ကြုံရဆုံရ ဘဝများ

ကျွန်တော် အမ်စတာဒမ် ရှီပိုး လေဆိပ်ထဲက ရထားဘူတာရုံမှာ ဂျာမနီကို သွားဖို့ ရထားစောင့်နေတုန်းပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ရထားလမ်း ခြားနေတဲ့ ပလက်ဖောင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်မိတယ်။ ဆံပင်ကောက်ကောက် အသားမည်းမည်း အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ အာဖရိက နွယ်ဖွား တစ်ယောက်ပုံစံမျိုးပါပဲ။ ညစ်ပေနေတဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ထားတယ်။ လေဆိပ်က ဆင်းလာတဲ့ အဝတ်အစား တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် လူတွေကြားမှာ သူ့ပုံစံက ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်နေလို့ ချက်ချင်းပဲ သတိထားမိသွားတယ်။ နောက်တော့ သူ အအေးဗူးတွေ ရောင်းတဲ့ စက်တစ်လုံးဆီကို လျှောက်သွားတာ လှမ်းမြင်ရတယ်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်  အအေးဗူးရောင်းတဲ့စက်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက်ကိုင်ပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း လှုပ်နေတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရထားလမ်း ပလက်ဖောင်းပေါ်က လူတွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ ခဏ အကြာမှာတော့ စက်ထဲက အအေးတစ်ဗူး ပြုတ်ကျလာတယ်။ အအေးဗူးကို ကောက် ဖွင့်သောက်ပြီး သူထွက်သွားတယ်။  ဒီလို တိုးတက်နေတဲ့ နိုင်ငံ၊ ဒီလို ခေတ်မီနေတဲ့ နိုင်ငံမှာ ဒီလို လူတန်းစားတွေလည်း ရှိနေသေးပါလား ဆိုတာ တွေးမိသွားတယ်။

=============

ချက်သမ္မတနိုင်ငံ ပါဒူဘီဆေးမြို့ ရောက်နေတုန်းမှာ ဟိုတယ်က သတင်းစာ တစ်စောင်ကို ကောက်ပြီး လှန်ကြည့်မိတယ်။ သတင်းစာထဲမှာ ဆောင်းတွင်း ဝင်လာပြီမို့ အိမ်ခြေယာခြေ မရှိတဲ့ လမ်းပေါ်ကလူတွေ ညအိပ်ဖို့ အစိုးရက မြို့တော်ပရက်ဂ်မြို့မှာ ယာယီတဲတွေ ဆောက်လုပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ဖတ်လိုက်ရတယ်။ တခြားနေရာမှာ အခြေမဲ့ အနေမဲ့ ဖြစ်ရင် လမ်းဘေး အိပ်လို့ ရနိုင်ပေမယ့် ဒီလို နှင်းတွေကျပြီး ညဘက် သွေးခဲမတတ် အေးတဲ့ နိုင်ငံမှာ လမ်းဘေး အိပ်ရင်တော့ မနက်ခင်းမှာ အသက်ရှိသေးရင် ကံကောင်းတယ် ပြောရမှာပါပဲ။

ပါဒူဘီဆေးကနေ ပရက်ဂ်ကို ပြန်လာတော့ လမ်းက သစ်ပင်တွေ ကြည့်ပြီး ချက်နိုင်ငံသား အင်ဂျင်နီယာရဲ့ စကားတွေ ခေါင်းထဲ ရောက်လာတယ်။ အရင်တုန်းက ချက်က လူတွေ ဆင်းရဲ လွန်းလို့ တစ်နေရာက တစ်နေရာကို လမ်းလျှောက် သွားရတယ်။ သူတို့တွေ သွားရင်လာရင်း ဗိုက်ဆာရင် စားလို့ရအောင် ရှေ့လူတွေက လမ်းဘေးဝဲယာမှာ သစ်သီးပင်တွေ စိုက်ထားပေးခဲ့တာ ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ အရင်တုန်းက ချက်ကလူတွေ ဆင်းရဲတယ် ဆိုတော့ အခု ဘယ်လောက် ချမ်းသာ သွားကြပြီလဲ။ အခြေမဲ့ အနေမဲ့တွေ ဘယ်လောက် များသေးလဲ။ အစိုးရက ဆောင်းတွင်းမှာ အခြေမဲ့ အနေမဲ့တွေကို ညအိပ်ဖို့ တဲထိုးပေးတယ် ဆိုတော့ တခြား အချိန် ဘယ်လို စီစဉ်ပေးသလဲ ခေါင်းထဲမှာ ဆက်ကာ ဆက်ကာ တွေးလိုက်မိတယ်။ ချက်မှာ သက္ကလပ် တော်လှန်ရေးနဲ့ နိုင်ငံကို ဒီမိုကရေစီရအောင် နေ့ချင်းညချင်း ပြောင်းပေးနိုင်ပေမယ့် လူဆင်းရဲတွေ ချမ်းသာသွားအောင်တော့ နေ့ချင်းညချင်း ပြောင်းမပေးနိုင်ပါဘူး။

==============

ပိုလန်က ဆွာ့စ်ကီးမှာ ရောက်နေတုန်း စနေ တစ်ညနေ ထမင်းစားဖို့ ဟိုတယ် အောက်ထပ်က စားသောက်ဆိုင်ကို ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ အောက်ထပ်ရောက်တော့ စားသောက်ဆိုင်က မရှိတော့ဘူး။ စားသောက်ဆိုင်နေရာက စားပွဲတွေ အားလုံးကို ရှင်းထားပြီး အဲဒီမှာ ပါတီပေးနေကြတယ်။ လူတွေ အများကြီး ကနေတာ ဒီတစ်ခါပဲ မြင်ဖူးတယ်။ အားလုံးကလည်း ပြုံးလို့ ပျော်လို့။ ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူက သင်္ကြန်တွေမှာ လုပ်လေ့ လုပ်ထ ရှိသလို လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မီးရထားတွဲလို ရှေ့နောက်ဆက်ပြီး ခန်းမထဲမှာ လှည့်ပတ်ကနေကြတာ အနည်းဆုံး လူ ၄၀ လောက် ရှိမယ် ထင်ရတယ်။ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး အပျော်တွေပါ ကျွန်တော့်ဆီ ကူးစက်သွားတယ်။ ပိုလန်ဆိုတာ ဥရောပနိုင်ငံပေမယ့် စင်ကာပူနဲ့ ယှဉ်ရင် အတော် ဆင်းရဲတဲ့ နိုင်ငံပါ။ ကျွန်တော်တို့ စင်ကာပူက ဈေးနဲ့ ပိုလန်မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါးကြီး သုံးလို့ ရတယ်။ ဟိုတယ်က ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ရှိတဲ့ အအေးပုလင်း ယူသောက်တာတောင် စင်ကာပူဒေါ်လာနဲ့ ပြား ၇၀ လောက်ပဲ ကျတာ။  ဒါပေမယ့်လည်း စင်ကာပူမှာ လူတွေ အများကြီး ဒီလိုမျိုး စိတ်လွတ်လက်လွတ် ပျော်ရွှင်နေတာ တစ်ခါမှ မတွေ့ ဖူးသလိုပဲ။ မိုက်ခရို အီကော်နော်မစ် ဘာသာမှာ ဖတ်ဖူးတဲ့ စီးပွားရေး ပညာရှင်တွေရဲ့ သုတေသန စာတမ်း တစ်ခု အရ ပိုက်ဆံပိုရှိရင် လူဟာ ပိုပျော်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု အတွေ့အကြုံ အရ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ပိုက်ဆံနဲ့ တိုက်ရိုက် အချိုးမကျဘူး။ ပိုက်ဆံတွေ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ရှိနေရင်တောင် ပျော်ရွှင်မှု ဆိုတာ သူ့ အလိုလို မလာဘူးလို့ ဆက်တွေးမိသွားတယ်။

===============

ဆေးလိပ်သောက်တတ်တာ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ပေမယ့် တခါတလေ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတော့ တိုးစေတယ်။ အိုင်ယာလန် ဝက်စ်ဖို့ဒ်က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ရောင်းထားတဲ့ ကွန်ပျူတာ ထိန်းချုပ် စနစ်တစ်ခု သွားပြင်နေတုန်းက အချိန်ကပါ။ တစ်နေ့ ကျွန်တော် စက်ရုံထဲ ကနေ အပြင်ထွက် ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ တဲကလေးမှာ ဆေးလိပ်သောက်နေတုန်း လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူပြောတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားက အိုင်းရစ် တွေလို မဝဲတာမို့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေတယ်။ သူနဲ့ စကားစပ်လို့ ပြောမိရင်း သူဟာ ဂျာမန် တစ်ယောက် ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဂျာမနီလို နိုင်ငံက စက်ရုံမှူးလို၊ မန်နေဂျာလို ရာထူးကြီးတဲ့ နေရာကို နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ လာလုပ်တာ တွေ့ဖူးပေမယ့် သာမန် ဂျာမန် အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်က ပြည်ပမှာ အခြေစိုက် အလုပ်လုပ်နေတယ် ဆိုတာ တွေ့တော့ နည်းနည်းတော့ အံ့ဩသွားတယ်။ သူ့ကို မေးတော့ သူက ပြောပြတယ်။ ငါတို့ စက်ရုံ ဂျာမနီကနေ အိုင်ယာလန်ကို ရွှေ့မယ် ဆိုတော့ သူဌေးက ငါ့ကို မေးတယ်။ မင်း အိုင်ယာလန်ကို လိုက်သွားနိုင်ရင်တော့ အလုပ်ရမယ်။ ဂျာမနီမှာတော့ မင်းကို ပေးစရာ အလုပ်မရှိတော့ဘူး ဆိုလို့ ငါလိုက်လာတာလို့ သူက ပြောပြပါတယ်။ ပြည်ပ ထွက် အလုပ်လုပ်ရတာ နိုင်ငံ အခြေအနေမကောင်းတဲ့ ကျွန်တော်တို့တင် မကဘူး။ ဂျာမနီလို နိုင်ငံကြီးမှာလည်း ရှိတယ်။ ကိုယ့်မှာ ရှိတဲ့ ပညာက ကိုယ်နေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံမှာ အသုံးမတည့်တော့ရင် နိုင်ငံခြား ရောက်တာပဲလို့ တွေးမိသွားတယ်။

အတောင်အလက် ပြည့်ပြီးခါမှ

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်လောက်က ညဖက် အပြင်ထွက်ရင်း ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဆုံဖြစ်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေကြရင်းက ရုတ်တရက် သူက ကျွန်တော့်ကို လေးလေးနက်နက် စကားတစ်ခွန်း ပြောပါတယ်။ "ငါတို့တွေ ကိုယ်လျှောက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ကိုယ့်ဘာသာ စိတ်ကြိုက်ရွေးခဲ့ ကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းအတွက် တချိန်မှာ ပြန်ပြီး နောင်တ ရတာ မကောင်းဘူးကွ။ မင်းတော့ အဲဒီလို မဖြစ်စေနဲ့။ ငါကတော့ လွန်သွားပြီ။ အခုအချိန် ငါကိုယ်တိုင် ရွေးခဲ့တဲ့လမ်းအတွက် အကြီးအကျယ် နောင်တရသလို ခံစားနေရတယ်။ ငါတက္ကသိုလ်တက်ပြီး စာတွေ သင်ခဲ့တာ အလကား ဖြစ်သွားသလိုပဲ" ဆိုပြီးတော့ပါ ။ သူက အဲဒီအချိန်က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်က မြန်မာစာ အထူးပြုနဲ့ မဟာဘွဲ့ ရပြီးသားပါ။ နောက်တစ်ပတ်ဆိုရင် နိုင်ငံခြားထွက်ပြီး သင်္ဘောတက်ခါနီး ဖြစ်ပါတယ်။ သူဝါသနာပါတဲ့ မြန်မာစာနဲ့ အလုပ်လုပ်ခွင့် မရဘဲ ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် သင်္ဘောသား လုပ်ရတဲ့အတွက် သူနည်းနည်းလေး ပေါက်ကွဲနေတဲ့ပုံ ရှိပါတယ်။

နောက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို "မင်း လူငယ်ခြေကျ ဆိုတဲ့ သီချင်း ကြားဖူးလား။" လို့ မေးပါတယ်။ သူပြောတဲ့ သီချင်းကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ တစ်ချိန်က တေးရေးဆရာ စိုင်းခမ်းလိတ်က စိုင်းထီးဆိုင် အတွက် ရေးပေးခဲ့တဲ့ သီချင်းပါ။ ဒါပေမယ့် ဆင်ဆာမလွတ်လို့ အဲဒီသီချင်းက ထွက်မလာပါဘူး။ နောက်တော့ ကိုမွန်းအောင် ပြန်ဆိုပါတယ်။ ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်မရှိတဲ့ လူငယ်တွေ အကြောင်းကို ရေးထားတဲ့ သီချင်းပါ။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကြားဖူးကြောင်း ပြန်ပြောပါတယ်။ သူက "ငါတို့တွေ စာမေးပွဲတွင်းက မိန်းကလေးဆောင် ရှေ့မှာ အဲဒီသီချင်း သွားဆိုကြတယ်ကွ။ စာမေးပွဲတွင်း ဆိုတော့ ဂစ်တာလာတီးတာ ဘယ်သူမှ အရေးတယူ နားမထောင်ကြဘူး ပေါ့ကွာ။ ဒါပေမယ့် သီချင်း ဆုံးသွားတော့ အခန်းတွေ အကုန် မီးပွင့်လာပြီး မိန်းကလေးတွေ အကုန် အပြင်ထွက်လာကြတယ်ကွ။ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆိုပါဦး ဆိုပြီး ဝိုင်းအော်ကြလို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ဆို ပြခဲ့ရတယ်။ ငါတို့နဲ့ ခံစားချက်တူတဲ့သူတွေက အများကြီးပဲကွ။ " လို့ ရယ်ပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။ (လူငယ်ခြေကျ ကို ကိုမွန်းအောင် ဆိုထားတာ နားထောင်ချင်ရင် ဒီလင့်ခ် မှာ နားထောင် လို့ရပါတယ်။)

ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတော့ တက္ကသိုလ်ရောက်ရင် ကိုယ် ဝါသနာပါတဲ့ ဘာသာရပ်ကို သင်မယ်။ ကျောင်းပြီးရင် အဲဒီဘာသာရပ်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ်။ တကယ်သာ ဝါသနာ ပါရင် အောင်မြင်မယ်လို့ ထင်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အသက်အရွယ် နည်းနည်းရလာတော့ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက် လာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ သင်လာတဲ့ စာတွေက ကိုယ့်လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ အသုံးတည့်ချင်မှလည်း တည့်မယ်။ ကိုယ်ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ အများစုက ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် ဝါသနာမပါဘဲ အဆင်ပြေတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရ တတ်တာ များပါတယ်။ တချို့ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေပဲ ဒါမျိုးတွေ ကြုံနေရတယ် ထင်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုကြုံနေရတာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေချည်းပဲ တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားနိုင်ငံတွေမှာလည်း အဲဒီလို လူမျိုးတွေ တွေ့ဖူးကြုံဖူးပါတယ်။

ပိုလန်က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ကွန်ပြူတာ ကွန်ယက်ကနေ တဆင့် စက်တွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ စနစ်တစ်ခု သွားပြီး ဆင်တဲ့ အချိန်တုန်းကပါ။ ဒီစနစ်က အိုင်ယာလန်က စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ဆင်ပြီးသား စနစ်မို့ ပြသနာ အကြီးအကျယ် မရှိပါဘူး။ သိပ်မကြီးကျယ်တဲ့ ပြသနာ အသေးအမွှားတွေလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲက ပြသနာ တစ်ခုကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မရှင်းတတ်ပါဘူး။ စက်ကို လှမ်းပြီး ဆက်သွယ်တဲ့ အချိန် စက်က ပိတ်ထားရင် ဖြစ်ဖြစ် ကွန်ယက်ကြိုး ပြုတ်နေရင် ဖြစ်ဖြစ် စက္ကန့် ၃၀ ကနေ ၁ မိနစ်လောက် အထိ စက်ကနေ ဘာမှ အကြောင်းပြန် မလာပါဘူး။ အဲဒီအချိန် ကျော်သွားမှပဲ စက်ကို ဆက်သွယ်လို့ မရတဲ့ အကြောင်း မက်ဆေ့ ပြန်လာပါတယ်။ အဲဒီအချိန် ကပ်စတန်မာက ကြာတယ် ဆိုပြီး သဘောမကျကြောင်း ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပါတယ်။

ကျွန်တော် ပရိုဂရမ်ထဲမှာ ကြိုးစားပြီး ပြင်ကြည့်ပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ အင်တာနက် ထဲမှာ ရှာကြည့်တော့ အဲဒီလို ကြာတဲ့အချိန် (TCP Timeout) က ပြင်ဖို့ မလွယ်ဘူး ဆိုတာ သွားတွေ့ပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ စက်ရုံက အင်ဂျင်နီယာတွေကို အဲဒီဟာက ပြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အကြောင်း ပြောပြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ကပ်စတန်မာက ဘာလို့ ပြင်လို့မရတာလဲ လို့ ပြန်မေးပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒါက အများသုံးနေတဲ့ စံနှုန်းဖြစ်လို့ ပြင်ဖို့ မလွယ်ကူတဲ့ အကြောင်း ပြန်ရှင်းပြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလို ပြောနေတဲ့အချိန်မှာ စက်ရုံက ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းထဲမှာ လုပ်နေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက်က ဝင်ပြီး ပြောပါတယ်။ TCP မှာ အဲဒီလောက် ကြာတယ် ဆိုတာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ပြင်ချင်ရင် သိပ်မခက်ဘူး။ TCP နဲ့ လှမ်းပြီး မချိတ်ခင် မင်းကုတ်ဒ်ထဲမှာ Ping ရိုက်တဲ့ ကုတ်ဒ်တစ်ကြောင်း ထပ်ထည့်လိုက်။ Ping နဲ့ အဆင်မပြေရင် လှမ်းမချိတ်နဲ့။ တစ်ခါတည်း Error တမ်းပြီး ပြလိုက်။ Ping နဲ့ အဆင်ပြေမှ ဆက်လုပ်ပေါ့။ အဲဒါဆို ဒီလောက် ကြာအောင် မစောင့်ရတော့ဘူး လို့ ပြောပါတယ်။

ရုတ်တရက် ဆိုတော့ ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တွေ့ဖူးတဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေထဲမှာ ကွန်ပြူတာ ပရိုဂရမ်ရေးတတ်တဲ့သူ အတော်နည်းပါတယ်။ ရေးတတ်ရင်တောင်မှ အခုလို လက်တွေ့ကျတဲ့ အကြံညာဏ်မျိုး ပေးနိုင်တဲ့သူ ဆိုတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ Ping က TCP တို့ UDP တို့လို Transport Protocol မဟုတ်ဘဲ Messaging Protocol (ICMP) သာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူပြောတဲ့နည်းက ဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ သူပြောတဲ့ အတိုင်း စမ်းကြည့်တော့ ပြသနာက ပြေလည်သွား ပါတယ်။ စက်က ဆက်သွယ်လို့ မရရင် ချက်ချင်း အကြောင်းပြန်ပါတယ်။

အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို အခုလို အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ပရိုဂရမ်းမင်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတ အကြောင်း နည်းနည်း တီးခေါက်ကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ သူက "ငါ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရခါစက ပရိုဂရမ်မာ နှစ်နှစ်လောက် လုပ်ဖူးတယ်။ နောက်မှ ထုတ်လုပ်ရေးလိုင်းထဲ ရောက်လာတာ" လို့ သူက ပြန်ပြောပြပါတယ်။ ဘာလို့ ပရိုဂရမ် ဆက်မရေးတော့တာလဲ မေးတော့ "ငါတို့ဆီမှာ ပရိုဂရမ်ရေးရင် ပိုက်ဆံ သိပ်မရဘူးကွ။ အခုအလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီက နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီ။ လခကောင်းတယ်။ ပရိုဂရမ်းမင်းကို ဝါသနာ ပါပေမယ့်လည်း ပိုက်ဆံရတဲ့အလုပ် လုပ်ရတာပေါ့ကွာ။" လို့ သူက ပြန်ဖြေပါတယ်။

သူပြောတဲ့ စကားကို ကြားရတော့ ကျွန်တော် အချိန် အတော်ကြာအောင် ငိုင်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတဲ့သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ခပ်ပြုံးပြုံးပါဘဲ။ တကယ်ဝါသနာ ပါတဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်နဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း လုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း လုပ်စရာ နေရာ မရှိလို့ မလုပ်ရတဲ့ သူ့လို လူမျိုးတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်လောက်များနေလဲ ဆိုတာ တွေးမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့လည်း ဘာပဲဖြစ်ြဖစ် ရထားတဲ့ ဘွဲ့လက်မှတ်သုံးပြီး ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတာတော့ နည်းနည်းတော်သေးတယ် ပြောရမှာပေါ့ လို့ပဲ ဖြေပြီး တွေးလိုက်မိပါတယ်။

နှင်းပွင့်တွေကြားက ဖေဖော်ဝါရီ (၂)

ပိုလန်နိုင်ငံ တောမြို့ကလေးမှ ရထားပလက်ဖောင်းသည် မြန်မာနိုင်ငံတောမြို့ကလေးများမှ ရထားပလက်ဖောင်းကဲ့သို့ပင် အကာအရံမရှိ။ ကုန်ရထားများ ခရီးသည်တင်ရထားများက မကြာခဏဆိုသလို ဖြတ်သွားနေကြသည်။
ရထားလမ်းကိုဖြတ်ကူးတော့ ကျွန်တော်နှင့် ခရီးစဉ်တစ်ခုတည်း အတူတူသွားကြမည့် ခရီးသည် နှစ်ယောက် သုံးယောက်ကို လှမ်းတွေ့ရသည်။ သူတို့လည်း အနွေးထည် အထူကြီးများနှင့် ဆောင်းလေအေး၏ ဒဏ်ကို အံတုနေကြသည်။

ရထားပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်ရင်း အအေးပေါ့အောင် လုပ်နေမိသည်။ အကာအရံ မရှိသော ပလက်ဖောင်းထက်တွင် လေအေးတစ်ချက်ဝှေ့လိုက်တိုင်း ကျောထဲကစိမ့်သွားအောင် အေးသည်။ ရထားသံလမ်းပေါ်တွင် ဘယ်အချိန်က အသက်ပျောက်နေမှန်းမသိသော ကြောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရသည်။ အခုလိုအေးသော အရပ်ဒေသတွင် ပုပ်သိုးသွားဖို့ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ကျွန်တော်စီးမည့်ရထား ဘူတာရုံသို့ဝင်လာသည်။ ရထားမှာ တွဲနံပါတ် ခုံနံပါတ်နှင့် မဟုတ်သဖြင့် ကြိုက်သည့်ခုံတွင် တက်စီး၍ရသည်။ ကျွန်တော် အနီးဆုံးတွဲတစ်တွဲသို့ တက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် တက်လိုက်သော တွဲမှာ သီးသန့်အခန်းများနှင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခန်းလျှင် နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံ အနည်းငယ်စီပါသည်။ မှန်အလုံကာထားပြီး အပူပေးစက်ဖွင့်ထားသည်။

ကျွန်တော်ရထားလမ်းဘေးကို မှန်ပြတင်းပေါက်မှကြည့်ရင်းလိုက်ပါခဲ့သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် နှင်းခဲများကို မျက်စိတစ်ဆုံးမြင်နေရသည်။ ရထားတွင်းတွင်မူ အပူပေးစက်ကြောင့် အပေါ်အင်္ကျီဝတ်စရာမလိုအောင် ပင် နွေးထွေးနေသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်မျှစီးပြီးနောက် ကျွန်တော်သွားလိုသော ဂဒိုင့်ဂလော်နီ(Gdansk Glowny)သို့ ရောက်ခဲ့သည်။


ဘူတာရုံထဲမှ ထွက်တော့ အအေးဓာတ်နှင့် ပြန်လည် မိတ်ဆက်ရသည်။ ဘူတာရုံ အဆောက်အဦးမှာ ဗြိတိသျှခေတ်တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့သော မြန်မာနိုင်ငံမှ အဆောက်အဦးများနှင့် အလားသဏ္ဌန်တူသည်။
ကျွန်တော်ပထမဆုံး ရှာရသည် မှာ ငွေလဲလှယ်သောဆိုင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်တွင် ယူရိုငွေများသာ ပါသဖြင့် ပိုလန်တွင် အလုပ်မဖြစ်။ အကြွေးဝယ်ကတ်မှ ပိုက်ဆံထုတ်သုံးနေရသည်။ အခုကျွန်တော် ယူရိုများကို ဇွာတာ(zloty)နှင့် လဲမှဖြစ်တော့မည်။ ဘူတာရုံအဝင်ဝနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ငွေလဲသောဆိုင်တစ်ဆိုင်တွေ့ ၍ ငွေလဲလိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် ကျွန်တော် လုပ်ချင်သော အလုပ်မှာ အင်တာနက်သုံးရန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အီးမေးလ် မစစ်ဖြစ်သည်မှာ တစ်ပတ်ခန့်ရှိပြီ။ ကျွန်တော့်တွင် ခရီးဆောင် ကွန်ပြူတာပါသော်လည်း စက်ရုံထဲတွင် ရုံးက အီးမေးလ်သာစစ်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလွန်း၍ဖြစ်သည်။ အခုကျွန်တော်၏ ရာဟူး၊ ဟော့မေးလ် နှင့် ဂျီမေးလ် စာတိုက်ပုံးများကို စစ်ချင်သည်။ ဖိုရမ်ထဲသို့ဝင်၍ သူငယ်ချင်းများနှင့် တောင်စဉ်ရေမရ ပြောချင်သေးသည်။ အင်တာနက်ကဖီးကို ဘူတာရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အခန့်သင့်တွေ့ရသည်။ ဘယ်လောက်ပေးခဲ့ရသည်ကို သေချာမမှတ်မိသော်လည်း ဥရောပရှိ အင်တာနက်ကဖီးများတွင် ဈေးအပေါဆုံး ဆိုသည်ကိုတော့ မှတ်မိသည်။ တစ်နာရီ ကို ၂ယူရို ၃ယူရိုနှင့် ညီမျှသော ပိုက်ဆံသာ ပေးရသည် ထင်သည်။

အင်တာနက်ကဖေးတွင် တနာရီခန့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်တော် နေ့လည်စာစားရန် သတိရသည်။ အခု ညနေ နှစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ဘူတာရုံနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို ရွေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်ကံကောင်းသည် မှာ စားသောက်ဆိုင် အစားအသောက်စာရင်းတွင် အင်္ဂလိပ်လိုရေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဥရောပတွင် ခရီးသွားရသည်မှာ ပုံသေတွက်ဆ၍မရ။ အချို့ အရပ်ဒေသများမှ စားသောက်ဆိုင်များတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာ အစားအသောက်စာရင်းမရှိ။ သူတို့အရပ်ဒေသသုံးစကားကို နားလည်သူမပါလျှင် မှန်းဆပြီးရမ်းကြိတ်ဖို့သာရှိသည်။

ဥရောပ အစားအစာများတွင် ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံးမှာ ပေါင်မုန့်ကို အလယ်တွင် အပေါက်ဖောက်၍ ထည့်ထားသော ခရမ်းချဉ်သီး ဟင်းချိုဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပေါင်မုန့် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ပွဲနှင့် ငါးတစ်ပွဲမှာပြီး ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။ အခုလိုအေးသော အရပ်ဒေသတွင် ဆေးလိပ်ကို အပြင်ထွင်သောက်ခိုင်းလျှင် အတော်မိုက်မဲရာကြမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စားသောက်ဆိုင်များတွင် ဆေးလိပ်သောက်ခွင့်ပြုထားသည်။ စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသော ကောင်မလေး နှစ်ယောက်သုံးယောက်ရှိသဖြင့် စောင့်ရသည်မှာ သိပ်ပြီး ငြီးငွေ့စရာမကောင်းပေ။ အစားအသောက်များ ရောက်လာသောအခါ ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် စားရတာ အလွန်မြိန်လှသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျွန်တော် အနီးအနားရှိ စတိုးဆိုင်များ ၊ ဈေးတန်းများကို နှစ်နာရီ သုံးနာရီ မျှ လျှောက်ကြည့်နေမိသည်။ ညနေအနည်းငယ်စောင်းလာတော့ အပြင်မှာ နေရသည်မှာ တစ်စထက်တစ်စ ပို၍အေးလာသည်။ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်သင့်ဆုံးမှာ ဟိုတယ်ကိုပြန်၍ အပူပေးစက် ဖွင့်ကာ ညနေခင်းကို ကုန်ဆုံးရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ သို့သော်ဟိုတယ်သို့ မပြန်သေးမီ ကျွန်တော့် ကင်မရာတစ်လုံးနှင့် ဂဒိုင့်ဂလော်နီ၏ မဟာဆန်သော အဆောက်အဦးများ နှင့် ခေတ်ဆန်သော အဆောက်အဦးများ ရောယှက်နေသော မြင်ကွင်းကိုမှတ်တမ်းတင်နေမိလေသည်။





ဘူတာရုံတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်တော် ဘယ်စင်္ကြန်မှ ရထားစီးရမည်ကို ရှာမတွေ့။ ကျွန်တော် စုံစမ်းရေး ဋ္ဌာနကို ရှာရသည်။ သို့သော်စုံစမ်းရေး ဋ္ဌာနတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကြီးမှာ အင်္ဂလိပ်စကားမပြောတတ်။ ကျွန်တော့်မှာ တိုင်ပတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်၏လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ရထားလက်မှတ်ကိုပြ၍ ခြေဟန်လက်ဟန်ဖြင့်မေးရသည်။ ထိုအခါမှ သူမက ကျွန်တော့်အား စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရထားစီးရမည့် စင်္ကြန်နှင့် ရထားထွက်မည့်အချိန်ကို ရေးပေးသည်။ စင်္ကြန်နံပါတ်မှာ အင်္ဂလိပ်လိုရေးထားသဖြင့် ရှာရသည်မှာ မခက်ပါ။ ရထားလာမည့် အချိန်စောနေသေးသော်လည်း ကျွန်တော်စင်္ကြန်ပေါ်သို့တက်ခဲ့သည်။

စင်္ကြန်ပေါ်အရောက်တွင် ပိုလန်လူမျိုးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပိုလန်စကားဖြင့် စကားလာပြောသည်။ ကျွန်တော် နားမလည်ကြောင်းအင်္ဂလိပ်လိုပြန်ပြောမှ သူ့တွင် လမ်းစရိတ်မရှိ၍ ၅ ဇွာတာလောက်ပေးဖို့ အင်္ဂလိပ်လိုပြောသည်။ တကယ်မဟုတ်မှန်းသိသော်လည်း အန္တရာယ်ကင်း စကားနည်းရန်စဲ ဖြစ်ရန် ကျွန်တော်ထုတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူများအရပ်ဒေသမှာ တစ်ယောက်တည်း အလုအယက်ခံရလျှင်စားသာမည် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံအိတ်ထုတ်ပြီးမှ မှားမှန်းသိသည်။ ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် လောလောလတ်လတ် လဲလာသည့် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးဖြစ်နေသည်။ ထိုငနဲက သူ့ကို ၁၀ ဇွာတာ ပေးဖို့ တောင်းလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှ ဘာမှမတတ်နိုင်။ ကျွန်တော့် အနီးတွင် အကူအညီပေးနိုင်မည့်သူလည်းမရှိ။ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အခြား အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်ခုလုံး အလုခံရတာထက်စာရင် တော်သေးသည် ဟု သဘောထား၍ ထိုငနဲကို ၁၀ ဇွာတာပေးလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မ၍ ထိုငနဲမှာ ၁၀ ဇွာတာဖြင့် ကျေနပ်သွား၍တော်တော့သည်။

ထိုငနဲထွက်သွားပြီး ကျွန်တော့်တွင် နောက်ထပ်ဒုက္ခတစ်မျိုးတွေ့ရလေသည်။ ကျွန်တော်ရပ်စောင့်နေသော ပလက်ဖောင်းတွင် ၅ မိနစ်တစ်စီးလောက် ရထားလာနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သွားရမည့် ရထားလာလျှင်ကျွန်တော် ဘယ်ရထားမှန်း အတိအကျသိမည်မဟုတ်ပေ။ ရထားအချိန်အတိအကျ လာမှသာလျှင် ကျွန်တော်သိနိုင်မည်။

ဒီလိုနှင့်ကျွန်တော့်ရထားဆိုက်မည့် အချိန်လောက်တွင် ပလက်ဖောင်းသို့ ရထားတစ်စီးဆိုက်လာသည်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသူများကို အင်္ဂလိပ်လိုမေးတော့ တစ်ယောက်မှ နားမလည်။ နောက်ဆုံး ရထားဝန်ထမ်းတစ်ဦးအား လက်မှတ်ပြတော့ ဟုတ်တယ် ဟုပြောသည်။ ကျွန်တော်ရထားပေါ်သို့တက်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်။ အပြင်တွင်လည်း အလင်းဓာတ်လျော့နည်း၍ ညမှောင်စ ပြုလာပြီဖြစ်သည်။ ရထားဘေးဝဲယာကို ကြည့်လာသော်လည်း အဆောက်အဦးတစ်ခုမျှ ကျွန်တော်မမှတ်မိ။ ရထားပေါ်မှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာတော့ ကျွန်တော်နည်းနည်း စိုးရိမ်စပြုလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ လမ်းမှားသွားလည်း တက်စီငှားပြန်ရုံရှိတာပေါ့ ဟု တွေးပြီး စိတ်ကို ဒုံးဒုံးချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်နေသော နေရာနှင့် မနီးမဝေးရှိဘူတာရုံနားမှ သင်းချိုင်းကုန်းကို ဘွားကနဲမြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ်တွင် သင်းချိုင်းကုန်းကို မြင်၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းသာခဲ့သော အချိန်ဆို၍ ဒီတစ်ကြိမ်သာရှိမည်ထင်သည်။ ကျွန်တော်ထိုင်နေရာမှ ထ၍ ဆင်းဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ရထားပေါ်မှဆင်းလိုက်တော့ အပြင်တွင် အလွန်အေးနေပြီ။ ကျွန်တော် ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းစေ့ဝတ်ရင်းဟိုတယ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ရောက်တော့ သိပ်မဆာသော်လည်း ညစာတစ်ထပ်စားလိုက်ရသည်။ ဒီအရပ်ဒေသတွင် ၂၄ နာရီ စားသောက်ဆိုင်မရှိ။ စောစောစီးစီးမစားလျှင် ညစာလွတ်ဖို့သာရှိသည်။ အခန်းပြန်ရောက်တော့ အတော်ပင်မှောင်နေပြီ။ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ကိုကြည့်တော့ နှင်းတွေ တဖွဲဖွဲကျနေတာ မြင်ရသည်။ ကျွန်တော် အလွန်အကျွံအေးသော ရာသီဥတုကို မုန်းသော်လည်း နှင်းပွင့်ဖြူဖြူတွေကိုတော့ နှစ်သက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နှင်းများ၊ အဝေးဆီမှ ရထားခုတ်မောင်းသံ နှင့် အထီးကျန်နေသော ညတစ်ညကို ဟိုတယ် ဂရက်ဂါ (Hotel Gregor) ၏ အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် ကျွန်တော် ကုန်လွန်ဖြတ်သန်း ခဲ့ရလေသည်။

နှင်းပွင့်တွေကြားက ဖေဖော်ဝါရီ (၁)

ပြတင်းပေါက်မှ မျှော်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော နှင်းများကို မျက်စိတဆုံး မြင်နေရသည်။

အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် နှင်းလွှာထု က အထပ်လိုက် ကပ်ညိနေ ရုံသာမက မြေပြင်ပေါ်တွင် လည်း နှင်းထုက လွှမ်းခြုံထားသည်။

နှင်းရိုက်ခတ်သော ဒဏ်ကြောင့် သစ်ပင်တို့မှာ အရိုးပြိုင်းပြိုင်းသာ ကျန်ရစ်ပြီး ကျန်ရစ်နေသော သစ်ရွက်များပေါ်တွင် နှင်းဖတ်တို့က ကပ်ညိတွဲခို နေကြသည်။

ဒီနေ့ အလုပ်အားရက်ဖြစ်သဖြင့် အပြင်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

စားပွဲပေါ်မှ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ရင်း ကျွန်တော်၏ တစ်နေ့တာ ခရီးစဉ်စတင်လိုက်သည်။

ဟိုတယ်တွင် ဒီနေ့ ဧည့်သည်များများစားစား မရှိပါ။ ယခုအချိန်သည် အားလပ်ရက် ခရီးထွက်သည့်ရာသီမဟုတ် သဖြင့် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာရောက်ကြသူများသာ ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုကြသည်။ ဥရောပတွင် စနေ တနင်္ဂနွေ နေ့များတွင် အလုပ်လုပ်သူအားလုံး အိမ်ပြန်လေ့ရှိကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုတယ်တွင် ခရီးဝေးမှလာသော ကျွန်တော့်လို ဧည့်သည်မျိုးမှ အပ များများစားစား မကျန်ခဲ့ပါ။

ဟိုတယ်အပြင်ဘက်ရောက်တော့ ပိုလန်ဆောင်း၏ အေးစိမ့်သော လေညင်းက ကျွန်တော့်ကို ခိုက်ခိုက်တုန်သွားအောင် ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျွန်တော် အနွေးထည်အင်္ကျီမှ ခေါင်းစွပ်ကို စွပ်ပြီး လည်ပင်းဖုံးအောင် ဇစ်တပ်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးနွေးထွေးသွားသလို ခံစားရသော်လည်း လွတ်နေသော ကျွန်တော်၏ မျက်နှာကို လေအေးကြမ်း က ရိုက်ခတ်ကျီစယ်နေသေးသည်။

လမ်းမပေါ်တွင် တင်ကျန်ခဲ့သော နှင်းတွေကြားမှာ လမ်းလျှောက်ရခြင်းသည် ကျွန်တော့်အတွက် ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းများပေါ်တွင် ကျွန်တော်၏ ဖိနပ်ရာက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ထင်ကျန်ခဲ့သည်။

ကျွန်တော် အခုရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ ပိုလန်နိုင်ငံ ဂဒိုင့်(စ်)(Gdansk) မြို့နှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိသော ဆွာ့စ်ကီး (Pszczolki) ဆိုသည့် တောမြို့ကလေး တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့ဆီတွင်တော့ ဒီနေရာ ကို ကျေးရွာ ဟုခေါ်လေသလားမသိပါ။

ဤအရပ်တွင် အဆောက်အဦး မြင့်မြင့်မားမားမရှိ။ လေးထပ်တိုက်သည် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်မည်ထင်သည်။ တစ်ထပ်နှင့် နှစ်ထပ်အိမ်များကို သာ အများအပြားတွေ့ရသည်။

ဟိုတယ်မှ လမ်းနှစ်ဆစ်ချိုးလောက် လျှောက်ပြီးနောက် ရထားစီးရမည့် ဘူတာရုံ ကလေးသို့ ရောက်ခဲ့သည်။




ဘူတာရုံကလေးမှာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တွေ့နေကျ အင်္ဂလိပ်ခေတ်က အဆောက်အဦး ကလေးများ နှင့် အလားသဏ္ဌန်တူသည်။

သို့သော် အအေးလွန်၍ နှင်းကျသော အရပ်ဒေသတွင် ဆောက်လုပ်ထားသော အဆောက်အဦး ဖြစ်သဖြင့် နှင်းများတင်မကျန်ရစ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသော အမိုးချွန်ချွန်များနှင့် မီးလင်းဖိုမှ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကို တွေ့မြင်နေရသည်။

အနီရောင်အုတ်တို့ က အဆောက်အဦးကလေး ၏ ဂန္တဝင်ဆန်အောင် ကူညီပံ့ပိုးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ဘူတာရုံအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်၍ ရထားအချိန်ဇယားကို ဖတ်ကြည့်မိသည်။

ကျွန်တော်စီးမည့်ရထားက နောက်မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အကြာတွင် လာမည်ဖြစ်သည်။ ရထားအချိန်ဇယား၏ နောက်ဖက်မှ လက်မှတ်ရောင်း ကောင်တာတွင် ကျွန်တော်သွားချင်သော ဂဒိုင့်စ် ဂလော်နီ(Gdansk Glowny) ဘူတာ၏ နာမည် ကို ပြော၍လက်မှတ်တစ်စောင်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ပိုလန်စာလုံးပေါင်းကို ကျွန်တော် အသံထွက်သည် ကို သူတို့ နားမလည်ပါ။ ကျွန်တော် ပိုလန်ရှိမြို့အမည်များတွင် ဝါဆော (Warsaw) မှလွဲ၍ ကျန်သော မြို့အမည် ဟူသမျှကို သူတို့ နားလည်အောင် အသံမထွက်တတ်။

ပိုလန်နိုင်ငံသား ဋ္ဌာနေကိုယ်စားလှယ်ပေးလိုက်သော ရထားအချိန်စာရင်း လမ်းညွှန်စာရွက်ပါ၍သာ တော်တော့သည်။ သွားချင်သော မြို့အမည်ကို ရထားအချိန်စာရင်း စာရွက်ပေါ်တွင် ထောက်ပြသော အခါကျွန်တော့်ကို လက်မှတ်တစ်စောင် ထုတ်ပေးသည်။

ပိုလန်ငွေနှင့် ၆ ဇွာတာ (zloty) ခန့်ကျသဖြင့် ယူရို နှင့် ပြန်တွက်လျှင် ၂.၄ ယူရိုခန့်မျှ ကုန်ကျမည်ထင်သည်။ ကျွန်တော် လက်မှတ်ကလေးကို ကိုင်၍ ရထားပလက်ဖောင်း ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။