီး စင်ဘေးကနေ ပါးစပ်ပြင်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သူ့လက်ထဲက မိုက်ကရိုဖုန်း ခလုတ်ဖွင့်ထားတာ မေ့ပြီး မအေနဲ့ ကိုင်ပြီး တုတ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ စပီကာထဲက နေ ဆဲသံ ရုတ်တရက် ထွက်လာတော့ ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြက်လုံးမထုတ်ရပဲ ဝါးကနဲ ပွဲကျသွားရပါတယ်။<br /><br />Control Room က တလွဲတချော် ဖြစ်တာ နောက်တစ်ခေါက် ကြုံဖူးပါသေးတယ်။ အဲဒီအခါက အသံကောင်းတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို သန်းမြတ်စိုးရဲ့ မြူမှောင်ဝေကင်းနဲ့ အဖွင့်သီချင်း ဆိုခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Control Room ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်များက ကာရာအိုကေမှာ အဆိုတော်ရဲ့ အသံ မပိတ်လိုက်မိပါဘူး။ အဲဒီတော့ သီချင်းစဆိုတဲ့ အချိန်မှာ သန်းမြတ်စိုး ရဲ့ အသံနဲ့ ထွက်လာပါတယ်။ ပရိသတ်က မရိပ်မိတော့ အသံကောင်းတယ် ဆိုပြီး အားပါးတရ သြဘာပေးကြပါတယ်။ စင်ပေါ်မှာ ဆိုနေတဲ့သူကလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆက်ဆိုနေပါတယ်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောက်မှ Control Room ကနေ ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့ အဆိုတော်ရဲ့ အသံကို ပိတ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ သီချင်းဆိုနေတဲ့ အသံက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပါတယ်။ ပရိသတ်က အစက ကြောင်သွားပေမယ့် နောက်တော့ သဘောပေါက်သွားပြီး ပွဲကျသွားပါတော့တယ်။<br /><br />နောက်တစ်ခု မှတ်မိတာကတော့ မီးထိုးသမား ပညာပြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက ဇာတ်ရုံရဲ့ အနောက်ဖက် ထောင့်စွန်းနှစ်ခုမှာ မီးဆလိုက် တစ်ခုစီရှိပါတယ်။ အဲဒီ ဆလိုက်တွေက အရောင်မျိုးစုံ ပြောင်းပြီး ထိုးလို့ရပါတယ်။ ဘယ်ဖက်နဲ့ ညာဖက် ဝေါ့ကီတော့ကီနဲ့ ပြောပြီး ဘာရောင်ထိုးမယ် ဆိုတာ ညှိကြပါတယ်။ တစ်ခါတော့ ကျောင်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက် တစ်ယောက်တည်း သင်္ကြန်သီချင်းနဲ့ ကနေတဲ့ အချိန် ဇာတ်ရုံထောင့်က ဆလိုက်သမားများ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး လက်တည့်စမ်း ကြပါတယ်။ စင်ပေါ်ကို အရောင်တွေ တစ်ရောင်ပြီး တစ်ရောင် ပြောင်းပြီး ထိုးကြပါတယ်။ အစပိုင်းက ကြည့်ကောင်းသလိုရှိပေမယ့် အရောင်တစ်ရောင်ကို ထိုးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကောင်မလေး ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအရောင် ပိတ်ကားအရောင်တွေနဲ့ အားလုံး ဟပ်သွားပြီး စင်ပေါ်မှာ ကနေတဲ့ ကောင်မလေး ရုတ်တရက် ပျောက်သွားပါတယ်။ ပရိသတ်ဆီက ရယ်သံကြီး ဝေါကနဲ ထွက်လာသလို ဝေါ့ကီတော့ကီထဲမှာလည်း ဆဲသံတွေ ညံသွားပါတော့တယ်။<br /><br />ကျောင်းပွဲဆိုတော့လည်း တလွဲတချော်တွေက မျိုးစုံပါပဲ။ ပုံမှန် ကျောင်းထဲမှာ အရက်သောက်ခွင့် မရှိပေမယ့် ဇာတ်စင်ရဲ့ အနောက်ဖက်မှာ ပုလင်းကလေးတစ်လုံး ဒိုင်လျှိုထည့်ထားပြီး ရဲဆေးတင်ကြပါတယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကတော့ ရဲဆေးအတင် လွန်သွားလို့ ကောင်မလေးကဖို့ သင်္ကြန်သီချင်းဆိုရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ စာသားမေ့သွားလို့ သူပါ ဝင်ကနေတာနဲ့ ပရိသတ်က အတော်ကို ပွဲကျသွားခဲ့ ပါတယ်။<br /><br />ကျောင်းတုန်းက ကြုံခဲ့ဖူးတဲ့ အဖြစ်တွေကို သတိရလို့ ပြန်ရေးလိုက်တာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-4045669109850707998?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-67808208944741335672009-01-07T17:57:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.837+08:00<span style="font-weight: bold;">သင်တက်ချင်သော တောင်ကို ရွေးချယ်ပါ</span><br /><br />“ဒီတောင်က တော့ ပိုလှတယ်။” “ဒီတောင်ကတော့ ပိုလွယ်တယ်။” ဆိုတဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ စကားကို နားမယောင် ပါနဲ့။ သင့်အနေနဲ့ သင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အများကြီးနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ အများကြီးကို သင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ရေးအတွက် အသုံးချရမှာပါ။ နောက်ပြီး သင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် တာဝန်အရှိဆုံး လူတစ်ယောက်ဟာ သင်သာလျှင် ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒါကြောင့် သင်ဘာလုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို သင့်ဘာသာ လုံးဝ သေချာနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တောင်ကို ဘယ်လိုတက်မလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာဖွေပါ</span><br /><br />အမြဲမကြာခဏ ဆိုသလို လှပတဲ့၊ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ၊ စိန်ခေါ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောင်ကို သင်တွေ့ မြင်နေရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သင်တက်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားမယ့် အချိန်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။ လမ်းတွေက ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံနေမယ်။ သစ်တောတွေက သင်နဲ့ သင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အကြားမှာ တည်ရှိနေကြမယ်။ မြေပုံထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့နေရတဲ့ အရာတွေဟာ တကယ့်လက်တွေ့မှာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေး နေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် သင့်အနေနဲ့ ရှိသမျှ လမ်းကြောင်းတွေ လမ်းကြမ်းတွေ အားလုံးကို ကြိုးစားပြီး တစ်နေ့မှာ သင်တက်ရောက်ချင်တဲ့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်တဲ့အထိ လုပ်ရမှာပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အဲဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့ဖူးသောသူတစ်ဦးထံမှ သင်ယူပါ</span><br /><br />သင့်ဘာသာသင် ဘယ်လောက်ပဲ အခြားသူတွေနဲ့ မတူပဲ သီးခြားဖြစ်တယ်လို့ ယူဆ ထားပေမယ့် သင်မက်နေတဲ့ အိပ်မက်ကိုပဲ အရင်တုန်းက မက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အခြားသူ တစ်ယောက် အမြဲတမ်း ရှိနေတတ် ပါတယ်။ သူက ချန်ထားခဲ့တဲ့ လမ်းညွှန်ချက် တွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းမှုတွေ လျော့နည်းစေမယ်။ ကြိုးကို ချည်နှောင်ရမယ့် အကောင်းဆုံး နေရာကို တွေ့နိုင်မယ်။ နင်းလျှောက်ပြီးသား လမ်းတွေ ရှိမယ်။ အလွယ်တကူ သွားနိုင်ဖို့ ချိုးဖျက်ခဲ့တဲ့ သစ်ကိုင်းတွေ ရှိမယ်။ ဒါပေမယ့် သင့်ရဲ့ တက်ရောက်မှု အတွက် သင့်မှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်။ အခြားသူတွေရဲ့ အတွေ့အကြုံကနေ အကူအညီတွေ အများကြီး ရနိုင်တယ် ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အန္တရာယ်တွေဟာ အနီးကပ် မြင်ရတဲ့အခါ သင့်အနေနဲ့ ချုပ်ထိန်းနိုင်လိမ့်မယ်</span><br /><br />သင်အိပ်မက်မက်နေတဲ့ တောင်ကို တက်ရောက်တဲ့အခါမှာ သင့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ အရာတွေကို ဂရုစိုက်ပါ။ အလွန်ကို မတ်စောက်နေတဲ့ ကျောက်ချွန်းတွေ ရှိမှာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ သင်လုံးဝမမြင်နိုင်တဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေလည်း ရှိနေလိမ့်မယ်။ မိုးရေနဲ့ လေရဲ့ တိုက်စားမှုကြောင့် ရေခဲတမျှ ချော်နိုင်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေလည်း ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သင့်ရဲ့ ခြေကို ဘယ်မှာ ချမယ်ဆိုတာကို သိတဲ့အခါမှာ သင့်အနေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေကို တွေ့မြင်ပြီး ရှောင်ရှားနိုင်မှာပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရှုခင်းတွေဟာ ပြောင်းလဲနေတယ်။ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ခံစားပါ</span><br /><br />ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ဖို့ဆိုတာကို သင့်အနေနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲထားရှိ ရမှာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း သင်တက်နေတဲ့ အချိန်မှာ မြင်ကွင်းတွေဟာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ သင့်အနေနဲ့ မကြာခဏ ဆိုသလို ရပ်ပြီး အဝေးက မြင်ကွင်းတွေကို ခံစားပျော်မွေ့တာ ပြသနာမရှိပါဘူး။ တစ်မီတာတက်တိုင်း တက်တိုင်းမှာ သင့်အနေနဲ့ အဝေးကို တစ်စထက်တစ်စ ပိုပြီး မြင်နိုင်မယ်။ အဲဒါကြောင့် အချိန်ယူပြီး ယခင်က သင်မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ရှာဖွေကြည့်ရှုပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလေးထားပါ</span><br /><br />သင့်အနေနဲ့ သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုက်တန်သော ဂရုစိုက်မှုပေးမှသာ သင်တက်လိုတဲ့ တောင်ကို တက်ရောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်မှာ တစ်ဘဝလုံး နေထိုင်ရမည့် အချိန်တွေ အများကြီးရှိနေပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ မတောင်းဆိုပါနဲ့။ သင့်အနေနဲ့ အလွန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်ခဲ့ရင် ပင်ပန်းလာမှာ ဖြစ်ပြီး ခရီးတစ်ဝက်တွင် ရပ်နားချင်စိတ် ပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။ သင့်အနေနဲ့ အလွန် နှေးနှေးကွေးကွေး လျှောက်ခဲ့ရင်လည်း ညမိုးချုပ်လာတဲ့ အချိန်မှာ လမ်းပျောက်နေ ပါလိမ့်မယ်။ ရှုမြင်ကွင်းတွေကို ပျော်မွေ့စွာ ခံစားပါ။ အေးမြတဲ့ တောင်ကျ စမ်းရေကို သောက်သုံးပါ။ သဘာဝက ရက်ရောစွာ ပေးထားတဲ့ သစ်သီးတွေကို စားသုံးပါ။ ဒါပေမယ့် လမ်းတော့ ဆက်လျှောက်နေဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သင်၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို အလေးထားပါ</span><br /><br />“ငါဒါကို လုပ်ကို လုပ်ရမယ်။” ဆိုပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောမနေပါနဲ့။ သင့်ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်က သိပြီးသားပါ။ သင့်အနေနဲ့ လုပ်ရမှာက ရှည်လျားတဲ့ခရီးကို အသုံးချပြီး သင့်ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်ဖို့၊ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း တလျှောက်မှာ ဖြန့်ကျက်ဖို့နဲ့ မိုးကောင်းကင် အထိ ထိတွေ့ဖို့ပါ။ သင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့အတွက် စိုးရိမ် ကြောင့်ကြမှုတွေက အကူအညီပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ တောင်တက် နေရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတောင် ဖယ်ထုတ်သွားနိုင် ပါသေးတယ်။ သတိပြုရမှာ တစ်ခုက “ငါထင်ထားတာထက် ပိုခက်တယ်။” ဆိုတဲ့ စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောမနေဖို့ပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စိတ်ခွန်အားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်ပါတယ်။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မိုင်အပိုတွေကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားပါ</span><br /><br />တောင်ထိပ်ကို ရောက်ဖို့ခရီးဟာ သင်ထင်ထားတာထက် အမြဲတမ်း ရှည်လျားနေတတ်ပါတယ်။ သင့်ဘာသာသင် အရူးမလုပ်ပါနဲ့။ တကယ်တမ်း နီးနီးလေးလို့ ထင်တားတဲ့ အရာတွေက အရမ်းကို ကွာဝေးလွန်းနေတယ်ဆိုတာ သိရတဲ့ အချိန်ကာလတွေ ကြုံရပါလိမ့်မယ်။ သင့်အနေနဲ့ မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး သွားဖို့ အသင့်ပြင်ထားရင်တော့ အဲဒါဟာ တကယ့် ပြသနာမဟုတ်လောက်ပါဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">တောင်ထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ပျော်ရွှင်ပါ</span><br /><br />ငိုကြွေးရင်း လက်ခုပ် လက်ဝါးတီးရင်း ပျော်ရွှင်လိုက်ပါ။ လေးဘက်လေးတန်က တိုက်ခတ်နေတဲ့လေတွေကို သင်ပြီးမြောက် အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဆိုတာကို အော်ပြောလိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ အမြဲတမ်း တိုက်ခတ်နေတတ်တဲ့ လေတွေနဲ့ သင့်ရဲ့စိတ်ကို သန့်စင်လိုက်ပါ။ ညောင်းညာပြီး ခွေျးစိုနေတဲ့ သင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အားသစ်လောင်းပါ။ သင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ထားပါ။ သင့်ရဲ့ နှလုံးသားက ဖုန်မှုန့်တွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ပါ။ အဲဒါဟာ တစ်ကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ခံစားမှုပါပဲ။ တစ်ချိန်တုန်းက အိပ်မက် တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဝေးကွာလွန်းတဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာဟာ အခုအခါမှာတော့ သင့်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါပြီ။ သင်ပြီးမြောက် အောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သင့်ဘာသာသင် ကတိပေးပါ</span><br /><br />သင်အရင်တုန်းက လုံးဝ သတိမမူ မိခဲ့တဲ့ သင့်ရဲ့အားတစ်ခုကို အခုအချိန်မှာ သင်ရှာဖွေ တွေ့ရှိ ခဲ့ပါပြီ။ အခုအချိန်ကနေစပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ နေ့တွေအားလုံးမှာ ဒီအားကို အသုံးပြုသွားမယ်လို့ သင့်ဘာသာ ပြန်ပြောလိုက်ပါ။ ပိုကောင်းတာကတော့ နောက်ထပ် တောင်တစ်လုံးကို ရှာဖွေဖို့ကတိပြုပြီး အခြား စွန့်စားမှု အသစ်ကို စတင်ပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">သင့်ရဲ့ ပုံပြင်ကို ပြန်ပြောပြပါ</span><br /><br />ဟုတ်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ ပုံပြင်ကို ပြန်ပြောပြပါ။ သင့်ဘာသာ ဥပမာတစ်ခု အနေနဲ့ ပြပါ။ အားလုံးကို ဒီအရာဟာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် လို့ပြောပါ။ အဲဒါမှလည်း အခြားသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့တောင်တွေကို တက်ဖို့အတွက် ခွန်အားသတ္တိတွေ ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။<br /><br />(Paulo Coelho ၏ Like the flowing River: Thoughts and Reflection မှ How to climb Mountains ကို ပြန်ဆိုထားပါသည်။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-6780820894474133567?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-85255979010724990232009-01-06T00:05:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.810+08:00ကျွန်တော် သြစတေးလျသို့ ရောက်ရှိပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် ကျွန်တော်၏ ထုတ်ဝေသူက ဆစ်ဒနီမြို့အနီးရှိ သဘာဝဥယျာဉ် တစ်ခု သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ သစ်တောအုပ်တစ်ခု၏ အလယ်တွင် Blue Mountains ဟု ခေါ်သော နေရာတစ်နေရာ ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် မျက်နှာလေးဖက်ရှိ ထိပ်ချွန် မော်ကွန်းကျောက်တိုင် (Obelisk) ပုံဖြစ်နေသော ကျောက်တုံး ၃ တုံးရှိသည်။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SWIgK6UNWPI/AAAAAAAAAEs/oL1EcBavCHo/s1600-h/Blue_mountains_-_three_sisters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 198px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_xDtWdfB7vv8/SWIgK6UNWPI/AAAAAAAAAEs/oL1EcBavCHo/s320/Blue_mountains_-_three_sisters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287824284311181554" border="0" /></a><br />(Image Source: wikimedia.org)<br /><br />“သူတို့ဟာ တကယ်တော့ ညီအစ်မ ၃ ယောက်ဖြစ်တယ်။ ” ဟု ကျွန်တော်၏ ထုတ်ဝေသူက ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်အား အောက်ပါ ပုံပြင်ကို ပြောပြသည်။<br /><br />နတ်ဆရာတစ်ယောက်သည် သူ၏ ညီမသုံးယောက်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက် ထွက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုခေတ်ကာလက အကြော်ကြားဆုံးသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးက သူတို့ကို ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောသည်။<br />“ ကျွန်တော် ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပါရစေ။”<br />“အကယ်၍ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် အခြားနှစ်ယောက်က သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထင်သွားကြမယ်။ ကျွန်တော်ရှာနေတာက စစ်သည်တော်တွေကို ဇနီး ၃ဦး ရှိခွင့်ပေးတဲ့ လူမျိုးစုပဲ။” ဟု နတ်ဆရာက ပြန်လည်ဖြေကြား၍ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။<br /><br />နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ နတ်ဆရာသည် သြစတေးလျတိုက်ကို လှည့်ပတ်သွားသော်လည်း သူရှာနေသော လူမျိုးစုကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။<br /><br />သူတို့အားလုံး အသက်ကြီးလာပြီး လမ်းများစွာ လျှောက်ရခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းလာသော အချိန်တွင် ညီအစ်မ ၃ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ကပြောသည်။<br /><br />“တကယ်တော့ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်တော့ အနည်းဆုံး ပျော်ရွှင်မှု ရခဲ့သင့်တယ်။”<br />“ငါမှားသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သိပ်နောက်ကျသွားပြီ။ ” ဟု နတ်ဆရာက ပြန်ပြောသည်။<br /><br />ထို့နောက်သူသည် ညီအစ်မ ၃ ယောက်ကို ကျောက်တုံးကြီး ၃ တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် အခြားသူတို့၏ စိတ်မချမ်းသာမှု မဟုတ်ကြောင်း အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသောသူတို့ သိရှိနားလည် စေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။<br /><br />(Paulo Coelho ၏ Like the flowing River: Thoughts and Reflection မှ In the Blue Mountains ကို ပြန်ဆိုထားပါသည်။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-8525597901072499023?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-44160943105481569812009-01-05T01:37:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.790+08:00အင်တာနက် ပေါ်ရှိ အွန်လိုင်းသတင်းစာ တစ်စောင်တွင် ဖတ်လိုက်ရသည်။ ၂၀၀၄ ခုနှစ် ဇွန်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် တိုကျို၌ လူတစ်ဦးသည် သူ၏ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် သေဆုံး နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။<br /><br />သိပ်မဆိုးလှပါ။ ကျွန်တော့် အမြင်အရတော့ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် သေဆုံးနေသူ များမှာ အောက်ပါ (၂) မျိုးမှ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။<br />(၁) အိပ်ပျော်နေစဉ် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ကောင်းသော သေခြင်း ဖြစ်သည်။<br />(၂) သူတို့၏ မိသားစုနှင့်အတူ ဆေးရုံတွင် ရှိနေသဖြင့် သေခြင်းတရားသည် ချက်ခြင်းလက်ငင်း ရောက်မလာပဲ သူတို့အတွက် ဘရာဇီး ကဗျာဆရာ မန်နျူရယ် ဘန်ဒေးရာ ပြောသလို ပြောရမည် ဆိုလျှင် “အလိုမရှိသော ဧည့်သည်” အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရသည်။<br /><br />သတင်းတွင် ဆက်၍ဖတ်ရသည်မှာ ထိုသူသည် သူ၏ အိပ်ခန်းအတွင်းတွင် သေဆုံးနေသည် ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးရုံတွင် သေသည်ဆိုသော အယူအဆကို ပျက်ပြယ်သွား စေသည်။ သူသည် ဝေဒနာ မခံစားရပဲ နောက်တစ်နေ့မနက် အလင်းရောင်ကို ထပ်မံမြင်တွေ့ခွင့် မရတော့သည်ကိုပင် မသိရှိ လိုက်ရပဲ အိပ်နေရင်း သေဆုံးသည် ဆိုသည့် အယူအဆကိုသာ ကျန်ရှိစေသည်။<br /><br />သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး အသတ်ခံရသည် ဆိုသော အခြားဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။<br /><br />တိုကျိုမြို့အကြောင်းကို သိသော လူများအနေနှင့် တိုကျိုသည် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သော မြို့တော်ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် လုံခြုံ စိတ်ချရမှု အရှိဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ တစ်ခါက ကျွန်တော်၏ ဂျပန် စာအုပ်ထုတ်ဝေသူနှင့် ဂျပန်နိုင်ငံ အတွင်းပိုင်းသို့ မသွားရောက်မီ ညစာစားရန်အတွက် ရပ်နားခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ အိတ်များအားလုံးသည် ကားနောက်ခုံတွင် ကျန်ရှိသည်။ ကျွန်တော်က ချက်ချင်း သတိရ၍ ပြောမိသည်။ ဘေးနားမှ ဖြတ်သန်းသွားသော သူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့၏ အိတ်များ ကို မြင်၍ အဝတ်အထည်များ စာရွက်စာတမ်းများ အခြား ပစ္စည်းများ အားလုံးနှင့်အတူ အလစ်သုတ်ပြေးပါက အလွန် အန္တရာယ်များသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်၏ ထုတ်ဝေသူက ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပူရန် ပြောသည်။ သူ၏ ဘဝတလျှောက်လုံးတွင် ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးကြောင်း ပြောသည်။ (အမှန်တကယ်ပင် ညလယ်စာ စားနေစဉ် ကျွန်တော် စိတ်ပူပန် နေမိသော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။)<br /><br />ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညဝတ်အကျင်္ီဖြင့် သေဆုံးနေသောသူ အကြောင်း ဆက်ကြပါဦးစို့။ သူ့တွင် ရုန်းကန်ခြင်း အကြမ်းဖက် ခံရခြင်းစသည့် လက္ခဏာများ မရှိကြောင်း ဆိုသည်။ သတင်းစာနှင့် တွေ့ဆုံမေးမြန်းရာ တွင် မြို့တော်ရဲတပ်ဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်ဦးမှ ထိုသူသည် ရုတ်တရက် နှလုံးရောဂါဖြင့် မဆိုင်းမတွ ဆိုသလိုပင် သေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် အသတ်ခံရသည် ဆိုသော အယူအဆကို ဖယ်ထုတ်၍ ရသည်။<br /><br />အလောင်းကို တွေ့ရှိသောသူမှာ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖျက်ခါနီးဆဲဆဲ အိမ်ရာ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ ဒုတိယထပ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအားလုံးမှ ကျွန်တော်တို့ကို စဉ်းစားမိစေသည်မှာ ကျွန်တော်တို့၏ ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် သေဆုံးနေသောသူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူဦးရေ အထူထပ် အသိပ်သည်းဆုံးနှင့် ဈေးအကြီးဆုံး နေရာတစ်ခုတွင် အခြားနေထိုင်ရန် နေရာကို ရှာမတွေ့သဖြင့် အိမ်ငှားခ ပေးရန်မလိုသော အဆောက်အဦး တစ်ခုတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။<br /><br />ယခုအခါ ဇာတ်လမ်း၏ ဝမ်းနည်း ကြေကွဲဖွယ်ရာ အပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ သေဆုံးနေသော သူသည် ညဝတ်အင်္ကျီအတွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော အရိုးစု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နံဘေးတွင် ၁၉၈၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၀ရက် ရက်စွဲဖြင့် သတင်းစာ တစ်စောင်ကို တွေ့ရသည်။ အနီးအနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသော ပြက္ခဒိန် တွင်လည်း ထိုနေ့ကိုပင် ညွှန်ပြနေသည်။<br /><br />သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ မျှပင် ကြာရှိခဲ့ပြီ။<br /><br />သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်ကမျှ သူပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။<br /><br />ထိုသူသည် ထိုအိမ်ရာ အဆောက်အအုံကို ဆောက်လုပ်သော ကုမ္ပဏီမှ ဝန်ထမ်းဟောင်း တစ်ဦးအဖြစ် သိရှိရသည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ ၁၉၈၀ ခုနှစ်များ၏ အစပိုင်း သူ၏ အိမ်ထောင်နှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး မကြာမီတွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ကိုလည်း သိရှိရသည်။ သူသည် ထိုနေ့တွင် အသက် ၅၀ ကျော်ရုံမျှသာ ရှိသေးပြီး သတင်းစာကို ဖတ်နေစဉ်ပင် ရုတ်တရက် ဘဝပြောင်းသွားခဲ့သည်။<br /><br />သူ၏ ဇနီးဟောင်းမှာလည်း သူနှင့် ဘယ်တုန်းကမျှ ထပ်မံ၍ ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သတင်းစာဆရာများသည် သူအလုပ်လုပ်ခဲ့သော ကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ရန် ကြိုးစားရာတွင် တွေ့ရှိရသည်မှာ ထိုကုမ္ပဏီသည် ထိုပရော့ဂျက် ပြီးပြီးချင်းပင် ဒေဝါလီခံခဲ့သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အနေနှင့် တိုက်ခန်း တစ်ခန်းမျှပင် ရောင်းချ မရခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေနှင့် ထိုသူ အလုပ်မတက်ခြင်းကို အထူးအဆန်း ဖြစ်မနေခဲ့သည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြပြီး ဖြစ်သွားသည်။ သတင်းစာဆရာများသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ခြေရာခံ လိုက်ကြသောအခါ သူတို့ကလည်း ထိုသူသည် သူတို့ထံမှ ပိုက်ဆံချေးထားပြီး ပြန်မဆပ် နိုင်သောကြောင့် ပေါ်မလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူကြကြောင်း သိရသည်။<br /><br />သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ရုပ်ကလာပ် အကြွင်းအကျန်များကို သူ၏ ဇနီးဟောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြောင်းကို ရေးသားပြီး သတင်းမှာ အဆုံးသတ်ထားသည်။ ကျွန်တော် ထိုသတင်းဆောင်းပါးကို ဖတ်၍ ပြီးဆုံးသွား သောအခါတွင် နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို ပင် ထပ်ပြန်တလဲလဲ တွေးမိသည်။ သူ၏ ဇနီးဟောင်းမှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် အနှစ် ၂၀ လုံးလုံး တစ်ခါမျှပင် သူ့ကို ဆက်သွယ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေမည်နည်း။ သူသည် သူမကို မချစ်တော့သဖြင့် သူ၏ ကောင်းရာကောင်းကြောင်း အတွက် သူမကို ဘဝအတွင်းမှ အပြီးအပိုင် ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဟု တွေးမည်လား။ သူသည် အခြားမိန်းမတစ်ယောက် ကိုတွေ့သဖြင့် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟု တွေးမည်လား။ ဘဝဆိုသည်မှာ ထိုသို့ပင် တရားဝင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း ပြီးမြောက်သွားသော အခါတွင် တရားဥပဒေကြောင်းအရ ပြီးစီးသွားသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ရှေ့ဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပြီလား ။ သူမ၏ ဘဝအစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့သော သူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို သိရှိရသော အချိန်တွင် သူမမည်သို့ ခံစားရမည်ကို ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်မိသည်။<br /><br />ထို့နောက်တွင် လုံးဝ အထီးကျန်ဖြစ်နေသော ညဝတ်အကျင်္ီဖြင့် သေဆုံးနေသော သူအကြောင်းကို ဆက်၍ စဉ်းစားမိသည်။ အနှစ် ၂၀ လုံးလုံးပင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ၏ ခြေရာမျှမကျန်အောင် အလွယ်တကူ ပျောက်ဆုံးသွားမှုကို သတိမမူ မိကြပေ။ နောက်ဆုံးအနေနှင့် ကောက်ချက်ဆွဲမိသည်မှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း ရေငတ်ခြင်းတို့ ထက်ဆိုးသော၊ အလုပ်မရှိခြင်း ၊ အချစ်တွင် မပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းတို့ထက် ဆိုးသော ထိုအရာများ အားလုံးထက် ဆိုးသော ခံစားချက်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးကမျှ ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်တော့သည့် ခံစားမှုပင်ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။<br /><br />ထိုသူအတွက် ကျွန်တော်တို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဆုတောင်းရင်း ကျွန်တော်တို့ကို မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်း၏ အရေးကြီးပုံကို စဉ်းစားမိစေသည့်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြ ပါစို့။<br /><br />(Paulo Coelho ၏ Like the flowing River: Thoughts and Reflection မှ The Dead Man Wore Pyjamas ကို ပြန်ဆိုထားပါသည်။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-4416094310548156981?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-15481177017567458642009-01-02T17:44:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.771+08:00မြေထဲပင်လယ် အပေါ်တွင် တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု၏ အလယ်တွင် တိမ်တိုက်ငယ်ကလေးတစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့အတွက် ထိုနေရာတွင် ကြီးပြင်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ လေပြင်းတစ်ခု က တိမ်တိုက်များ အားလုံးကို အာဖရိကတိုက်ဖက်သို့ တွန်းပို့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။<br /><br />တိမ်တိုက်တို့သည် အာဖရိက တိုက်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောက်ပသောနေမင်းကြီးက သူတို့၏အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ထွန်းလင်းလျှက် ရှိပြီး သူတို့၏ အောက်တွင်မူ ရွှေရောင်လွှမ်းသော ဆာဟာရ သဲကန္တာရ၏ သဲမှုန်များက မျက်စိတစ်ဆုံး ဖြန့်ကျက်လျှက်ရှိသည်။ သို့သော် သဲကန္တာရတွင် ဘယ်သောအခါမှ မိုးရွာလေ ့မရှိသည့် အတွက် လေသည် တိမ်တိုက်များကို တောင်ဖက်ရှိ သစ်တောအုပ်များဆီသို့ ဆက်လက်တွန်းပို့ လျှက်ရှိသည်။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် တိမ်တိုက်ငယ်ကလေးသည် လူငယ်များတွင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည့် စိတ်သဘာဝ အတိုင်း သူ၏ မိဘများနှင့် အသက်အရွယ် ကြီးပြင်းသော မိတ်ဆွေများကို စွန့်ခွာ၍ ကမ္ဘာကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။<br /><br />“မင်းဘာလုပ်တာလဲ။ သဲကန္တာရဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အတူတူချည်းပဲ။ တခြား တိမ်တိုက်တွေ ဆီကို ပြန်သွားပါ။ ငါတို့တတွေ အံသြစရာ ကောင်းတဲ့ တောင်ကုန်းတွေ နဲ့ သစ်ပင်တွေ ရှိတဲ့ အာဖရိက အလယ်ပိုင်းဆီကို သွားကြမယ်။” လေပြင်းက သူ့ကို အော်ပြောသည်။<br /><br />သို့သော် မွေးရာပါ ပုန်ကန်ချင်စိတ်ပါလာသော တိမ်တိုက်ငယ် ကလေးသည် နားထောင်ရန် ငြင်းဆန်ပြီး ရွှေရောင်တောက်ပနေသော သဲမှုန်များပေါ်တွင် သူ့ဘာသာသူ လှည့်ပတ် သွားလာနိုင်ရန် ခွင့်ပြုသည့် သိမ်မွေ့ရက်ရောသော လေညင်းကို တွေ့သည်အထိ အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ အတန်ကြာ လှည့်ပတ်သွားလာပြီးသော အခါ သဲတောင်ကုန်းများ ထဲမှ တစ်ခုမှာ သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။<br /><br />ထိုသဲတောင်ကုန်းကလေးမှာလည်း အလွန်ပင် သက်တမ်းငယ်ပြီး လတ်တလော ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသော လေကြောင့် မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူမ၏ ရွှေရောင်တောက်ပသော ဆံပင်များကို ထိုနေရာ ထိုအချိန်မှာပင် ချစ်မိသွားသည်။<br /><br />“ကောင်းသော မနက်ခင်းပါ။ အောက်မှာ နေရ ထိုင်ရတာ ဘယ်လိုနေသလဲ။” သူက လှမ်း၍ မေးသည်။<br />“ငါ့မှာ တစ်ခြား သဲတောင်ကုန်းတွေရယ် နေရယ် လေရယ် မကြာမကြာ ဆိုသလို ဖြတ်သွားတတ်တဲ့ လှည်းတန်းကြီးတွေရယ် အဖော်ရှိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေတော့ အရမ်းပူတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါခံနိုင်ပါတယ်။ အပေါ်မှာကရော နေရထိုင်ရတာ ဘယ်လိုလဲ။”<br />“ငါတို့မှာလည်း နေနဲ့ လေရှိတယ်။ ကောင်းတာက ငါ့အနေနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လျှောက်သွားလို့ရပြီး အရာတွေ အများကြီးကို မြင်ရတာပဲ။”<br />“ငါ့အတွက်တော့ ဘဝက သိပ်တိုတယ်။ လေက သစ်တောအုပ်တွေ ဆီက ပြန်လာတဲ့ အချိန်ဆို ငါကွယ်ပျောက်သွားရတာပဲ” သဲတောင်ကုန်းငယ်မလေးကပြန်ပြောသည်။<br />“အဲဒီလို ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းဝမ်းနည်းလား။”<br />“ငါ့အတွက်တော့ ဘဝဟာ အဓိပ္ပါယ်မရှိသလိုပဲ။”<br />“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ နောက်ထပ် လေတစ်ခု လာရင် ငါလည်း တောင်ဖက်ကို သွားပြီး မိုးရေစက်တွေ အဖြစ် ငါ့ဘာသာငါ ပြောင်းလဲ လိုက်ရတာပဲ။ အဲဒါ ငါ့ဘဝရဲ့ ခရီးလမ်းဆုံးပဲ။”<br />သဲတောင်ကုန်းငယ်မ ကလေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ “ငါတို့ သဲကန္တာရထဲမှာ မိုးရေစက်တွေကို နိဗ္ဗာန်ဘုံလို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒါကို မင်းသိလား။”<br />“ငါ့ကိုယ်ငါ ဒီလောက် အရေးပါတယ်လို့ ငါဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိဘူး။” ဟု တိမ်တိုက်ငယ် ကလေးက ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောသည်။<br />“အသက်ကြီးတဲ့ သဲတောင်ကုန်းကြီးတွေ ပြောတဲ့ မိုးရေစက်တွေ အကြောင်း ပုံပြင်တွေကို ငါကြားဖူးတယ်။ မိုးရွာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ဟာ မြက်ခင်းတွေ ပန်းပွင့်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားလေ့ရှိတယ် ဆိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါတော့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ကန္တာရမှာ မိုးရွာတာဟာ အလွန် ကြုံတောင့်ကြုံခဲ ကိစ္စ မို့ပဲ။”<br />ဒီတစ်ခါတော့ တိမ်တိုက်ငယ်ကလေးအတွက် တုံ့နှေးရမည့် အလှည့်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အားပါးတရ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းနှစ်သက်မယ်ဆိုရင် ငါမင်းအပေါ်ကို အခု မိုးရွာချပေးလို့ ရပါတယ်။ ငါဒီနေရာကို အခုမှ ရောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါမင်းကို ချစ်သွားပြီ။ ငါဒီနေရာမှာပဲ အမြဲနေချင်တယ်။”<br />“ငါလည်း မင်းကို ကောင်းကင်ပေါ်မှာ စမြင်ကတည်းက ချစ်မိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဆံပင်ဖြူဖြူတွေကို မိုးရေစက်တွေ အဖြစ်ပြောင်းလိုက်ရင် မင်းသေသွားမှာပေါ့။” ဟု သဲတောင်ကုန်း ငယ်မကလေးက ပြန်ပြောသည်။<br />“အချစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သေဆုံးတယ်လို့ မရှိပါဘူး။ သူ့မှာ ပြောင်းလဲခြင်းပဲ ရှိတယ်။ နောက်ပြီး ငါမင်းကို နိဗ္ဗာန်ဘုံဆိုတာ ဘာနဲ့တူသလဲ ဆိုတာကို ပြချင်သေးတယ်။” ဟု တိမ်တိုက်ငယ်က ပြန်ပြောပြန်သည်။<br />ထို့နောက် တိမ်တိုက်ငယ် ကလေးသည် သူတို့ နှစ်ဦး အတူတကွ ကြာရှည်စွာ နေနိုင်ရန်အတွက် သဲတောင်ကုန်းငယ်မကလေးအား မိုးစက်မိုးပေါက်ငယ်ကလေးများဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းပွတ်သပ်ပေးသည်။ နောက်ဆုံး သက်တန့်ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။<br /><br />နောက်တစ်နေ့တွင် သဲတောင်ကုန်းငယ်မကလေးမှာ ပန်းပွင့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အပေါ်မှ ဖြတ်သန်းပြီး အာဖရိကသို့ ဦးတည်သွားနေသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း ထိုနေရာသည် သူတို့ရှာဖွေနေသော သစ်တောအုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပင်ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်မှတ်ကြ သည့်အတွက် မိုးစက်မိုးပေါက်များကို ထပ်မံရွာချ ကြပြန်သည်။ နှစ် ၂ဝမျှ ကြာသောအခါတွင် သဲတောင်ကုန်းငယ်မကလေးမှာ အိုအေစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခရီးသွားများအား သူမ၏ သစ်ပင်ရိပ်များဖြင့် တဖန်ပြန်၍ လန်းဆန်း တက်ကြွ စေခဲ့သည်။<br /><br />ထိုအရာအားလုံး၏ အရင်းခံမှာ တစ်နေ့သော အခါက တိမ်တိုက်ငယ်ကလေးတစ်ခုသည် အချစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ အချစ်အတွက် ဘဝကို မကြောက်မရွံ့ ပေးဆပ်ခဲ့သော ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။<br /><br />(Paulo Coelho ၏ Like the flowing River:Thought and Reflection မှ The Cloud and the Sand Dune ကို ဘာသာပြန်ဆိုထားပါသည်။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-1548117701756745864?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-40605661243427657812008-12-31T02:26:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.753+08:00Yahoo ထဲမှာ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ “၂၀၀၈ ခုနှစ် သတင်းများ ထဲမှ ထူးဆန်းအံသြဖွယ် ကောင်းသောသတင်းများ” ဆိုတာကို သဘောကျလို့ ဘာသာပြန်လိုက်ပါတယ်။<br /><ul><li>ဗြိတိသျှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှ သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်သည် အွန်လိုင်းဂိမ်း တစ်ခု ဖြစ်သော "Second Life" တွင် အခြားမိန်းမ တစ်ယောက်နှင့် ဖောက်ပြန်ကြောင်း သိရသဖြင့် ကွာရှင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ (သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖူးစာမှာလည်း "Second Life" တွင်ပင် ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။)<br /></li><li>တရုတ်နိုင်ငံ တောင်ပိုင်းတွင် ရမ္မက်ပြင်းပြစွာ နမ်းခဲ့သော အနမ်းတစ်ခုကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နားစည် ပေါက်ကွဲသွား စေသဖြင့် ထိုအနမ်းကို "နားကန်းလောက်တဲ့ အနမ်း (Kiss of Deaf)" ဟု တင်စား ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။</li><li>အမေရိကန် ရီပတ်ဘလစ်ကင် သမ္မတလောင်း ဆာရာ ပါလင်း သည် ပြင်သစ်-ကနေဒီယန် လူရွှင်တော်များမှ ပြင်သစ်သမ္မတ နီကိုးလပ်စ် ဆာဇိုကီး ဟန်ဆောင်၍ နောက်ပြောင်သော ဖုန်းခေါ်မှု၏သားကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ကမ်ပိန်းမှ ဝန်ထမ်းများ ပြန်လည် ပြောကြားချက်အရ ပါလင်းသည် သူမ နောက်ပြောင် ခံရကြောင်း သိသော အခါတွင် သဘောကျ ရယ်မောခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ (အဲဒီ ဟာသကို နားထောင်ချင်ရင် <a href="http://www.youtube.com/watch?v=JV_IphAIGPg">ဒီမှာ</a> နားထောင်နိုင်ပါတယ်။ )<br /></li><li>ဆေးရုံမှ အမှားကြောင့် မွေးကတည်းက ကွဲကွာသွားခဲ့သော အမြွှာညီအစ်မ ၂ ယောက်သည် ၂ဂနှစ်အကြာတွင် မတော်တဆ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အမှားလုပ်ရာတွင် တရားခံဖြစ်သော စပိန်ဆေးရုံကို တရားစွဲခဲ့သည်။<br /></li><li>ရုရှားများသည် လုပ်ငန်းခွင်မှ စိတ်ဖိစီးမှုများကို အရက်သောက်ခြင်းဖြင့် ဖြေဖျောက်လေ့ ရှိကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အာရုံကြောများ အလွန်ပင် ထုံထိုင်းနေသဖြင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်မှ ကျောကုန်းကို ဓားနှင့်ထိုးသည်ကိုပင် သတိမပြုမိလိုက်ပေ။</li><li>ချီလီ ကျေးရွာကလေး တစ်ခုဖြစ်သော အန်ဂေါမှ ၈၁ နှစ်အရွယ် အဖိုးအိုသည် သူ၏အသုဘတွင် အခေါင်းထဲမှ ထလာခဲ့ခြင်းဖြင့် ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသော ဆွေမျိုးများကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။</li><li>အသက် ၁၀၂ နှစ်အရွယ် ဗြိတိသျှလူမျိုး အဲရစ် ကင်းတန်နာ သည် ကမ္ဘာ၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အငြိမ်းစားယူချင်သော သူ၏စိတ်ကူးကို သတင်းမီဒီယာ များ၏ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှု ကြားမှပင် အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သည်။ ဝယ်လင်တန်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခြင်းဖြင့် နယူးဇီလန်နိုင်ငံ၏ အသက်အကြီးဆုံး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အသစ်စက်စက် အဖြစ်ခံယူခဲ့သည်။</li><li>ရှန်ဟိုင်းမြို့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှ အာဏာပိုင်များသည် ထိုအရပ်တွင် နေထိုင်သူ များအား ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို အားမပေးသည့် ကမ်ပိန်းတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအမူအကျင့်မှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး တိုးတက်မှု နှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုအရပ်မှ လူများသည် ညဝတ်အင်္ကျီကဲ့သို့သော လူချမ်းသာသုံးပစ္စည်းများ သူတို့ ဝယ်သုံး နိုင်ကြောင်းကို ပြချင်သဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။</li><li>အမေရိကန်နိုင်ငံမှ လူ၏ အရိုးပြာများကို ကမ္ဘာပတ်လမ်းကြောင်း အတွင်းသို့ လွှတ်တင်သော လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုမှ အရိုးပြာများကို လကမ္ဘာသို့ ပို့လွှတ်ရန်အတွက် ကြိုတင် မှာကြားမှုများကို လက်ခံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။</li><li>သတင်းမီဒီယာဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသော စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒသမား ဗြိတိသျှ အမျိုးသား တစ်ယောက် မှ သူသည် မည်သို့သော ပိုက်ဆံအမျိုးအစားကို မှ မသုံးပဲ ဗြိတိန်မှ အိန္ဒိယ အထိ တောက်လျှောက် လမ်းလျှောက်မည်ဟု ကမ္ဘာကို ကြေငြာခဲ့သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး အခက်အခဲတွင်ပင် သူသည် လက်လျှော့ခဲ့ပြီး ပြင်သစ်ရေလက်ကြား ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု ဖြစ်သော ကာလိယာစ်(Calais) မှ အာဏာပိုင်များသည် အင်္ဂလိပ်စကားကို နားမလည်သဖြင့် ဒုက္ခတွေ့ရကြောင်း မကျေမနပ် ပြောကြားခဲ့သည်။<br /></li><li>စွမ်းစီး (Swansea) ဟု အမည်ရသော မြို့တစ်မြို့မှ ဝေလနယ်သား ဘာသာစကား ပြောသူတို့သည် “အခုအချိန် ကျွနု်ပ်ရုံးတွင် ရှိမနေပါ။” ဆိုသော လမ်းပြဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကို နားမလည်နိုင်ပဲ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြသည်။ အမှန်မှာ “ကုန်တင်ယာဉ်များ ဝင်ခွင့်မပြုပါ။” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ဘာသာပြန်သူထံသို့ ပေးပို့လိုက်ရာတွင် ဘာသာပြန်သူမှာ ရုံးတွင်ရှိမနေသဖြင့် ထိုသို့ အဓိပ္ပါယ်ရသော ပြန်ကြားစာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</li><li>အသက် ၁၀၅ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပခဲ့သော ဗြိတိသျှ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးမှ အသက်ရှည်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ လိင်မှုကိစ္စကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လိင်မှုကိစ္စသည် ဒုက္ခများစွာကို ဖြစ်စေသည် ဟု ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။</li><li>ကွာရှင်းပြတ်စဲမှု ပြုခဲ့ကြသော ကမေ္ဘာဒီးယား လင်မယား နှစ်ယောက်သည် သူတို့ တိုင်းပြည်၏ ရှုပ်ထွေးသော တရားရေးစနစ်ကြောင့် ကိုးယိုးကားယား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အိမ်ကို လွှဖြင့် နှစ်ခြမ်း ဖြတ်ခဲ့ရသည်။</li><li>ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး ဝှေးစေ့နှင့်သက်ဆိုင်သော ဟင်းချက်စာအုပ်ကို ဆားဘီးယား စာဖိုမှူးမှ ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့ပြီး "Cooking with Balls" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ငယ်ဖြင့် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး ပြုခဲ့သည်။ “ဝှေးစေ့ အကုန်လုံးကို စားလို့ ရတယ်။ လူရဲ့ ဝှေးစေ့မှ လွဲလို့ပေါ့။” ဟု ထိုစာအုပ်ကို ရေးသော အမျိုးသားစာရေးဆရာက ပြောကြားခဲ့သည်။<br /></li><li>ဆွစ်ဇ်လူမျိုး စွန့်စားသူတစ်ယောက်သည် ယောက်ျားလေး အများစု (မိန်းကလေး အချို့လည်း ပါဝင်နိုင်သည်။) စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်တတ်ကြသော အရာတစ်ခု ကို ပြုလုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီး ထို စွန့်စားမှုမှာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ဂျက် စွမ်းအားရှိသော အတောင်ပံဖြင့် ပျံတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဗြိတိန်မှ ပြင်သစ်သို့ ပျံသန်းခဲ့ ပြီးနောက် “ကျွန်တော် ငှက်လိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။” ဟု ထုတ်ဖော် ပြောကြားခဲ့သည်။</li><li>ဆေးခြောက်ကို ဆန့်ကျင်သော ဘူဂေးရီးယားတို့၏ ကမ်ပိန်းသည် အာဏာပိုင်များ ထံသို့ပင် ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။ ဆိုဖီယာရှိ အစိုးရ ရုံးချုပ်၏ အပြင်ဖက်ရှိ ပန်းအလှစိုက်ရာ နေရာတွင် ဆေးခြောက်ပင် များကို တွေ့ရှိခဲ့သည်မှ စ၍ဖြစ်သည်။</li><li>အသက် ၇၈ နှစ်အရွယ်ရှိ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် ဆွီဒင်နိုင်ငံ ပင်မလေဆိပ်မှ ညွှန်ကြားချက် စာတမ်းကို တလွဲဖတ်ကြားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို တင်ရမည့် အစား သူမကိုယ်သူမ ပစ္စည်းသယ်ယူသည့် ရွေ့လျားစက်ခါးပတ် အပေါ်သို့ တက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ခရီးဆောင်အိတ် သယ်ယူသည့် ပြွန်အတွင်းသို့ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။</li><li>အရေးပေါ် ခွဲစိတ် ကုသမှု တစ်ခုမှ ဂေါက်သီးဘောလုံး ၄ လုံးကို ဥဟု ထင်မှတ်၍ မျိုချခဲ့သော သြစတေးလျ စပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင်ကို ကယ်ဆယ် နိုင်ခဲ့သည်။</li></ul>(Source: <a href="http://sg.news.yahoo.com/afp/20081229/tts-year-2008-offbeat-c1b2fc3.html">http://sg.news.yahoo.com/afp/20081229/tts-year-2008-offbeat-c1b2fc3.html</a> )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-4060566124342765781?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-83531832646435945992008-12-28T03:05:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.719+08:00တစ်ခါက ကျွန်တော်နဲ့ ခရီးတွေ အတူတူ သွားနေကျ ဖြစ်တဲ့ ဒတ်ခ်ျအင်ဂျင်နီယာ မာ့က်ခ် စင်ကာပူကို ရောက်လာပါတယ်။ စပိန်ကို ပို့ရမယ့် စက်တစ်လုံးကို လာပြီး Buy-off လုပ်တာပါ။ Buy-off ဆိုတာက စက်ကို မပို့ခင် သူတို့ သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ စံချိန်စံညွှန်းတွေနဲ့ ကိုက်မကိုက် နောက်ပြီး ဆော့ဖ်ဝဲအလုပ်လုပ်ပုံ စက်အလုပ်လုပ်ပုံ မှန်မမှန် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ကိုက်မကိုက် ဆိုတာတွေကို စစ်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့တတွေ စက်ကိစ္စ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ တိုင်ပင်ပြီး ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဘေးက မှန်တွေချည်းကာထားတဲ့ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှာ အခြား အစည်းအဝေးတစ်ခု လုပ်နေပါတယ်။ အဲဒီ အစည်းအဝေးရဲ့ စားပွဲထိပ်ဆုံးခုံ မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဌက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ မာ့က်ခ်က ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရယ်ပါတယ်။<br /><br />ဒီလိုနဲ့ စက်မှာ ပြသနာပေါင်း မြောက်များစွာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော် စက်ဆင်ဖို့နဲ့ Training ပေးဖို့ စပိန်ကို မာ့က်ခ်နဲ့အတူ လိုက်သွားရပါတယ်။ စပိန်မှာ ညနေစာ စားရင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အာရှသားတွေနဲ့ ဥရောပသားတွေ ကွဲပြားခြားနားပုံ အကြောင်း စကားစပ် မိကြပါတယ်။ မာ့က်ခ်ရယ် ကျွန်တော်ရယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စပိန် ဌာနေကိုယ်စားလှယ် ပေါ်တူဂီအင်ဂျင်နီယာ ဗက်စ်ကို ရယ် ၃ ယောက် စကားပြောဖြစ်တာပါ။ မာ့က်ခ်က ကျွန်တော်တို့ ဥက္ကဌ အစည်းအဝေးထဲ အိပ်နေတဲ့ အကြောင်း စကားစပြန်ဖော်ပြီး ဒါမျိုး ဥရောပမှာဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုမှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ အဲဒီ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အာရှသားတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေ အတွေ့အကြုံတွေကို ဆွေးနွေးဖြစ်ပါတယ်။ အဓိကကတော့ ပညာလျှိုတဲ့ အကြောင်းပါ။<br /><br />ဗက်စ်ကို က အရင်တုန်းက ပေါ်တူဂီမှာ ရှိတဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံမှာ အင်ဂျင်နီယာအနေနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖူးပါတယ်။ သူတို့ စက်ရုံကို ဖျက်ပြီး မလေးရှားကို ရွှေ့ဖို့လုပ်တဲ့အချိန်မှာ မလေးရှားက အင်ဂျင်နီယာတစ်စု ရောက်လာကြပါတယ်။ သူတို့က မလေးရှားက အင်ဂျင်နီယာတွေကို စက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သင်ပေးကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ ရောက်လာတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေက တရုတ်က တစ်စု၊ မလေးက တစ်စု၊ ကုလားက တစ်စု စသည်ဖြင့် ၃ စု ကွဲနေပြီး တစ်စုနဲ့ တစ်စု ပေါင်းပြီး အလုပ်မလုပ်ကြပါဘူး။ တစ်စုကို သင်ပေးရင် နောက်တစ်စု ကို ပြန်သင်ပေးလေ့မရှိပါဘူး။ စက်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ လက်စွဲစာအုပ်တွေကို တစ်ယောက်ကို ပေးရင် နောက်တစ်ယောက်ကို ပေးဖတ်လေ့ မရှိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဗက်စ်ကိုက တအံ့တသြနဲ့ မင်းတို့ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရင် ဒီလိုပဲလုပ်ကြလားမေးတော့ သူတို့ က မဖြေကြပါဘူး လို့ ဆိုပါတယ်။ မာ့က်ခ်ကလည်း ပညာလျှိုတဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ဆီမှာတော့ လုံးဝလက်မခံပါဘူး။ ငါတို့ဆီမှာ ပညာလျှိုရင် အဲဒီလိုကောင်ကို ကုမ္ပဏီက ချက်ချင်းထုတ်ပစ်တာ။ မင်းတို့ဆီမှာတော့ ထုံးစံပဲလို့ ထင်ပါတယ် လို့ ပြောပါတယ်။<br /><br />မာ့က်ခ်မှာ အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်နေရာမှာ လုပ်သွားတဲ့ ပြည်ကြီးတရုတ် အင်ဂျင်နီယာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကျေနပ်မှုတွေ အတော်များများရှိပါတယ်။ ပညာလျှို လွန်းလို့ပါ။ တစ်ခုခု ပြသနာဖြစ်ရင် သူ့ဘာသာသူ ကြိတ်ရှင်းပြီး သူ့ကို အသိပေးလေ့ မရှိပါဘူး။ ဒါကမင်းကို ရှင်းပြလို့မဖြစ်ဘူး။ အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ် ဆိုပြီး အမြဲတမ်း လျှိုထားလေ့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော် တတ်သလောက် သူ့ကို အမြဲသင်ပေးလေ့ ရှိတဲ့အတွက် မာ့က်ခ်နဲ့ ကျွန်တော်က အလွန် အဆင်ပြေ ကြပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားရင်လည်း ပြုံးပြီး ငါဒီနေရာတော့ လွဲသွားပြီကွာ ဆိုပြီး ပြောရင် သူက လက်ခံပါတယ်။ အပြစ်တင်လေ့ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နားထဲမှာတော့ ကျွန်တော် အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်ခါစက ဆုံးမစကား ပြောသွားတဲ့ မြန်မာ အင်ဂျင်နီယာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးမစကားတွေ နားထဲစွဲနေပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော် အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ခါစက စက်ပြင်ဖို့ စင်ကာပူ တစ်ဖက်ကမ်း မလေးရှားနိုင်ငံမှာ ရှိတဲ့ ဂျဟိုး ဘာရူး ကို ရောက်သွားပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်စက်က စောစောစီးစီး ပြင်လို့ ပြီးသွားပါတယ်။ စက်ရုံမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်နေတဲ့ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ စက်ရုံကို ပိုင်တဲ့ စင်ကာပူ ကုမ္ပဏီက မြန်မာအင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက် ရောက်နေကြောင်းနဲ့ အခု ကင်တင်းန်မှာ ထိုင်နေကြောင်း သတင်းပေးပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော် ကင်တင်းန်မှာ အဲဒီ အင်ဂျင်နီယာ အန်ကယ်လ်ကြီးနဲ့ သွားပြီး စကားပြော ဖြစ်ပါတယ်။<br /><br />အဲဒီ အန်ကယ်လ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို လူမျိုးပေါင်းစုံနဲ့ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပြောပြပါတယ်။ စလုံးတွေက အလုပ်ထဲမှာ တခါတလေ ညစ်တတ်ပေမယ့် ပညာ မလျှိုတတ်တဲ့အကြောင်း ကုလားတွေက တော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပညာလျှိုတတ်တဲ့ အကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ သူနဲ့ အတူတူ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကုလားဆိုရင် သူပရိုဂရမ် ရေးနေတဲ့အချိန် အနားကနေ မသိမသာ သွားကြည့်ရင် ချက်ချင်း ရေးနေတာ ရပ်ပြီး အခြားအလုပ်ပြောင်းလုပ်ကြောင်း သူ့ကို မေးရင်လည်း ဘယ်တော့မှ သင်ပေးလေ့ မရှိကြောင်း ပြောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက ငါတို့ မြန်မာကို ဒါမျိုးလာလုပ်လို့တော့ ဘာရလိမ့်မလဲကွာ ဒီကောင် နေ့တိုင်း ရုံးတက်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ သူမရှိတဲ့အချိန် သူ့ရဲ့ HardDisk ကို အလုံးလိုက်ဖြုတ်ပြီး ကူးထား လိုက်တာပေါ့ဆိုပြီး ရယ်စရာအဖြစ် ပြန်ပြောပြပါတယ်။ အဲဒီကနေပဲ သူတို့ ဘယ်လို ပရိုဂရမ်ရေးတယ်ဆိုတာ လေ့လာခဲ့တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။<br /><br />နောက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပညာဆိုတာ မလျှိုသင့်တဲ့အကြောင်း၊ တစ်ခုခုကို သူများကို သင်မပေးဘူး ဆိုရင် အဲဒီအလုပ်ကို အမြဲလုပ်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီထက် မြင့်တဲ့အလုပ်ကို ဘယ်တော့မှ လုပ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းရှိမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းဆုံးမပါတယ်။ သူပြောတာ အကုန်မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆော့ဖ်ဝဲလ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ အားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးကြဖို့ ပြောထားပါတယ်။ ကျွန်တော်ကို်ယ်တိုင် မှားသွားရင် မှားသွားတဲ့ အကြောင်း ဝန်ခံတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်အဖွဲ့ထဲက အင်ဂျင်နီယာအားလုံး သူတို့ မှားရင်မှားတဲ့ အကြောင်း ဝန်ခံရဲ ကြပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော်တို့မှာ မလိုလားအပ်တဲ့ ပြသနာတွေအတွက် အချိန်ဖြုန်းစရာ မလိုပဲ အခြားအလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ အချိန်ပိုရကြပါတယ်။ မာ့က်ခ်တို့လို စက်ရုံတွေကို သွားပြီး အလုပ်လုပ်ကြတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေကိုလည်း တစ်ခုခု ပြသနာဖြစ်ရင် အသေးအမွှားပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်တယ် ဆိုတာကို ရှင်းပြတဲ့အတွက် နောက်ထပ် ပုံစံတူ ပြသနာပေါ်ရင် သူတို့ဘာသာ ရှင်းနိုင်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ညသန်းခေါင် ဖုန်းခေါ်ပြီး အနှောက်အယှက် မပေးကြပါဘူး။<br /><br />အခုလို သတင်းအချက်အလက်တွေ အင်မတန်ကို ဖောင်းပွနေတဲ့ခေတ်ကြီးမှာ ပညာလျှိုတယ်ဆိုတာ အလွန်ကို အဓိပ္ပါယ် မရှိတဲ့ ကိစ္စပါ။ လူတိုင်း Google မှာ ရိုက်ပြီး ရှာရင် ကိုယ်လိုချင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်။ အားလုံးမဟုတ်ပေမယ့် အတော်များများကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ပညာလျှိုတယ်ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်သင့်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာကို အကြွင်းမဲ့ လက်ခံထား မိပါတယ်။ ဒီနေရာတော့ ကျွန်တော်တို့ အာရှသားတွေမှာ ချို့ယွင်းချက် ဖြစ်နေသလားဆိုတာကို သူတို့ ပြောသလို ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်မိပါတယ်။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-8353183264643594599?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-61793366372643615612008-12-24T15:01:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.702+08:00စင်ကာပူမှာ အိမ်ငှားတဲ့ အခါ အဆင်မပြေမှု တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုကတော့ ဖြစ်တတ်တာပါပဲ။ လုံးဝ အဆင်ပြေတဲ့ အခါဆိုတာက တော်တော်ကို ရှားပါတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူ ရောက်ခါစက နေခဲ့တဲ့ အိမ်လို ပြသနာ များတာတော့ ထပ်ပြီး မကြုံဖူးသေး ပါဘူး။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူ ရောက်ခါစက သူငယ်ချင်း ၆ ယောက်ပေါင်းပြီး ဘူကစ်ပန်ဂျန်း (Bukit Panjang) အရပ်က အိပ်ခန်း ၃ ခန်းပါတဲ့ အိမ်ကို ငှားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှင်က စင်ကာပူနိုင်ငံသား ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့မိန်းမကတော့ ဖိလစ်ပိုင်သူပါ။ အိမ်ရှင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်ငှားပြီးရင် ဖိလစ်ပိုင်ကို သွားနေကြ တော့မယ်လို့ အိမ်စငှား ကတည်းက ပြောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ နေစရာ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတာနဲ့ သူတို့ ဖိလစ်ပိုင် သွားတဲ့ အထိ မစောင့်ဘဲ ပြောင်းခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းပြီး ၁ လလောက် ကြာတဲ့ အထိ အိမ်ရှင်က ဖယ်မပေးပါဘူး။ အဲဒီတော့ အိမ်ရှင်ကို ပြောင်းပေးဖို့ ပြောမယ့်သူ ရှာရပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ၆ ယောက်ထဲမှာ အိမ်သူကြီးမရှိဘဲ အိမ်ကို ဒီမိုကရေစီ တစ်ဝက် Random Calculator တစ်ဝက်နဲ့ အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ ၆ ယောက်ထဲမှာ ကိစ္စတစ်ခုခုအတွက် သဘောကွဲ ကြတယ်ဆိုရင် မဲလိပ် ၆ လိပ်ထဲမှာ Yes/No မဲထည့်ပြီး မဲရေ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။ လျှို့ဝှက် ဆန္ဒမဲ စနစ်ပါ။ ၃ ခု ၃ ခု ညီနေရင် No လို့ ယူပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မျက်နှာပူစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ကို ဆုံးဖြတ်တဲ့ အခါမှာ အဲဒီစနစ်ကို သုံးပါတယ်။ လျှို့ဝှက်ဆန္ဒမဲသာ ပြောရပေမယ့် စငြင်းကြကတည်းက ဘယ်သူ ထောက်ခံတယ် ဘယ်သူကန့်ကွက်တယ် ဆိုတာကို သိနေပါတယ်။ Random နှိပ်တာကတော့ ကံဆိုးသူ မောင်ရှင် ရွေးတဲ့ နေရာမှာ သုံးပါတယ်။ စက်မှုတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေတော့ Random နှိပ်တဲ့ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိမှာပါ။ Scientific Calculator မှာ Shift နဲ့ Decimal ကိန်း တွဲနှိပ်ရင် Random ဂဏန်း ၃ လုံးထွက်ပါတယ်။ အဲဒီဂဏန်း သုံးလုံးကို ပေါင်းပြီး ကိုးမီးဖဲ ရိုက်သလို အပေါက် အကြီးအသေး ပြိုင်ကြတာပါ။ ဥပမာ အားဖြင့် ဈေးဖိုးကို ၆ နဲ့ စားလို့ မပြတ်ဘူးဆိုရင် Random နှိပ်ပြီး အပေါက်သေး ကျတဲ့သူတွေက အစွန်းထွက်ကို ပေးရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်အိမ်လုံး အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းသားတွေချည်း ရှိတာဆိုတော့ Scientific Calculator က ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် လက်တစ်ကမ်း အကွာမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကလည်း အိမ်ရှင်ကို ဘယ်သူပြောမလဲ ဆိုတာကို ထုံးစံအတိုင်း Random နှိပ်ပြီး ကံဆိုးသူ မောင်ရှင်ရွေးကြပါတယ်။<br /><br />အဲဒီမှာ အပေါက်အငယ်ဆုံးကျတဲ့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက အိမ်ရှင်ကို စပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်း ၂ ခန်းမှာ လူ ၆ ယောက်နေတာ အဆင်မပြေတဲ့အကြောင်း၊ အိမ်ကို စငှားကတည်းက ၃ ခန်းစလုံး ငှားမယ်လို့ သဘောတူထားပြီး ၂ခန်းပဲ ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ဖက်က မကျေနပ်ကြောင်း ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ အိမ်ရှင်က သူလည်း ဖိလစ်ပိုင်ကို သွားချင်ပေမယ့် လေယာဉ်လက်မှတ်ဖိုး မရှိလို့ မသွားရသေးကြောင်း၊ လေယာဉ်လက်မှတ်ဖိုး ရတာနဲ့ သွားမှာ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း ပြန်ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကတော့ အိမ်မှာ နေရာတာ ကျဉ်းကျပ်တဲ့အတွက် အိမ်ရှင်ကို အမြန်ဆုံးသွားစေချင်လှပါပြီ။ အဲဒီတော့ အားလုံးတိုင်ပင်ပြီး အိမ်ရှင်ကို တစ်လခွဲစာ လခ ကြိုပေးမယ် အဲဒါဆိုရင် သွားမလား မေးတော့ အိမ်ရှင်က သဘောတူပါတယ်။<br /><br />အဲဒါနဲ့ ပထမဆုံး ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။ အိမ်ရှင်က သူဖိလစ်ပိုင်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန် ကျွန်တော်တို့ ဆီက အိမ်လခယူပြီး သူ့ဆီကို ငွေလွှဲပို့ပေးဖို့ ဆိုပြီး ပွဲစားတစ်ယောက် ငှားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှင်ငှားခဲ့တဲ့ ပွဲစားက စလုံးမ ငယ်ငယ်ချောချော ကလေးပါ။ အိမ်ရှင်က အဲဒီကောင်မလေးကို အိမ်ခေါ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကို ခေါ်တော တစ်သိန်းအား မျက်လုံးတစ်စုံစီနဲ့ ၆ယောက်ပေါင်း ခေါ်တော ၆သိန်းအားနဲ့ ဝိုင်းငန်းလိုက်ကြတာ အဲဒီ စလုံးမ နောက်ပိုင်း အိမ်ကို မလာရဲ တော့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စလုံး ယောက်ျားလေးတွေ ကိုသာ အိမ်ကို လွှတ်ပြီး အိမ်လခ တောင်းခိုင်းပါတော့တယ်။<br /><br />အိမ်ရှင်က ကျွန်တော်တို့ကို Town Council ဘီလ် မှန်မှန်ပေးဖို့မှာပြီး မီတာခနဲ့ ဖုန်းခကိုတော့ သူတို့ အကြွေးတွေ ချန်ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ သုံးလို့ ကျသလောက်သာ ပုံမှန်ဆောင်ဖို့ မှာပြီး ဖိလစ်ပိုင်ကို ထွက်သွားပါတော့တယ်။ အိမ်ရှင်သွားပြီး တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘီလ်တွေ ရတဲ့ အခါမှာ ကျွန်တော်တို့လည်း သူမှာထားခဲ့တဲ့ အတိုင်း ကိုယ်သုံးသလောက်ကို ပဲ ဆောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။ သတိပေးစာတွေ ခဏခဏ ရပေမယ့်လည်း ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ တစ်ရက် ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက အိမ်ပြန်လာတော့ အိမ်မှာ မီးပြတ်နေတာနဲ့ ကြုံရပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ တော့ လျှပ်စစ်ကုမ္ပဏီ (PUB) က ဘီလ်အကြွေးကျန်တဲ့ အတွက် မီးကြိုးကို လာဖြုတ်သွားကြောင်း၊ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ပြန်ဆက်ပါက တရားစွဲခံရမှာ ဖြစ်တဲ့ အကြောင်း စာတစ်ရွက် ထားခဲ့ပါတယ်။ စင်ကာပူမှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မီးပြတ်ခြင်းနဲ့ ကြုံရတာပါ။ စင်ကာပူမှာ ရန်ကုန်လို မီးပြတ်လေ့မရှိတဲ့ အတွက် Emergency Lamp တွေ ဘာတွေ အလွယ်တကူ မရှိပါဘူး။ ဖယောင်းတိုင်လည်း ရှာဝယ်ရတာ အဆင်မပြေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တရုတ်တွေ ဘုရားမီးထွန်းတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေ ဝယ်လို့ရတဲ့ အတွက် အဆင်ပြေ သွားပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ စင်ကာပူနိုင်ငံမှာ အမှောင်ထဲ သုံးရက်တိတိ နေရတဲ့ အဖြစ်နဲ့ ကြုံရပါတယ်။ ကွန်ပြူတာ သုံးမရ တီဗွီကြည့်မရနဲ့ ဒုက္ခအတော်ရောက်ပြီး စာမေးပွဲကလည်း ရှိတဲ့အတွက် တိုက်အောက်မှာ ဆင်းပြီး စာကျက်ရပါတယ်။ တယ်လီဖုန်းလည်း ပြတ်သွားတဲ့အတွက် တယ်လီဖုန်း ဘီလ်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပေးလိုက်ရပါတယ်။ နောက်လ အိမ်လခ လာတောင်းတော့မှ ကျွန်တော်တို့ ဘီလ်တွေ အကုန်စိုက်ပေးလိုက်ရတဲ့အတွက် အိမ်လခထဲက ဖြတ်ယူလိုက်ကြောင်း ပြောလိုက်ရပါတယ်။<br /><br />မကြာခင်မှာ နောက်ထပ်ပြသနာတစ်ခု စပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်မှာ အမြဲတမ်း ရှူးဖိနပ်စီးလေ့ မရှိတဲ့အတွက် ရှူးဖိနပ်နဲ့ ခြေအိတ်အကြောင်းကို သတိမထားမိကြပါဘူး။ ခြေအိတ်က နေ့တိုင်း လဲပြီး မဝတ်ရင် ခြေအိတ်မှာရော ဖိနပ်မှာပါ အနံ့အလွန်နံပါတယ်။ အဲဒီတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အပြင်က ပြန်လာလို့ ဖိနပ်ကို အိမ်ထဲသွင်းရင် တစ်အိမ်လုံး အနံ့က နံနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဖိနပ်ကို အိမ်ထဲမသွင်းပဲ ဝရန်တာမှာပဲ ထားဖို့ အားလုံးက ဝိုင်းပြောတတ်ကြပါတယ်။<br /><br />နောက်တစ်ခုက ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ ဘောလုံးဝါသနာအိုးတွေ များတဲ့အတွက် သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး ကေဘယ်လ် တယ်လီဗွီးရှင်းကို လျှောက်ထားကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဘောလုံးပွဲကောင်းရင် တစ်ခြားမှာ နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ အိမ်မှာ လာကြည့်ကြပါတယ်။ ညသန်းခေါင် ဂိုးသွင်းလို့ ဂိုးဆိုပြီး အော်လိုက်ရင် ဘေးအိမ်က တရုတ်မက အိပ်မရလို့ လာပြီး ပြသနာ ရှာတတ်ပါတယ်။<br /><br />အဲဒီလိုတွေ ဖြစ်ပြီး ၂ လ ၃ လလောက် အကြာမှာတော့ ညဖက် အိမ်ကို HDB လို့ခေါ်တဲ့ အိမ်ရာဌာနက အရာရှိတွေ အိမ်ကို ရောက်လာကြပါတော့တယ်။ သူတို့အပြောအရ ဘေးအိမ်တွေက တိုင်လို့လို့ ဆိုပါတယ်။ တစ်အိမ်က ကျွန်တော်တို့ ခြေအိတ်နဲ့ ဖိနပ်တွေကြောင့် နံလို့ဆိုပြီး တိုင်ပြီး နောက်တစ်အိမ် ကတော့ ညဖက်ဆူလို့ ဆိုပြီး တိုင်တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။ HDB က ဓာတ်ပုံဆရာက တစ်အိမ်လုံးကို လှည့်ပတ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ပါတယ်။ ကံကောင်းတာက အဲဒီနေ့က ရေချိုးခန်းမီးပျက်နေလို့ သူ့မှာ ရေချိုးခန်းကို တော့ ရိုက်လို့ မရပါဘူး။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ဓာတ်ပုံဆရာ မေ့လဲ သွားနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခန်းကလည်း ရှုပ်ပွနေလို့ ဓာတ်ပုံဆရာ မဝင်ရဲ ရှာပါဘူး။ HDB က ညဖက် ဂစ်တာမတီးဖို့ အသံကျယ်ကျယ် မလုပ်ကြဖို့နဲ့ အိမ်ကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေဖို့ ပြောပြီး ပြန်သွားပါတယ်။<br /><br />အကြီးမားဆုံး ပြသနာ ကတော့ ကြမ်းပိုး ပြသနာပါ။ ကြမ်းပိုးက အိမ်ကို ဘယ်ကနေ ရောက်လာတယ် မသိပါ။ ကျွန်တော်တို့ နေပြီး နှစ်လ သုံးလလောက်ကြာတော့ အိမ်မှာ ကြမ်းပိုးတွေ အများကြီးဖြစ်လာပါတယ်။ ဘယ်လိုမှ သတ်လို့ မနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီ ကြမ်းပိုးက ဘယ်လောက်ဆိုးလဲ ဆိုရင် ညဘက်အိပ်နေရင် တစ်ခါတစ်လေ နားရွက် အထိ တက်ကိုက်တတ်ပါတယ်။ ကွန်ပြူတာက မောက်စ် ထဲမှာ ဝင်နေပြီး မောက်စ်ရွှေ့ရင် လက်ကို ကိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က ကြမ်းပိုးကို အကောင်အထည်ရှိတဲ့ ကွန်ပြူတာ ဗိုင်းရပ်စ်လို့တောင် နာမည် ပြောင်ပေးထားကြပါတယ်။ ကြမ်းပိုးဆိုတဲ့ သတ္တဝါက သတ်ရင်လည်း အတော် နံတဲ့ သတ္တဝါမျိုးပါ။ အဲဒီတော့ အရှင်ဖမ်း အိတ်ထဲထည့်ပြီး လွှတ်ပစ်ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကတော့ နံရံမှာ ကြမ်းပိုး ပြေးနေရင် မီးနဲ့လိုက်ရှို့တဲ့အတွက် အိမ်နံရံမှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အကွက်တွေ မနည်းပါဘူး။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ အိမ်ငှားစာချုပ် ပြည့်ဖို့ ၂ လ ၃လလောက် အလိုမှာတော့ အိမ်ရှင် ပြန်ရောက်လာပါတယ်။ စစ်မှုထမ်းဖို့ ကိစ္စရှိလို့ ပြန်လာတာပါ။ အိမ်မှာ အိမ်ရှင်က လာပြီးနေလို့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြသနာ ထပ်တက်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာ ခဏခဏပါပဲ။ တီဗွီ ရီမု ကွန်ထရိုးလုတဲ့ ကိစ္စ အပါအဝင် တစ်ခြားကိစ္စတွေနဲ့ ပြသနာ တက်ကြပါတယ်။ အိမ်ရှင်က စာချုပ်ကလည်း မပြည့်သေး သူ့မှာလည်း လျော်စရာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ အောင့်သက်သက်နဲ့ ခံနေရပါတယ်။<br /><br />အိမ်ရဲ့ စာချုပ်ပြည့်ခါနီး တစ်လ အလိုမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပိုးပြီး တစ်ခြားတစ်အိမ် ပို့ခဲ့ကာ ရန်ကုန် ခဏ ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တွေကတော့ ဆက်ပြီး နေခဲ့ပါတယ်။ စင်ကာပူ ပြန်ရောက်တော့ ကြားရတဲ့ သတင်းကတော့ စာချုပ်ပြည့်တဲ့နေ့က အိမ်ရှင်က စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ အားလုံးကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-6179336637264361561?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-63137099993695780972008-12-22T03:52:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.685+08:00ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူ ရောက်ရောက်ချင်း သူငယ်ချင်းတွေက စန်တိုဆာကျွန်း ကို အလည်သွားဖို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် လိုက်မသွားဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ ပြန်လာတော့ ဘယ်လိုလဲလို့ မေးတဲ့ အခါ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က “မမိုက်ပါဘူးကွာ။ ကျောက်တုံးကလဲ အတု။ သဲကလဲ အတု။ ဘာမှကို အစစ်မရှိဘူး။” လို့ ဝေဖန်ပါတယ်။ နောက်တော့ သိပ်မကြာခင်မှာ တောထဲမှာ သင်းခွေချပ် တစ်ကောင် တွေ့တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း သတင်းစာမှာ မျက်နှာဖုံး သတင်း အနေနဲ့ ပါလာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အဲဒီ သတင်းကို ဖတ်ပြီး ရယ်ကြပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာသာ တောထဲ သင်းခွေချပ် တွေ့တာကို သတင်းစာထဲ ထည့်ရရင် သတင်းစာမှာ တစ်ခြား ရေးစရာ အကြောင်းကို ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုပြီး ဟားကြပါတယ်။<br /><br />အဲဒီလို သတင်းစာထဲမှာ သင်းခွေချပ် တွေ့တဲ့ အကြောင်း သတင်းပါပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ၃ ယောက်ကတော့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဘူကစ်တီးမား (Bukit Timah) တောထဲကို ဝင်ကြပါတယ်။ သင်းခွေချပ်ကို တွေ့လိုတွေ့ငြား သွားကြတာ လို့ ဆိုပါတယ်။ စင်ကာပူမှာ နေရာတကာ တိုက်တာတွေချည်း ရှိပေမယ့် ဘူကစ်တီးမား တောကတော့ သဘာဝကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ အနေနဲ့ တောအတိုင်း ထားပါတယ်။ အမှန်တကယ် ကတော့ သင်းခွေချပ်ကို တိရိစ္ဆာန်ရုံထဲ သွားကြည့်ရင် ရရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ တောထဲ သွားရှာကြသလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားလို့ မရပါဘူး။ သူတို့တစ်တွေ သင်းခွေချပ်နဲ့တော့ မတွေ့ခဲ့ ရပါဘူး။ ငါးမရတော့ ရေချိုးပြန် အမဲမရတော့ မှိုနှုတ်ပြန်ဆိုသလို သင်းခွေချပ် မတွေ့တော့လည်း ကွမ်းရွက်ခူးပြီးတော့ ပဲ ပြန်လာကြပါတယ်။ သူတို့ အပြောအရတော့ ကွမ်းပင်သာ မကပါဘူး။ ဒူးရင်းပင်လည်း တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒူးရင်းပင်ရဲ့ နေရာကို မှတ်ထားပြီးတော့ ညဖက် တစ်ခေါက်ပြန်ပြီး ဒူးရင်းသီး ကြွေတာ သွားစောင့် ကြသေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒူးရင်းပင်အောက်မှာ သူတို့ထက် ဝီရိယ ကောင်းတဲ့ စလုံးတွေ ဓာတ်မီးလေးတွေ ကိုယ်စီနဲ့ စောင့်နေကြတာ တွေ့ရလို့ တပ်ခေါက်ပြန်ခဲ့ရပါတယ် တဲ့။<br /><br />အမ်အာရ်တီ လို့ခေါ်တဲ့ စင်ကာပူ ရထားလမ်းမှာ ခရမ်းရောင်လိုင်းကို စပြီး ဖောက်ခဲ့တာ နှစ်မကြာသေးပါဘူး။ ခရမ်းရောင်လိုင်းရဲ့ မြောက်ဖက် ဂိတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ပန်ဂေါ(Punggol) ရပ်ကွက်ဟာလည်း ခရမ်းရောင်လိုင်း ဖွင့်တာနဲ့ တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်။ ပန်ဂေါ အရပ် စတင် ဖွံ့ဖြိုးတဲ့အချိန်က အဲဒီမှာ ငါးဖမ်းလို့ ရတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ ပင်လယ်ကနေ ကျောက်တန်းလေးနဲ့ ကာဆီးထားပြီး ရေကျသွားတဲ့ အချိန် ရေကန်ကလေးလို ဖြစ်ကျန်နေခဲ့တဲ့ နေရာမှာ စလုံးတွေ ငါးလာမျှားကြပါတယ်။ မြန်မာတွေ ရောက်သွားတော့ ငါးမမျှားကြပါဘူး။ အဲဒီရေကန်ကို ဝိုင်းပြီး အိုင်ပက်လိုက်ကြတာနဲ့ စလုံးတွေ မျှားစရာ ငါးတောင် မကျန်ဘူး ဖြစ်သွား ပါတယ်။ ငါးလာမျှားတဲ့ စလုံးတွေ ခမျာတော့ မြန်မာတွေ အိုင်ပက်တာကို မမြင်ဘူးလို့ ပါးစပ် အဟောင်းသား လေးတွေနဲ့ပဲ ငေးကြည့်နေရပါတယ် လို့ ဆိုပါတယ်။<br /><br />တစ်ခါက ကျွန်တော်တို့ ရုံးမှာ အမေရိကန်ရုံးက အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် စက် လာယူပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့လာရင် အရောင်းမန်နေဂျာတွေက သူတို့ အကြိုက်ကိုမေးပြီး ဧည့်ဝတ်ကျေအောင် ဧည့်ခံကြပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ လာတဲ့ အင်ဂျင်နီယာကတော့ သဘာဝ ချစ်သူ တစ်ယောက် လို့ ပြောပါတယ်။ အဲဒီတော့ စင်ကာပူက အရောင်းမန်နေဂျာတွေ ခေါင်းခြောက်ရပါတော့တယ်။ ဘူကစ်တီးမား တောထဲပဲ လိုက်ပို့ရမလို မရှိမဲ့ရှိမဲ့ သစ်ပင်ကလေးတွေပဲ လိုက်ပြရမလိုနဲ့ ကြံရာမရ ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ သူ့ရဲ့ အခြား ဝါသနာတစ်ခုကို သိလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ငါးမျှားတာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ သူ ကော်လိုရာဒိုမှာ ဆုံတုန်းက သူက ပြောပြဖူးပါတယ်။ သူတို့ ကော်လိုရာဒိုမှာ ဆိုရင် ရေခဲတွေကို လွန်နဲ့ဖောက်ပြီး အထဲက ငါးကို မျှားကြတာ ပျော်စရာ အလွန်ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ့ အရောင်းမန်နေဂျာက သူ့ကို စနေ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်မှာ ငါးသွားမျှားဖို့ ဆိုပြီး ချိန်းပါတယ်။ စနေနေ့ နေ့လည်ကျရင် ဟိုတယ်မှာ လာခေါ်ပြီး ငါးသွားမျှားကြမယ်ပေါ့။ အမေရိကန်ကတော့ သူ့ကို နေ့လည် လာခေါ်မယ် ဆိုတော့ နည်းနည်း အံ့အားသင့် သွားပါတယ်။ သူက ဘာလို့ မနက်ခင်းမသွားတာလဲ။ မနက်ခင်းက သွားပြီး ငါးမျှားမယ် ဆိုရင် အေးအေးဆေးဆေး တနေကုန် မျှားရတာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား။ လို့ မေးပါတယ်။ အဲဒီတော့ အရောင်းမန်နေဂျာက သူတို့ငါးသွားမျှားမယ့်ကန်မှာ ၁၂ နာရီလောက်မှ ငါးကို ကန်ထဲလွှတ်တာမို့ ၂ နာရီလောက် မျှားရင် အကောင်းဆုံးပဲ လို့ ဆိုပါတယ်။ အမေရိကန် ခမျာမှာတော့ အော် မင်းတို့ စင်ကာပူမှာ ငါးကို မျှားဖို့ ကန်ထဲအရင်လွှတ်ရတယ်လား ဆိုပြီး အတော်လေး အံအားသင့် သွားရ ရှာပါတော့တယ်။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-6313709999369578097?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-31310459505281470002008-12-19T02:12:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.671+08:00သင်္ဘောကျင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရယ်စရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ကို ပြန်ပြောပြဖူး ပါတယ်။ သူတို့ သင်္ဘောကျင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်လူမျိုး တစ်ယောက် အကြောင်းပါ။ တစ်နေ့မှာ အဲဒီ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်က သူ့ရဲ့ ပရိုဂျက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အနောက်တိုင်းသား အင်ဂျင်နီယာကို "Can you speak English? " ဆိုပြီး မေးပါသတဲ့။ အနောက်တိုင်းသား အင်ဂျင်နီယာက "Yes" လို့ ဖြေတော့ သူက "My man No man today. " ဆိုပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။ သူပြောချင်တာ ဒီနေ့ သူ့လူတွေမလာဘူးလို့ ပြောချင်တာပါ။ အဲဒါကို သူတတ်သလို ခြေတစ်ပေါင်ကျိုး အင်္ဂလိပ်စကားနဲ့ ပြောလိုက်တာ ဟိုအနောက်တိုင်းသားလည်း နောက်တော့ စဉ်းစားပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုချင်သလဲ သဘောပေါက်သွားပါတယ်။<br /><br />ဘာသာစကားတစ်ခုကို သင်ယူတဲ့ အခါမှာ ပြောရဲဆိုရဲ ရှိရင် တတ်လွယ်ပေမယ့် မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ အချိန်မှာ ရယ်စရာတွေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတက်တုန်းက မြန်မာနိုင်ငံက တရုတ်လူမျိုး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူက တရုတ်စကားကို နားလည်ပေမယ့် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မပြောတတ်ပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ သူက သူတို့ အခန်းထဲက ပြည်ကြီး တရုတ်မကို တတ်သလောက် မှတ်သလောက် တရုတ်စကားနဲ့ ထွေရာလေးပါး သွားပြောပါတယ်။ တစ်နေရာကျတော့ ငါ့မှာ ညီလေးတစ်ယောက်ရှိတယ် ဆိုပြီး တရုတ်မ ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတော့ တရုတ်မ မျက်နှာကြီးနီရဲပြီး ထွက်သွားပါတယ်။ ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ အင်ဒိုနီးရှား တရုတ်ကတော့ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်ပါတယ်။ အဲဒါကို သူက သဘောမပေါက်ဘဲ ဘာရယ်တာလဲ မေးတော့မှ အင်ဒိုနီးရှား တရုတ်က မင်းပြောလိုက်တဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ငါ့မှာ ဝှေးစေ့တစ်လုံးပဲ ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ် ပေါက်သွားလို့ ကောင်မလေးက ရှက်သွားတာ လို့ ပြန်ရှင်းပြပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတက်နေစဉ်အခါက အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိုရီးယား စားသောက်ဆိုင်မှာ မြန်မာစားပွဲထိုးတွေ အတော်များများရှိပါတယ်။ မြန်မာစားပွဲထိုးတွေ များတဲ့ အတွက် ဆိုင်က အခြားနိုင်ငံသား စားပွဲထိုး တော်တော်များများ မြန်မာစကားကို ပေါက်တတ်ကရ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်မှာ ဆိုရင် စားပွဲထိုးထဲမှာ မြန်မာ ယောက်ျားလေး ၇ ယောက်ရှိပြီး မလေးတရုတ် ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ အဲဒီတရုတ်က ပေါက်တတ်ကရတွေ သင်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မာလို ပြန်ပြန် နှိပ်တတ်ပါတယ်။ တစ်ခါကတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို "My Son" ကို မြန်မာလို ဘယ်လို ခေါ်သလဲ မေးတော့ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို အဖေ လို့ ခေါ်တယ် ဆိုပြီး သင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီစကားကို လာသင်တယ် ဆိုတာ သိလို့ပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းက စပြီး အဲဒီတရုတ်က ဆိုင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို အဖေ လို့ပဲ ခေါ်ပါတော့တယ်။<br /><br />တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကို အခြားဆိုင်ခွဲက မန်နေဂျာမ တရုတ်မ တစ်ယောက် ပြောင်းလာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ထမင်းစားချိန် စကားပြောတော့ သူက အရင် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်ခွဲမှာ မြန်မာတွေ အများကြီး ရှိကြောင်း ၊ သူ မြန်မာစကားတွေလည်း သင်ထားကြောင်း ပြောပါတယ်။ နောက် ကျွန်တော်တို့ ထမင်းစားနေတဲ့ အချိန်မှာ "ငါ့မှာ အမွှေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။" ဆိုပြီး ရုတ်တရက် မြန်မာလို ပြောချလိုက်တာ ကျွန်တော်တို့ တတွေ ထမင်းသီးအောင် ရယ်မိကြပါတယ်။ ဘာအဓိပ္ပါယ်နဲ့ သင်ပေးပြီး ဟိုကောင်တွေ ချောက်ချလိုက် သလဲတော့ မသိပါဘူး။<br /><br />အဲဒီလို သူများကို ချောက်ချတဲ့ နေရာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေ သာမက ပါဘူး။ အခြားနိုင်ငံသား တွေလည်း လုပ်တတ်ပါတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော့်ရုံးက ဒတ်ခ်ျ အင်ဂျင်နီယာတွေ ဂျာမနီမှာ စက်ပြပွဲအတွက် သွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ စက်ပြခန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခု က အချိန်ပိုင်းနဲ့ ငှားထားတဲ့ ဂျာမန်မ ချောချောကလေး တစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က အဲဒီပြခန်းကို သွားလည်ပြီး ဂျာမန်မကို သွားပွားပါတယ်။ ဂျာမန်စကားနဲ့ ဒတ်ခ်ျစကားက အချို့နေရာ တွေမှာတော့ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဂျာမန်မက ကျွန်တော့်ရုံးက အင်ဂျင်နီယာကို ဒတ်ခ်ျစကား တစ်လုံးလောက် သင်ပေးပါ ဆိုပြီး နားပူပါတယ်။ အဲဒါကို ဟိုအင်ဂျင်နီယာက မင်းကို လွယ်တာ သင်ပေးခဲ့မယ်။ ငါမီးဖိုချောင်ထဲမှာ Eating လုပ်တယ် ဆိုတာကို ဒတ်ခ်ျလို ဒီလိုပြောရတယ် ဆိုပြီး သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီဂျာမန်မလည်း သူဒတ်ခ်ျစကား တစ်လုံးတတ်တယ်ဆိုပြီး ပြပွဲလာတဲ့ ဧည့်သည်တွေထဲက ဒတ်ခ်ျလူမျိုးတွေ့တာနဲ့ အဲဒီစကားကို ပြောပါတယ်။ ဒတ်ခ်ျတွေက အဲဒီစကားကို ကြားရင် ရယ်ကြပါတယ်။ လူတိုင်းက အဲဒီလို ဟားကြတော့ ကြာတော့ မသင်္ကာတော့ ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရုံးက အင်ဂျင်နီယာတွေ အကုန်လုံးကလည်း စပ်ဖြဲဖြဲ မျက်နှာတွေနဲ့ ဖြစ်နေကြတာကိုး။ အဲဒါနဲ့ နောက်ကျတော့မှ သူလိုက်စုံစမ်းပြီး သဘောပေါက်သွားတော့ အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးပါတော့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရုံးက အင်ဂျင်နီယာ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ စကားက ငါမီးဖိုချောင်ထဲမှာ F*** လုပ်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ် ပေါက်တယ် ဆိုတာကို သိသွားလို့ပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-3131045950528147000?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-5769076505941607482008-12-17T01:11:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.653+08:00ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကနေ စင်ကာပူကို ကျောင်းတက်ဖို့ ပထမဦးဆုံး အကြိမ်လာတော့ လေယာဉ်ပျံပေါ်မှာ အခြားသူတွေ နည်းတူ White Card ဖြည့်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကွက်လပ်တစ်ခု ကို ဘယ်လို ဖြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားလို့ မရပါဘူး။ စင်ကာပူမှာ ဘယ်နှစ်ရက်နေမှာလဲ မေးထားတဲ့ ကွက်လပ်ပါ။ ကျွန်တော် စဉ်းစားတာက ငါ စင်ကာပူမှာ ၃ နှစ်ကျောင်းတက်ရမှာ ။ ၃ နှစ်ကို ရက်နဲ့တွက်ရင် ရက်ပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်ရှိတယ်။ ပေးထားတဲ့ အကွက်က ၂ ကွက်တည်း။ ၁၀၀၀ ကို ၂ ကွက်နဲ့ ဖြည့်လို့ မရလို့ မဖြည့်ဘဲ ထားလိုက်ပါတယ်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဂိတ်ကို ရောက်တော့ အဲဒီက အရာရှိ အမျိုးသမီးက ဘယ်နှစ်ရက် နေမှာလဲ မေးတော့ SIR Letter (အဲဒီတုန်းက ICA ကို Singapore Immigration and Registration လို့ ခေါ်ပါတယ်။) ကို ပြပြီး ၃ နှစ် လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ အရာရှိ အမျိုးသမီးက SIR ကို သွား ၊ ပြီးမှ Student pass သွားပြောင်းချည် လို့ ပြောပြီး ၁၄ ရက် နေထိုင်ခွင့် ရေးပေးလိုက်ပါတယ်။<br /><br />ICA နဲ့ ပတ်သက်ရင် တစ်ချို့လူတွေက ဖောင်အဖြည့်မှားမှာကို ကြောက်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကတော့ ကျောင်းပြီးခါစက ပီအာရ် လျှောက်တဲ့ ပုံစံမှာ တလွဲတွေ ဖြည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ ပြန်ပြောပြတာက မိဘတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာမှာ Present Whereabout ဆိုပြီး အခုဘယ်မှာ ရှိနေသလဲ ဆိုတာ ဖြည့်ရတဲ့ အကွက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘယ်နိုင်ငံမှာ ရှိသလဲ ဆိုတာကို မေးတာပါ။ အဲဒါကို သူက Alive လို့ ဖြည့်ပေးလိုက်တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။ ဘာအဓိပ္ပါယ်လည်း မေးတော့ မသေသေးဘူး လို့ ဆိုလိုချင်တာ လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါ့အပြင် Occupation ဆိုတဲ့ နေရာမှာလည်း Diploma လို့ ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ICA က အရာရှိတွေက သဘောပေါက်တယ် ထင်ပါတယ်။ ဘာမှ သိပ်မရစ်ဘဲ ပီအာရ် ချပေးလိုက်ပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက ကျောင်းသား ၂ ယောက် ပြန်ပြောပြဖူးတာကိုလည်း သတိရမိပါသေးတယ်။ စင်ကာပူကို လှမ်းပြီး ကျောင်းလျှောက်တုန်းက ဖြစ်တဲ့ အဖြစ်ပါ။ ကျောင်းက လျှောက်လွှာရဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းမှာ ပြစ်မှု ကျူးလွန်ဖူးလား၊ တရားစွဲ ခံရဖူးလား၊ မသန်မစွမ်း တာတွေ ရှိသလား၊ ရောဂါတွေ ရှိသလား ဆိုပြီး Yes/No နဲ့ မေးထားတဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို အဲဒီ ၂ ယောက်စလုံးက Yes တွေချည်း ဖြည့်ထားတဲ့ အတွက် ကျောင်းက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုပြီး သူတို့ကို အဲဒီဖောင် ကို ပြန်ပို့ပေးပြီး ပြန်ဖြေခိုင်းပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ သူတို့လည်း No ပြန်ဖြေပြီး ကျောင်းကို ပြန်ပို့မှ ကျောင်းက လက်ခံလိုက်တယ် လို့ ဆိုပါတယ်။<br /><br />ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ပြောပြဖူးတဲ့ ဟာသတစ်ခုကို ပြန်ပြီး သတိရမိ ပါသေးတယ်။ ရန်ကုန်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ခေါ်တဲ့ အချိန် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါ။ အဲဒီ ကုမ္ပဏီက အလုပ် လျှောက်လွှာမှာ မြန်မာလို မဖြည့်ရဘဲ အင်္ဂလိပ်လို ဖြည့်ရပါတယ်။ လျှောက်လွှာမှာ Sex ဆိုတဲ့ နေရာကို Male/Female ပေးမထားပဲ ကွက်လပ် အဖြစ် ချန်ထားပါတယ်။ အဲဒါကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က Very Strong ဆိုပြီး ဖြည့်ထားလို့ အားလုံး ပွဲကျကုန်ပါတော့တယ်။<br /><br />တခါတလေ ကျတော့လည်း ဖောင်ဖြည့်တဲ့ သူက မမှားဘဲ ဖောင်မှာကိုက တလွဲတွေ လုပ်ထားတာလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ ACE မှာ ကွန်ပြူတာ သင်တန်းတက်တော့ ဆရာ ဦးသိန်းဦး ပြောဖူးတဲ့ အကြောင်းပါ။ သူတို့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ပုံစံဖြည့်တော့ အဲဒီပုံစံမှာ ဇနီး/ခင်ပွန်းများ ဆိုပြီး ဇယားကွက်ကြီးနဲ့ ပေးထားတယ် လို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒါတင်မကသေးဘူး။ သားသမီးများ ဆိုတဲ့ ဇယားကွက်မှာလည်း ဘေးမှာ မည်သူနှင့်ရသည် ဆိုပြီး ဖြည့်ဖို့ ကွက်လပ်တစ်ခု ပါသေးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဆရာကတော့ ပုံစံထုတ်တဲ့သူက လူတိုင်းကို သူ့လိုများ မှတ်နေလား မသိဘူး ဆိုပြီး ရယ်စရာ အဖြစ်နဲ့ ပြန်ပြောပြတာပါ။<br /><br />ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးတဲ့ ဖောင်တွေထဲမှာတော့ အမေရိကန် ဗီဇာက အပိုဖြည့်ရတဲ့ ဖောင်တစ်ခုက အတော်ကို ရယ်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီဖောင်မှာ စစ်ရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ဖြည့်ရပါတယ်။ စစ်မှုထမ်းဖူးသလား စစ်သင်တန်း တက်ဖူးသလား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကိုတော့ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အကြမ်းဖက်သမား အဖွဲ့အစည်းမှာ ပါဖူးသလား၊ ဓာတုလက်နက် ၊ ဇီဝလက်နက် ၊ နျူးကလီးယား လက်နက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သင်တန်းတွေ တက်ဖူးသလား မေးထားတာကတော့ အတော်ကို ရယ်စရာ ကောင်းတယ် ထင်ပါတယ်။ ဘယ် အကြမ်းဖက်သမားကများ အမှန်အတိုင်း ဖြည့်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားသလဲတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အမေရိကန်ဗီဇာ ဖောင်ကတော့ အခုထက်ထိ ဖြည့်ဖူးသမျှ ဖောင်တွေထဲမှာ အလွယ်ဆုံး ဖြည့်လို့ရတဲ့ ဖောင်တစ်ခု ဖြစ်တယ် ဆိုတာကိုတော့ သတိထားမိပါတယ်။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-576907650594160748?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-51674610962746129402008-12-04T00:01:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.626+08:00ဤအကြောင်းမှာ စိုင်းထီးဆိုင် သီချင်းထဲကလို မန္တလေး တရုတ်တန်းဈေးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက် မဟုတ်ပါ။ စင်ကာပူ နိုင်ငံရှိ ချိုင်းနားတောင်းဟု ခေါ်သော တရုတ်တန်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့သည့် ညတစ်ည အကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။<br /><br />ထိုအပတ်က ကျွန်တော်၏ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ယောက် စင်ကာပူသို့ သင်္ဘောဖြင့် ရောက်လာပါသည်။ သူ၏ သင်္ဘောမှာ စင်ကာပူရှိ သင်္ဘောကျင်း တစ်ခုတွင် ဒေါက်တင် ပြင်ဆင်ခြင်း ပြုမည် ဖြစ်၍ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နားမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ သင်္ဘောမှာ တစ်ခိုင်လုံးရွှေ ဟု ခေါ်ကြသည့် သင်္ဘောတစ်စင်းလုံး မြန်မာ သင်္ဘောသားများသာ ပါသော သင်္ဘောမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ကြီးလေးကြီး ဟု သူတို့ခေါ်ကြသည့် အကြီးဆုံး အရာရှိ လေးဦးမှ အပ ကျန်သင်္ဘောသားများ အားလုံးမှာ မြန်မာ သင်္ဘောသားများ ဖြစ်ကြသည်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့နှင့် ဆွေမျိုးတော်သော အစ်ကိုက ထိုနေ့ညနေစာကို သူတို့နှင့် အတူ ချိုင်းနားတောင်းမှာ ဘီယာသောက်ရင်း စားဖို့ လှမ်းခေါ်ပါသည်။ ချိုင်းနားတောင်းရှိ People Park အဆောက်အအုံ၏ အနောက်ဖက်တွင် မြန်မာ သင်္ဘောသားများ စတည်းချလေ့ရှိသော စားသောက်ဆိုင်တန်း တစ်ခု ရှိသည် ကို ကျွန်တော် သိထားသည်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း သင်္ဘောသားများ အမြဲ ထိုင်လေ့ရှိသည့် ဆိုင်များ ဖြစ်သည်။ ထိုစားသောက်ဆိုင်တန်း မှာ မြန်မာမှန်း သိပါက “ဘဲကင်ရမယ်၊ ခေါက်ဆွဲကြော်ရမယ်၊ ကြာဇံကြော်ရမယ်။” စသည်ဖြင့် မြန်မာလို အော်၍ပင် ဈေးကြိုတတ် ကြသည်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ထိုစားသောက်ဆိုင်တန်းကို ရောက်သွားတော့ ပွဲက အတော်ပင် ကောင်းနေပါပြီ။ စားပွဲပေါ်တွင် ဘီယာပုလင်းများ စီနေပြီး သူတို့ သင်္ဘောသားများ နှင့်အတူ အသိမိတ်ဆွေများ အားလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး သောက်နေကြလေပြီ။ ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့ အုပ်စုနှင့် ဝင်ရောပြီး ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း စကားပြော ဖြစ်ကြသည်။<br /><br />ခဏအကြာတွင် သူတို့သင်္ဘောမှ ဘိုဆင် ခေါ် သင်္ဘောသားခေါင်း မြန်မာ အစ်ကိုကြီးက “ ငါ ဂဏန်းစားချင်တယ် ကွာ။ မှာဦးမယ်။” ဟု ဆိုပြီး “ဟေး” ဟုဆိုကာ စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် တရုတ်မကြီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ တရုတ်မကြီး ရောက်လာတော့ သူက “ဂဏန်းကို ငရုတ်သီးရယ်၊ ကြက်သွန်ရယ်၊ ဂျင်းရယ်၊ အာလူးရယ် နဲ့ ချက်ထားတာ စားချင်တယ်။” ဟု မြန်မာလို ပြော၍ လှမ်းမှာ လိုက်လေသည်။ တရုတ်မကြီးမှာ ဂဏန်းကို နားလည်သော်လည်း သူပြောသည့် စကားကို အပြည့်အစုံ နားမလည်ပါ။ “ဂဏန်း what? ဂဏန်း what?” နှင့် ပြန်၍မေးနေသည်။ သူက နောက်တစ်ခေါက် မြန်မာလို ထပ်ပြောပြန်သည်။ ထိုအခါမှ ကျွန်တော် သတိထား မိသည်မှာ စထိုင်ကတည်းက သူတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး အင်္ဂလိပ်လို တစ်ခွန်းမျှ မပြောကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ဝင်၍ အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ပေးလျှင် ရသော်လည်း သူတို့ ဘယ်လို ရှင်းကြမလဲ ဆိုတာ သိချင်၍ ခပ်တည်တည်နှင့်ပင် မသိချင်ယောင် ဆောင်၍ နေနေသည်။ နောက်ဆုံး မရမှ ဝင်ရှင်းမည် ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ တရုတ်မကြီးမှာ အကြံအိုက် နေပုံနှင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေပုံ ရသည်။ သူ့ဆိုင်မှ မှာထားသည့် ဟင်းမှာလည်း မနည်းလှ၍ ဖောက်သည်ကောင်း များကို လက်လွတ်ခံချင်ပုံ မပေါ်ပါ။ သူမက ခဏ ဟု ဆိုပြီး တစ်ခြားတစ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပါသည်။ ခဏ အကြာတွင် အခြား တရုတ်မကြီး တစ်ယောက်နှင့် အတူ ပြန်ရောက်လာပါသည်။ အခြား တရုတ်မကြီးက သူ့ကို ထပ်မေးပြန်သည်။ သူက နောက်တစ်ခေါက် မြန်မာလို ထပ်ပြောပြန်သည်။ ထိုတရုတ်မကြီးကမူ ချက်ချင်းပင် “No Curry” ဟု ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦး တစ်ယောက်က မြန်မာလို ပြော တစ်ယောက် က အင်္ဂလိပ်လို ပြော နှင့် ၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် Chilli Crab ဖြင့် သဘောတူညီမှု ရသွားကြသည်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ထဲက စဉ်းစားမိသည်မှာ အော် စင်ကာပူမှာလည်း အင်္ဂလိပ်စကား မပြောပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အလုပ်ဖြစ် နေတာတွေတော့ ရှိသားပဲ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့လည်း ထိုဆိုင်မှာပင် ဆက်ထိုင်၍ နေကြပါသည်။ ခဏအကြာတွင် ပြည်ကြီး တရုတ်မများ စားသောက်ဆိုင်တန်း ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည် ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ ပြင်ဆင်ထားပုံကို ကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် ကြေးစားမှန်း သိနိုင်ပါသည်။ နောက်မှ အရပ်ဝတ်ဖြင့် ရဲများ လိုက်လာကြသည် ကိုလည်း တွေ့နေရသည်။ ရဲများက တရုတ်မများကို စားသောက်ဆိုင်တန်း အနီးတွင် လိုက်၍ ဖမ်းနေကြပါသည်မှာ ထိုအနီးတဝိုက်တွင် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ နေပါသည်။ တရုတ်မတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ နံဘေးမှ ဖြတ်၍ ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ မီးဖိုခန်းအတွင်း သို့ ဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် တရုတ်မ ၅ ယောက်ခန့်ကို ရဲများက ဖမ်းသွားကြသည်။ ရဲများ ထွက်သွားပြီး ၁၀မိနစ်ခန့် ကြာမှ ပုန်းနေသော တရုတ်မက မီးဖိုခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမဟုတ်သလိုပင် ခပ်တည်တည် နှင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်များကလည်း ဒါမျိုး အဖြစ်အပျက် တွေကို ရိုးနေသည့်ပမာပင် ဖြစ်သည်။ ဒီနားမှာလည်း ဒါမျိုးတွေ ရှိသေးသကိုး ဟူ၍ သိလိုက်ရသည်။<br /><br />ညမိုးချုပ်တော့ တက္ကစီငှားပြီး အိမ်ပြန်ကြဖို့ လုပ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းမသို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တရုတ် တက္ကစီသမား တစ်ယောက်က ဘယ်သွားမှာလဲ ဟု မေးသည်။ သူတို့က သင်္ဘောကျင်း နာမည် ပြောတော့ ၃၅ ဒေါ်လာ ကျမည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်တော်တို့ အံအားသင့်စွာဖြင့်ပင် ကန့်ကွက်မည် ပြုစဉ် သူတို့က အိုကေ ဆိုပြီး ကားပေါ်တက်ကြသည်။ တက္ကစီမှာ ဘလက ်တက္ကစီ မဟုတ်။ Comfort တက္ကစီ အပြာရောင် ဖြစ်သည်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ တက္ကစီမှာ မီတာမဖွင့်ဘဲ မောင်းသည်။ အခြားနိုင်ငံများတွင်မူ အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း စင်ကာပူလို တက္ကစီတိုင်း မီတာ ဖွင့်မောင်းသော နိုင်ငံတွင်တော့ တက္ကစီကို ဈေးညှိပြီး စီးသည်ကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဒီတစ်ခါ ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ထဲတွင် တက္ကစီသမားကို ဘာလို့ မီတာဖွင့် မမောင်းလဲ မေးချင်နေမိသည်။ သို့သော် သူတို့ အချင်းချင်း လေပေးဖြောင့် နေပြီ ဖြစ်သည်ကြောင့် မမေးဖြစ် ခဲ့ပါ။ သူတို့က တက္ကစီကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်နားတွင် ရပ်၍ ချပေးခဲ့သည်။<br /><br />အိမ်ပြန်ရောက်၍ အဲဒီနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောတော့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ကလည်း စင်ကာပူမှာ ဒါမျိုးတွေ ရှိသေးသလား ဟု အံ့သြသံဖြင့် ပြောကြပါသည်။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-5167461096274612940?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1713997590475981653.post-81721088869797154312008-12-02T00:20:00.002+08:002009-08-16T02:07:13.606+08:00လွန်ခဲ့သောနှစ်က ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီအတွက် ပစ္စည်းကိရိယာများ ရောင်းချနေသော စင်ကာပူနိုင်ငံအတွင်းရှိ အင်ဂျင်နီယာရင်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီအပေါက်ဝသို့ ရောက်ရောက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်က အလွန်ကြီးမားသော ဘုရားစင်ကြီးတစ်ခု နှင့် တရုတ်နတ်ဘုရား ရုပ်ထုများ ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီအတွင်း ဝင်ရောက်သွားသော အခါတွင် ပို၍အံသြဖွယ်ရာ ကောင်းသည်များကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုလမှာ တရုတ်ပြက္ခဒိန်၏ ၇ လပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရှိ တရုတ်လူမျိုးများက တစ္ဆေကြီးပွဲလ ဟုခေါ်ပြီး စင်ကာပူတွင်တော့ Ghost Month ဟုခေါ်ကြသော လဖြစ်သည်။<br /><br />ကုမ္ပဏီ အတွင်းရှိ စီအင်န်စီ စက်ဟုခေါ်သည့် ကွန်ပြူတာစနစ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်သည့် တွင်ခုံများပေါ်တွင် အလံကလေးများ စိုက်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော်နှင့် အတူပါလာသော စင်ကာပူ နိုင်ငံသား အင်ဂျင်နီယာများပင် ထိုအလံများကို ကြည့်၍ ပြုံးကြသည်။ သူတို့ အပြောအရဆိုလျှင် ဤလသည် သရဲ တို့၏ လဖြစ်သဖြင့် စက်များတွင် သရဲတို့၏ အနှောက်အယှက် ကင်းရန် သူတို့ ရိုးရာ အယူအဆဖြင့် အလံများ စိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြကြသည်။ ထို့နောက် နေ့လယ်စာ စားသောအချိန်တွင် ထိုကုမ္ပဏီမှ အရောင်းမန်နေဂျာ တစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ လိုက်လာသည်။ သူ၏ ပြောပြချက်များမှာ ပို၍ပင် အံသြစရာ ကောင်းသေးသည်။<br /><br />သူတို့ ကုမ္ပဏီ တွင် မည်သူ့ကို မဆို အလုပ်ခန့်ရန် လူတွေ့ စစ်ဆေးပါက ပထမဆုံး မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းမှာ မွေးသက္ကရာဇ် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဗေဒင်ကိန်းခန်းအရ အလုပ်လာလျှောက်သူ၏ မွေးသက္ကရာဇ်နှင့် ကုမ္ပဏီနှင့် ကိုက်ညီခြင်း မရှိပါက သူတို့ သူဌေးက အလုပ်ခန့်လေ့ မရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုထက်ပို၍ ထူးဆန်းသော အလေ့အထမှာ ကုမ္ပဏီအတွင်း ကားရပ်ပါက မည်သည့်ကားမှ ဝင်ပေါက်တံခါးကို ဦးတည်၍ ရပ်ခွင့်မရှိကြောင်း စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသည် ဟု ဆိုသည်။ တစ်ခါက အင်ဂျင်နီယာ အသစ်တစ်ယောက် ထိုအလေ့အထကို သတိမပြုမိဘဲ ဝင်ပေါက်တံခါးကို ခေါင်းတည် ရပ်မိသဖြင့် ချက်ခြင်း အလုပ်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံရကြောင်းလည်း သူက ပြောပြသည်။<br /><br />ကျွန်တော်တို့ ထိုအကြောင်းအရာများကို နားထောင်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောမိကြသည်။ မိမိယုံကြည်ရာ ကိုးကွယ်လေ့ရှိသည်မှာ အပြစ်မဆိုသာသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာ အသုံးပြုထားသည့် ကိရိယာအချို့ ရောင်းချနေသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ဤသို့ အယူသည်းမှုများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရတော့ အံ့သြမိသည်။<br /><br />နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော် လေ့လာကြည့်မိတော့ ဤတစ်နေရာတည်းတွင်မဟုတ်။ စင်ကာပူ နိုင်ငံသား တော်တော်များများသည် သရဲလနှင့် ပတ်သက်၍ အယူသည်းကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ၃ လခန့်က စင်ကာပူနိုင်ငံသား သူငယ်ချင်း ၂ယောက်နှင့်အတူ စာမေးပွဲအတွက် စာအတူကျက်ကြရင်း သရဲလ နှင့် ပတ်သက်၍ စကားစပ်မိသည်။ စကားစပ်မိပုံမှာ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၏ ရည်းစားက သူမ၏ကားအသစ် ဝယ်ထားသည်ကို သွားယူမည် ပြောတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက တားသည်။ ဤလသည် သရဲလ ဖြစ်နေသည့်အတွက် သွားမယူသင့်ကြောင်း အခုအချိန်တွင် ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ မလုပ်ပဲထားသည်က နောင်တွင်မှ နောင်တရသည်ထက် ပို၍သင့်လျော်ကြောင်း စသည်ဖြင့် သူ့ရည်းစားကို နားချနေသည်ကို ကြားရသည်။<br /><br />သူတို့၏ အပြောအရ စင်ကာပူတွင် ရုပ်ရှင်ရုံများ၏ ရှေ့ဆုံး ၃တန်းကို သရဲ တစ္ဆေများ ကြည့်နိုင်ရန်အတွက် နေရာချန်ထားလေ့ရှိကြောင်း၊ ထိုသို့ အယူရှိသူများက ရှေ့ဆုံး ၃ တန်းကို လက်မှတ်ဝယ် ကြည့်လေ့ မရှိကြောင်းလည်း ကြားရသည်။ ထို့အပြင် ကွင်းပြင်များအတွင်း၌ ဗလာဇာတ်ပွဲများကို ကပြလေ့ရှိသည်မှာ သရဲများ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် အတွက် ဖြစ်ကြောင်း အကယ်၍ လူများက ဝင်ကြည့်လျှင်ပင် ရှေ့ဆုံး ၃တန်းတွင် ဝင်ကြည့်လေ့ မရှိကြောင်းလည်း သူတို့က ပြောပြကြသည်။<br /><br />ထို့နောက် သူတို့က ကျွန်တော့်အား တရုတ်နတ်ဘုရားများ အကြောင်း၊ တရုတ်တို့၏ ဖုန်းရွှေ အယူအဆများ အကြောင်းနှင့် သရဲတစ္ဆေ ယုံကြည်မှုများ အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြကြသည်။ ဥပမာ အပြင်တွင် ဒေါ်လာ ၂၀၀ ခန့်ဖြင့် ဝယ်၍ရသည့် အရက်ပုလင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ လေလံပွဲတွင် ဒေါ်လာ ၄၀၀ ခန့်အထိ ပေး၍ လေလံဆွဲယူကြသည်။ သူတို့၏ အယူအဆမှာ လေလံဆွဲရာတွင် အဆုံးထိ လိုက်ဆွဲပါက ထိုနှစ်အတွက် လုပ်ငန်း ကိုင်ငန်းများ ကောင်းမွန်နိုင်သည် ဟု သူတို့ ယူဆကြကြောင်းကို လည်း ပြောပြကြသည်။<br /><br />စင်ကာပူကဲ့သို့ ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်တိုးတက်နေသော နိုင်ငံတစ်ခုတွင် ဤသို့ အယူအဆများ ရှိနေသည် က အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ရာကောင်းသည်။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ စင်ကာပူသည် အာရှဓလေ့ထုံးစံများ ကြားတွင် တိုးတက်ကြီးပွားလာသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အာရှသားတို့၏ အယူဝါဒများ မပျောက်ပျက်နိုင်ဘဲ အရိုးစွဲနေသည်မှာတော့ ဖြစ်တတ်ပါသည် ဟုပင် ဆိုရမည်လား မသိပေ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1713997590475981653-8172108886979715431?l=phoonuthit.blogspot.com' alt='' /></div>ZThttp://www.blogger.com/profile/04060528419719572142noreply@blogger.com4