အမှတ်တရ အိန္ဒိယခရီး (၃)

အိန္ဒိယ ရောက်ပြီး ဒုတိယနေ့ကတော့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပြောစရာ မရှိပါ။ မနက်ခင်း ကတည်းက စက်ရုံသွားပြီး မနက်ခင်းပိုင်းမှာ စက်ကို ဘယ်လို သုံးရတယ် ဆိုတာကို အော်ပရေတာတွေကို သင်ပေးရပြီး ညနေပိုင်းမှာတော့ အင်ဂျင်နီယာတွေကို စက်ကို ဘယ်လို Setup လုပ်ရတယ်၊ ဘယ်လို ပြင်ရတယ် ဆိုတာတွေကို သင်ပေးရပါတယ်။ အော်ပရေတာတွေက သိပ်ပြီး မမေးကြပေမယ့် အင်ဂျင်နီယာတွေကတော့ ကတ်သီးကတ်သတ် ဝိုင်းမေးကြပါတယ်။ သူတို့ မေးသမျှ ဖြေနိုင်လို့ တော်ပါသေးတယ်။ ညနေစောင်းမှ သင်တန်းပေးလို့ ပြီးတော့ တာ့ဂ်ျမဟာရ်လည်း မရောက်တော့ပါဘူး။

တာ့ဂ်ျမဟာရ်က အိန္ဒိယက အက်ဂရာ ဒေသမှာ ရှိပြီး ရှားဂျာဟန် ဆိုတဲ့ မူဂယ်ဘုရင်က သူ့ရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ (သူ့မှာ ဇနီးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။) မန်တဇ်မဟာရ် ကို ချစ်မြတ်နိုးလွန်းလို့ လွမ်းဆွတ်တသ ရည်စူးပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အချစ်ရဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ သင်္ကေတလို့ ပြောရင် မမှားပါဘူး။ နောက်တစ်နေ့ ညနေ ပြန်တော့မှာ ဖြစ်လို့ တာ့ဂ်ျမဟာရ်သွားမယ့် အကြံ ကိုတော့ လက်လျှော့ လိုက်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ နေ့က သောကြာနေ့ပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ အစမ်း ထုတ်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး စံချိန်စံညွှန်း မီပါတယ်။ နောက်တစ်နေ့ စနေနေ့မှာ သူတို့ Pilot-run ကို အကြီးအကျယ် လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ အိန္ဒိယ အင်ဂျင်နီယာက ကျွန်တော့်ကို စနေနေ့ ညနေမှ ပြန်ဖို့ အတင်းဆွဲ ပါတယ်။ ပြသနာ ဖြစ်ရင် သူတို့ ရှင်းမရမှာ စိုးလို့ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ စင်ကာပူ မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ စနေနေ့လည်း ရုံးပြန်သွားရဦးမယ် လို့ သူ့ကို ဘတ်ကီး ရိုက်ထားပါတယ်။ လိုတာရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်လေ လို့တော့ မှာခဲ့ပါတယ်။ အမှန်တော့ ရုံးက သွားစရာ မလိုပါဘူး။ စနေ တနင်္ဂနွေ အေးအေးဆေးဆေး နားချင်လို့ အကြံအဖန် လုပ်တာပါ။

ညနေခင်း မှာတော့ စင်ကာပူက လာတဲ့ ဂျပန် အင်ဂျင်နီယာက ကျွန်တော်တို့ကို အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ ညစာ လိုက်ကွေျးပါတယ်။ အစားအသောက် ကတော့ မထူးခြားပါဘူး။ ထူးခြားတာက စားနေတဲ့အချိန်မှာ စားပွဲထိုးတွေက ဆိုင်ရဲ့ တစ်နေရာမှာ စုပြီး သံချပ်ထိုးသလို လက်ခုပ်တီးပြီး သံပြိုင် အော်ကြတာပါ။ ဘာထုံးစံလဲတော့ မသိပါ။ သူတို့ရဲ့ အိန္ဒိယသံဝဲဝဲ သံချပ်ထဲမှာ Chicken Bone ဆိုတဲ့ တစ်လုံးပဲ နားလည်လိုက် ပါတယ်။ စားသောက်ဆိုင်က ပြန်ထွက်တော့ ဂျပန်က သူတို့ကို ဟိုတယ် အရင် ပြန်ပို့ပေးပါလို့ ပြောလို့ သူတို့ကို ဟိုတယ် ပြန်ပို့ခဲ့ပါတယ်။

လမ်းမှာ ဂျပန်အင်ဂျင်နီယာနဲ့ ကျွန်တော် ဂျပန်လို တွတ်နေကြလို့ အိန္ဒိယ အင်ဂျင်နီယာက သူမသိစေချင်တဲ့ အကြောင်းမို့ ဂျပန်လို ပြောနေတယ် ထင်သလားတော့ မသိပါ။ ဘေးကနေ မျက်နှာကြီး မဲနေပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပါးစပ်ထဲ တွေ့ကရာ လျှောက်ပြောနေကြတာပါ။ ဂျပန်ကို ဟိုတယ်မှာ ပို့ထားခဲ့ပြီးမှ သူပြောပြလို့ အဲဒီဂျပန်က ရိုးရိုး အင်ဂျင်နီယာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ အာရှ-ပစိဖိတ် ဒေသမှာ အကြီးဆုံး ဘောစိ ဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။ လက်စသပ်တော့ သူ့အကြောင်း သူ့ဘောစိကို တိုင်မှာ လန့်နေတာကိုး ဆိုတာ အဲဒီတော့မှ သဘောပေါက် သွားပါတယ်။ ငါတို့ ဒီလိုပဲ ရောက်တတ်ရာရာ ပြောနေကြတာ ပါကွာဆိုမှ သူ့ရဲ့ ခုနက ပုပ်သိုးနေတဲ့ မျက်နှာက ပြန်ကြည်လာပါတယ်။

ဟိုတယ်မှာ သူတို့ကို ချထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ လေဆိပ်ဆင်းခဲ့ကြပါတယ်။ လေယာဉ်ပျံ ထွက်ဖို့ ၃ နာရီလောက် လိုပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းမှာ ယာဉ်ကြောတွေ ပိတ်နေလို့ နယူးဒေလီ လေဆိပ်ကို ရောက်ဖို့ ၂ နာရီ လောက် ကြာသွားပါတယ်။ ကျွန်တော် လေဆိပ်ရောက်တော့ လေယာဉ်ပျံထွက်ဖို့ ၄၅ မိနစ်လောက်ပဲ လိုပါတော့တယ်။ ပထမဆုံး လုံခြုံရေးဂိတ် ကို ဖြတ်ပြီးတော့ Check-in ဝင်ဖို့ ကောင်တာ လိုက်ရှာတာ မတွေ့တော့ပါဘူး။ အဲဒီအနားမှာ ရှိတဲ့ သူတွေကို လိုက်မေးတော့ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးကြ ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ပြောတဲ့ နေရာမှာလည်း ရှာမတွေ့ပါဘူး။ လေယာဉ်ထွက်ဖို့ အချိန်ကလည်း နီးနေပါပြီ။ ကျွန်တော်လည်း ဂျွတ်စ်ကိုက် နေပါပြီ။

စင်ကာပူ လေကြောင်းလိုင်းက ပုံမှန် လေယာဉ်ပျံ မထွက်ခင် ၁ နာရီ ကြိုပြီး ကောင်တာ ပိတ်တတ်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဟိုလူ့မေး ဒီလူ့မေးနဲ့ စင်ကာပူ လေကြောင်းလိုင်း ကောင်တာကို ရှာတွေ့သွားပါတယ်။ ကောင်တာကို ရှာမတွေ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ကတော့ သူတို့က ကောင်တာပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လို့ မီးတွေပါ ပိတ်လိုက်လို့ပါ။ ကံကောင်း ထောက်မစွာပဲ အဲဒီမှာ စင်ကာပူ လေကြောင်းလိုင်းက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ရှိနေ ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ဆီသွားပြီး Check-in လုပ်ချင်တယ် ပြောတော့ မရတော့ဘူး။ ကောင်တာ ပိတ်သွားပြီ ဆိုပြီး လက်မခံ တော့ ပါဘူး။ နောက်မှ သူက Business Class က ခရီးသည်လား လို့ ပြန်မေးပါတယ်။ နောက်သလိုတော့ ဖြစ်နေပြီ။ လေယာဉ်ပျံစီးတိုင်း ဘယ်တုန်းကမှ Business Class က မစီးဖူးပါဘူး။ Business Class ခရီးသည် ဆိုရင်တော့ လုပ်ပေးမယ် လို့ သူက ပြောပါတယ်။ အခု လေယာဉ်ပျံနဲ့ ပါသွားဖို့ပဲ Business Class က ပြောင်းစီးရမလို ပုံစံပါပဲ။ အကြံရတာနဲ့ ကျွန်တော့် အိတ်ထဲက ကတ်ဒ် ကလေး ထုတ်ပြပြီး ငါ Business Class က ခရီးသည်တော့ မဟုတ်ဘူး Star Alliance Gold Member ပါ။ ကူညီပါ ဆိုပြီး အထွန့်တက် ကြည့်ပါတယ်။ သူက ဝေါ့ကီတော့ကီ ကိုထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးအိတ် လာမယ် ဆိုပြီး လှမ်းပြောလိုက်တာ ကြားရမှ ပျော်သွားပါတယ်။ အဲဒီနားမှာ အိတ်ဆိုလို့ ကျွန်တော့်အိတ်တစ်လုံးပဲ ရှိပါတော့တယ်။ အဲဒီ ကတ်ဒ်ပြားကလေး ကယ်လိုက်လို့ တော်ပါသေးတယ်။

ကိစ္စတစ်ခုတော့ ငြိမ်းသွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိပါသေးတယ်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ကောင်တာမှာတော့ ၂ ယောက်လောက်ပဲ စောင့်ရပါတယ်။ အဲဒီ ကောင်တာ ဖြတ်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ လေယာဉ်ပျံထွက်ဖို့ နာရီဝက်တောင် မလိုတော့ပါဘူး။ အထဲဝင်လိုက်တော့ ရှေ့မှာ လုံခြုံရေး စစ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူတန်းက လူ ၇၀ လောက် ရှိပါတယ်။ ဒီလူတန်းကိုသာ နောက်က ဝင်တန်းစီရင်တော့ လေယာဉ်ပျံ ဘင်္ဂလား ပင်လယ်အော်ပေါ်က ဖြတ်ပျံတဲ့အချိန် ကျမှပဲ လုံခြုံရေးဂိတ်က ထွက်ရမယ့်ပုံ ရှိပါတယ်။ သနားစဖွယ် မျက်နှာကလေးနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ လေယာဉ်ပျံ အချိန်နီးနေလို့ ကြားဖြတ် ပါရစေ ဆိုပြီး နောက်ဆုံးကနေ စပြီး တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ပဲ ရှိသမျှလူ အကုန် ကျော်တက် ရပါတယ်။ လုံခြုံရေး ကောင်တာမှာတန်းစီ နေတဲ့သူတွေ အထဲမှာ ရစ်တတ်တဲ့သူ မပါတာ ကံကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်လိုမျိုး ဖြစ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို အမ်စတာဒမ် လေဆိပ်မှာ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ကြားဖြတ်ခွင့် ပေးပေမယ့် အရှေ့က အဖြူကောင် တစ်ယောက်က ရစ်ပြီး ကြားဖြတ်ခွင့် မပေးလို့ အဲဒီကောင်လေးတွေ လေယာဉ်ပျံ လွတ်သွား ကြပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ တန်းစီနေတဲ့ လူအကုန်လုံးကို ကျော်တက်ပြီး ရှေ့ဆုံး ရောက်သွားပါတယ်။ လုံခြုံရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးတော့ ၁၅ မိနစ်ပဲ လိုပါတော့တယ်။ လေယာဉ်ထွက်မယ့် အပေါက်ကို အသားကုန် သွန်ရတော့တာပါပဲ။ အပေါက်ဝ ရောက်မှ ဂိတ်စောင့်တဲ့ ကောင်မလေးက ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ လေယာဉ်ပျံ မထွက်သေးပါဘူး ဆိုလို့ နည်းနည်း အမောပြေသွားပါတယ်။ လေယာဉ်ပျံပေါ် ရောက်တော့ ခြေပစ်လက်ပစ်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အပြန်ခရီးမှာ ကိုယ်နဲ့ တစ်ပါတည်း ယူလို့ရတဲ့ အိတ်က တစ်အိတ်တည်း သယ်လို့ရတာမို့ ခရီးဆောင် ကွန်ပြူတာကို အဝတ်အစားထည့်တဲ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်သယ် လာခဲ့ပါတယ်။ စင်ကာပူ ပြန်ရောက်တော့ ကွန်ပြူတာရဲ့ မှန်မှာ အပေါ်ကနေ အောက်အထိ ဒေါင်လိုက် အစင်းကြောင်း တစ်ကြောင်း အိန္ဒိယပြန် လက်ဆောင်အနေနဲ့ ရလိုက်ပါတယ်။

အမှတ်တရ အိန္ဒိယခရီး (၂)

အိန္ဒိယ ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ စောစောစီးစီးပဲ အိပ်ရာက ထခဲ့ပါတယ်။ စောစောထဖြစ်တာ အခြားအကြောင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စင်ကာပူထက် ၂ နာရီခွဲ နောက်ကျနေလို့ပါ။ နယူးဒေလီမှာ မနက် ၇နာရီက စင်ကာပူမှာ မနက် ၉ နာရီခွဲ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ လန်းလန်းဆန်းဆန်းပဲ မနက် ၇ နာရီ မှာ အိပ်ရာက ထလို့ ရပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိရိယာ တန်ဆာပလာတွေ စက်အပိုပစ္စည်းတွေ ထည့်ထားတဲ့ အိတ် နဲ့ ခရီးဆောင် ကွန်ပြူတာအိတ်ကလေးကို ဆွဲပြီး မနက်စာ စားအပြီးမှာ စက်ရုံကို ထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စက်ရောင်းထားတဲ့ ဂျပန် ကုမ္ပဏီက ဒေသခံ အိန္ဒိယ အင်ဂျင်နီယာက ကျွန်တော့်ကို ဟိုတယ်မှာ လာခေါ်ပါတယ်။ ဒရိုင်ဘာကို မြင်တော့မှ မနေ့ညက ကျွန်တော့်ကို လေဆိပ်မှာ လာကြိုတဲ့ကားက အငှားကား မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကား ဆိုတာကို သိရပါတယ်။

မနေ့ညက မိုးရွာထားတော့ တလမ်းလုံး ဗွက်တွေ ချည်းပါပဲ။ လမ်းမပေါ်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းဘေးမှာ ပြောတာပါ။ စင်ကာပူ မှာ မြင်ရခဲတဲ့ အရာထဲမှာ ဗွက်လည်း ပါပါတယ်။ လမ်းမှာ ကားဒရိုင်ဘာက ခဏ ဆိုပြီး ကားရပ်ပြီး ဆင်းသွားပါတယ်။ ဘာလို့ပါလိမ့် ဆို လှမ်းကြည့်တော့ လမ်းဘေးမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတာ မြင်မှ ဝိတ်လျှော့ဖို့ ကားရပ်တာမှန်း သိရပါတယ်။ ဒါလည်းပဲ မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ မခြားပါလား လို့ တွေးမိပါသေးတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်က ဆော့ဖ်ဝဲ ပြင်ဖို့လာရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စက်ပြင်ဖို့ရယ် စက်ရုံမှာ Training ပေးဖို့ရယ် Pilot-run မှာ အသင့်နေပြီး ဖြစ်လာတဲ့ ပြသနာ ရှင်းပေးဖို့ရယ် လာရတာပါ။ Pilot-run ဆိုတာက တကယ့် ထုတ်လုပ်ရေး မစခင် အချိန်မှာ ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်မယ့် တကယ့် ပစ္စည်းတွေနဲ့ စက်တွေ အားလုံးကို စမ်းသပ်တာပါ။ စက်က ကျွန်တော်တို့ စက်တွေ ချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြား ဂျပန်စက်တွေလည်း လိုင်းထဲမှာ ရှိပါသေးတယ်။

အမှန်တကယ်ကတော့ ကျွန်တော် ပြင်ရမယ့် စက်က အသစ်စက်စက် အခုမှ စင်ကာပူက ပို့လိုက်တဲ့ လေဆာနဲ့ ဘားကုဒ် တွေကို ပုံနှိပ်တဲ့ စက်ပါ။ စင်ကာပူမှာ ၁ လတိတိ Buy-off လုပ်နေတာ ဘာဒုက္ခမှ မပေးပါဘူး။ Buy-off ဆိုတာက စက်ရုံက စက်ကို မဝယ်ခင် သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်မကိုက် စက်ရုံမှာ သုံးဖို့အသင့်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းသပ်တာပါ။ ဒါပေမယ့် အိန္ဒိယကို ရောက်ပြီး ၁ ရက် ၂ ရက် အကြာမှာတော့ စက်မှာ တပ်ထားတဲ့ လေဆာက အစက်ကလေး တစ်စက်က လွဲလို့ ဘာကိုမှ ပုံမနှိပ်တော့ပါဘူး။ စက်ကို သွားပြီး ဆင်တဲ့ ဆားဗစ် အင်ဂျင်နီယာနဲ့ Sales Engineer ကလည်း စက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိတော့ စက်ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး ပြန်လာပါတယ်။ Pilot-run လည်း နီးနေပြီ ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို အားလုံး သွားရှင်းစေ ဆိုပြီး လွှတ်လိုက်တာပါ။

အမှန်တကယ်တော့ လေဆာကို ကျွန်တော်လည်း မပြင်တတ်ပါဘူး။ ပြင်လို့ ရတယ်ပဲ ထားဦး လေဆာကို စက်ရုံမှာ ပြင်ဖို့က ဘယ်လို နည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အထူး ပြုလုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်း ကိရိယာတွေ လိုပါတယ်။ နောက်ပြီး လေဆာကို ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမေရိကန်ကနေ တိုက်ရိုက် မှာထားတာပါ။ အဲဒါကြောင့် စင်ကာပူရုံးကနေ အလုပ်လုပ်တာ သေချာတဲ့ လေဆာ အသစ်စက်စက် တစ်စုံကို အိန္ဒိယက စက်ရုံကို ပို့ထားပါတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် အလုပ်က လေဆာကို တစ်စစီ ဖြုတ်လဲရုံပါပဲ။ ပြင်လို့ မရရင် ဒါမှမဟုတ် ပြင်လို့ မတတ်ရင်တော့ တစ်စစီ ဖြုတ်လဲတဲ့ နည်းတစ်နည်းပဲ ရှိပါတယ်။ လေဆာရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီကတော့ လေဆာကတ်ဒ် ဒါမှမဟုတ် လေဆာခေါင်း (Laser Head) မှာ ပြသနာ ရှိနိုင်တယ်လို့ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရှိပါတယ်။ စောစောစီးစီး စက်ပြင်လို့ ပြီးသွားရင် သူတို့ကို တာ့ဂ်ျမဟာရ်ကို လိုက်ပို့ ခိုင်းဖို့ပါ။ အဲဒီ နေရာကနေ သိပ်မဝေးဘူး လို့ ပြောပါတယ်။ စက်ရုံထဲကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ အိန္ဒိယ အင်ဂျင်နီယာ ၅ ယောက်က စာအုပ်နဲ့ ဘောပင်ကလေးတွေ ကိုယ်စီ ကိုင်ပြီး စောင့်နေပါတယ်။ ဒီနေ့ Training မဟုတ်သေးဘူး။ စက်က အရင် ပြင်ရဦးမှာ လို့ ပြောတော့ မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော် စက်ဘယ်လို ပြင်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို သူတို့ ရီပို့ ရေးရမယ် လို့ ပြောပါတယ်။ ကွိုင်တော့ စားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီ အချိန်ကနေ စပြီး ကျွန်တော် လုပ်သမျှ ကို နောက်ကနေ စာအုပ်နဲ့ လိုက်မှတ်ပါတော့တယ်။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စက်ပြင်ရတာ ဒုက္ခ မရောက်ပေမယ့် နောက်က အင်ဂျင်နီယာ ၅ ယောက်က ဘာပဲလုပ်လုပ် စာအုပ်ကိုယ်စီနဲ့ လိုက်ရေးနေတော့ အလိုလို နေရင်း ခေါင်းပူလာပါတယ်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ခေါင်းကုတ်တာတွေ စုတ်သပ်တာတွေ မှတ်တမ်းထဲ ထည့်မရေး ကြပေလို့။

စပါပြီ။ ကျွန်တော် ကွန်ပြူတာကို စပြီး အဖုံးဖွင့်ပါတယ်။ လေဆာကတ်ဒ်ကို ဖြုတ်ပြီး ပါလာတဲ့ ကတ်ဒ် အသစ်နဲ့ လဲပါတယ်။ စက်ကို စမ်းပါတယ်။ မကောင်းသေးပါဘူး။

ကွန်ပြူတာနဲ့ လေဆာကို ဆက်ထားတဲ့ ဖိုင်ဘာ ဓာတ်ကြိုး (Fibreoptics Cable) ကို ဖြုတ်လဲ ပါတယ်။ စက်ကို စမ်းပါတယ်။ မကောင်းသေးပါဘူး။

ထင်သလောက်တော့ မလွယ်ဘူးဟ လို့ တွေးမိပါတယ်။ နောက်ဆုံး မလုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရပါပြီ။ လေဆာခေါင်းကို ဖြုတ်လဲရတာပါ။ ကျွန်တော်လဲဖို့အတွက် လေဆာခေါင်း အသစ်တစ်လုံး အသင့် ရှိပါတယ်။ ဖြုတ်ရ တပ်ရတာ လွယ်ပေမယ့် ပြန်ချိန်ရတာ နည်းနည်း လက်ဝင်ပါတယ်။ ပုံနှိပ်မယ့် ပစ္စည်းရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမြင့် အတိုင်း Focus ပြန်ချိန်ရတာပါ။ ၅ စင်တီမီတာ အတွင်း ဝင်အောင် ချိန်ရပါတယ်။ အယ်လ်ကီးနဲ့ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ပေါ့။ လေဆာခေါင်း လဲပြီးသွားတော့ ဒီတစ်ခါတော့ ရလောက်ပြီ ဆိုပြီး စက်ကို စမ်းကြည့်ပါတယ်။ အလုပ်မလုပ် ပါဘူး။

မြွေတော့ ကိုက်ပြီ ဆိုပြီး တွေးလိုက် မိပါတယ်။ လဲစရာကလည်း ကုန်ပါပြီ။ စက်က မကောင်းသေးပါဘူး။ အဲဒီတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်း စင်ကာပူက လေဆာရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီး ခေါင်းစားရပါတယ်။ သူတို့က တစ်ခြား ကွန်ပြူတာ တစ်လုံးနဲ့ စမ်းကြည့်ပါ ဆိုပြီး အကြံပေးပါတယ်။ ကွိုင်တော့ တက်နေပါပြီ။ စင်ကာပူက ပို့လိုက်တဲ့ အပိုပစ္စည်းထဲမှာ ကွန်ပြူတာ မပါပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကွန်ပြူတာက နေရာတကာ ရှိတာ ဆိုတော့ စက်ရုံက အင်ဂျင်နီယာတွေကိုပဲ ကွန်ပြူတာ တစ်လုံး ရှာခိုင်းရပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်အတွက် ကွန်ပြူတာ တစ်လုံး ယူလာပေးပါတယ်။ ကြည့်ရတာ သိပ်မသားနားပေမယ့် သုံးလို့တော့ ရပါသေးတယ်။ ကွန်ပြူတာကို အဖုံးဖွင့်ပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေပါတယ်။

အဲဒီမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို သွားပြီး သတိထား မိပါတယ်။ Dongle လို့ ခေါ်ကြတဲ့ Hardware-lock ပါ။ လေဆာကုမ္ပဏီက သူတို့ရဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကို ခိုးပြီး ကူးလို့မရအောင် Dongle တစ်ခု ထည့်ပေးထားပါတယ်။ အဲဒီ Dongle ကို ကွန်ပြူတာမှာ တပ်ထားမှ ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကို သုံးလို့ရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သုံးလို့မရပါဘူး။ အခု လက်ရှိ စက်မှာ တပ်ထားတဲ့ Dongle က မော်လ်ဒယ်လ်အသစ် USB Port မှာ တပ်ထားတာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ပါလာတဲ့ Dongle ကတော့ Parallel Port လို့ ခေါ်တဲ့ ဟိုးအရင်က ပရင်တာတွေ တပ်တဲ့ နေရာမှာ တပ်ရတဲ့ မော်လ်ဒယ် အဟောင်းပါ။ ဒါလေးတော့ လဲကြည့်ဦးမှပဲ ဆိုပြီး USB Port က Dongle ကို ဖြုတ်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ပါလာတဲ့ Dongle ကလေးကို တပ်ကြည့်ပါတယ်။ စက်ကို စမ်းကြည့်တော့ ဘားကုတ်ဒ်က ထွက်လာပါပြီ။ ဟုတ်မှ ဟုတ်ရဲ့လားလို့ မျက်လုံး ပွတ်ကြည့်မိပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်စမ်းတော့လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။

သေချာအောင် ပြန်စမ်းရပါဦးမယ်။ လေဆာဟက်ကို အဟောင်း ပြန်တပ် လိုက်ပါတယ်။ ဘားကုတ်ဒ်က ထွက်နေတုန်းပါပဲ။ ဖိုင်ဘာကြိုးကို အဟောင်းနဲ့ ပြန်လဲပြီး တပ်ပါတယ်။ ဘားကုတ်ဒ်က မပျောက်သေးပါဘူး။ ကွန်ပြူတာထဲက ကတ်ဒ်ကို အဟောင်းနဲ့ ပြန်လဲပြီး တပ်ပါတယ်။ ဘားကုတ်ဒ်က ထွက်နေတုန်းပါပဲ။ ပိုပြီး သေချာအောင် Dongle ကို အဟောင်း ပြန်ထည့်ကြည့်ပါတယ်။ ထွက်လာတာက ဘားကုဒ်မဟုတ်ဘဲ အစက်တစ်စက်ပါ။ သေချာသွားပါပြီ။ Dongle က ဒုက္ခပေးတယ် ဆိုတာ။ ဒီနေ့ ကံမကောင်းပါလား ဆိုပြီး တွတ်ပီလိုသာ ပြောလိုက်ချင် ပါတော့တယ်။ Dongle လို ၅ မိနစ်အတွင်း လဲလို့ ပြီးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းကို အရင်ဆုံး လဲမကြည့်မိတော့ တစ်နေကုန် တခြား ပစ္စည်းတွေ ဖြုတ်လိုက် တပ်လိုက်နဲ့ အချိန်ကုန် သွားပါတယ်။ အားလုံးပြီးတော့ ညနေ ၄ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ ဒီနေ့တော့ တာ့ဂ်ျမဟာရ် သွားမယ့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပါပြီ။

အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ညနေခင်း အပြင်မထွက်တော့ဘဲ ဟိုတယ်က စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ ဒန်ပေါက် စားလိုက်ပါတယ်။ ဒန်ပေါက်ကတော့ ရှယ်ပါပဲ။ မြေအိုးကလေးနဲ့ ဒန်ပေါက်ထမင်းကို အပြည့်ထည့်ထားပြီး အထဲမှာ ကြက်သားတုံးကို မြှုပ်ထားပါတယ်။ အရသာကလည်း အတော် ရှိပါတယ်။ စားသောက်ပြီးတော့ ဟိုတယ်မှာ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွေ့လို့ သွားကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီဆိုင်မှာ ကျွန်တော့်အကြိုက် စာရေးဆရာ Paulo Coelho ရဲ့ စာအုပ်တွေကို စီးရီးလိုက် တွေ့ရပါတယ်။ အိန္ဒိယမှာ ပုံနှိပ်တာဆိုတော့ ဈေးက စင်ကာပူမှာထက် တဝက်မက သက်သာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး စာအုပ်ဖြစ်တဲ့ Alchemist ကို မဖတ်ရသေးတာနဲ့ အဲဒီကနေ ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီညနေမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ စက်ရောင်းထားတဲ့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီရဲ့ စင်ကာပူ ရုံးခွဲက ဂျပန်တစ်ယောက်နဲ့ စလုံး တရုတ် တစ်ယောက် ဟိုတယ်ကို ရောက်လာပါတယ်။

အမှတ်တရ အိန္ဒိယခရီး (၁)

ဟိုတစ်လောက သတင်းထဲမှာ အိန္ဒိယက အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်မှုတွေ မြင်တော့ စဉ်းစားမိပါတယ်။ ငါ အိန္ဒိယရောက်နေတုန်းကသာ အဲဒီလို ဖြစ်ရင် စင်ကာပူတောင် ပြန်ရောက်ပါ့မလား မသိဘူးပေါ့။ အမှန်တကယ် ကတော့ အတွေးခေါင်တာပါ။ ကျွန်တော်တည်းခဲ့တဲ့ ဟာယန (Haryana) က မိုင်တိုင်အမှတ် ၃၂ ဆိုတဲ့ ဟိုတယ်ကိုတော့ ဘယ်အကြမ်းဖက်သမားကမှ လာတိုက်မယ် မထင်ပါဘူး။ ဟိုတယ်က ချောင်ကျလို့ပါ။ ဖြစ်ချင်းဖြစ်ရင် ဓားပြတော့ အတိုက်ခံရ နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက ဟာယနက ဂျပန် စက်ရုံတစ်ရုံမှာ စက်သွားပြင်ရတာပါ။ ဂျပန်များ အလွန် ခက်ပါတယ်။ စက်နှစ်ခု ယှဉ်ကြည့်ရင် ဂျပန်စက်က ဘယ်လောက် စုတ်ပြတ်တဲ့စက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ ဂျပန်စက်ပဲ သုံးပါတယ်။ မိတ်အင်ဂျပန် ဆိုတိုင်း ကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျပန်လည်း တစ်ချို့ နေရာတွေမှာ နည်းနည်းတော့ ချာပါတယ်။ အဲဒီစက်ကတော့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီတွေက မလုပ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဆီက ဝယ်တာပါ။ ဒါတောင်မှ တိုက်ရိုက် ဝယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျပန်ကုမ္ပဏီတစ်ခု ကနေ တဆင့် ဝယ်တာဆိုတတော့ စက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီတံဆိပ် မကပ်ဘဲ ဂျပန်တံဆိပ် ကပ်ပေးရပါတယ်။ မိတ်အင် စင်ကာပူ ဂျပန်ကုမ္ပဏီ က ထုတ်လုပ်သည် ပေါ့။ အမှန်တကယ်ကတော့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီက လုပ်တာ မဟုတ်မှန်း စက်ရုံက အင်ဂျင်နီယာတွေ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးတော့ စက်က ဂျပန်နာမည် ဖြစ်ရင်ပြီးရော ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး နဲ့ပဲ ဝယ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တံဆိပ်ကပ်ပေးရတဲ့ ဂျပန်ကုမ္ပဏီကတော့ လူတိုင်းကြားဖူးနေတဲ့ ကုမ္ပဏီ ဖြစ်တာမို့ နာမည်တော့ ထုတ်မပြောတော့ပါဘူး။

ဟာယနက နယူးဒေလီနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိတာမို့ နယူးဒေလီကို လေယာဉ်ပျံနဲ့ သွားရပါတယ်။ နယူးဒေလီ လေဆိပ်ကတော့ သားသားနားနား မဟုတ်ပါဘူး။ ရောက်ရောက်ချင်း မင်္ဂလာဒုံ လေဆိပ်က အခု ပြည်တွင်း ဆိုက်ရောက်ထွက်ခွာ လုပ်ထားတဲ့ အရင်တုန်းက လေဆိပ် တာမင်နယ် အဟောင်းထဲ ရောက်သွားသလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။ အဲဒီလောက်ပဲ သားနားပါတယ်။ လူဝင်မှု ကြီးကြပ်ရေး ဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးတော့ အကောက်ခွန်ကို ဖြတ်တဲ့အခါမှာတော့ အစောင့်က ကျွန်တော့်ကို ရစ်ဖို့ကြံပါတယ်။ လက်ထဲက မြန်မာနိုင်ငံကူး လက်မှတ်ကလေးကို တွေ့သွားလို့ပါ။ ပိုက်ဆံ လိုချင် လို့လားတော့ မသိပါ။ ကံကောင်းချင်တော့ သူကျွန်တော့်လက်ထဲက ပတ်စ်ပို့ကို တောင်းနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ကို ခဏဆိုပြီး လာခေါ်သွားပါတယ်။ ဘာရမလဲ။ ကျွန်တော်လည်း ရတဲ့အခွင့်အရေး လက်လွတ်မခံပဲ တစ်ချိုးတည်း လစ်တော့တာပါပဲ။

အပြင်မှာ နောက်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့် နာမည်နဲ့ လာကြိုနေပါတယ်။ အဲဒီမှာလည်း မြန်မာနိုင်ငံ ပြန် သူဌေး လုပ်ရသလို ခံစားရပါတယ်။ လာကြိုတဲ့သူက အိတ်တွေဘာတွေ ဆွဲပေးလို့ပါ။ ဒါမျိုးတွေ မကြုံရတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ စင်ကာပူလို နိုင်ငံမျိုးမှာ ကုမ္ပဏီက အမှုဆောင် အရာရှိချုပ် တောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကားမောင်းပြီး ရုံးတက်ရတာ။ ရုံးရောက်ရင်လည်း ဘယ်သူမှ အိတ်လာဆွဲပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ လာကြိုတဲ့သူက သူ့ရဲ့ ကားသေးသေးကလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဟာယနက ဟိုတယ်ကို လိုက်ပို့ပေးပါတယ်။ မြို့ထဲ ကားဖြတ်မောင်းရတာလည်း မြန်မာနိုင်ငံ ပြန်ရောက် သွားသလို ပါပဲ။ ကုန်ကားကြီးတွေနဲ့ ရှုပ်ရှက်ခတ်နေတဲ့ လမ်းတွေကို မတွေ့ရတာ ကြာတော့ အထူးအဆန်းလို ဖြစ်နေပါတယ်။

ဟိုတယ် အပေါက်ဝမှာ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် တွေ့လိုက်တာနဲ့ မအိပ်ခင် သွားဝါးလိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး ဟိုတယ် အခန်းထဲမှာ အိတ်ချပြီးတာနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်ထွက်လာ ပါတယ်။ စားသောက်ဆိုင်က တစ်ညလုံး ဖွင့်တာပါ။ အစားအသောက် စာရင်းကို ကြည့်တော့ အကုန်လုံးတော့ အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိန္ဒိယနာမည်ကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားတာ ဆိုတော့ နည်းနည်း ခေါင်းစားသွားပါတယ်။ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း Bhel Puri ဆိုတာကို တွေ့တာနဲ့ အတော်ပဲ ဆိုပြီး မှာထည့်လိုက် ပါတယ်။ အာလူးပူရီလို ထင်လို့ပါ။ ရောက်လာတော့မှ Bhel Puri ဆိုတာ လက်ဖက်မပါတဲ့ အကြော်စုံသုတ် ဖြစ်နေမှန်းသိရပါတယ်။



Bhel Puri မြင်ဖူးအောင် ဓာတ်ပုံကို (http://www.ifood.tv/files/Bhel%20Puri.jpg) က ယူပြီး တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ မထူးပါဘူး ဆိုပြီး အဲဒီ ပူရီပဲ စားပြီး အခန်းကို ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ဆီးကြိုနေတာက တော့ ဖုန်နံ့ပါ။ အခန်းထဲမှာ ဖုန်မရှိပေမယ့် ဖုန်နံ့ကတော့ ရနေပါတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်တော့လည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ ရေချိုးခန်း ထဲမှာလည်း ဖုန်နံ့သင်းသင်း ကလေး ရနေပါတယ်။

ကောင်းတာ တစ်ခုကတော့ အခန်းထဲမှာ ဝိုင်ယာလက်စ် အင်တာနက် ရှိနေတာပါ။ ခရီးဆောင် ကွန်ပြူတာကို ပလပ်ပေါက်နဲ့ ဆက်ပြီး မီးခလုပ်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွန်ပြူတာကလေး ကြယ်တွေ လတွေ မြင်သွားပါတယ်။ ရုတ်တရက် ဓာတ်အား ဆောင့်ထည့် လိုက်သလို ဖြစ်သွားလို့ပါ။ ကွန်ပြူတာ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပုံမှန် မဟုတ်တဲ့ အရောင်တွေ ဖြာလက်နေပါတယ်။ ငါ့ကွန်ပြူတာတော့ ဂန့်သွားပြီဟ လို့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။ ကွန်ပြူတာကို ပိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ထွက် လာပါတယ်။ ကံကောင်းလို့ပါ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ စက်ရုံမှာ ဆော့ဖ်ဝဲလ် ပြင်စရာရှိရင် ပြင်မရဘဲ ငုတ်တုတ် ထိုင်နေရုံပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ကွန်ပြူတာကို ခဏတဖြုတ် သုံးပြီးတော့ ဖုန်နံ့တသင်းသင်း နဲ့ အဲယားကွန်း ဖွင့်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့ပါတယ်။