ဘလော့ခ်ထဲမှာ ခပ်တည်တည်နဲ့ လူပျိုသိုးကြီးများ သိဖို့ ကောင်မလေးတို့ အကြောင်း တွေ ကြောင်စီကွေး လမ်းညွန် တွေ ရေးနေလို့ အကြောင်းမသိတဲ့ သူများကတော့ သိပ်စွံတယ် ထင်ချင် ထင်ပါမယ်။ အကြောင်းသိတွေကတော့ ဆဲကြပါတယ်။ ( သူတို့ကို နှိပ်ကွပ် ထားတာကိုး။ :D ) ဒါပေမယ့် နိုးပိန် နိုးဂိန် ဆိုသလိုမျိုး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း လိမ့်နေအောင် ခံထားရတာတွေ ရှိဖူး ပါတယ်။ မွေးကတည်းက ရှက်ကြောနဲ့ ချက်ကြော မှားဖြတ်ထားတဲ့ သူမို့ ဒီတစ်ခါတော့ အရှက်မရှိစွာနဲ့ပဲ ကိုယ်ခံထားရတဲ့ အကြောင်း ပြန်ပြောပြပါဦးမယ်။
မေတ္တာဆိုတာ အလျားအနံ မရှိပေမယ့် အသွားအပြန် ရှိပါတယ် ဆိုတဲ့စကားကို ဘယ်ဂေါ်မစွံ ပညာရှိက ပြောခဲ့ သလဲတော့ မသိပါဘူး။ ရုပ်ရှင်တွေ ဝတ္ထုတွေထဲမှာသာ မင်းသားက မင်းသမီးကို အသည်းအသန် လိုက်ရင် နောက်ဆုံးတော့ ကြည်သွားကြ လေသတည်း ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အပြင်မှာတော့ ကောင်မလေးက ကိုယ့်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ဂျွမ်းထိုးပြီးတော့ လိုက်လိုက်၊ ဒိုင်ဗင်ပစ်ပြီးတော့ပဲ လိုက်လိုက် ဟိုက ကိုယ့်ဘက်ကို တံတွေးတောင် လှည့်မထွေးဘူး ဆိုတာမျိုးတွေ ဖြစ်တတ် ပါတယ်။
ရာဇဝင်မှာ စာတင်ထားတဲ့ အသက် အငယ်ဆုံး မိန်းမပိုးသူကတော့ ရှင်မဟာ ရဌသာရ ပါ။ ကိုနဗန က သူ့ဘလော့ခ်ပို့စ် တစ်ခုထဲမှာ (၅)တန်းနဲ့ ကောင်မလေးကို ရည်းစားစာပေးတယ် လို့ ရေးတာ ဖတ်ရတော့ ကိုယ့်ထက် လက်စောင်း ထက်တဲ့ သူနဲ့ တွေ့နေပြီလို့ တွေးပြီး ရယ်မိပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ သိပ်မကွာလှ ပါဘူး။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပွားဖူးတာ (၆)တန်းက စပါတယ်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အချစ်ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်တာလား ရှေ့က နည်းပေးလမ်းပြတွေက သိပ်ကောင်းလွန်း နေသလားတော့ မသိပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ချစ်နေတယ်လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်က ငယ်နေမှန်း သိလို့ ရည်းစားစကား ပြောဖို့တော့ တွန့်နေပါတယ်။ ဖုန်းထဲမှာသာ ပွားရဲတာပါ။ အပြင်မှာတော့ တစ်ခန်းတည်း အတူတက်ပေမယ့် စကားတောင် မပြော ဖြစ်ပါဘူး။ အတန်းထဲမှာ ၂ ယောက်တွဲပြီး အဆင့် ၁ တွေ ဘာတွေ ရလိုက်သေးတော့ ဖူးစာပါတယ် ဆိုပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိတ်ကျေနပ် နေပါတယ်။
ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အထင်ကြီးတတ်တဲ့ ယောက်ျားလေးများ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ကောင်မလေး မှန်သမျှ ကိုယ့်ပြန်ကြိုက်မယ်လို့ တွေးကြပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း ပါပဲ။ ကောင်မလေးဘက် ကလည်း ကိုယ့်ကို ကြိုက် နေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ နောက်တော့ ဖုန်းဆက် ပွားတဲ့ အဆင့် လွန်သွားပါတယ်။ ၇ တန်းနှစ် ရောက်တော့ ကျူရှင် အပြန် လမ်းမှာ သွားစောင့်ပါတယ်။ ကျောင်းကဆင်းရင် လိုက်သွားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ကျူရှင်နဲ့ သူ့အိမ်နဲ့ကြားက လမ်းက လူအတော်ရှုပ်တာမို့ တော်ရုံတန်ရုံ သတ္တိနဲ့ စကား လိုက်ပြောရဲဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က သတ္တိ အလွန်ကောင်းတော့ အဲဒီ လမ်းမပေါ်မှာတော့ ရည်းစားစကား လိုက်မပြောရဲ ပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ လျှောက်ပြန်သံပေး၊ ခြေအေးဝမ်းယောင်၊ လှည့်ကြည့်ပြုံးပြန်၊ ထရံခွာသံစူး ဇာတ်လမ်းက စပါတယ်။ ၇ တန်းစာမေးပွဲပြီးတဲ့နေ့ ကောင်မလေးကို ရည်းစားစာ ပေးဖြစ် ပါတယ်။
အခုမှ ပြန်စဉ်းစားတော့မှပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အတော်ချာတဲ့ကောင်ဆိုတာ သိလာပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကောင်မလေးကို ရည်းစားစာ ပေးတာ လက်ထဲ ထည့်မပေးဘဲ စာအုပ်ငှားပြီး စာအုပ်ကြားထဲ ညှပ်ပေးပါတယ်။ ကိုယ်ကတောင် ကောင်မလေးကို ရည်းစားစာ ပေါ်တင် မပေးရဲရင် ကောင်မလေးက ရပါတယ်လို့ ဘယ်ပြောပါလိမ့် မလဲ။ သူက ကိုယ့်ကို သေလောက်အောင် ကြိုက်နေတယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ သူ့ကို မေးတော့ မသိဘူး ဘာစာလဲလို့ ပြန်မေး ပါတယ်။ အမှန်တကယ် အဲဒီအချိန် ရည်းစားစကား ပြောရမယ့် အချိန်ကောင်းပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်က အိညောင်ကွညောင် လုပ်နေတာနဲ့ပဲ ဇာတ်လမ်းက အီလည်လည်နဲ့ မျောသွားပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရည်းစားစာ ကိစ္စ မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားပါတယ်။
ဒါပေမယ့် လျှောက်ပြန်သံပေး ဇာတ်လမ်းကတော့ မပြီးသေးပါဘူး။ အဲဒီအချိန် ကျွန်တော်က ကျောင်းပြောင်း သွားတာမို့ သူနဲ့ ကျွန်တော် ကျောင်းချင်း မတူတော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူ့အိမ်နား သွားပတ်ပါတယ်။ ကျူရှင် ဆင်းချိန် သွားကြောင် ပါတယ်။ အကယ်ဒမီရှော့တ်နဲ့ သူလာမယ့်လမ်းမှာ မိုးရေထဲ ထီးမဆောင်းဘဲ ငုတ်တုတ်ထိုင် စောင့်ပြဖူး ပါတယ်။ မိုးရေထဲ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတာ မြင်တော့ တစ်ချက်တော့ ငဲ့ကြည့်သွားပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုယ့်ကို သနားသွားပြီ ထင်တာပါ။ အမှန်တကယ်တော့ ဖျားပြီးသေရင် နည်းတောင် နည်းသေးတယ်လို့ တွေးသွားတာ နေမှာပါ။ တကယ်လည်း ကံကောင်းလို့ မဖျားတာပါ။
ကောင်မလေးကလည်း အတော် မေတ္တာရှိပုံ ရပါတယ်။ ကျွန်တော် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သွားစောင့်ရင် တခြားလမ်းက ပတ်ပြန် ပါတယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း စကားအမြန် ဖြတ်ပြီး ချပစ်ပါတယ်။ တခါတလေ နောက်မဆက်နဲ့ တွေ ဘာတွေ ကစ်တတ် ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘက်ကတော့ မလျှော့သေးပါဘူး။ ငယ်သေးလို့ အိမ်က ဆူမှာစိုးလို့ မကြိုက်တာ နေမှာ ဘာညာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျော့လျော့ပေါ့ပေါ့ တွေးထားပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ ရက်ကို လစား၊ လကို နှစ်စားပြီး ၃ နှစ်ကျော် ၄ နှစ်ထဲ ရောက်လာပါတယ်။ ရည်းစားစကားသာ မပြောဖြစ် တာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ကျွန်တော် အဲဒီကောင်မလေးကို လိုက်နေတာ အားလုံး သိကြပါတယ်။ ၁၀ တန်း အောင်စာရင်း ထွက်ပြီးတော့မှ ရည်းစားစကား ပြောဖြစ်ပါတယ်။ ရည်းစား စကားပြောဖြစ်တဲ့ပုံကလည်း ရယ်စရာပါ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် ကွဲနေပါတယ်။ (ကွဲနေတယ်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ တစ်ခုခုပေါ့။) အဲဒီ အချိန် ကြောက်တဲ့ လန့်တဲ့စိတ် နည်းနည်းမှ မရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ကောင်မလေးကို ဖုန်းခေါ်ပြီး ရည်းစားစကား ပြောလိုက် ပါတယ်။ သူကလည်း အတော် ပြတ်သား ပါတယ်။။ ရည်းစားစကား ပြောလိုက်တာနဲ့ ဖုန်းချ သွားပါတယ်။ ဒါလည်း မလျှော့သေးပါဘူး။ နောက်တစ်ပတ် နှစ်ပတ် လောက်နေတော့ နောက်တစ်ခေါက် ဖုန်းဆက်ပြီး ရည်းစားစကား ထပ်ပြော ပါတယ်။
ရည်းစားစကား ပြောပြီးတော့ အဖြေတောင်းဖို့ တာဝန် ရှိလာပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကောင်မလေး ကို သွားစောင့်ပြီး အဖြေတောင်းဖို့ ကြံပါတယ်။ အဲဒီအချိန် ကောင်မလေး မြို့ထဲက ကေအမ်ဒီမှာ သင်တန်း တက်နေတယ်လို့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က သတင်းပေးပြီး သူဘယ်အချိန် သင်တန်းက ပြန်လာတတ်တယ် ဆိုတာကိုပါ ပြောပြ သွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ သင်တန်းဆင်းမယ့် အချိန်ကို မှန်းပြီး သွားစောင့်ပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ၃၄ လမ်း ကေအမ်ဒီထိပ်မှာ မတ်တပ်ရပ် စောင့်တာ တစ်နာရီကျော် နှစ်နာရီကျော် ကြာပါတယ်။ ကောင်မလေးကိုတော့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ပါဘူး။ ညနေ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြန်ပြောတော့ ကေအမ်ဒီ ဆိုတာ ၃၄လမ်းတင် ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆိပ်ကမ်းသာလမ်းမှာလည်း ရှိတယ်ဟလို့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က ပြောပြီး ဆဲပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ စုံစမ်းရင်း သူ ဆိပ်ကမ်းသာလမ်းက ကေအမ်ဒီမှာ တက်တယ် ဆိုတာ သေချာသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဆိပ်ကမ်းသာလမ်း ကေအမ်ဒီကို ရောက်သွားပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သင်တန်းပါ အပ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတော့ ကြောင်ချင်လို့သာ ကွန်ပျူတာ သင်တန်းတက်တာပါ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်ချိန်ကျရင် ပရိုဂရမ်မာ ဖြစ်လာမယ်လို့ လုံးဝ မတွေးမိတာ အမှန်ပါပဲ။ သင်တန်း သွားတက်ရင်းနဲ့ပဲ ကောင်မလေးနဲ့ ပြန်တွေ့ ပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ လူလစ်တဲ့ အချိန် အဖြေတောင်းဖို့ ကျားချောင်း ချောင်းနေရပါတယ်။ အခွင့်က တော်တော်နဲ့ မကြုံ ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ကောင်မလေး မွေးနေ့ ရောက်တော့ မွေးနေ့ကတ်ဒ်ပေးမယ် ဆိုပြီး သူတို့ သင်တန်း ရှိတဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားပါတယ်။ ကံကြမ္မာက အဲဒီနေ့ကတော့ ကိုယ့်ဘက်မှာ ရှိပါတယ်။ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး စာဖတ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို လှမ်းတွေ့လိုက် ပါတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ အခန်းထဲ ဝင်သွားပါတယ်။
ရုပ်ရှင်ထဲကလို ဆိုရင်တော့ "ကိုယ့်ကို အဖြေ မပေးသေးဘူးလား။" မေးရင် ကောင်မလေးက "ဟင့်အင်း။ စဉ်းစားဦးမယ်။" လို့ ပြောမယ်။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ရှက်သလိုနဲ့ ဘာမှ မပြောဘဲ နေမယ်။ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ အပြင်မှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ "ကိုယ် ရည်းစားစကား ပြောထားတာ ဘယ်လို သဘောရသလဲ။" မေးတော့ "ယူ့ကို ကိုယ် စိတ်မဝင်စားဘူး။" လို့ အပြတ်ပြောပါတယ်။ "မစဉ်းစားတော့ ဘူးလား။" မေးတော့လည်း စဉ်းစာလည်း မထူးဘူး ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြောပါတယ်။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက သူ့မွေးနေ့ဆိုပြီး ကတ်ဒ်သွားပေးတာ အဲဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့ မဟုတ်လို့ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြန်လာ ရပါတယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ယောက်ျားများ အချစ်ရေး ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် နွားသိုးလို ဇွဲကောင်းတယ် ဆိုလားဘာလား ကြားဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မလျှော့ပါဘူး။ နောက်နေ့တွေလည်း သင်တန်းက အပြန် ကြုံရင် ကြုံသလို လိုက်ပါတယ်။ သူကလည်း အရှောင်အတိမ်း အတော် ကောင်းပါတယ်။ အပြေးလည်း သန်ပါတယ်။ တခါတလေ မျက်စိရှေ့တင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိအောင် ကိုယ်ရောင် ဖျောက်တတ် ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အချိန်တွေ ကုန်လို့ နိုင်ငံခြား ရောက်လာပါတယ်။
နိုင်ငံခြားရောက်တော့လည်း စိတ်က မလျှော့သေး ပါဘူး။ စာရေးပါတယ်။ ဖုန်းဆက်ပါတယ်။ စာတစ်စောင်မှ ပြန်မလာသလို ဖုန်းဆက်တိုင်းလည်း တစ်ခါမှ မတွေ့ပါဘူး။ ဘယ်တွေ့ပါ မလဲ။ သူအိမ်ပြောင်းသွားတာ ကိုယ်က သိမှမသိတာ။ ဒီလိုနဲ့ နိုင်ငံခြားမှာ တစ်နှစ်လောက်နေပြီးတော့ ရန်ကုန် ခဏပြန်ဖြစ်ပါတယ်။ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်တော့ သူ့ကို သွားပြီး ပတ်ပါသေးတယ်။ သူတို့ တက်တဲ့ တက္ကသိုလ်မှာ သွားစောင့်ပါတယ်။ ကံဆိုးချင်တော့ အဲဒီကျောင်းမှာ အတန်းတူ သူငယ်ချင်း ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံးက တခြားကျောင်း တစ်ကျောင်းကို ရောက်နေကြ ပါတယ်။ သူများကျောင်းထဲ တစ်ယောက်တည်း သွားစောင့်ရတာ အတော်ကို ငေါင်ကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။
ကျောင်းမှာ စောင့်နေရင်း သူ့ကို မတွေ့ပေမယ့် ငယ်ငယ်က တစ်ကျောင်းတည်း အတူ တက်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်း ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ သွားဆုံပါတယ်။ သူကလည်း ကိုယ့်ကို တွေ့တာနဲ့ ဘာလာလုပ်တယ် ဆိုတာ ချက်ချင်း တန်းပြီး သိပါတယ်။ အဲဒီ ကောင်မလေး ကျေးဇူးနဲ့ သူတို့ ဘယ်အတန်းမှာ တက်နေတယ် ဆိုတာတော့ သိလိုက် ရပါတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့ အတန်းရှေ့ ရောက်သွားပါတယ်။ တခြားကျောင်းတွေတော့ ဘယ်လိုနေသလဲ မသိပါ။ သူတို့ ကျောင်းမှာတော့ အတန်းရှေ့ ရစ်သီရစ်သီ လုပ်နေတာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှိပါတယ်။ ခဏနေတော့ အတန်းထဲက ကောင်မလေး ၃ ယောက် ထွက်လာပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး သူ့ကို လာစောင့်နေတာလား ဆိုပြီး မေးကြပါတယ်။ ကြည့်ရတာတော့ အတန်းထဲက ကျွန်တော့် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်း ကောင်မလေး သတင်းပေးလိုက်တဲ့ ပုံပါပဲ။ ကျွန်တော်က ဟုတ်တယ် ဆိုတော့ အဲဒါဆို အတန်းထဲ လိုက်ခဲ့လေ ဆိုပြီး ခေါ်သွားပါတယ်။
အဲဒီကျောင်းက လူစိမ်းဝင်ရင် အတော်သိသာတဲ့ ကျောင်းပါ။ ကျွန်တော် အတန်းထဲ ဝင်လာတော့ ကောင်မလေးလည်း မနေနိုင်တော့ပဲ ကင်န်တင်း သွားရအောင် ဆိုပြီး အတန်းထဲက ထွက်လာပါတယ်။ အတန်းထဲမှာဆို ပိုဆိုးတယ် မဟုတ်လား။ ဒီလိုနဲ့ သူမနဲ့ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်သား ကျောင်းကင်န်တင်းကို ရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ထဲကလို ဆိုရင်တော့ ဒန်တန့်ဒန်ပေါ့။ ကျောင်းကင်န်တင်းမှာ နောက်တစ်ခေါက် ရည်းစားစကား ထပ်ပြောပြီး အဖြေ တောင်းတော့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ် အငြင်း ခံရပါတယ်။ ဘယ်လို လှည့်ပတ်ပြောပြော မရပါဘူး။ အဖြေက နိုးပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဇာတ်လမ်းက အဆုံးသတ် သွားပါတယ်။
ရှေးခေတ်ကလူတွေ သုံးနှစ် သုံးမိုး မိန်းမပိုးတာ လောက်တော့ ပျင်းတောင် ပျင်းသေးတယ် ပြောရမှာပါ။ ကျွန်တော် အဲဒီ ကောင်မလေးကို လိုက်ခဲ့တာ သုံး နှစ် သုံးမိုးရဲ့ ၃ ခါပြန် ကိုးနှစ်ကျော် ကြာပါတယ်။ မရတာက မရတာပါပဲ။ ဇွဲကောင်းတယ် ဆိုတာ တခြားနေရာမှာပဲ အသုံးဝင်တဲ့ပုံ ရှိပါတယ်။ အချစ်ရေးမှာတော့ ဇွဲကောင်းတယ် ဆိုတာ ကလည်း သုံးစားလို့ ရဟန် မတူပါဘူး။ ပို့စ်ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ဆက်ပြောရရင် မေတ္တာဆိုတာ အလျားအနံ မရှိသလို အသွားအပြန် ဆိုတာလည်း ရှိချင်မှ ရှိတတ် ပါတယ်လို့ ပြောရပါမယ်။
Showing posts with label အချစ်. Show all posts
Showing posts with label အချစ်. Show all posts
Friday, November 26, 2010
Sunday, October 17, 2010
စကားလုံးတွေ သိပ်မလိုဘူး
သူလက်ပတ်နာရီ ကို စိတ်မရှည်သလို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်ဆို ဒီအချိန် သူမလာဖို့ ကောင်းပြီ။ ဘာလို့များ မလာသေးတာလဲလို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူခေါင်းပြန်မော့လိုက်သည့် အချိန်မှာပဲ မဝေ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ဖက်ကို လျှောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မဝေက သူ့ကို လှမ်းတွေ့သွားပြီး ပြုံးပြသည်။ သူ မဝေကို ပြန်၍ ပြုံးပြလိုက်မိသည်။
"ကိုကျော်။ ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ။" မဝေက သူ့ကို လှမ်းမေးသည်။
"ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားလို့ လာတွေ့ပြီး ပြန်လာတာပါ။"
စိတ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် မဝေကို လာစောင့်နေတာပါဟု ပြောလိုက်ချင်သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက် ပြောဖို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မရဲ။ မဝေကို သူကြိုက်နေသည်မှာ မှန်သော်လည်း အခုထက်ထိ သူ အရိပ်အယောင်တောင် မပြဖူးသေး။ အဲဒါကြောင့် ကြိုပြီး စဉ်းစားထားသည့် အတိုင်းပင် လိမ်လိုက်မိသည်။
"မဝေ အခုမှ အလုပ်ပြီးတာလား။" သူက သိပြီးသား မေးခွန်းကို စကားလုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ပုံမှန်ပါပဲ။ အလုပ်က ဒီအချိန်ပြီးတာ။" မဝေက သူ့ကို ပြန်ဖြေသည်။ နောက်တော့ ဆက်ပြောသည်။
"အိမ်ပြန်မှာ မဟုတ်လား။ အတူတူ ပြန်ရအောင်လေ။"
မဝေကတော့ သူ့အကြောင်းကို ဘာမှမသိဘဲ ရိုးရိုးသားသား မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်လိုပင် ပြန်ပြောသည်။ မဝေအိမ်က သူ့ အိမ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ၅ မိနစ်လောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရသည်။ မိတ်ဆွေ အချင်းချင်း ပြန်ပြီး ပိုးရပမ်းရတာ အတော် ကသိကအောက် နိုင်ပါလားလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိသည်။
မကြာခင် ဘတ်စ်ကားလာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ထပ်ဘတ်စ်ကား အပေါ်ထပ်မှာ လူက ရှင်းနေသည်။ မဝေက ပြတင်းပေါက်နှင့် ကပ်လျှက်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူက မဝေဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် သာမန်ထက် မက ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြောစရာ စကားလုံးက မရှားပါး လှပါ။
သူကသာ မရိုးသားသော စိတ်ရှိနေ၍ မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ မဝေကတော့ ဘာမှ မထူးဆန်း သလိုပင်။ မဝေကို သူကြိုက်နေတဲ့ အကြောင်း ဘယ်ကနေစပြီး ဘယ်လို အရိပ်အယောင် ပြရမှန်း မသိအောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ မဝေ မျက်နှာကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေမိသည်။ မဝေကတော့ ဘာကိုမှ မသိသလိုပင် တရစပ် စကားတွေ ပြောနေသည်။ ခဏနေတော့ မဝေက မျက်လုံးပင့်ကြည့်တော့ သူမကို ငေးစိုက်ကြည့်နေသော သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲ သွားသည်။ သူမ သိသွားပြီလားဟု သူတွေးလိုက်မိသော်လည်း သူမကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ပုံမှန် အတိုင်း ရှိနေသည်။
ရှေ့ခုံလက်တန်းကို ဆုပ်ထားသော မဝေ လက်ဖဝါးကို ဘေးတိုက် ကြည့်မိတော့ အမှတ်မထင် သူ တစ်ခုခုကို လှမ်းတွေ့ လိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ မဝေက အဲဒါကို လှမ်းတွေ့သွားသည်။
"ကိုကျော်။ ဘာပြုံးတာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မဝေ လက္ခဏာကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းတွေ့လိုက်လို့ပါ။"
"ဘာတွေ့လို့လဲ။ ကိုကျော်က လက္ခဏာ ကြည့်တတ်လို့လား။"
"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ အိမ်ထောင်ရေး နှလုံးသားရေး လောက်တော့ ကြည့်တတ်ပါတယ်။"
မဝေက သူမလက်ဖဝါးကို သူမ ပြန်ဖြန့်ကြည့်သည်။
"ဘာ ထူးခြားနေလို့လဲဟင်။"
သူက အမှတ်မထင် မဝေ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မဝေက မသိမသာ မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးသည်။ လက္ခဏာ ကြည့်မယ် ဆိုတော့ သူမလည်း မပြောသာ။ အဋ္ဌာရသ (၁၈) ရပ်ထဲမှာ လက္ခဏာ ပညာ ပါတာ ဒါကြောင့်လား မသိဘူးဟု သူတွေးလိုက် မိသည်။
"မဝေ။ မကြာခင် အိမ်ထောင် ကျကိန်း ရှိတယ်။"
"ဟုတ်ပါ့မလား။ ကျွန်မမှာ ရည်းစားတောင်မှ မရှိတဲ့ဟာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"
ကျွန်တော် ရှိတယ်လေဟု ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း သူ့ပါးစပ်ကို ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာကြည့်။ ဒါက နှလုံးလမ်းကြောင်း ဟဒယလေခ လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ ဟဒယ လေခနဲ့ လက်သန်း အောက်အဆစ် ကြားမှာ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်း ရှိတယ်။ အဲဒီ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်းက ဟဒယ လေခနဲ့ နီးရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင် ကျတတ်တယ်။ လက်သန်းနဲ့ နှလုံးလမ်းကြောင်းကြား တဝက်တိတိ လောက်ဆိုရင် ၂၅နှစ် ဝန်းကျင်မှာ အိမ်ထောင်ကျ တတ်တယ်။ အခု မဝေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်းက တဝက်အောက် နည်းနည်းလျော့ တယ်လေ။ အဲဒီတော့ မကြာခင် အိမ်ထောင်ကျတော့မယ်လို့ ပြောလို့ ရတာပေါ့။"
"ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူးလေ။"
သူက ပြောပြီး မဝေ လက်ကို မလွှတ်သေးဘဲ ဆက်ကိုင်ထားသည်။ ခဏနေမှ မဝေက အသာပြန်ရုန်းပြီး ထွက်သွားသည်။ နောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ခုန ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဆက်လက်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။ မဝေများ ရင်ခုန်သွားသလားဟု သူတွေးမိသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူရင်ခုန်သွားတာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
------------------------------------------------------------------------------------------------------
အဲဒီနေ့ ပြီးတော့ သူနဲ့ မဝေ တော်တော်နှင့် ပြန်မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ သူလည်း ကျောင်းတစ်ဖက် အလုပ်တစ်ဖက်နှင့်မို့ မဝေကို နေ့တိုင်း အလုပ်က အပြန် သွားကြိုရန် မတတ်သာ။ ကျောင်းမှာလည်း အတန်း မတူကြတော့ မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ တစ်ပတ်လောက် ကြာပြီးမှ မဝေနှင့် အမှတ်မထင် ပြန်ဆုံဖြစ်သည်။ အဲဒီနေ့က သူ Lab ထဲမှာ ကွန်ပျူတာ သုံးနေစဉ် မဝေကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ မဝေကလည်း ကွန်ပြူတာ တစ်လုံးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူ့ကိုတွေ့တော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးပြပြီး လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ မဝေ သူမစာနှင့်သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်မို့ သူ မနှောင့်ယှက်ချင်ပါ။ သူ့နေရာမှ တချက်တချက် မသိမသာ လှမ်းခိုးကြည့်နေသည်မှ လွဲ၍ သွားစကား မပြောဖြစ်။
သူက ကွန်ပျူတာရှေ့ ပြန်လာပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ဂျပန်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အွန်လိုင်းတက်လာတာ တွေ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ သူငယ်ချင်းတွေ မတွေ့တာကြာတော့ ပြောစရာစကားကလည်း များလှသည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စကားထဲ မျောနေသလဲ ဆိုတော့ သူ့အနောက်မှာ မဝေ လာရပ်သည်ကိုပင် မသိလိုက်။ မဝေက သူ့ကို လှမ်းပြောသည်။
"Lab ပိတ်တော့မယ်။ မပြန်သေးဘူးလား။"
အဲဒီတော့မှ သူပြန်ပြီး သတိဝင်သွားသည်။
"အော်။ မဝေ ပြန်တော့ မလို့လား။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်း နေလို့။ အခု ခဏနေရင်ပြန်မှာ။"
"ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။"
မဝေက ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ ရသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ပါ။ အဲဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းကို ကမန်းကတန်း စကားဖြတ်ပြီး ထထွက်ခဲ့သည်။ သူ Lab ထဲက ထွက်လာတော့ မဝေကို လှမ်းမမြင်ရတော့။ ဘတ်စ်ကားဂိတ် ရောက်သွားပြီ ထင်သည်။ ကားမလာခင် အမြန်ပြေးမှ ဖြစ်မည် ဆိုပြီး သူ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကို တက်သုတ်ရိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတဝက် အရောက်မှာပင် သူတို့ အိမ်ဘက် သွားသော ဘတ်စ်ကား ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မဝေတော့ ဒီကားနဲ့ ပါသွားလောက်ပြီဟု တွေးရင်း သူ လမ်းလျှောက်နေသော အချိန်ကို လျှော့လိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာ မောသွားသည်။
ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ မဝေ ထိုင်နေတာ မြင်၍ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူ မဝေကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"မဝေ ခုနကားနဲ့ ပါသွားပြီ မှတ်နေတာ။"
"ကျွန်မ ပြန်တော့မလို့ပဲ။ ကိုကျော်လည်း ပြန်မယ်ဆိုတာ သိလို့ စောင့်နေတာ။"
သူ့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘယ်မိန်းကလေးမှ သူ့ကို အခုလို ဂရုတစိုက် ရှိတာမျိုး မတွေ့ဖူးပါ။ သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကောင်မလေးများကတော့ လမ်းမှာ စကားပြောရင် ထီးနဲ့ရိုက်မယ် ကြိမ်းတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ သူ့ကိုတွေ့ရင် တချိုးတည်း သုတ်ခြေတင် ပြေးတတ်သော ကောင်မလေး အဲဒီလို ကောင်မလေးမျိုးတွေပဲ ဖြစ်သည်။ မဝေနှင့်ကတော့ အစကတည်းက ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိနေတာကြောင့်လည်း ပါမည်။
"ကိုကျော်။ ကျောင်းက တခြားသူတွေလို စာလည်း သိပ်ကျက်တာ မတွေ့ဘူးနော်။" မဝေက သူ့ကိုမေးသည်။
"အော်။ ကျက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က စိတ်ပါမှ ထလုပ်တတ်တာမျိုးမို့ပါ။" သူ့စိတ်ထဲ နည်းနည်း မလုံမလဲ ခံစားရသည်။
"စပ်စုတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ ကိုကျော် ဆယ်တန်းတုန်းက ဂုဏ်ထူး ဘယ်နှစ်ဘာသာ ပါသလဲ။"
"အော်။ ဒါလား။ ကျွန်တော်လည်း သူလိုငါလိုပါပဲ။ ၄ ဘာသာတော့ ပါတာပေါ့။"
"ဟုတ်လား။ အမှတ်ပေါင်းက ဘယ်လောက်ရသလဲ။"
"၄၀၀ ကျော်ပေါ့။"
မဝေ မျက်နှာက နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ သူ့ကို အဲဒီလောက် ထင်ထားပုံမရ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ရယ်ချင်သွားသည်။
"ဘာလဲ။ ကျွန်တော့်ပုံက အဲဒီလောက် အဖြစ်ရှိတဲ့ပုံ မပေါက်လို့လား။"
သူက မဝေကို စတော့ မဝေက အားနာသွားဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက်တော့ အံ့ဩသွားတာပေါ့။ ကိုကျော့်ပုံစံက တခြားစာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပုံစံမှ မတူတာ။ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် ဟေးလားဝါးလားနဲ့။ "
"ဒါကတော့ ကျွန်တော့် နဂို အကျင့်ပါ မဝေရယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုကောင်တွေ အများကြီးပါ။"
သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို ထပ်မေးသည်။
"အဲဒါဆို ဆေးတက္ကသိုလ် မှီတာပေါ့။ ဆေးကျောင်းက ဖွင့်နေပြီလေ။ ဘာလို့ မတက်တာလဲ။"
"ကျွန်တော်လား။ ဆရာဝန်လုပ်ဖို့ ဝါသနာ မပါဘူး။ ကျွန်တော့် အိမ်ကလည်း ရွေးချင်တာရွေးပါ ဆိုပြီး ခွင့်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ ဆေးကျောင်းတောင် မလျှောက်ဖြစ်ဘူး။"
မဝေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆရာဝန် အရမ်း ဖြစ်ချင်တာ။ ဒါပေမယ့် ဆေးတက္ကသိုလ် အမှတ်မမီဘူး။ အမှတ် နည်းနည်းနဲ့ ကပ်ပြုတ်သွားတယ်။"
မဝေကို ကြည့်ပြီး သူသနားသွားမိသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘတ်စ်ကား လာတော့ သူတို့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ခဲ့သည်။ အဲဒီနေ့က သူမဝေကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြသည်။
-------------------------------------------------------------------------------------------------
နောက်ပိုင်းတော့ သူမဝေ ဆီကို အမြဲ မကြာခဏ ဆိုသလို အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။ မဝေကလည်း သူ့ကို လက်ခံစကား ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ရင်းနှီးမှု အတိုင်းအတာက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။ ရှေ့ဆက်တိုးဖို့တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။ ဒီလိုနဲ့ သူလည်း မဝေ၏ ရင်ဖွင့်တာတွေကို နားထောင်ပေးသည့်သူ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ညဘက် ဖုန်းပြောရင်း မိုးလင်းသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တော့ မဝေက သူ့ကို ဖုန်းဆက်လာသည်။
"ကိုကျော်။ ကျွန်မ ကိုကျော့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့။"
"ပြောလေ မဝေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ပြောရမှာ အားတော့နားတယ်။ ကိုကျော်နဲ့ ကျွန်မ ပုံမှန် အတိုင်းပဲ နေကြရင် ကောင်းမယ်။ အခု ကျွန်မတို့ ပုံစံက အများအမြင်မှာ သိပ်ပြီး ကြည့်လို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အော်။ ဘာဖြစ်သေးလဲ မဝေရယ်။ ဘယ်သူ့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။"
ရိုးရိုးသားသား ခင်တာပါ ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို သူမသုံးရဲပါ။ သူ့ဘက်က မရိုးသားဘူး မဟုတ်လား။
"အဲဒီလိုလဲ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုတာက ရှိသေးတယ်။ သူများတွေ အပြောခံရရင် မကောင်းဘူးပေါ့။"
"အဲဒီတော့။"
"ကိုကျော် ကျွန်မဆီကို ခဏခဏ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့။"
"မဝေ မကြိုက်ရင် ကျွန်တော် မဆက်တော့ပါဘူး။"
"အင်း။ ဆောရီးပဲ။"
ဖုန်းပြန်ချပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းမော သွားသည်။ နောက်တော့ သူပြန်စဉ်းစားသည်။ မဝေက သူမ မကြိုက်လို့ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လို့ ပြောတာမဟုတ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်ဆိုတော့ သူ့ဘက်မှာ မဝေက ရှိနေသေးသည့်ပုံ ရှိသည်။
နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်တော့ မဝေဆီကို ဖုန်းမဆက်ဖြစ်။ ဒါပေမယ့် နောက်တော့ သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖုန်းပြန်ဆက်သည်။ မဝေကလည်း အရင်ပြောခဲ့တာ သူမ မဟုတ်သလိုပင် သူ့ကို ပြန်၍ လက်ခံ စကားပြောသည်။သူတို့ အခြေအနေက ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ သူ အပြင်က ပြန်အလာ မဝေဆီ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။
"မဝေ။ ဘယ်ရောက်နေလဲ။"
"ကျွန်မလား။ တိုက်အောက်မှာ။ စာကျက်နေတယ် ။ ကိုကျော်ရော အခု ဘယ်မှာလဲ။"
"ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတာ။ မဝေ တိုက်အောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဝင်လာခဲ့မယ်လေ။"
မဝေက ဘာမှ ပြန်မပြော။ အဲဒီတော့ သဘောတူတယ်ပေါ့။ သူမဝေတို့ တိုက်အောက် ရောက်သွားတော့ မဝေက စားပွဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။ သူက မဝေ ဘေးခပ်စောင်းစောင်းက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူနှင့် မဝေ ထုံးစံအတိုင်း ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောဖြစ်ကြပြန်သည်။ ပြောနေရင်းနှင့် မဝေက သူ့ကို မေးသည်။
"ကျွန်မတို့ ကျောင်းပြီးတော့မယ်နော်။ ကျောင်းပြီးရင် ကိုကျော် ဘာလုပ်မှာလဲ။ တက္ကသိုလ် ဆက်တက် ဖြစ်ဦးမှာလား။"
"ကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ် လုပ်မယ်။ ပြီးရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုပြီး အမေရိကား ဖြစ်ဖြစ် ဩစတေးလျ ဖြစ်ဖြစ် ဆက်ထွက်ပြီးမှ ကျောင်းဆက် တက်မယ် စဉ်းစားထားတယ်။"
"ဟိုမှာ အမျိုးတွေ ရှိလား။"
"အမျိုးတွေ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ဒီနိုင်ငံမှာ ဘွဲ့ယူဖို့ အစကတည်းက အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဒီကိုလာတယ် ဆိုတာ အခိုက်အတန့် သဘောမျိုးပဲ။"
"ဟိုနိုင်ငံတွေက မဝေးလွန်းဘူးလား။"
"ဪ မဝေရယ်။ နိုင်ငံခြား ရောက်ပြီးမှတော့ ဝေးတယ် နီးတယ် ထည့်စဉ်းစား မနေတော့ပါဘူး။ မဝေကရော။"
"ကျွန်မကတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်မှာပါ။" မဝေက ပြောရင်း ငိုင်သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာက တစုံတခုကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည့် သဏ္ဌန် ပေါ်လွင်လာသည်။ သူဘာဆက် ပြောရမလဲ မသိတော့။ သူ တခြားကို ထွက်သွားတော့မယ် ဆိုလို့ ဝမ်းနည်းတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းတစ်ခုကြောင့်ပဲ ဝမ်းနည်းတာလား။ သူမဝေခွဲတတ်။
မဝေက သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ဆန့်ထားသည်။ သူက မဝေရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မဝေက မရုန်း။ သူလည်း ဘာဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့။ မဝေ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မဝေကတော့ သူ့ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ စားပွဲကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ခဏနေတော့ မဝေက သူမလက်ကို ပြန်၍ ရုတ်လိုက်သည်။ သူဘာလုပ်ရမလဲ။ မစဉ်းစားတတ်တော့။
"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ် မဝေ။" သူ မဝေကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ဘက်ကို ပြန်လျှောက်လာရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ လေးလေးပင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူဘာကို စိုးရိမ်နေသလဲမသိ။ အိမ်ပေါ် ပြန်ရောက်တော့ အဝတ် မလဲဖြစ်သေးဘဲ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း စီးကရက် တစ်လိပ်ပြီး တစ်လိပ် မီးညှိပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဖွာရှိုက်နေမိသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားသည် မသိတော့။
အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဟင်းန်ဖုန်းက မြည်လာသည်။ သူဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်တော့ ဖုန်းက ပြန်ကျသွားသည်။ နံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မဝေရဲ့ နံပါတ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
"မဝေ။"
ဟိုဘက်က ပြန်ထူးသံ မကြားရ။ ရှိုက်သံလို ငိုသံလို ကြားရသည်။
"မဝေ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အခုလာခဲ့မယ်။"
"မလာနဲ့။ မလာနဲ့။ ရတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။"
"မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်။ မဝေ ခုန နေရာမှာပဲလား။"
"မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု လမ်းမဘေးက ခုံတန်းမှာ။ ရတယ်။ မလာနဲ့ ။ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ခုန ရုတ်တရက်မို့ ကိုကျော့် ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်မိတာ။"
"မရဘူး။ ကျွန်တော် အခု လာခဲ့မယ်။ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်။"
သူ ဖုန်းကို ပိတ်ပြီး အိမ်ထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မဝေ ထိုင်နေသည်ဟု ပြောသော နေရာကို သူလျှောက်လာခဲ့သည်။
မဝေကို အဝေးကပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။ ခုံတန်းမှာ ကျုံ့ကျုံ့ကလေး ထိုင်နေသည်။ ခုံတန်းနောက်မှီပေါ် လက်တင်ရင်း လမ်းမဘက်ကို ငေးနေသည်။ သူက မဝေဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်စို့နေသည်။ ငိုထားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
သူက မဝေကို ဘာစကားမှ မပြောမိ။ မဝေ လက်ဖဝါးကို အသာ ဖွဖွလေး ကိုင်လိုက်သည်။ မဝေက သူ့လက်ဖဝါးကို ပြန်ပြီး ညှစ်သည်။ သူက မဝေ မျက်နှာကို အနီးကပ် ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း ပြုံးနေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း စကားပြောဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက် ဘာစကားလုံးမှ မလိုတော့။ အချစ်ဆိုတာ စကားနဲ့ ဖွင့်ပြောမှ ရတဲ့အရာမျိုးမှ မဟုတ်တာပဲ။ မဝံ့မရဲနှင့် မဝေကို သူလှမ်းဖက်လိုက်တော့ မဝေက သူ့ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလာသည်။ မဝေ နားနားကို ကပ်ပြီး သူပြောလိုက်မိသည်။
" ကျွန်တော် မဝေကို အရမ်းချစ်တယ်။"
မဝေက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးသည်။
"သွားပါ။ လာပြောမနေနဲ့။ ရှင်က တစ်ချိန်ကျ တခြားနိုင်ငံ ထွက်သွားမယ့်သူ။"
"အော်။ မဝေ ဒါကြောင့် ဝမ်းနည်း သွားတာကိုး။"
"အံမယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူပြောသလဲ။"
"မဝေ။ ခုန ငိုနေတယ်လေ။"
"ရှင့်ကြောင့်များ ငိုရမတဲ့လား။ သူ့ကိုယ်သူ အတော် အထင်ကြီးတယ်။"
"ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့ မဝေရယ်။ ကျွန်တော် သွားဖြစ်ရင် မဝေကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမှာပေါ့။"
"ဘယ်သူက ရှင့်နောက်လိုက်မယ် ပြောသေးလို့လဲ။ သူ့ရည်းစား ကျနေတာပဲ။ တကတည်းမှပဲ။"
"မဝေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ အခု ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလေ။"
"ရှင့်ကို အဖြေဖြင့် မပေးရသေးပဲနဲ့။"
"ပြောဖို့ လိုသေးလို့လား မဝေရယ်။"
"လိုတာပေါ့။ ပါးစပ်နဲ့ ပြောမှ တရားဝင်တာ။"
"အဲဒါဆိုလည်း ပါးစပ်နဲ့ မပြောတော့ဘူး။ လက်တွေ့ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်နော်။"
သူ မဝေရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်မြှောက်ပြီး လက်ဖမိုးကလေးကို ဖွဖွကလေး တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ မဝေကို လှမ်းကြည့်တော့ သူမ မျက်နှာက မျက်ရည်စတွေကြားမှာ ပြုံးနေသည်။
( ကိုဆိုဆီ ရဲ့ အချစ်ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်ပြီး သဘောကျလို့ ဒီတစ်ခါတော့ အချစ်ဝတ္ထု တင်လိုက်ပါတယ်။ ဘလော့ခ်က Tag မှန်သမျှ မှာလည်း အချစ် ဆိုတဲ့ တဂ်က နှိပ်တဲ့သူ အများဆုံး မဟုတ်လား။ )
"ကိုကျော်။ ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ။" မဝေက သူ့ကို လှမ်းမေးသည်။
"ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားလို့ လာတွေ့ပြီး ပြန်လာတာပါ။"
စိတ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော် မဝေကို လာစောင့်နေတာပါဟု ပြောလိုက်ချင်သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက် ပြောဖို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မရဲ။ မဝေကို သူကြိုက်နေသည်မှာ မှန်သော်လည်း အခုထက်ထိ သူ အရိပ်အယောင်တောင် မပြဖူးသေး။ အဲဒါကြောင့် ကြိုပြီး စဉ်းစားထားသည့် အတိုင်းပင် လိမ်လိုက်မိသည်။
"မဝေ အခုမှ အလုပ်ပြီးတာလား။" သူက သိပြီးသား မေးခွန်းကို စကားလုပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ ပုံမှန်ပါပဲ။ အလုပ်က ဒီအချိန်ပြီးတာ။" မဝေက သူ့ကို ပြန်ဖြေသည်။ နောက်တော့ ဆက်ပြောသည်။
"အိမ်ပြန်မှာ မဟုတ်လား။ အတူတူ ပြန်ရအောင်လေ။"
မဝေကတော့ သူ့အကြောင်းကို ဘာမှမသိဘဲ ရိုးရိုးသားသား မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်လိုပင် ပြန်ပြောသည်။ မဝေအိမ်က သူ့ အိမ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ ၅ မိနစ်လောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရသည်။ မိတ်ဆွေ အချင်းချင်း ပြန်ပြီး ပိုးရပမ်းရတာ အတော် ကသိကအောက် နိုင်ပါလားလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်မိသည်။
မကြာခင် ဘတ်စ်ကားလာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ထပ်ဘတ်စ်ကား အပေါ်ထပ်မှာ လူက ရှင်းနေသည်။ မဝေက ပြတင်းပေါက်နှင့် ကပ်လျှက်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး သူက မဝေဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် သာမန်ထက် မက ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြောစရာ စကားလုံးက မရှားပါး လှပါ။
သူကသာ မရိုးသားသော စိတ်ရှိနေ၍ မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ မဝေကတော့ ဘာမှ မထူးဆန်း သလိုပင်။ မဝေကို သူကြိုက်နေတဲ့ အကြောင်း ဘယ်ကနေစပြီး ဘယ်လို အရိပ်အယောင် ပြရမှန်း မသိအောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ မဝေ မျက်နှာကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေမိသည်။ မဝေကတော့ ဘာကိုမှ မသိသလိုပင် တရစပ် စကားတွေ ပြောနေသည်။ ခဏနေတော့ မဝေက မျက်လုံးပင့်ကြည့်တော့ သူမကို ငေးစိုက်ကြည့်နေသော သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲ သွားသည်။ သူမ သိသွားပြီလားဟု သူတွေးလိုက်မိသော်လည်း သူမကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ပုံမှန် အတိုင်း ရှိနေသည်။
ရှေ့ခုံလက်တန်းကို ဆုပ်ထားသော မဝေ လက်ဖဝါးကို ဘေးတိုက် ကြည့်မိတော့ အမှတ်မထင် သူ တစ်ခုခုကို လှမ်းတွေ့ လိုက်သည်။ သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ မဝေက အဲဒါကို လှမ်းတွေ့သွားသည်။
"ကိုကျော်။ ဘာပြုံးတာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မဝေ လက္ခဏာကို အမှတ်တမဲ့ လှမ်းတွေ့လိုက်လို့ပါ။"
"ဘာတွေ့လို့လဲ။ ကိုကျော်က လက္ခဏာ ကြည့်တတ်လို့လား။"
"နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ အိမ်ထောင်ရေး နှလုံးသားရေး လောက်တော့ ကြည့်တတ်ပါတယ်။"
မဝေက သူမလက်ဖဝါးကို သူမ ပြန်ဖြန့်ကြည့်သည်။
"ဘာ ထူးခြားနေလို့လဲဟင်။"
သူက အမှတ်မထင် မဝေ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မဝေက မသိမသာ မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးသည်။ လက္ခဏာ ကြည့်မယ် ဆိုတော့ သူမလည်း မပြောသာ။ အဋ္ဌာရသ (၁၈) ရပ်ထဲမှာ လက္ခဏာ ပညာ ပါတာ ဒါကြောင့်လား မသိဘူးဟု သူတွေးလိုက် မိသည်။
"မဝေ။ မကြာခင် အိမ်ထောင် ကျကိန်း ရှိတယ်။"
"ဟုတ်ပါ့မလား။ ကျွန်မမှာ ရည်းစားတောင်မှ မရှိတဲ့ဟာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"
ကျွန်တော် ရှိတယ်လေဟု ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း သူ့ပါးစပ်ကို ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာကြည့်။ ဒါက နှလုံးလမ်းကြောင်း ဟဒယလေခ လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ ဟဒယ လေခနဲ့ လက်သန်း အောက်အဆစ် ကြားမှာ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်း ရှိတယ်။ အဲဒီ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်းက ဟဒယ လေခနဲ့ နီးရင် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင် ကျတတ်တယ်။ လက်သန်းနဲ့ နှလုံးလမ်းကြောင်းကြား တဝက်တိတိ လောက်ဆိုရင် ၂၅နှစ် ဝန်းကျင်မှာ အိမ်ထောင်ကျ တတ်တယ်။ အခု မဝေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး လမ်းကြောင်းက တဝက်အောက် နည်းနည်းလျော့ တယ်လေ။ အဲဒီတော့ မကြာခင် အိမ်ထောင်ကျတော့မယ်လို့ ပြောလို့ ရတာပေါ့။"
"ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူးလေ။"
သူက ပြောပြီး မဝေ လက်ကို မလွှတ်သေးဘဲ ဆက်ကိုင်ထားသည်။ ခဏနေမှ မဝေက အသာပြန်ရုန်းပြီး ထွက်သွားသည်။ နောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ခုန ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဆက်လက်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။ မဝေများ ရင်ခုန်သွားသလားဟု သူတွေးမိသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူရင်ခုန်သွားတာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
------------------------------------------------------------------------------------------------------
အဲဒီနေ့ ပြီးတော့ သူနဲ့ မဝေ တော်တော်နှင့် ပြန်မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ သူလည်း ကျောင်းတစ်ဖက် အလုပ်တစ်ဖက်နှင့်မို့ မဝေကို နေ့တိုင်း အလုပ်က အပြန် သွားကြိုရန် မတတ်သာ။ ကျောင်းမှာလည်း အတန်း မတူကြတော့ မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။ တစ်ပတ်လောက် ကြာပြီးမှ မဝေနှင့် အမှတ်မထင် ပြန်ဆုံဖြစ်သည်။ အဲဒီနေ့က သူ Lab ထဲမှာ ကွန်ပျူတာ သုံးနေစဉ် မဝေကို လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။ မဝေကလည်း ကွန်ပြူတာ တစ်လုံးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူ့ကိုတွေ့တော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးပြပြီး လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ မဝေ သူမစာနှင့်သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည်မို့ သူ မနှောင့်ယှက်ချင်ပါ။ သူ့နေရာမှ တချက်တချက် မသိမသာ လှမ်းခိုးကြည့်နေသည်မှ လွဲ၍ သွားစကား မပြောဖြစ်။
သူက ကွန်ပျူတာရှေ့ ပြန်လာပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ဂျပန်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အွန်လိုင်းတက်လာတာ တွေ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ သူငယ်ချင်းတွေ မတွေ့တာကြာတော့ ပြောစရာစကားကလည်း များလှသည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စကားထဲ မျောနေသလဲ ဆိုတော့ သူ့အနောက်မှာ မဝေ လာရပ်သည်ကိုပင် မသိလိုက်။ မဝေက သူ့ကို လှမ်းပြောသည်။
"Lab ပိတ်တော့မယ်။ မပြန်သေးဘူးလား။"
အဲဒီတော့မှ သူပြန်ပြီး သတိဝင်သွားသည်။
"အော်။ မဝေ ပြန်တော့ မလို့လား။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားကောင်း နေလို့။ အခု ခဏနေရင်ပြန်မှာ။"
"ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။"
မဝေက ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ ရသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ပါ။ အဲဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းကို ကမန်းကတန်း စကားဖြတ်ပြီး ထထွက်ခဲ့သည်။ သူ Lab ထဲက ထွက်လာတော့ မဝေကို လှမ်းမမြင်ရတော့။ ဘတ်စ်ကားဂိတ် ရောက်သွားပြီ ထင်သည်။ ကားမလာခင် အမြန်ပြေးမှ ဖြစ်မည် ဆိုပြီး သူ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကို တက်သုတ်ရိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတဝက် အရောက်မှာပင် သူတို့ အိမ်ဘက် သွားသော ဘတ်စ်ကား ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မဝေတော့ ဒီကားနဲ့ ပါသွားလောက်ပြီဟု တွေးရင်း သူ လမ်းလျှောက်နေသော အချိန်ကို လျှော့လိုက်သည်။ ရင်ထဲမှာ မောသွားသည်။
ကားဂိတ်ကို ရောက်တော့ မဝေ ထိုင်နေတာ မြင်၍ အံ့ဩသွားမိသည်။ သူ မဝေကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"မဝေ ခုနကားနဲ့ ပါသွားပြီ မှတ်နေတာ။"
"ကျွန်မ ပြန်တော့မလို့ပဲ။ ကိုကျော်လည်း ပြန်မယ်ဆိုတာ သိလို့ စောင့်နေတာ။"
သူ့ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဘယ်မိန်းကလေးမှ သူ့ကို အခုလို ဂရုတစိုက် ရှိတာမျိုး မတွေ့ဖူးပါ။ သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကောင်မလေးများကတော့ လမ်းမှာ စကားပြောရင် ထီးနဲ့ရိုက်မယ် ကြိမ်းတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ သူ့ကိုတွေ့ရင် တချိုးတည်း သုတ်ခြေတင် ပြေးတတ်သော ကောင်မလေး အဲဒီလို ကောင်မလေးမျိုးတွေပဲ ဖြစ်သည်။ မဝေနှင့်ကတော့ အစကတည်းက ခင်မင်ရင်းစွဲ ရှိနေတာကြောင့်လည်း ပါမည်။
"ကိုကျော်။ ကျောင်းက တခြားသူတွေလို စာလည်း သိပ်ကျက်တာ မတွေ့ဘူးနော်။" မဝေက သူ့ကိုမေးသည်။
"အော်။ ကျက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က စိတ်ပါမှ ထလုပ်တတ်တာမျိုးမို့ပါ။" သူ့စိတ်ထဲ နည်းနည်း မလုံမလဲ ခံစားရသည်။
"စပ်စုတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ ကိုကျော် ဆယ်တန်းတုန်းက ဂုဏ်ထူး ဘယ်နှစ်ဘာသာ ပါသလဲ။"
"အော်။ ဒါလား။ ကျွန်တော်လည်း သူလိုငါလိုပါပဲ။ ၄ ဘာသာတော့ ပါတာပေါ့။"
"ဟုတ်လား။ အမှတ်ပေါင်းက ဘယ်လောက်ရသလဲ။"
"၄၀၀ ကျော်ပေါ့။"
မဝေ မျက်နှာက နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ သူ့ကို အဲဒီလောက် ထင်ထားပုံမရ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ရယ်ချင်သွားသည်။
"ဘာလဲ။ ကျွန်တော့်ပုံက အဲဒီလောက် အဖြစ်ရှိတဲ့ပုံ မပေါက်လို့လား။"
သူက မဝေကို စတော့ မဝေက အားနာသွားဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက်တော့ အံ့ဩသွားတာပေါ့။ ကိုကျော့်ပုံစံက တခြားစာတော်တဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပုံစံမှ မတူတာ။ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် ဟေးလားဝါးလားနဲ့။ "
"ဒါကတော့ ကျွန်တော့် နဂို အကျင့်ပါ မဝေရယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းထဲမှာလည်း ဒီလိုကောင်တွေ အများကြီးပါ။"
သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို ထပ်မေးသည်။
"အဲဒါဆို ဆေးတက္ကသိုလ် မှီတာပေါ့။ ဆေးကျောင်းက ဖွင့်နေပြီလေ။ ဘာလို့ မတက်တာလဲ။"
"ကျွန်တော်လား။ ဆရာဝန်လုပ်ဖို့ ဝါသနာ မပါဘူး။ ကျွန်တော့် အိမ်ကလည်း ရွေးချင်တာရွေးပါ ဆိုပြီး ခွင့်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ ဆေးကျောင်းတောင် မလျှောက်ဖြစ်ဘူး။"
မဝေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆရာဝန် အရမ်း ဖြစ်ချင်တာ။ ဒါပေမယ့် ဆေးတက္ကသိုလ် အမှတ်မမီဘူး။ အမှတ် နည်းနည်းနဲ့ ကပ်ပြုတ်သွားတယ်။"
မဝေကို ကြည့်ပြီး သူသနားသွားမိသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘတ်စ်ကား လာတော့ သူတို့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ခဲ့သည်။ အဲဒီနေ့က သူမဝေကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြသည်။
-------------------------------------------------------------------------------------------------
နောက်ပိုင်းတော့ သူမဝေ ဆီကို အမြဲ မကြာခဏ ဆိုသလို အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။ မဝေကလည်း သူ့ကို လက်ခံစကား ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ရင်းနှီးမှု အတိုင်းအတာက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။ ရှေ့ဆက်တိုးဖို့တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။ ဒီလိုနဲ့ သူလည်း မဝေ၏ ရင်ဖွင့်တာတွေကို နားထောင်ပေးသည့်သူ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ညဘက် ဖုန်းပြောရင်း မိုးလင်းသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တော့ မဝေက သူ့ကို ဖုန်းဆက်လာသည်။
"ကိုကျော်။ ကျွန်မ ကိုကျော့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့။"
"ပြောလေ မဝေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ပြောရမှာ အားတော့နားတယ်။ ကိုကျော်နဲ့ ကျွန်မ ပုံမှန် အတိုင်းပဲ နေကြရင် ကောင်းမယ်။ အခု ကျွန်မတို့ ပုံစံက အများအမြင်မှာ သိပ်ပြီး ကြည့်လို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အော်။ ဘာဖြစ်သေးလဲ မဝေရယ်။ ဘယ်သူ့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။"
ရိုးရိုးသားသား ခင်တာပါ ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို သူမသုံးရဲပါ။ သူ့ဘက်က မရိုးသားဘူး မဟုတ်လား။
"အဲဒီလိုလဲ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုတာက ရှိသေးတယ်။ သူများတွေ အပြောခံရရင် မကောင်းဘူးပေါ့။"
"အဲဒီတော့။"
"ကိုကျော် ကျွန်မဆီကို ခဏခဏ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့။"
"မဝေ မကြိုက်ရင် ကျွန်တော် မဆက်တော့ပါဘူး။"
"အင်း။ ဆောရီးပဲ။"
ဖုန်းပြန်ချပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းမော သွားသည်။ နောက်တော့ သူပြန်စဉ်းစားသည်။ မဝေက သူမ မကြိုက်လို့ ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့လို့ ပြောတာမဟုတ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်ဆိုတော့ သူ့ဘက်မှာ မဝေက ရှိနေသေးသည့်ပုံ ရှိသည်။
နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်တော့ မဝေဆီကို ဖုန်းမဆက်ဖြစ်။ ဒါပေမယ့် နောက်တော့ သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖုန်းပြန်ဆက်သည်။ မဝေကလည်း အရင်ပြောခဲ့တာ သူမ မဟုတ်သလိုပင် သူ့ကို ပြန်၍ လက်ခံ စကားပြောသည်။သူတို့ အခြေအနေက ပုံမှန် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့တော့ သူ အပြင်က ပြန်အလာ မဝေဆီ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။
"မဝေ။ ဘယ်ရောက်နေလဲ။"
"ကျွန်မလား။ တိုက်အောက်မှာ။ စာကျက်နေတယ် ။ ကိုကျော်ရော အခု ဘယ်မှာလဲ။"
"ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတာ။ မဝေ တိုက်အောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဝင်လာခဲ့မယ်လေ။"
မဝေက ဘာမှ ပြန်မပြော။ အဲဒီတော့ သဘောတူတယ်ပေါ့။ သူမဝေတို့ တိုက်အောက် ရောက်သွားတော့ မဝေက စားပွဲမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။ သူက မဝေ ဘေးခပ်စောင်းစောင်းက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူနှင့် မဝေ ထုံးစံအတိုင်း ရောက်တတ်ရာရာတွေ ပြောဖြစ်ကြပြန်သည်။ ပြောနေရင်းနှင့် မဝေက သူ့ကို မေးသည်။
"ကျွန်မတို့ ကျောင်းပြီးတော့မယ်နော်။ ကျောင်းပြီးရင် ကိုကျော် ဘာလုပ်မှာလဲ။ တက္ကသိုလ် ဆက်တက် ဖြစ်ဦးမှာလား။"
"ကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ် လုပ်မယ်။ ပြီးရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုပြီး အမေရိကား ဖြစ်ဖြစ် ဩစတေးလျ ဖြစ်ဖြစ် ဆက်ထွက်ပြီးမှ ကျောင်းဆက် တက်မယ် စဉ်းစားထားတယ်။"
"ဟိုမှာ အမျိုးတွေ ရှိလား။"
"အမျိုးတွေ ရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ဒီနိုင်ငံမှာ ဘွဲ့ယူဖို့ အစကတည်းက အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဒီကိုလာတယ် ဆိုတာ အခိုက်အတန့် သဘောမျိုးပဲ။"
"ဟိုနိုင်ငံတွေက မဝေးလွန်းဘူးလား။"
"ဪ မဝေရယ်။ နိုင်ငံခြား ရောက်ပြီးမှတော့ ဝေးတယ် နီးတယ် ထည့်စဉ်းစား မနေတော့ပါဘူး။ မဝေကရော။"
"ကျွန်မကတော့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖြစ်မှာပါ။" မဝေက ပြောရင်း ငိုင်သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာက တစုံတခုကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည့် သဏ္ဌန် ပေါ်လွင်လာသည်။ သူဘာဆက် ပြောရမလဲ မသိတော့။ သူ တခြားကို ထွက်သွားတော့မယ် ဆိုလို့ ဝမ်းနည်းတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းတစ်ခုကြောင့်ပဲ ဝမ်းနည်းတာလား။ သူမဝေခွဲတတ်။
မဝေက သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ဆန့်ထားသည်။ သူက မဝေရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မဝေက မရုန်း။ သူလည်း ဘာဆက်ပြောရမလဲ မသိတော့။ မဝေ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မဝေကတော့ သူ့ကို ပြန်မကြည့်ဘဲ စားပွဲကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ခဏနေတော့ မဝေက သူမလက်ကို ပြန်၍ ရုတ်လိုက်သည်။ သူဘာလုပ်ရမလဲ။ မစဉ်းစားတတ်တော့။
"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ် မဝေ။" သူ မဝေကို နှုတ်ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ဘက်ကို ပြန်လျှောက်လာရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ လေးလေးပင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူဘာကို စိုးရိမ်နေသလဲမသိ။ အိမ်ပေါ် ပြန်ရောက်တော့ အဝတ် မလဲဖြစ်သေးဘဲ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း စီးကရက် တစ်လိပ်ပြီး တစ်လိပ် မီးညှိပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဖွာရှိုက်နေမိသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားသည် မသိတော့။
အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဟင်းန်ဖုန်းက မြည်လာသည်။ သူဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်တော့ ဖုန်းက ပြန်ကျသွားသည်။ နံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မဝေရဲ့ နံပါတ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
"မဝေ။"
ဟိုဘက်က ပြန်ထူးသံ မကြားရ။ ရှိုက်သံလို ငိုသံလို ကြားရသည်။
"မဝေ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အခုလာခဲ့မယ်။"
"မလာနဲ့။ မလာနဲ့။ ရတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။"
"မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်။ မဝေ ခုန နေရာမှာပဲလား။"
"မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု လမ်းမဘေးက ခုံတန်းမှာ။ ရတယ်။ မလာနဲ့ ။ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ခုန ရုတ်တရက်မို့ ကိုကျော့် ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်မိတာ။"
"မရဘူး။ ကျွန်တော် အခု လာခဲ့မယ်။ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်။"
သူ ဖုန်းကို ပိတ်ပြီး အိမ်ထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ မဝေ ထိုင်နေသည်ဟု ပြောသော နေရာကို သူလျှောက်လာခဲ့သည်။
မဝေကို အဝေးကပင် လှမ်းမြင်နေရသည်။ ခုံတန်းမှာ ကျုံ့ကျုံ့ကလေး ထိုင်နေသည်။ ခုံတန်းနောက်မှီပေါ် လက်တင်ရင်း လမ်းမဘက်ကို ငေးနေသည်။ သူက မဝေဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ မျက်လုံးမှာ မျက်ရည်စို့နေသည်။ ငိုထားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
သူက မဝေကို ဘာစကားမှ မပြောမိ။ မဝေ လက်ဖဝါးကို အသာ ဖွဖွလေး ကိုင်လိုက်သည်။ မဝေက သူ့လက်ဖဝါးကို ပြန်ပြီး ညှစ်သည်။ သူက မဝေ မျက်နှာကို အနီးကပ် ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ မဝေက သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း ပြုံးနေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း စကားပြောဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက် ဘာစကားလုံးမှ မလိုတော့။ အချစ်ဆိုတာ စကားနဲ့ ဖွင့်ပြောမှ ရတဲ့အရာမျိုးမှ မဟုတ်တာပဲ။ မဝံ့မရဲနှင့် မဝေကို သူလှမ်းဖက်လိုက်တော့ မဝေက သူ့ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလာသည်။ မဝေ နားနားကို ကပ်ပြီး သူပြောလိုက်မိသည်။
" ကျွန်တော် မဝေကို အရမ်းချစ်တယ်။"
မဝေက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးသည်။
"သွားပါ။ လာပြောမနေနဲ့။ ရှင်က တစ်ချိန်ကျ တခြားနိုင်ငံ ထွက်သွားမယ့်သူ။"
"အော်။ မဝေ ဒါကြောင့် ဝမ်းနည်း သွားတာကိုး။"
"အံမယ်။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူပြောသလဲ။"
"မဝေ။ ခုန ငိုနေတယ်လေ။"
"ရှင့်ကြောင့်များ ငိုရမတဲ့လား။ သူ့ကိုယ်သူ အတော် အထင်ကြီးတယ်။"
"ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့ မဝေရယ်။ ကျွန်တော် သွားဖြစ်ရင် မဝေကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမှာပေါ့။"
"ဘယ်သူက ရှင့်နောက်လိုက်မယ် ပြောသေးလို့လဲ။ သူ့ရည်းစား ကျနေတာပဲ။ တကတည်းမှပဲ။"
"မဝေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ အခု ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလေ။"
"ရှင့်ကို အဖြေဖြင့် မပေးရသေးပဲနဲ့။"
"ပြောဖို့ လိုသေးလို့လား မဝေရယ်။"
"လိုတာပေါ့။ ပါးစပ်နဲ့ ပြောမှ တရားဝင်တာ။"
"အဲဒါဆိုလည်း ပါးစပ်နဲ့ မပြောတော့ဘူး။ လက်တွေ့ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်နော်။"
သူ မဝေရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်မြှောက်ပြီး လက်ဖမိုးကလေးကို ဖွဖွကလေး တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ မဝေကို လှမ်းကြည့်တော့ သူမ မျက်နှာက မျက်ရည်စတွေကြားမှာ ပြုံးနေသည်။
( ကိုဆိုဆီ ရဲ့ အချစ်ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်ပြီး သဘောကျလို့ ဒီတစ်ခါတော့ အချစ်ဝတ္ထု တင်လိုက်ပါတယ်။ ဘလော့ခ်က Tag မှန်သမျှ မှာလည်း အချစ် ဆိုတဲ့ တဂ်က နှိပ်တဲ့သူ အများဆုံး မဟုတ်လား။ )
Sunday, September 19, 2010
ဒဏ္ဍာရီလို ချိုမြိန်တဲ့ည
ရုံးမှာ ကွန်ပြူတာရှေ့ ထိုင်နေရင်း လူက ထိုင်ရမလို ထရမလို ဖြစ်နေပါတယ်။ လျို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို မျိုသိပ်ထားရတာ အတော်ကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ အပြစ်ရှိလို့ လျို့ဝှက်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပဲ အကြောင်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် လျို့ဝှက်ထားရတာ လူကို ပိုပြီး စိတ်ပင်ပန်း စေပါတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတာနဲ့ပဲ အလုပ်ထဲ စိတ်မပါတော့ဘဲ အင်တာနက် ပေါ်က gothere.sg ဆိုတဲ့ စင်ကာပူမြို့တွင်း ခရီးသွားလမ်းညွှန်ကို အထပ်ထပ် အခါခါ ကြည့်နေမိပါတော့တယ်။ အဲဒီ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်မှာ စင်ကာပူမြို့တွင်း တစ်နေရာက တစ်နေရာကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမယ် တက်ကစီနဲ့ သွားရင် ဘယ်လောက် ကြာမယ် ဆိုတာမျိုးကို ခန့်မှန်းခြေ တွက်လို့ ရတယ်လေ။ ကျွန်တော်ကတော့ ညနေ သွားရမယ့် ခရီးစဥ်တွေ အတွက် အချိန်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက် နေမိပါတယ်။
ညနေ ၆ နာရီ ထိုးတာနဲ့ ကွန်ပြူတာကို ပိတ်ပြီး နေရာကနေ အမြန် ထလာခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်နဲ့နီးနီးနားနား ရုံးကနေ ဝေးဝေးလံလံ ကပ်စတန်မာရုံးကို ပို့ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကို မေတ္တာပို့ နေမိပါတယ်။ ရုံးထဲက ထွက်ထွက်ချင်း လမ်းမပေါ်မှာ တက်ကစီ တစ်စင်းကို အသင့်ပဲ တွေ့လိုက် ရပါတယ်။ တက်ကစီ ပေါ်တက်ပြီး အိမ်ကို မောင်းဖို့ ကားသမားကို လမ်းညွှန်လိုက် ပါတယ်။ ရုံးက ထွက်ခါစ ကားနည်းနည်း ရှုပ်ပေမယ့် CTE လို့ ခေါ်တဲ့ Central Expressway ပေါ်ရောက်တော့ ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ ကားနည်းနည်း ရှင်းသွားပါတယ်။ လမ်းမှာ ကားမပိတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်း နေရပါတယ်။ ရုံးကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ တွက်ထားတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိ နီးပါးကျတာမို့ အတော်လေး သဘောကျသွား မိပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညကတည်းက အသင့်ထည့်ထားတဲ့ ခရီးဆောင် အိတ်ထဲကို ထည့်ဖို့ ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကျုံးပြီး ထည့်လိုက်ပါတယ်။ နာရီဝက် အတွင်းမှာ ရေချိုးပြီးလို့ သွားဖို့လာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ကို ဆွဲပြီး အမ်အာရ်တီကို ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ရထားပေါ်ရောက်တော့မှ ပြသနာက စတော့တာပဲ။ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲ ပစ္စည်းတွေ ထည့်ပြီး ကမန်းကတမ်း ပိတ်ခဲ့ပေမယ့် အိတ်က မသုံးတာ ကြာလို့ အိတ်ဖွင့်တဲ့ လော့ခ်နံပါတ် မေ့နေတာပါ။ အမ်အာရ်တီ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း နံပါတ် တစ်ခု လှည့်လိုက် ခလုပ်နှိပ်လိုက် လုပ်နေတဲ့ အတွက် ဘေးကလူတွေက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ကြည့်နေကြ ပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ၁၀ ချက်လောက် လှည့်အပြီးမှာ နံပါတ်က ဖြတ်ကနဲ ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီနံပါတ်ကို လှည့်ပြီး ဖွင့်လိုက်တော့ အိတ်က ချောက်ကနဲ ပွင့်သွားပါတယ်။ တော်ပါသေးရဲ့လို့ တွေးပြီး အိတ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက် မိပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ၁ နာရီနီးပါး ရထားစီးပြီး နောက်ဆုံးတော့ လေဆိပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေဆိပ်မှာ Check-In ဝင်ပြီးမှ ညစာ မစားရသေးတာကို သတိရပါတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ညစာစားဖို့ အချိန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘတ်ဂျက် အဲယားလိုင်းပေါ်မှာ အလကား မကျွေးပေမယ့် ဝယ်စားလို့တော့ ရပါသေးတယ် လို့ တွေးပြီး အင်မီဂရေးရှင်းကို ဖြတ်ပြီး အထဲ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံး လုံခြုံရေးဂိတ်ကို မဖြတ်ခင် ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရလို့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဆက်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ဖက်က လူကို ခရီးသွားမယ့် ကိစ္စ ကြိုပြော မထားတာမို့ စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ အရေးထဲမှာ လေယာဥ်ပျံထွက်တော့မယ့် ကြော်ငြာသံက ထွက်လာလို့ တဖက်ကလူ ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့ နောက်မှ ဆက်မယ် ပြောပြီး ကမန်းကတန်း ဖုန်းချပစ်လိုက် ရပါတယ်။
လုံခြုံရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးမှ စိတ်က အတော်အေးသွားပါတယ်။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သံကြားလို့ လေယာဥ်ပေါ် တက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေယာဥ်ပျံပေါ်ရောက်တော့ စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ စိတ်ကလည်း အတော်လေး လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းထုတ်၊ ဖုန်းလိုင်း ဝိုင်ဖိုင်လိုင်းတွေ အကုန်ပိတ်လိုက်ပြီး သီချင်းနားထောင် နေမိပါတယ်။ အိပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့ မရပါဘူး။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်မောင် လေယာဥ်မယ်တွေက စားစရာ သောက်စရာ လာရောင်းတော့ ဈေးကြီးမှန်း သိပေမယ့် ဗိုက်အတော် ဆာနေတာမို့ ဝယ်စားလိုက် ပါတယ်။
ဖုန်းထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ သီချင်းတွေ အားလုံးကို နားထောင်လို့ မပြီးခင်မှာပဲ ခရီးဆုံးကို ရောက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပါမလာတာမို့ လက်ဆွဲအိတ်ကလေး ဆွဲပြီး လေယာဥ်ပေါ်ကနေ ဆင်းခဲ့ပါတယ်။ အရင်တခါ လာတုန်းက အင်မီဂရေးရှင်းမှာ အကြာကြီး စောင့်ရပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ အတော်လေး မြန်ပါတယ်။ အင်မီဂရေးရှင်း ဖြတ်ပြီးတော့ အိတ်ကလည်း သိပ်ကြာကြာ မစောင့်ရတာမို့ ခရီးဆောင်အိတ် ကလေးဆွဲပြီး တက်ကစီ ငှားတဲ့ နေရာဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ ပါတယ်။ အဲဒီလေဆိပ်မှာ တက်ကစီက ပေါမှပေါပါ။ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ နေရာကို ကောင်တာက ကောင်မလေးကို ပြောတော့ ကောင်မလေးက စာရွက်တစ်ရွက်မှာ အဲဒီနေရာရဲ့ နာမည်ကို ရေးပြီး တက်ကစီ သမားကို ပေးလိုက် ပါတယ်။ တက်ကစီပေါ် မှာတော့ ကားသမားနဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မပြောဖြစ် ပါဘူး။ ပြောရင်လည်း သူ့စကား ကိုယ့်နားမလည် ကိုယ့်စကား သူနားမလည်မို့ ဘာမှ သိပ်မထူး ပါဘူး။
တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ အဝေးပြေး လမ်းမ ပေါ်မှာ မောင်းနေတဲ့ တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို နှိပ်ချင်တဲ့စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထား ရပါတယ်။ ကီလိုမီတာ ၈၀ လောက် ဝေးတာ ဆိုတော့ တက္ကစီပေါ်မှာ တနာရီ နီးပါးတော့ ထိုင်လိုက် ရပါတယ်။ နောက်ဆုံး ဟိုတယ်ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ည ၁ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ ည ၁ နာရီလောက်မှ Check-In လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဟိုတယ်ကို အီးမေးလ် ကြိုပို့ ထားပြီးသားမို့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာမှ ပူပင်မနေပါဘူး။ တက္ကစီသမားက သူ့ကို တစ်ပ် ပေးပါလို့ တောင်းနေလို့ ယူအက်စ် ၄ ဒေါ်လာ လောက်နဲ့ ညီမျှတဲ့ သူတို့ နိုင်ငံသုံး ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲက ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စိတ်က အခုအချိန်မှာတော့ ပေးချင်ကမ်းချင်စိတ် အတော်ကိုများနေတယ်။ အဲဒီအချိန် တောင်းတဲ့သူ ရှိရင် ဆွဲကြိုးတောင် ချွတ်ပေး မိမလား မပြောတတ်ဘူး။
ဟိုတယ်မှာ အိတ်ချပြီးတော့ နေ့လည်က သေသေချာချာ ဝယ်လာတဲ့ အထုပ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အောက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ည ၁နာရီ ခွဲနေပြီ။ ဟိုတယ်ရှေ့က လမ်းမ အတိုင်း လျှောက်လာရင်းနဲ့ စိတ်က ဆက်ပြီး မထိန်း နိုင်တော့ဘူး။ တယ်လီဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အမြဲ ခေါ်နေကြ နံပါတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်မိတယ်။ ခဏချင်းပဲ တစ်ဖက်က ပြန်ထူးသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဟဲလို။"
"မအိပ်သေးဘူးလား။"
"အင်း။ အခုပဲ အိပ်တော့မလို့။ အိပ်ရာထဲ ရောက်နေပြီ။"
"အောက် မဆင်းခဲ့ချင်ဘူးလား။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာကိစ္စ အောက်ဆင်းရမှာလဲ။"
"ကိုယ် အဆောင် အောက်မှာ ရောက်နေပြီ။"
"ဟင်။ ဟုတ်လို့လား။"
"အော်။ နောက်စရာ ကျနေတာပဲ။ တကယ်ပြောတာပေါ့။"
"အင်း။ အဲဒါဆိုလည်း ခဏစောင့်။ ဆင်းလာခဲ့မယ်။"
သူမကို တွေ့ရတော့မယ်ဆိုလို့ စိတ်အတော် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဆောင်ရှေ့က လမ်းအတိုင်း အဆောင်ဘက်ကို လျှောက်လာတော့ ခွေးနှစ်ကောင်က တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်လာပြီး ဟောင်ပါတယ်။ ညဘက်ကြီး အဆောင်ရှေ့မှာ ခွေးကိုက်ခံရရင်တော့ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်တော့မှာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အဆောင်စောင့်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဘေးနားက ပုခက်လို ခုတင်တစ်ခုမှာ အိပ်နေရာက ထလာပြီး ခွေးတွေကို မောင်းပေးပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသလို ပြုံးပြတာမို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြ လိုက်မိပါတယ်။
ကျွန်တော် အဆောင်ဧည့်ခန်း ဘေးကနေ ဖြတ်ပြီး လှေခါးဖက် လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ လှေခါးအောက် ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို တွေ့တော့ တကယ်အံ့သြသွားတဲ့ ပုံပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို လက်ထဲမှာ ကိုင်လာတဲ့ နှင်းဆီ ပန်းစည်းကလေးကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ညသန်းခေါင် အချိန် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ နေရာက ချစ်သူ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ပန်းစည်းတစ်စည်း ကမ်းပေးတဲ့အချိန် သူမရင်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရမလဲတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။ ဒီအချိန် အခိုက်အတန့်က ဘဝ တသက်တာလုံး အမှတ်တရ ဖြစ်သွားစေမှာတော့ အမှန်ပဲလို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူမ မျက်နှာက အပြုံးက ခါတိုင်းထက် ပိုပြီး လှနေသလို စိတ်ထဲမှာ ထင်နေရပါတယ်။ ဘယ်အချိန်ပဲကြည့်ကြည့် ကျွန်တော့် ရင်ခုန်သံကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ခါတိုင်းလိုပဲ လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။
"ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။"
"လေယာဥ်ပျံနဲ့ လာတာပေါ့။ ကုန်းကြောင်း လျှောက်လာလို့မှ မရတာ။"
"ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ။ ပြောရင် လေဆိပ်မှာ လာကြိုမှာပေါ့။"
"မသိစေချင်လို့ မပြောတာပေါ့။ ဒီနေရာပဲ မလာတတ်တာ ကျလို့။"
"ဘယ်မှာနေမှာလဲ။ ဒီအချိန် အခန်းငှားလို့တော့ မရတော့ဘူး။ ကြိုပြောရင် စီစဥ် ပေးထားမှာပေါ့။"
"ဒီနားက ဟိုတယ်မှာ အခန်းငှားထားပြီးသား။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။"
သူမနဲ့ ကျွန်တော် အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကို ယုံကြည်စေခဲ့တဲ့ သက်သေပြချက်က သူမပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာနဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့ ရှိတယ် ဆိုတာကို ခံစားနားလည် စေခဲ့တာဟာလည်း သူမပါပဲ။ ကျွန်တော့် အသက် ရှင်သန်နေသမျှ စက္ကန့်မိနစ်တိုင်းကို အဓိပ္ပာယ် ရှိစေတာဟာလည်း သူမပါပဲလို့ ပြောရင် ပိုမယ် မထင်ပါဘူး။
"လမ်းလျှောက်ရအောင်လေ။" လို့ ကျွန်တော်က ပြောတော့ သူမက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညချမ်းတစ်ခုထဲ သစ်ပင်တွေ အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ချစ်သူကို လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေရတာ အိပ်မက်တစ်ခု လိုပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ စကားတွေ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ပြောကြရင်း လျှောက်သွားနေရတာ နာရီလက်တံ လည်နေတာကိုတောင် သတိမထားမိအောင် ပါပဲ။ ထိန်လင်းနေတဲ့ လမ်းမီးရောင် အောက်မှာ သူမမျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ရင်း အချိန်တွေ ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားပါတယ်။ ချစ်သူရှိနေရင် ကန္တာရကိုတောင် နတ်ဘုံထင်ရတယ် ဆိုတဲ့ အိုမာခေယမ်ရဲ့ ရူဘိုင်းယတ်ကဗျာထဲက စာသားကို သတိရမိပါတယ်။
နောက်တော့ သူမကို အဆောင် ပြန်ပို့ပြီး ကျွန်တော်လည်း ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အမှန် တကယ်ကတော့ အဲဒီနေ့က သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝထဲက အမှတ်ရစရာ နေ့ပေါင်းများစွာထဲက နေ့တစ်နေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ပါ။
ညနေ ၆ နာရီ ထိုးတာနဲ့ ကွန်ပြူတာကို ပိတ်ပြီး နေရာကနေ အမြန် ထလာခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်နဲ့နီးနီးနားနား ရုံးကနေ ဝေးဝေးလံလံ ကပ်စတန်မာရုံးကို ပို့ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကို မေတ္တာပို့ နေမိပါတယ်။ ရုံးထဲက ထွက်ထွက်ချင်း လမ်းမပေါ်မှာ တက်ကစီ တစ်စင်းကို အသင့်ပဲ တွေ့လိုက် ရပါတယ်။ တက်ကစီ ပေါ်တက်ပြီး အိမ်ကို မောင်းဖို့ ကားသမားကို လမ်းညွှန်လိုက် ပါတယ်။ ရုံးက ထွက်ခါစ ကားနည်းနည်း ရှုပ်ပေမယ့် CTE လို့ ခေါ်တဲ့ Central Expressway ပေါ်ရောက်တော့ ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ ကားနည်းနည်း ရှင်းသွားပါတယ်။ လမ်းမှာ ကားမပိတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်း နေရပါတယ်။ ရုံးကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ တွက်ထားတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိ နီးပါးကျတာမို့ အတော်လေး သဘောကျသွား မိပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညကတည်းက အသင့်ထည့်ထားတဲ့ ခရီးဆောင် အိတ်ထဲကို ထည့်ဖို့ ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကျုံးပြီး ထည့်လိုက်ပါတယ်။ နာရီဝက် အတွင်းမှာ ရေချိုးပြီးလို့ သွားဖို့လာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ကို ဆွဲပြီး အမ်အာရ်တီကို ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ရထားပေါ်ရောက်တော့မှ ပြသနာက စတော့တာပဲ။ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲ ပစ္စည်းတွေ ထည့်ပြီး ကမန်းကတမ်း ပိတ်ခဲ့ပေမယ့် အိတ်က မသုံးတာ ကြာလို့ အိတ်ဖွင့်တဲ့ လော့ခ်နံပါတ် မေ့နေတာပါ။ အမ်အာရ်တီ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း နံပါတ် တစ်ခု လှည့်လိုက် ခလုပ်နှိပ်လိုက် လုပ်နေတဲ့ အတွက် ဘေးကလူတွေက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ကြည့်နေကြ ပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ၁၀ ချက်လောက် လှည့်အပြီးမှာ နံပါတ်က ဖြတ်ကနဲ ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီနံပါတ်ကို လှည့်ပြီး ဖွင့်လိုက်တော့ အိတ်က ချောက်ကနဲ ပွင့်သွားပါတယ်။ တော်ပါသေးရဲ့လို့ တွေးပြီး အိတ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက် မိပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ၁ နာရီနီးပါး ရထားစီးပြီး နောက်ဆုံးတော့ လေဆိပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေဆိပ်မှာ Check-In ဝင်ပြီးမှ ညစာ မစားရသေးတာကို သတိရပါတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ညစာစားဖို့ အချိန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘတ်ဂျက် အဲယားလိုင်းပေါ်မှာ အလကား မကျွေးပေမယ့် ဝယ်စားလို့တော့ ရပါသေးတယ် လို့ တွေးပြီး အင်မီဂရေးရှင်းကို ဖြတ်ပြီး အထဲ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံး လုံခြုံရေးဂိတ်ကို မဖြတ်ခင် ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရလို့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဆက်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ဖက်က လူကို ခရီးသွားမယ့် ကိစ္စ ကြိုပြော မထားတာမို့ စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ အရေးထဲမှာ လေယာဥ်ပျံထွက်တော့မယ့် ကြော်ငြာသံက ထွက်လာလို့ တဖက်ကလူ ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့ နောက်မှ ဆက်မယ် ပြောပြီး ကမန်းကတန်း ဖုန်းချပစ်လိုက် ရပါတယ်။
လုံခြုံရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးမှ စိတ်က အတော်အေးသွားပါတယ်။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သံကြားလို့ လေယာဥ်ပေါ် တက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေယာဥ်ပျံပေါ်ရောက်တော့ စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ စိတ်ကလည်း အတော်လေး လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းထုတ်၊ ဖုန်းလိုင်း ဝိုင်ဖိုင်လိုင်းတွေ အကုန်ပိတ်လိုက်ပြီး သီချင်းနားထောင် နေမိပါတယ်။ အိပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့ မရပါဘူး။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်မောင် လေယာဥ်မယ်တွေက စားစရာ သောက်စရာ လာရောင်းတော့ ဈေးကြီးမှန်း သိပေမယ့် ဗိုက်အတော် ဆာနေတာမို့ ဝယ်စားလိုက် ပါတယ်။
ဖုန်းထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ သီချင်းတွေ အားလုံးကို နားထောင်လို့ မပြီးခင်မှာပဲ ခရီးဆုံးကို ရောက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပါမလာတာမို့ လက်ဆွဲအိတ်ကလေး ဆွဲပြီး လေယာဥ်ပေါ်ကနေ ဆင်းခဲ့ပါတယ်။ အရင်တခါ လာတုန်းက အင်မီဂရေးရှင်းမှာ အကြာကြီး စောင့်ရပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ အတော်လေး မြန်ပါတယ်။ အင်မီဂရေးရှင်း ဖြတ်ပြီးတော့ အိတ်ကလည်း သိပ်ကြာကြာ မစောင့်ရတာမို့ ခရီးဆောင်အိတ် ကလေးဆွဲပြီး တက်ကစီ ငှားတဲ့ နေရာဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ ပါတယ်။ အဲဒီလေဆိပ်မှာ တက်ကစီက ပေါမှပေါပါ။ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ နေရာကို ကောင်တာက ကောင်မလေးကို ပြောတော့ ကောင်မလေးက စာရွက်တစ်ရွက်မှာ အဲဒီနေရာရဲ့ နာမည်ကို ရေးပြီး တက်ကစီ သမားကို ပေးလိုက် ပါတယ်။ တက်ကစီပေါ် မှာတော့ ကားသမားနဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မပြောဖြစ် ပါဘူး။ ပြောရင်လည်း သူ့စကား ကိုယ့်နားမလည် ကိုယ့်စကား သူနားမလည်မို့ ဘာမှ သိပ်မထူး ပါဘူး။
တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ အဝေးပြေး လမ်းမ ပေါ်မှာ မောင်းနေတဲ့ တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို နှိပ်ချင်တဲ့စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထား ရပါတယ်။ ကီလိုမီတာ ၈၀ လောက် ဝေးတာ ဆိုတော့ တက္ကစီပေါ်မှာ တနာရီ နီးပါးတော့ ထိုင်လိုက် ရပါတယ်။ နောက်ဆုံး ဟိုတယ်ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ည ၁ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ ည ၁ နာရီလောက်မှ Check-In လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဟိုတယ်ကို အီးမေးလ် ကြိုပို့ ထားပြီးသားမို့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာမှ ပူပင်မနေပါဘူး။ တက္ကစီသမားက သူ့ကို တစ်ပ် ပေးပါလို့ တောင်းနေလို့ ယူအက်စ် ၄ ဒေါ်လာ လောက်နဲ့ ညီမျှတဲ့ သူတို့ နိုင်ငံသုံး ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲက ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စိတ်က အခုအချိန်မှာတော့ ပေးချင်ကမ်းချင်စိတ် အတော်ကိုများနေတယ်။ အဲဒီအချိန် တောင်းတဲ့သူ ရှိရင် ဆွဲကြိုးတောင် ချွတ်ပေး မိမလား မပြောတတ်ဘူး။
ဟိုတယ်မှာ အိတ်ချပြီးတော့ နေ့လည်က သေသေချာချာ ဝယ်လာတဲ့ အထုပ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အောက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ည ၁နာရီ ခွဲနေပြီ။ ဟိုတယ်ရှေ့က လမ်းမ အတိုင်း လျှောက်လာရင်းနဲ့ စိတ်က ဆက်ပြီး မထိန်း နိုင်တော့ဘူး။ တယ်လီဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အမြဲ ခေါ်နေကြ နံပါတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်မိတယ်။ ခဏချင်းပဲ တစ်ဖက်က ပြန်ထူးသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဟဲလို။"
"မအိပ်သေးဘူးလား။"
"အင်း။ အခုပဲ အိပ်တော့မလို့။ အိပ်ရာထဲ ရောက်နေပြီ။"
"အောက် မဆင်းခဲ့ချင်ဘူးလား။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာကိစ္စ အောက်ဆင်းရမှာလဲ။"
"ကိုယ် အဆောင် အောက်မှာ ရောက်နေပြီ။"
"ဟင်။ ဟုတ်လို့လား။"
"အော်။ နောက်စရာ ကျနေတာပဲ။ တကယ်ပြောတာပေါ့။"
"အင်း။ အဲဒါဆိုလည်း ခဏစောင့်။ ဆင်းလာခဲ့မယ်။"
သူမကို တွေ့ရတော့မယ်ဆိုလို့ စိတ်အတော် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဆောင်ရှေ့က လမ်းအတိုင်း အဆောင်ဘက်ကို လျှောက်လာတော့ ခွေးနှစ်ကောင်က တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်လာပြီး ဟောင်ပါတယ်။ ညဘက်ကြီး အဆောင်ရှေ့မှာ ခွေးကိုက်ခံရရင်တော့ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်တော့မှာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အဆောင်စောင့်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဘေးနားက ပုခက်လို ခုတင်တစ်ခုမှာ အိပ်နေရာက ထလာပြီး ခွေးတွေကို မောင်းပေးပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသလို ပြုံးပြတာမို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြ လိုက်မိပါတယ်။
ကျွန်တော် အဆောင်ဧည့်ခန်း ဘေးကနေ ဖြတ်ပြီး လှေခါးဖက် လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ လှေခါးအောက် ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို တွေ့တော့ တကယ်အံ့သြသွားတဲ့ ပုံပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို လက်ထဲမှာ ကိုင်လာတဲ့ နှင်းဆီ ပန်းစည်းကလေးကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ညသန်းခေါင် အချိန် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ နေရာက ချစ်သူ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ပန်းစည်းတစ်စည်း ကမ်းပေးတဲ့အချိန် သူမရင်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရမလဲတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။ ဒီအချိန် အခိုက်အတန့်က ဘဝ တသက်တာလုံး အမှတ်တရ ဖြစ်သွားစေမှာတော့ အမှန်ပဲလို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူမ မျက်နှာက အပြုံးက ခါတိုင်းထက် ပိုပြီး လှနေသလို စိတ်ထဲမှာ ထင်နေရပါတယ်။ ဘယ်အချိန်ပဲကြည့်ကြည့် ကျွန်တော့် ရင်ခုန်သံကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ခါတိုင်းလိုပဲ လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။
"ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။"
"လေယာဥ်ပျံနဲ့ လာတာပေါ့။ ကုန်းကြောင်း လျှောက်လာလို့မှ မရတာ။"
"ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ။ ပြောရင် လေဆိပ်မှာ လာကြိုမှာပေါ့။"
"မသိစေချင်လို့ မပြောတာပေါ့။ ဒီနေရာပဲ မလာတတ်တာ ကျလို့။"
"ဘယ်မှာနေမှာလဲ။ ဒီအချိန် အခန်းငှားလို့တော့ မရတော့ဘူး။ ကြိုပြောရင် စီစဥ် ပေးထားမှာပေါ့။"
"ဒီနားက ဟိုတယ်မှာ အခန်းငှားထားပြီးသား။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။"
သူမနဲ့ ကျွန်တော် အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကို ယုံကြည်စေခဲ့တဲ့ သက်သေပြချက်က သူမပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာနဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့ ရှိတယ် ဆိုတာကို ခံစားနားလည် စေခဲ့တာဟာလည်း သူမပါပဲ။ ကျွန်တော့် အသက် ရှင်သန်နေသမျှ စက္ကန့်မိနစ်တိုင်းကို အဓိပ္ပာယ် ရှိစေတာဟာလည်း သူမပါပဲလို့ ပြောရင် ပိုမယ် မထင်ပါဘူး။
"လမ်းလျှောက်ရအောင်လေ။" လို့ ကျွန်တော်က ပြောတော့ သူမက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညချမ်းတစ်ခုထဲ သစ်ပင်တွေ အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ချစ်သူကို လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေရတာ အိပ်မက်တစ်ခု လိုပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ စကားတွေ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ပြောကြရင်း လျှောက်သွားနေရတာ နာရီလက်တံ လည်နေတာကိုတောင် သတိမထားမိအောင် ပါပဲ။ ထိန်လင်းနေတဲ့ လမ်းမီးရောင် အောက်မှာ သူမမျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ရင်း အချိန်တွေ ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားပါတယ်။ ချစ်သူရှိနေရင် ကန္တာရကိုတောင် နတ်ဘုံထင်ရတယ် ဆိုတဲ့ အိုမာခေယမ်ရဲ့ ရူဘိုင်းယတ်ကဗျာထဲက စာသားကို သတိရမိပါတယ်။
နောက်တော့ သူမကို အဆောင် ပြန်ပို့ပြီး ကျွန်တော်လည်း ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အမှန် တကယ်ကတော့ အဲဒီနေ့က သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝထဲက အမှတ်ရစရာ နေ့ပေါင်းများစွာထဲက နေ့တစ်နေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ပါ။
Tuesday, August 10, 2010
ငှက်နဲ့ မတူတဲ့လူ
ချစ်တာတွေ မေတ္တာတွေ အကြောင်း ပြောရင် ငယ်ငယ်တုန်းက ကြားနေကျ ကြင်နာတာက လျှပ်စစ်၊ တွယ်တာတာက ဗူးညွန့်၊ ရင်နာတာ မှောက်အိပ်လို့၊ သစ္စာနဲ့ မေတ္တာပေါင်းရင် ရွှေမန်းသဘင်ပေါ့ ဆိုတဲ့ ရွှတ်နောက်နောက် စကားတွေ တခါတလေ ခေါင်းထဲ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ စိတ်ခံစားမှု ဆိုတာကလည်း ခက်တော့ ခက်ပါတယ်။ ခံစားနေရတဲ့ အချိန် နင်နင့်သည်းသည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် ပြင်းထန်ပေမယ့်လည်း အနည်ထိုင်သွားတဲ့ အချိန်ကျတော့ ပြန်စဉ်းစားမိရင် ရယ်စရာတွေ ဖြစ်သွားတတ် တာပါပဲ။
လွန်လေပြီးသော နှစ်ပေါင်းများစွာကပါ။ ရှေးသရော အခါ ဗာရာဏသီပြည်မှာ ဒေဝဒတ်မင်းကြီး စိုးစံစဥ်ကတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှေးသရောအခါ စင်ကာပူမှာ ဂိုချောက်တောင် ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်တုန်း ကပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် သူနဲ့ နှစ်အကြာကြီး တွဲလာတဲ့ ရည်းစား သူများနောက် ပါသွားလို့ ဒေါတွေပွပြီး အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲ နေပါတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ သူ့ပါးစပ်ကနေ မိန်းမ မကောင်းကြောင်း၊ မိန်းမတွေ စိတ်မချရတဲ့ အကြောင်းများကို မကြားချင်မှ အဆုံး ကြားရပါတယ်။ အဲဒီလူများ ကဗျာ ရေးတတ်ရင် မာဃဒေဝ လင်္ကာထက် အဆပေါင်း များစွာ ပြင်းထန်တဲ့ ကဗျာတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။
သူ့ဘာသာသူ မိန်းမ မကောင်းကြောင်း ပြောရုံနဲ့တင် မပြီးသေး ပါဘူး။ အဲဒီလို ပြောရင်းက "ဟေ့ကောင်။ မင်းရည်းစားကို လည်း သတိထားဦး။ သူများနောက် ပါသွားလို့ မင်းလည်း ငါ့လို ဖြစ်နေဦးမယ်။" ဆိုပြီးတော့ မြှားဦးက ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို "မဆိုင်လိုက်တာဗျာ။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ယောက်ျားလေး သူငယ်ချင်း ရှိတာ အထူးအဆန်းလား။ ခင်ဗျား ရည်းစား သူများနောက် ပါတိုင်း ကျွန်တော့် ရည်းစားလည်း သူများနောက် ပါရမှာလား။ မိန်းမဆိုတာ တစ်မျိုးတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော့် ရည်းစား အကြောင်းလည်း ခင်ဗျားသိတာပဲ။ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးမှ မဟုတ်တာ။" လို့ ပြန်ပြီး နှိပ်ကွပ် ပါတယ်။ သူက "ဟေ့ကောင်။ မင်းရည်းစားအကြောင်း ငါသိတာထက် ငါ့ရည်းစား အကြောင်း ငါပိုသိတယ်။ ငါလည်း အစက ထင်မထားဘူး။ ခံလိုက်ရတော့မှသာ ခံလိုက်ရပြီ ဆိုပြီး သိလိုက်ရတာ။ မင်းကို ငါ့လို ဖြစ်မှာစိုးလို့ စေတနာနဲ့ သတိပေးတာကွ။" လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ ပြိုင်မငြင်းတော့ ပါဘူး။ ဒီလူ အသည်းကွဲလို့ လိုက်ရမ်းနေတာ ဆိုပြီးတော့ပဲ လွှတ်ထားပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မှားပြီး သူမှန် သွားပါတယ်။ မကြာခင် ကျွန်တော်လည်း သူ့လို ခံလိုက်ရပါတယ်။
ကိုယ့်ရည်းစား တခြားသူ ဖြတ်အုပ်သွားတာ ဘယ့်နှယ့်နေသလဲ ဆိုတာတော့ ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးတဲ့ သူမှပဲ သိပါလိမ့်မယ်။ အတော်ကို မခံချိမခံသာနဲ့ အနေရ အထိုင်ရခက်ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကြောင့် ကိုယ့်ရည်းစားက မလွန်ဆန်နိုင်လို့ ပါသွားတယ် ဆိုရင် နည်းနည်း တော်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရည်းစား ကိုယ်တိုင်က ကိုယ့်ကို ကန်ထုတ်ခဲ့ပြီး စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ လိုက်သွားတာ ဆိုရင်တော့ အတော်ကို အခံရခက် ပါတယ်။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒါမျိုးကိစ္စတွေ တွေ့ဖူး ကြုံဖူးပေမယ့် ကိုယ်တိုင် ကြုံလာတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘယ်လိုမှ မယုံနိုင် ပါဘူး။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရရင် ဂျူးလီယက် ဆီဇာကို သူ့လူယုံ ဘရုတပ်က အနီးကပ် လုပ်ကြံသွားသလိုမျိုး လူယုံသတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးပါ။ ကိုယ်အယုံကြည်ဆုံးသူက ကိုယ့်ကို တေ့ဖြုတ်သွားတဲ့ အတွက် ရုတ်တရက် ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
ကျောင်းမှာတုန်းကတော့ ရည်းစားရှိတဲ့ မိန်းကလေးများကို သူငယ်ချင်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကြိုက်မိရင် အချင်းချင်း "ချသာချ ငါ့လူ။ 2 ကောင်းရင် 1 ပြုတ်တယ်။" ဆိုပြီးမြှောက်ပေးကြပါတယ်။ ကိုယ်ခံရတဲ့ အလှည့်ရောက်မှ ဒါမျိုး မြှောက်ပေးတာ ကောင်းမကောင်း ပြန်ဆင်ခြင်ဖို့ သတိရပါတယ်။ ဒါတွေကို ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ သစ္စာရှိမှုတွေ ဆိုတဲ့ ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်တော့ အမှားလို့ မြင်ရင် မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ရွေးချယ်ခွင့်နဲ့ကိုယ် ရှိကြတာ မဟုတ်လား။ ကိုယ့်ရွေးချယ်ခွင့်က သူများကို မထိခိုက်ရင် ကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့် ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်စိတ်ဆန္ဒကို ဦးစားပေးတတ်တဲ့သူက ပိုများပါတယ်။ အဲဒီတော့လည်း မှားတယ်လို့ ပြောရမှာ ခက်ပါတယ်။
မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိ ရည်းစားကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး နောက်ရည်းစားနဲ့ ပါသွားဖို့က အခြေအနေတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အများဆုံး တွေ့ရတတ်တဲ့ အခြေအနေကတော့ ရည်းစားနဲ့ တနယ်စီ တစ်နေရာစီ ဖြစ်နေတာမျိုးပါ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မောင်မလာ မောင်သာငတ် မောင့်နေရာမှာ လူမလပ် ဆိုပြီး ပေါက်တတ်ကရ ပြောကြပါတယ်။ မီးဝေးတဲ့ချိတ်က မာလာတယ် ဆိုတာမျိုး အနေဝေးတော့လည်း သံယောဇဉ်ဆိုတာမျိုးက အေးခဲသွားတယ်လို့ ဆင်ခြေပေးတဲ့သူက ပေးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွဲဖော်ဆိုတာမျိုးက ကံမကောင်း အကြောင်းမလှရင် တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် တစ်နေရာစီ ခွဲနေရတာမျိုး ကြုံရမှာပါ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာမှ တောင့်မခံနိုင်ရင်တော့ ရှေ့ဆက်ပြီး လက်တွဲတာထက် စာရင် လမ်းခွဲကြတာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ စောစောစီးစီး ကွဲတာက နောက်မှ ကွဲတာထက် အများကြီး ခံသာပါတယ်။
နောက်တစ်မျိုးကတော့ ဘုမသိ ဘမသိနဲ့ ရည်းစား တစ်ယောက် ကောက်ထားမိပြီး တကယ်ကြိုက်တဲ့သူနဲ့ တွေ့သွားတဲ့ အချိန်ကြတော့ ရထားတဲ့ ရည်းစားကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်တကယ်ကြိုက်တဲ့သူနောက် ပါသွားတတ်တာမျိုးပါ။ မောင့်ကို အချစ်ဆုံးလို့တော ပြောတာပေါ့။ မောင့်ထက်ပိုချစ် ရမယ့်သူ မတွေ့သေးခင် အချိန်ထိ ဆိုတာတော့ ဘယ်သူမှ ထည့်မပြောကြ ပါဘူး။ တကယ်တော့လည်း အဲဒီလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ် ကောက်လို့ ရပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုးက ကိုယ့်ရည်းစားကို ချစ်ပေမယ့်လည်း ဘယ်လိုမှ ဒဏ်မခံနိုင်လို့ ကိုယ်နဲ့ သင့်တော်မယ့်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ချစ်တာတွေ မေတ္တာတွေက အရာရာ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ် ဆိုတာ ဝတ္ထုတွေ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။ အပြင်မှာတော့ တခါတလေ အဲဒီ အရာရာက ပိုအရေးကြီးတတ်ပါတယ်။ ကိုယ်နဲ့ ဘယ်လိုမှ ညှိနှိုင်းလို့ မရတဲ့ စိတ်သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်တဲ့ ချစ်သူမျိုးကို ဘဝတလျှောက်လုံး လက်တွဲဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အဆုံးမှာ ဘေးက သူ့ထက်သာတဲ့တစ်ယောက် ရှိရင် အဲဒီတစ်ယောက်နောက် ပါသွားကြ တာပါပဲ။
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခါကြုံဖူးလို့ အားလုံး ဒီပုတ်ထဲက ဒီပဲ ချည်းပဲ လို့ တွေးရင်တော့လည်း မှားပါလိမ့်မယ်။ တစ်ချို့ ကျတော့လည်း အံ့သြစရာ ကောင်းအောင် သစ္စာကြီး ကြပါတယ်။ ညနေက အပြင်ထွက်ရင်း လမ်းမှာ ကျောင်းတုန်းက နာမည်ကြီး အချောအလှ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အမှတ်မထင် လှမ်းတွေ့ လိုက်ပါတယ်။ သူကတော့ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေပေမယ့်လည်း သစ္စာရှိရှိနဲ့ အဝေးတနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ သူ့ရည်းစားကို နှစ်တွေ အကြာကြီး စောင့်ပြီး လက်ထပ်သွား ခဲ့ပါတယ်။ ပုံမှန်ပေမယ့်လည်း ချီးကျူးစရာ ကောင်းတဲ့ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါပါတယ်။ တကယ်တော့လည်း ဒါမျိုးကိစ္စက ပုံသေနည်း မရှိတဲ့ ကိစ္စပါ။ တစ်ယောက်ကြုံဖူးတာနဲ့ အားလုံးကို ဝါးလုံးရှည်နဲ့ သိမ်းကျုံးရမ်းလို့တော့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ အခြေအနေ အချိန်အခါ လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။
အခုတော့လည်း အချိန်ကြာလာတော့ စိတ်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားကြုံလို့ ပြောမိရင်တောင်မှ ရယ်စရာလို ပြောလို့ ဖြစ်နေပါပြီ။ ဘဝတစ်ကွေ့မှာ ကိုယ့်ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးသွားတဲ့ အတွက် နောက်ကြုံရင် ကျေးဇူးတင် စကားတောင် ပြောရ ကောင်းမလား စဉ်းစားမိပါတယ်။
Sunday, May 23, 2010
လူပျိုသိုးကြီးများ သိဖို့ကောင်မလေးတို့အကြောင်း (၂)
လူပျိုသိုးကြီးများ သိဖို့ ကောင်မလေးတို့ အကြောင်းကို နောက်တစ်ပိုင်း ဆက်ရေး လိုက်ပါဦးမယ်။ လူပျိုသိုးကြီး ဆိုတာ ရည်းစား တစ်ခါမှ မထားဖူးသေးတဲ့ သူများကိုပဲ ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ရည်းစား တစ်ဒါဇင်လောက် ထားဖူးပြီး လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတဲ့သူများ မပါပါဘူး။
လူပျိုကြီးတွေက ရည်းစားတစ်ခါမှ မထားဖူးတဲ့ ကိစ္စကို ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စတစ်ခု အနေနဲ့ ကောင်မလေးတွေ ရှေ့မှာ အသားယူ ပြောတတ်ကြ ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အဲဒါက ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်မလေးတွေက ဒီအရွယ်ကြီးထိတောင် ရည်းစားမရဖူးဘူး ဆိုရင်တော့ တခုခု လွဲနေလို့ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးကြပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်တော့ "ဒီအရွယ်ကြီးထိတောင် ရည်းစားမထားဖူးဘူး။ ဟုတ်လား။ တုံးလိုက်တာ။" လို့ အားမနာတတ်တဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က တည့်တည့်ကြီး ဆော်ထည့် လိုက်မှပဲ အဲဒါ ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိရှာပါတယ်။ ဘယ်သူမှ မကြိုက်တဲ့သူကို ဘယ်လောက်ကြီး Perfect ဖြစ်နေပေစေ သူတို့လည်း မကြိုက်ချင်တာ အမှန်ပါပဲ။
ကောင်မလေးတွေဘက်က ဒီလူကြီး ငါမှ ပြန်မကြိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး ဝင်မသွားဖို့ အရေးကြီး ပါတယ်။ အဲဒီလို ထင်သွားရင်တော့ ရှေ့လျှောက် လှုပ်ရှားရတာ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်မှာ ရည်းစားမရှိဖူးရင်တောင် ကိုယ့်ကို လိုက်ကြိုက်ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း အသားယူပြီး ပြောလို့ ရပါတယ်။ ကိုယ့်ဘေးနားက ကောင်မလေးတွေ ကိုယ့်ကို ကြိုက်နေတဲ့ ပုံစံ ဖမ်းလို့ ရပါတယ်။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ဪ သူရည်းစားမရတာ အကြောင်းမတိုက်ဆိုင်လို့ပါ။ ကြိုက်မယ့်သူ မရှိလို့ မဟုတ်ပါလား ဆိုတာမျိုး ထင်နေဖို့ လိုပါတယ်။ အလွန်အကျွံတော့ မကြွားမိဖို့ သတိထားပါ။ ဖောတာ လွန်သွားရင်လည်း ငကြွားကြီးဆိုပြီး အမြင်ကတ် သွားပါလိမ့်မယ်။
အဲဒါကြောင့်မို့ ရည်းစားထားဖူးတဲ့သူများ ကိုယ့်ရဲ့ အရင်ရည်းစားတွေ အကြောင်း ဒါမှမဟုတ်ရင် ကိုယ်ကြိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း ကောင်မလေးကို အိတ်သွန်ဖာမှောက် လျှောက်ပြော ရမယ်လို့လည်း မယူဆ စေချင်ပါဘူး။ အဲဒီလို အကြောင်းတွေ ကောင်မလေးကို ခရေစေ့တွင်းကျ ပြောမိရင် သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်မှ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခဲ့မိပါလား ဆိုပြီး နောင်တရပါလိမ့်မယ်။
နောက်တစ်ခုကတော့ လူပျိုကြီးများ ကောင်မလေးတွေ ကြိုက်အောင် ဣန္ဒြေ သိက္ခာကြီး တစ်ခွဲသားနဲ့ နေရမယ်လို့ ထင်ကြတာပါ။ တစ်ချို့ကတော့ သမာဓိပိုး ပိုးတယ် ခေါင်းစဥ်တပ် ကြပါတယ်။ အဲဒီနည်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလား ဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်မှာ Brad Pitt တို့ ကိုရီးယားမင်းသား Rain တို့လို ရုပ်ရည်မျိုး ရှိနေရင်ပေါ့။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ကောင်မလေးက ကိုယ့်ကို သေလောက်အောင် ကြိုက်နေရင်တော့လည်း တစ်မျိုးပေါ့။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ မစဥ်းစားပါနဲ့။ ရုပ်တည်ကြီး လုပ်လေလေ ရည်းစားရဖို့ ဝေးလေလေပါပဲ။ မျက်နှာပြောင်ရဲရင် ရည်းစားရဖို့ ပိုပြီး နီးစပ်ပါတယ်။ သိက္ခာကျတာတွေ ဘာတွေ ထည့်တွက် မနေပါနဲ့။ သိပ်ပြီးတော့ အလွန်အကျွံ မျက်နှာမပြောင်ဖို့တော့ လိုပါတယ်။ သိပ်အလွန်အကျွံ လုပ်ရင်လည်း ကောင်မလေးတွေ ချဥ်သွား တတ်ပါတယ်။
ကောင်မလေးရဲ့ ပါးစပ်က ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို အလွယ်တကူ ထွက်လာဖို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ တချို့ ကောင်မလေးများ ရည်းစားဖြစ်ပြီး ၂ လလောက် ကြာတဲ့အထိ မပြောကြပါဘူး။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြားရဖို့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒီစကား မကြားရဘဲ နဲ့လည်း ရည်းစားဖြစ်အောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်။ကောင်မလေးတွေက ပြန်ကြိုက်ဖို့ မကြိုက်ဖို့ ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မသေချာပါဘူး။ အတော်များများက ရည်းစား ဖြစ်ပြီးရင်တောင်မှ ဒီလူကို ငါကြိုက်တာ မှန်ရဲ့လား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတတ်တာ မျိုးပါ။ အဲဒီတော့ သူတို့ဘာသာ သူတို့ သေချာသွားအောင် ကိုယ်က အကူအညီ ပေးရပါတယ်။ နိမိတ်ပြ လမ်းကြောင်းပြ စကားတွေ ကြုံရင် ကြုံသလို ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြောပေးဖို့ လိုပါတယ်။
တစ်ချို့ လူပျိုကြီးများ ရည်းစားမရတဲ့ အကြောင်းကတော့ ရွေးလွန်းလို့ပါ။ ကောင်မလေးကို ရည်းစားစကား မပြောခင် ကတည်းက ဒီကောင်မလေးနဲ့ ငါနဲ့ ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့မလား တွေးပြီး စိတ်ကူးထဲမှာ ကလေး ၂ ဒါဇင်လောက်ရတဲ့ အထိ တမျှော်တခေါ် တွေးကြပါတယ်။ ဒီကောင်မလေးနဲ့ ယူလို့ဖြစ်မဖြစ် လေ့လာပြီးမှ ရည်းစားစကား ပြောမယ်ဆိုပြီး တွေးတဲ့သူလည်း ရှိပါတယ်။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ ရည်းစား မဖြစ်ခင် သူနဲ့ တသက်လုံး အဆင်ပြေမပြေ ဆိုတာ သိနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ရည်းစားမဖြစ်ခင်တုန်းက စိတ်ဓာတ်မာ လိုက်တာလို့ သိထားတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ရည်းစားဖြစ်ပြီးတဲ့ အချိန် အတွင်းစိတ်က အလွန်ပျော့နေတာမျိုး သိရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ လူတိုင်းကို သဘောကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက ရည်းစားကိုမှ ကွက်ပြီး ပြသနာပေါင်းစုံ ပတ်ရှာနေတာမျိုးလည်း ဖြစ် တတ်ပါတယ်။ လူတိုင်းနဲ့ ပြသနာ လှည့်ပတ်ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်မလေးက ရည်းစား တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကွက်ပြီး ကောင်းနေတာ မျိုးလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒါအပြင် သူတို့ရဲ့ ရည်းစားကိုပဲ ဖွင့်ပြောပြတတ်တဲ့ အကြောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒါမျိုးတွေကို မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း အဖြစ်နဲ့ ဘယ်တော့မှ သိခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ရည်းစားမဖြစ်မချင်း ကောင်မလေးနဲ့ အဆင်ပြေမပြေဆိုတာကို တွက်လို့ မရဘူးလို့ ပြောတာပါ။
ဒီတော့ပစ်က နည်းနည်း Sensitive ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ချို့ ကိစ္စတွေက အမှန်တရား ပေမယ့်လည်း ရေးလို့ မကောင်းပါဘူး။ ဥပမာ ကောင်မလေးတွေ အလိမ်ခံရတာ ကြိုက်တယ်။ သိသိကြီးနဲ့ အလိမ်ခံချင်တာလို့ ပြောရင် ကောင်မလေး ၁၀ ယောက်မှာ ၉ ယောက်က ငြင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအထဲ တို့မပါဘူး။ တို့က ရိုးသားတာ ပွင့်လင်းတာပဲ ကြိုက်တယ် လို့ ပြန်ပြောကြ ပါလိမ့်မယ်။ ရိုးသားတာ ပွင့်လင်းတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာတော့ လူတိုင်း ပြောကြတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ရင် အဲဒီလို စကားကို တည့်တိုး ပြောတတ်တဲ့သူတွေ အများစု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီတော့ သူတို့ အဲဒီလို လူမျိုးတွေကို တကယ် မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ သိသာပါတယ်။
စကားဆိုတာ ချိုအောင် ပြောရင် မလိမ်ဘဲ ပြောလို့ မရပါဘူး။ အနည်းအကျဥ်းတော့ မုသား ထည့်ပြော ရတာပါပဲ။ ကောင်မလေးကို ကြွေနေတဲ့ အကြောင်း ပြောရင် အနည်းနဲ့ အများတော့ လိမ်ရပါတယ်။ ကြုံရင် ကြုံသလို ထည့်တတ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ကိုယ်ညက အိပ်မပျော်ဘူးကွာ ဆိုရင် ကောင်မလေးက သူ့အကြောင်း စဥ်းစားနေလို့ ထင်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန် ကြမ်းပိုးကလည်း တစ်ညလုံးကိုက်နေတာပဲလို့ မပြောဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ကြမ်းပိုးကိုက်လို့ အိပ်မပျော်တာ မှန်ပေမယ့် မင်းကိုကိုယ် တညလုံး သတိရနေတယ် ဆိုတာမျိုး ချော်လဲရောထိုင်တွေ လုပ်တတ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်လေ တော့လည်း လိမ်မှန်း သူတို့ သိပါတယ်။ သိသိကြီးနဲ့ အလိမ်ခံချင်တာပါ။ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ဟုတ်လောက်ပါတယ်လေ ဆိုတာမျိုးနဲ့ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးချင်နေတာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း တချိန်လုံး ဘတ်ကီးရိုက် နေလို့လည်း မဖြစ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကို ယုံကြည်မှု ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဗြောင်လိမ်ဗြောင်စားတွေတော့ ရှောင်ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။
ကောင်မလေးက ကိုယ့်ကို အရမ်းစွတ်ပြီး အထင်ကြီးနေရင်လည်း သူ့ဘက်က ပြန်ကြိုက်ဖို့ နည်းနည်း တွန့်နေ ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ကိုယ်က သာမန် သူလိုငါလို လူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိအောင် ပြောပြ ပေးရပါတယ်။ လူတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ဆိုတာတော့ ရှိတတ်ပါတယ်။ ကိုယ်တစ်ခါတလေ အပျင်းကြီးတတ်တဲ့ ကိစ္စ အချိုအချောင် လိုက်တတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ဖွင့်ပြောပြလို့ သူတို့ အထင်သေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူလည်း လူထဲကလူ တစ်ယောက်ပါလား ဆိုတာကို သိရင် ပြန်ကြိုက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများပါတယ်။
သိထားသမျှတွေကို မခြွင်း မချန်ဘဲ အကုန်ပြောပြ ထားပါတယ်။ ကျန်တာကတော့ ကိုယ့်အပိုင်းပါပဲ။ ညာဏ်ရှိသလို အသုံးချကြပါ။ သီအိုရီ ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက်တော့ မမှန်ပါဘူး။ အခြေအနေ အချိန်အခါ ပေါ်မူတည်ပြီး သင့်တော်သလိုသာ စမ်းကြည့်ကြပါ။
သက်ဆိုင်သော ပို့စ်များ
လူပျိုသိုးကြီးများ သိဖို့ကောင်မလေးတို့အကြောင်း
ကြောင်စီကွေး လမ်းညွှန်
ကတ်သီးကတ်သတ် အတွေးများ
လူပျိုကြီးတွေက ရည်းစားတစ်ခါမှ မထားဖူးတဲ့ ကိစ္စကို ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စတစ်ခု အနေနဲ့ ကောင်မလေးတွေ ရှေ့မှာ အသားယူ ပြောတတ်ကြ ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အဲဒါက ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်မလေးတွေက ဒီအရွယ်ကြီးထိတောင် ရည်းစားမရဖူးဘူး ဆိုရင်တော့ တခုခု လွဲနေလို့ ဖြစ်မယ်လို့ တွေးကြပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်တော့ "ဒီအရွယ်ကြီးထိတောင် ရည်းစားမထားဖူးဘူး။ ဟုတ်လား။ တုံးလိုက်တာ။" လို့ အားမနာတတ်တဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က တည့်တည့်ကြီး ဆော်ထည့် လိုက်မှပဲ အဲဒါ ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိရှာပါတယ်။ ဘယ်သူမှ မကြိုက်တဲ့သူကို ဘယ်လောက်ကြီး Perfect ဖြစ်နေပေစေ သူတို့လည်း မကြိုက်ချင်တာ အမှန်ပါပဲ။
ကောင်မလေးတွေဘက်က ဒီလူကြီး ငါမှ ပြန်မကြိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး ဝင်မသွားဖို့ အရေးကြီး ပါတယ်။ အဲဒီလို ထင်သွားရင်တော့ ရှေ့လျှောက် လှုပ်ရှားရတာ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်မှာ ရည်းစားမရှိဖူးရင်တောင် ကိုယ့်ကို လိုက်ကြိုက်ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း အသားယူပြီး ပြောလို့ ရပါတယ်။ ကိုယ့်ဘေးနားက ကောင်မလေးတွေ ကိုယ့်ကို ကြိုက်နေတဲ့ ပုံစံ ဖမ်းလို့ ရပါတယ်။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ဪ သူရည်းစားမရတာ အကြောင်းမတိုက်ဆိုင်လို့ပါ။ ကြိုက်မယ့်သူ မရှိလို့ မဟုတ်ပါလား ဆိုတာမျိုး ထင်နေဖို့ လိုပါတယ်။ အလွန်အကျွံတော့ မကြွားမိဖို့ သတိထားပါ။ ဖောတာ လွန်သွားရင်လည်း ငကြွားကြီးဆိုပြီး အမြင်ကတ် သွားပါလိမ့်မယ်။
အဲဒါကြောင့်မို့ ရည်းစားထားဖူးတဲ့သူများ ကိုယ့်ရဲ့ အရင်ရည်းစားတွေ အကြောင်း ဒါမှမဟုတ်ရင် ကိုယ်ကြိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း ကောင်မလေးကို အိတ်သွန်ဖာမှောက် လျှောက်ပြော ရမယ်လို့လည်း မယူဆ စေချင်ပါဘူး။ အဲဒီလို အကြောင်းတွေ ကောင်မလေးကို ခရေစေ့တွင်းကျ ပြောမိရင် သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်မှ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခဲ့မိပါလား ဆိုပြီး နောင်တရပါလိမ့်မယ်။
နောက်တစ်ခုကတော့ လူပျိုကြီးများ ကောင်မလေးတွေ ကြိုက်အောင် ဣန္ဒြေ သိက္ခာကြီး တစ်ခွဲသားနဲ့ နေရမယ်လို့ ထင်ကြတာပါ။ တစ်ချို့ကတော့ သမာဓိပိုး ပိုးတယ် ခေါင်းစဥ်တပ် ကြပါတယ်။ အဲဒီနည်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလား ဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်မှာ Brad Pitt တို့ ကိုရီးယားမင်းသား Rain တို့လို ရုပ်ရည်မျိုး ရှိနေရင်ပေါ့။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ကောင်မလေးက ကိုယ့်ကို သေလောက်အောင် ကြိုက်နေရင်တော့လည်း တစ်မျိုးပေါ့။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ မစဥ်းစားပါနဲ့။ ရုပ်တည်ကြီး လုပ်လေလေ ရည်းစားရဖို့ ဝေးလေလေပါပဲ။ မျက်နှာပြောင်ရဲရင် ရည်းစားရဖို့ ပိုပြီး နီးစပ်ပါတယ်။ သိက္ခာကျတာတွေ ဘာတွေ ထည့်တွက် မနေပါနဲ့။ သိပ်ပြီးတော့ အလွန်အကျွံ မျက်နှာမပြောင်ဖို့တော့ လိုပါတယ်။ သိပ်အလွန်အကျွံ လုပ်ရင်လည်း ကောင်မလေးတွေ ချဥ်သွား တတ်ပါတယ်။
ကောင်မလေးရဲ့ ပါးစပ်က ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို အလွယ်တကူ ထွက်လာဖို့ မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ တချို့ ကောင်မလေးများ ရည်းစားဖြစ်ပြီး ၂ လလောက် ကြာတဲ့အထိ မပြောကြပါဘူး။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကြားရဖို့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲဒီစကား မကြားရဘဲ နဲ့လည်း ရည်းစားဖြစ်အောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်။ကောင်မလေးတွေက ပြန်ကြိုက်ဖို့ မကြိုက်ဖို့ ကိစ္စကို သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မသေချာပါဘူး။ အတော်များများက ရည်းစား ဖြစ်ပြီးရင်တောင်မှ ဒီလူကို ငါကြိုက်တာ မှန်ရဲ့လား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတတ်တာ မျိုးပါ။ အဲဒီတော့ သူတို့ဘာသာ သူတို့ သေချာသွားအောင် ကိုယ်က အကူအညီ ပေးရပါတယ်။ နိမိတ်ပြ လမ်းကြောင်းပြ စကားတွေ ကြုံရင် ကြုံသလို ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြောပေးဖို့ လိုပါတယ်။
တစ်ချို့ လူပျိုကြီးများ ရည်းစားမရတဲ့ အကြောင်းကတော့ ရွေးလွန်းလို့ပါ။ ကောင်မလေးကို ရည်းစားစကား မပြောခင် ကတည်းက ဒီကောင်မလေးနဲ့ ငါနဲ့ ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့မလား တွေးပြီး စိတ်ကူးထဲမှာ ကလေး ၂ ဒါဇင်လောက်ရတဲ့ အထိ တမျှော်တခေါ် တွေးကြပါတယ်။ ဒီကောင်မလေးနဲ့ ယူလို့ဖြစ်မဖြစ် လေ့လာပြီးမှ ရည်းစားစကား ပြောမယ်ဆိုပြီး တွေးတဲ့သူလည်း ရှိပါတယ်။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ ရည်းစား မဖြစ်ခင် သူနဲ့ တသက်လုံး အဆင်ပြေမပြေ ဆိုတာ သိနိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ရည်းစားမဖြစ်ခင်တုန်းက စိတ်ဓာတ်မာ လိုက်တာလို့ သိထားတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ရည်းစားဖြစ်ပြီးတဲ့ အချိန် အတွင်းစိတ်က အလွန်ပျော့နေတာမျိုး သိရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ လူတိုင်းကို သဘောကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက ရည်းစားကိုမှ ကွက်ပြီး ပြသနာပေါင်းစုံ ပတ်ရှာနေတာမျိုးလည်း ဖြစ် တတ်ပါတယ်။ လူတိုင်းနဲ့ ပြသနာ လှည့်ပတ်ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်မလေးက ရည်းစား တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကွက်ပြီး ကောင်းနေတာ မျိုးလည်း ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒါအပြင် သူတို့ရဲ့ ရည်းစားကိုပဲ ဖွင့်ပြောပြတတ်တဲ့ အကြောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒါမျိုးတွေကို မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း အဖြစ်နဲ့ ဘယ်တော့မှ သိခွင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ရည်းစားမဖြစ်မချင်း ကောင်မလေးနဲ့ အဆင်ပြေမပြေဆိုတာကို တွက်လို့ မရဘူးလို့ ပြောတာပါ။
ဒီတော့ပစ်က နည်းနည်း Sensitive ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ချို့ ကိစ္စတွေက အမှန်တရား ပေမယ့်လည်း ရေးလို့ မကောင်းပါဘူး။ ဥပမာ ကောင်မလေးတွေ အလိမ်ခံရတာ ကြိုက်တယ်။ သိသိကြီးနဲ့ အလိမ်ခံချင်တာလို့ ပြောရင် ကောင်မလေး ၁၀ ယောက်မှာ ၉ ယောက်က ငြင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအထဲ တို့မပါဘူး။ တို့က ရိုးသားတာ ပွင့်လင်းတာပဲ ကြိုက်တယ် လို့ ပြန်ပြောကြ ပါလိမ့်မယ်။ ရိုးသားတာ ပွင့်လင်းတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာတော့ လူတိုင်း ပြောကြတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ရင် အဲဒီလို စကားကို တည့်တိုး ပြောတတ်တဲ့သူတွေ အများစု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီတော့ သူတို့ အဲဒီလို လူမျိုးတွေကို တကယ် မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ သိသာပါတယ်။
စကားဆိုတာ ချိုအောင် ပြောရင် မလိမ်ဘဲ ပြောလို့ မရပါဘူး။ အနည်းအကျဥ်းတော့ မုသား ထည့်ပြော ရတာပါပဲ။ ကောင်မလေးကို ကြွေနေတဲ့ အကြောင်း ပြောရင် အနည်းနဲ့ အများတော့ လိမ်ရပါတယ်။ ကြုံရင် ကြုံသလို ထည့်တတ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ ကိုယ်ညက အိပ်မပျော်ဘူးကွာ ဆိုရင် ကောင်မလေးက သူ့အကြောင်း စဥ်းစားနေလို့ ထင်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန် ကြမ်းပိုးကလည်း တစ်ညလုံးကိုက်နေတာပဲလို့ မပြောဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ကြမ်းပိုးကိုက်လို့ အိပ်မပျော်တာ မှန်ပေမယ့် မင်းကိုကိုယ် တညလုံး သတိရနေတယ် ဆိုတာမျိုး ချော်လဲရောထိုင်တွေ လုပ်တတ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်လေ တော့လည်း လိမ်မှန်း သူတို့ သိပါတယ်။ သိသိကြီးနဲ့ အလိမ်ခံချင်တာပါ။ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ဟုတ်လောက်ပါတယ်လေ ဆိုတာမျိုးနဲ့ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးချင်နေတာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း တချိန်လုံး ဘတ်ကီးရိုက် နေလို့လည်း မဖြစ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကို ယုံကြည်မှု ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဗြောင်လိမ်ဗြောင်စားတွေတော့ ရှောင်ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။
ကောင်မလေးက ကိုယ့်ကို အရမ်းစွတ်ပြီး အထင်ကြီးနေရင်လည်း သူ့ဘက်က ပြန်ကြိုက်ဖို့ နည်းနည်း တွန့်နေ ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ကိုယ်က သာမန် သူလိုငါလို လူတစ်ယောက်ဆိုတာ သိအောင် ပြောပြ ပေးရပါတယ်။ လူတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ဆိုတာတော့ ရှိတတ်ပါတယ်။ ကိုယ်တစ်ခါတလေ အပျင်းကြီးတတ်တဲ့ ကိစ္စ အချိုအချောင် လိုက်တတ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ဖွင့်ပြောပြလို့ သူတို့ အထင်သေးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူလည်း လူထဲကလူ တစ်ယောက်ပါလား ဆိုတာကို သိရင် ပြန်ကြိုက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများပါတယ်။
သိထားသမျှတွေကို မခြွင်း မချန်ဘဲ အကုန်ပြောပြ ထားပါတယ်။ ကျန်တာကတော့ ကိုယ့်အပိုင်းပါပဲ။ ညာဏ်ရှိသလို အသုံးချကြပါ။ သီအိုရီ ဆိုတာ လူတိုင်းအတွက်တော့ မမှန်ပါဘူး။ အခြေအနေ အချိန်အခါ ပေါ်မူတည်ပြီး သင့်တော်သလိုသာ စမ်းကြည့်ကြပါ။
သက်ဆိုင်သော ပို့စ်များ
လူပျိုသိုးကြီးများ သိဖို့ကောင်မလေးတို့အကြောင်း
ကြောင်စီကွေး လမ်းညွှန်
ကတ်သီးကတ်သတ် အတွေးများ
Friday, March 26, 2010
လေညင်းနဲ့ သစ်ရွက်
သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ပေါင်မုန့်ရေစိမ်ကို ခွေးနင်းထားသလိုမျိုး မအီမသာ မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ပြီး သူက စူးစမ်းသလို လှမ်းမေးတယ်။
"ဟေ့ကောင် ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ။"
"ငါ့ကောင်မလေးက ငါ့ကိုဖြတ်သွားပြီကွ။"
သူ့စကားကြောင့် ဘေးနားက သူငယ်ချင်းတွေကပါ စိတ်ဝင်စားလာကြပြီး အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြတယ်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းတို့ ရည်းစားဖြစ်တာမှ မနေ့တစ်နေ့ကမှ မဟုတ်လား။"
"အေး။ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့တဲ့နေ့ပဲ ပြတ်သွားတာ။"
"ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"မမေးစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ငါပြန်မပြောချင်ဘူး။ ပြောရင် ရယ်လည်း ရယ်ချင်တယ်။"
"လုပ်စမ်းပါကွ။ ငါတို့ သိချင်လို့ပါ။"
သူတို့ အတင်းဝိုင်းမေးကြတော့မှ သူက မပြောချင်ပြောချင်နဲ့ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြတယ်။
သူ့ဇာတ်လမ်း အဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံး ရယ်လိုက်ကြတာ တော်တော်နဲ့ကို မရပ်နိုင် ကြတော့ဘူး။
----------------------------------------------------------------------------------------
ချစ်သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရတာဟာ အလွန်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံပါ။ ချစ်သူမဖြစ်ခင်က သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ် မိတ်ဆွေလည်းမဟုတ်ပဲ သူစိမ်းသက်သက်မို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဆုံတဲ့နေ့က ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။ အင်းလျားကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေညင်းက သူ့ချစ်သူရဲ့ ဆံနွယ်စလေး တွေကို အသာအယာလေး တို့ထိ ဆော့ကစား သွားတယ်။ သူကတော့ ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး လက်ပဲ လှမ်းကိုင်ရမလား ပုခုံးပဲ လှမ်းဖက်ရမလား မသိ မျောက်ခွေးလျားသီး ကိုင်မိသလို ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလို မျက်နှာပေးနဲ့ ခေါင်းကို အသာလေး ငုံ့ထားတယ်။ ကောင်မလေး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူက ကောင်မလေး နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင်။"
ကောင်မလေးက မဖြေဘူး။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင် လို့။"
"ပြောပြီးပြီလေ။ ဘယ်နှစ်ခါ ထပ်ပြောရဦးမှာလဲ။"
"ထပ်ပြီးတော့ ပြောပါဦးကွာ။ ကိုယ်ထပ်ပြီး ကြားချင်သေးလို့ပါ။"
"တော်ပြီ။ ခဏခဏ မပြောချင်ဘူး။"
ပြောပြီးတော့ ကောင်မလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား သလိုပဲ။ အခုအချိန် အပ်ကျရင်တောင် တိန်ခနဲ မြည်တဲ့အသံကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသလို သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ဖောင်းဖောင်း ကလေးတွေကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အခုအချိန် လက်ကိုင်လိုက်ရင် စိတ်ဆိုးသွားမလားလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးတယ်။ အတွေးနဲ့တင် သူ့လက်ဖျားတွေလည်း အေးစက် လာသလိုပဲ။ ကတုန်ကယင် ဖြစ်လာတယ်။ နောက်တော့ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲ။ လက်ကိုင်ရုံနဲ့တော့ စိတ်ဆိုးစရာ မရှိလောက်ပါဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ပြန်တွေးမိတယ်။ သူက မသိမသာနဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလိုနဲ့ ရုန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မလွှတ်ဘူး။ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ချောင်း ဖောင်းဖောင်းအိအိ ကလေးတွေကို အသာဆုပ်ကိုင်ပြီး မချင့်မရဲနဲ့ ဖြစ်ညှစ်လိုက်တယ်။
အပ်ကျသံ ကြားရမလောက် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသံတစ်သံကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ တိန်ခနဲ မြည်တဲ့ အပ်ကျသံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပီ ဆိုတဲ့ အသံရှည်ရှည်ကလေး တစ်ခုပါ။ ပထမတော့ သူရုတ်တရက် ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာသံလဲ ဆိုတာ သိလိုက်တော့ သူရယ်ချင် သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ရယ်လို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ သူရယ်လိုက်ရင် ကောင်မလေး ရှက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ခုန ဘာသံလဲ ဆိုတာကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးကတော့ သူ့ဘာသာသူ ရှက်ပြီး မျက်နှာကြီး နီရဲသွားတယ်။ သူဆုပ်ထားတဲ့ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။
ကောင်မလေးက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်တယ်။ ရယ်ချင်ပေမယ့် အတင်းအောင့်ထားရလို့ မချိုမချဉ် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို တွေ့တော့ ဒေါသတွေက သူ့ဘက် ပုံကျလာတယ်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ။"
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင့်မျက်နှာက။"
"အော်။ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုမှပဲ။"
ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာက စူပုတ်ပုတ် ဖြစ်နေတယ်။ သူကလည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်ထားပေမယ့်လည်း ခုန အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားရင် စိတ်ထဲမှာ ရယ်ချင်တာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရပဲ။ သူ့မျက်နှာကလည်း ဘယ်လိုမှ ဟန်ဆောင်ထားလို့ မရဘူး။ ကောင်မလေး ရှက်သွားတာကို သိလို့ သူစကားလွှဲပြီး ရယ်စရာတွေ ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"တစ်ခါတုန်းကလေ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မူးပြီး ဒီ ကန်ဘောင်က ထိုင်ခုံမှာ ညဖက် လာအိပ်တာ။ ဘယ်လောက်တောင် မူးနေသလဲ ဆိုရင် သူခိုးက ပုဆိုးချွတ် ခိုးသွားတာတောင် မသိဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက် မိုးလင်းလို့ အမူးပြေမှ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အဆောင်ပြန်ရတယ်။"
သူက ပြောပြီး သူ့ဟာသကို သူ့ဘာသာ သဘောကျသလို ရယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ ခုနကိစ္စကို အတော်ရှက်သွားပုံပဲ။ သူပြောတာကို ပြုံးတောင် မပြုံးဘူး။ သူ့ဘာသာသူ ရယ်တာကို သူမကို လှောင်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတယ်။သူက နောက်ထပ် ရယ်စရာတစ်ခု ထပ်ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"နောက် အတွဲတစ်တွဲကတော့ ဒီမှာ လာချိန်းတွေ့တာ ဘယ်လောက်တောင် အာရုံများ နေသလဲ မသိဘူး။ အလစ်သမားက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဆီက ပိုက်ဆံအိတ် နှိုက်သွားတာကို နှစ်ယောက်စလုံး မသိလိုက်ကြဘူး။ ပြန်ခါနီးမှ နှစ်ယောက်စလုံး ပိုက်ဆံအိတ် မရှိတာ သိတယ်။ ဟားဟား။"
သူက ပြောပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ရယ်တယ်။
"တော်ပါ။ သူများအတင်းတွေ။"
"ကိုယ်ရယ်စရာ ပြောတာပါကွာ။"
"တော်ပြီ။ လမ်းလျှောက်ရအောင်။"
ကောင်မလေးက ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုင်ရာက ထသွားတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်တော့ နည်းနည်း အရှက်ပြေသွားပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ခုန တင်းနေတာတွေ နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။ သူက ကောင်မလေး ဘေးက အသာ ကပ်လိုက်ရင်း လာခဲ့တယ်။
ကောင်မလေးက ခေါင်းကိုငုံ့မထားတော့ဘူး။ ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေညင်းကြောင့် သူမ စိတ်ကြည်သွားပြီ ထင်ပါတယ်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ လျှောက်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့ ကန်ဘောင်ရဲ့ အစပ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လေအဝှေ့ကြောင့် ကန်စပ်က သစ်ပင်ကြီးပေါ်က သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး တစ်ရွက် ကြွေကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးက မိုးပေါ်ကနေ လိမ့်ကာ လိမ့်ကာနဲ့ ကြွေကျလာတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး လက်ခုပ် တစ်ဖောင်လောက် အမြင့်ကို ရောက်လာတော့ ကောင်မလေးက လေထဲကို ခုန်လိုက်တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ပဲများတာပေါ့။ နောက်တော့ သစ်ရွက်ခြောက်ကို လက်နဲ့လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ ခုန ပီဆိုတဲ့ အသံကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အသံက ခုနထက် နည်းနည်းလေး ပိုကျယ်ပါတယ်။ သူဘယ်လိုမှ အောင့်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ တဟားဟား နဲ့ အော်ရယ်လိုက်မိတော့တယ်။
ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးမယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ရယ်နေတာ အတော မသတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကောင်မလေးလည်း ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲတော့တယ်။
"ဘာရယ်တာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ သစ်ရွက်ကြွေတာကို သဘောကျလွန်းလို့ပါ။ ဟားဟား။"
"ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်တာလား။"
"မဟုတ်ရပါဘူးကွာ။ တကယ် သစ်ရွက်ကြွေတာကို ရယ်ချင်လို့ပါ။"
သူမျက်နှာပိုး ပြန်သတ်ပေမယ့် ခုနအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ထပ်ပြီး ရယ်ချင်လာတယ်။ အောင့်ထားရင်း ကနေ တဟားဟားနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် အော်ရယ်လိုက်မိပြန်တယ်။ သူရယ်တာကို မြင်တော့ ကောင်မလေး မျက်နှာကြီး နီရဲပြီး ဒေါသတွေ အကြီးအကျယ် ထွက်လာတယ်။
"ရှင့်ကို ကျွန်မမုန်းတယ်။"
"အမ်။"
"တော်ပြီ။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ အပြတ်ပဲ။"
"နေပါဦး။ ကိုယ်ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရယ်ချင်လို့ ရယ်တာပဲလေ။ သစ်ရွက်ကြွေတာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။"
"တော်တော့။ ဘာမှ ထပ်ပြောမနေနဲ့တော့။ ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး။"
ကောင်မလေးက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ သူကနောက်က လိုက်ပြီး အတင်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးက သူ့ဖက်လှည့်ပြီး ပြောတယ်။
"ရှင် လိုက်မလာနဲ့။ လိုက်မလာနဲ့လို့ ပြောနေတယ်နော်။ နောက်မှ ကျွန်မကို အဆိုးမဆိုနဲ့။"
သူလည်း ခုန ရယ်ချင်တာတွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ငေါင်တောင်တောင်နဲ့ပဲ လမ်းလည်ခေါင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
(ငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောပြဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။)
"ဟေ့ကောင် ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ။"
"ငါ့ကောင်မလေးက ငါ့ကိုဖြတ်သွားပြီကွ။"
သူ့စကားကြောင့် ဘေးနားက သူငယ်ချင်းတွေကပါ စိတ်ဝင်စားလာကြပြီး အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြတယ်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းတို့ ရည်းစားဖြစ်တာမှ မနေ့တစ်နေ့ကမှ မဟုတ်လား။"
"အေး။ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့တဲ့နေ့ပဲ ပြတ်သွားတာ။"
"ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"မမေးစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ငါပြန်မပြောချင်ဘူး။ ပြောရင် ရယ်လည်း ရယ်ချင်တယ်။"
"လုပ်စမ်းပါကွ။ ငါတို့ သိချင်လို့ပါ။"
သူတို့ အတင်းဝိုင်းမေးကြတော့မှ သူက မပြောချင်ပြောချင်နဲ့ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြတယ်။
သူ့ဇာတ်လမ်း အဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံး ရယ်လိုက်ကြတာ တော်တော်နဲ့ကို မရပ်နိုင် ကြတော့ဘူး။
----------------------------------------------------------------------------------------
ချစ်သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရတာဟာ အလွန်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံပါ။ ချစ်သူမဖြစ်ခင်က သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ် မိတ်ဆွေလည်းမဟုတ်ပဲ သူစိမ်းသက်သက်မို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဆုံတဲ့နေ့က ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။ အင်းလျားကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေညင်းက သူ့ချစ်သူရဲ့ ဆံနွယ်စလေး တွေကို အသာအယာလေး တို့ထိ ဆော့ကစား သွားတယ်။ သူကတော့ ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး လက်ပဲ လှမ်းကိုင်ရမလား ပုခုံးပဲ လှမ်းဖက်ရမလား မသိ မျောက်ခွေးလျားသီး ကိုင်မိသလို ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလို မျက်နှာပေးနဲ့ ခေါင်းကို အသာလေး ငုံ့ထားတယ်။ ကောင်မလေး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူက ကောင်မလေး နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင်။"
ကောင်မလေးက မဖြေဘူး။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင် လို့။"
"ပြောပြီးပြီလေ။ ဘယ်နှစ်ခါ ထပ်ပြောရဦးမှာလဲ။"
"ထပ်ပြီးတော့ ပြောပါဦးကွာ။ ကိုယ်ထပ်ပြီး ကြားချင်သေးလို့ပါ။"
"တော်ပြီ။ ခဏခဏ မပြောချင်ဘူး။"
ပြောပြီးတော့ ကောင်မလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား သလိုပဲ။ အခုအချိန် အပ်ကျရင်တောင် တိန်ခနဲ မြည်တဲ့အသံကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသလို သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ဖောင်းဖောင်း ကလေးတွေကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အခုအချိန် လက်ကိုင်လိုက်ရင် စိတ်ဆိုးသွားမလားလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးတယ်။ အတွေးနဲ့တင် သူ့လက်ဖျားတွေလည်း အေးစက် လာသလိုပဲ။ ကတုန်ကယင် ဖြစ်လာတယ်။ နောက်တော့ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲ။ လက်ကိုင်ရုံနဲ့တော့ စိတ်ဆိုးစရာ မရှိလောက်ပါဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ပြန်တွေးမိတယ်။ သူက မသိမသာနဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလိုနဲ့ ရုန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မလွှတ်ဘူး။ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ချောင်း ဖောင်းဖောင်းအိအိ ကလေးတွေကို အသာဆုပ်ကိုင်ပြီး မချင့်မရဲနဲ့ ဖြစ်ညှစ်လိုက်တယ်။
အပ်ကျသံ ကြားရမလောက် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသံတစ်သံကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ တိန်ခနဲ မြည်တဲ့ အပ်ကျသံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပီ ဆိုတဲ့ အသံရှည်ရှည်ကလေး တစ်ခုပါ။ ပထမတော့ သူရုတ်တရက် ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာသံလဲ ဆိုတာ သိလိုက်တော့ သူရယ်ချင် သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ရယ်လို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ သူရယ်လိုက်ရင် ကောင်မလေး ရှက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ခုန ဘာသံလဲ ဆိုတာကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးကတော့ သူ့ဘာသာသူ ရှက်ပြီး မျက်နှာကြီး နီရဲသွားတယ်။ သူဆုပ်ထားတဲ့ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။
ကောင်မလေးက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်တယ်။ ရယ်ချင်ပေမယ့် အတင်းအောင့်ထားရလို့ မချိုမချဉ် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို တွေ့တော့ ဒေါသတွေက သူ့ဘက် ပုံကျလာတယ်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ။"
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင့်မျက်နှာက။"
"အော်။ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုမှပဲ။"
ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာက စူပုတ်ပုတ် ဖြစ်နေတယ်။ သူကလည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်ထားပေမယ့်လည်း ခုန အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားရင် စိတ်ထဲမှာ ရယ်ချင်တာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရပဲ။ သူ့မျက်နှာကလည်း ဘယ်လိုမှ ဟန်ဆောင်ထားလို့ မရဘူး။ ကောင်မလေး ရှက်သွားတာကို သိလို့ သူစကားလွှဲပြီး ရယ်စရာတွေ ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"တစ်ခါတုန်းကလေ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မူးပြီး ဒီ ကန်ဘောင်က ထိုင်ခုံမှာ ညဖက် လာအိပ်တာ။ ဘယ်လောက်တောင် မူးနေသလဲ ဆိုရင် သူခိုးက ပုဆိုးချွတ် ခိုးသွားတာတောင် မသိဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက် မိုးလင်းလို့ အမူးပြေမှ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အဆောင်ပြန်ရတယ်။"
သူက ပြောပြီး သူ့ဟာသကို သူ့ဘာသာ သဘောကျသလို ရယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ ခုနကိစ္စကို အတော်ရှက်သွားပုံပဲ။ သူပြောတာကို ပြုံးတောင် မပြုံးဘူး။ သူ့ဘာသာသူ ရယ်တာကို သူမကို လှောင်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတယ်။သူက နောက်ထပ် ရယ်စရာတစ်ခု ထပ်ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"နောက် အတွဲတစ်တွဲကတော့ ဒီမှာ လာချိန်းတွေ့တာ ဘယ်လောက်တောင် အာရုံများ နေသလဲ မသိဘူး။ အလစ်သမားက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဆီက ပိုက်ဆံအိတ် နှိုက်သွားတာကို နှစ်ယောက်စလုံး မသိလိုက်ကြဘူး။ ပြန်ခါနီးမှ နှစ်ယောက်စလုံး ပိုက်ဆံအိတ် မရှိတာ သိတယ်။ ဟားဟား။"
သူက ပြောပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ရယ်တယ်။
"တော်ပါ။ သူများအတင်းတွေ။"
"ကိုယ်ရယ်စရာ ပြောတာပါကွာ။"
"တော်ပြီ။ လမ်းလျှောက်ရအောင်။"
ကောင်မလေးက ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုင်ရာက ထသွားတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်တော့ နည်းနည်း အရှက်ပြေသွားပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ခုန တင်းနေတာတွေ နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။ သူက ကောင်မလေး ဘေးက အသာ ကပ်လိုက်ရင်း လာခဲ့တယ်။
ကောင်မလေးက ခေါင်းကိုငုံ့မထားတော့ဘူး။ ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေညင်းကြောင့် သူမ စိတ်ကြည်သွားပြီ ထင်ပါတယ်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ လျှောက်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့ ကန်ဘောင်ရဲ့ အစပ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လေအဝှေ့ကြောင့် ကန်စပ်က သစ်ပင်ကြီးပေါ်က သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး တစ်ရွက် ကြွေကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးက မိုးပေါ်ကနေ လိမ့်ကာ လိမ့်ကာနဲ့ ကြွေကျလာတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး လက်ခုပ် တစ်ဖောင်လောက် အမြင့်ကို ရောက်လာတော့ ကောင်မလေးက လေထဲကို ခုန်လိုက်တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ပဲများတာပေါ့။ နောက်တော့ သစ်ရွက်ခြောက်ကို လက်နဲ့လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ ခုန ပီဆိုတဲ့ အသံကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အသံက ခုနထက် နည်းနည်းလေး ပိုကျယ်ပါတယ်။ သူဘယ်လိုမှ အောင့်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ တဟားဟား နဲ့ အော်ရယ်လိုက်မိတော့တယ်။
ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးမယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ရယ်နေတာ အတော မသတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကောင်မလေးလည်း ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲတော့တယ်။
"ဘာရယ်တာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ သစ်ရွက်ကြွေတာကို သဘောကျလွန်းလို့ပါ။ ဟားဟား။"
"ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်တာလား။"
"မဟုတ်ရပါဘူးကွာ။ တကယ် သစ်ရွက်ကြွေတာကို ရယ်ချင်လို့ပါ။"
သူမျက်နှာပိုး ပြန်သတ်ပေမယ့် ခုနအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ထပ်ပြီး ရယ်ချင်လာတယ်။ အောင့်ထားရင်း ကနေ တဟားဟားနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် အော်ရယ်လိုက်မိပြန်တယ်။ သူရယ်တာကို မြင်တော့ ကောင်မလေး မျက်နှာကြီး နီရဲပြီး ဒေါသတွေ အကြီးအကျယ် ထွက်လာတယ်။
"ရှင့်ကို ကျွန်မမုန်းတယ်။"
"အမ်။"
"တော်ပြီ။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ အပြတ်ပဲ။"
"နေပါဦး။ ကိုယ်ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရယ်ချင်လို့ ရယ်တာပဲလေ။ သစ်ရွက်ကြွေတာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။"
"တော်တော့။ ဘာမှ ထပ်ပြောမနေနဲ့တော့။ ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး။"
ကောင်မလေးက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ သူကနောက်က လိုက်ပြီး အတင်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးက သူ့ဖက်လှည့်ပြီး ပြောတယ်။
"ရှင် လိုက်မလာနဲ့။ လိုက်မလာနဲ့လို့ ပြောနေတယ်နော်။ နောက်မှ ကျွန်မကို အဆိုးမဆိုနဲ့။"
သူလည်း ခုန ရယ်ချင်တာတွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ငေါင်တောင်တောင်နဲ့ပဲ လမ်းလည်ခေါင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
(ငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောပြဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။)
Thursday, February 4, 2010
မိန်းမသားတွေ ယောက်ျားတွေကို ဘာလို့ချစ်ကြသလဲ
ဂျူလီယာ လို့ ခေါ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က အောက်က စာကို ကျွန်တော့်ဆီကို ပို့လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဆက်သွယ်ပြီးတော့ အဲဒီစာကို သူမ ကိုယ်တိုင် ရေးတာလားလို့ မေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမက ခရီးထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဘယ်အချိန် ပြန်လာမယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် အတိအကျ မသိလိုက်ရပါဘူး။
ကျွန်တော် အင်တာနက်ပေါ်မှာ ရှာကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာသွားတွေ့တယ်လို့ ထင်လဲ။ ဒီ အကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးနေတဲ့ လူတွေ အများကြီးပဲ။ တခြားတဖက်ကနေ ပြောရရင်တော့ ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ မိန်းမသားတွေဟာ သူတို့အနေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် ဖြစ်တဲ့ ယောက်ျားသားတွေကို ချစ်ဖို့ အတွက် အကြောင်းအရာကို ရှာဖွေနေတယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် အနေနဲ့တော့ သူတို့ ပြောတဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ချို့ကို ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ သူတို့ ပြောတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် အောက်မှာ စာရင်းလုပ် ထားပါတယ်။
* သူတို့တွေ ကျွန်မတို့တွေကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ နားလည်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ။
* သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အလှအပတွေကို မြင်နိုင်တုန်းပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ မိန်းမသားတွေတောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လှတယ်လို့ မယုံကြည်တော့တဲ့ အချိန်မျိုးမှာလေ။
* သူတို့ဟာ ညီမျှခြင်းတွေ၊ နိုင်ငံရေးတွေ၊ သင်္ချာပုစ္ဆာတွေကို နားလည်ပေမယ့် မိန်းမသားဆန်တဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်တော့မှ နားမလည်နိုင်ဘူး။
* သူတို့ ဟာ အမှောင်ကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်တတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ သူတို့ ပြင်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကို ပြင်မယ်လို့ ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြောကြတယ်။ နောက်ပြီးတော့ အရွယ်ရောက်ခါစ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးနဲ့ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ကြတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူတို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်တတ်ကြတယ်။
* သူတို့ ဟာ ဖရုံသီးလိုပဲ။ အများစုက အစာခြေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျိုးစေ့ကတော့ တန်ဖိုးရှိတယ်။
* သူတို့ဟာ အိမ်နီးချင်းတွေက ဘာထင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ ဝေဖန်ချက် မပေးတတ်ကြဘူး။
* ကွျန်မတို့ အနေနဲ့ သူတို့ ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ သူတို့ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့ဘာပြောမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကြိုပြီး တွက်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ပြောတတ်ကြတယ်။
* သူတို့ဟာ ဒေါက်ဖိနပ် စီးပြီး သူတို့ဘာသာ သူတို့ ညှင်းဆဲဖို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးတတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ဖို့နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်ဖို့ နှစ်သက်ကြတယ်။
* ၁၄ နှစ်သမီး တစ်ယောက်က သူတို့ကို ဘာစကားမှ မပြောအောင် ချန်ထားခဲ့နိုင်သလို ၂၅ နှစ် အရွယ်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ကို အခက်အခဲမရှိ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။
* သူတို့ဟာ အစွန်းရောက်နေတဲ့သူတွေကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ သိပ်ချမ်းသာတဲ့သူတွေ၊ ရသေ့လို လူစားမျိုးတွေ၊ သူရဲကောင်းတွေ၊ ဘုန်းကြီးတွေ၊ အနုပညာရှင်တွေ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေလို လူမျိုးတွေပေါ့။
* သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှ ဘာကို မဆို လုပ်တတ်ကြတယ်။
* ယောက်ျားတွေ အကြောက်ဆုံး အရာက ယောက်ျားမပီသမှာပဲ။ (ဘယ်မိန်းမကမှ သူတို့ကိုယ် သူတို့ မိန်းမ မပီသမှာ မစိုးရိမ်ကြဘူး။)
* သူတို့ဟာ ပန်းကန်ထဲ ရှိသမျှ အကုန် ကုန်အောင် စားတတ်ကြတယ်။ အဲဒီအတွက် အပြစ်ရှိတယ်လို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စိတ်ဝင်စား တတ်ကြပါတယ်။ ဥပမာ အလုပ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်တယ်။ အမျိုးမျိုးသော မော်တော်ကား အမျိုးအစားတွေ စတာတွေပေါ့။
* သူတို့မှာ ကျွန်မတို့ ခေါင်းတွေ နားနေနိုင်ပြီး သိပ်အားထုတ်စရာ မလိုပဲ အိပ်စက်နိုင်တဲ့ ပုခုံးတွေ ရှိကြတယ်။
* သူတို့ ဟာ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမြဲလိုလို သင့်မြတ်နေတတ်တယ်။ သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ ထိပ်ပြောင်မှာတို့ ဝလာမှာတို့ကို စိုးရိမ်တာက လွဲရင်
* သူတို့ဟာ ပိုးမွှားကောင်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ အလွန်အင်မတန်ကို သတ္တိရှိတတ်ကြလို့။
* သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ မလိမ်တတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ အမျိုးမျိုး သက်သေ ပြဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက် မရှိရင် သူတို့ မနေတတ်ကြဘူး။
* အကယ်၍ ကျွန်မတို့ဟာ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို “ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်နေပြီ” လို့ ပြောမိရင် သူတို့က ဘယ်လိုချစ်တာလဲလို့ ရှင်းပြဖို့ အမြဲတမ်း မေးတတ်ကြတယ်။
* သူတို့ဟာ အားကစား အကြောင်းကနေစပြီး ဘာသာရေးအကြောင်း အထိ ငြင်းခုံနိုင်ကြတယ်။
ခရစ်စတန် လို့ ခေါ်တဲ့ စာဖတ်သူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကတော့ ယောက်ျားသားတွေဟာ မိန်းမတွေရဲ့ သဘာဝကို ဘာဆိုဘာမှ မသိကြဘူး လို့ပြောပြီး အောက်က စာရင်းကို ပို့လိုက်ပါတယ်။
(၁) မိန်းမတွေဟာ မွေးကတည်းက စုံထောက်ဗီဇ ပါလာတဲ့သူတွေပဲ။ ယောက်ျားတွေက သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က စွန့်စားခန်းတွေကို ကျွန်မတို့ သိသွားမှာ ကြောက်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ တချိန်ချိန်မှာတော့ သိရတာပဲ။ အနှေးနဲ့ အမြန်ပဲ ကွာတယ်။
(၂) ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်တို့ကို ချစ်နေတာ မဟုတ်ရင်တောင်မှ ရှင်တို့ဆီက ”မင်းကိုငါချစ်တယ်” လို့ ပြောတဲ့စကားက ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် ဒဏ်ကြေဆေးလိုပဲ ဖြစ်စေတယ်။။ တကယ်လို့ အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူး ဆိုရင် ကျွန်မတို့ သတိထားမိပြီး ဝမ်းနည်းနေတတ်ကြတယ်။
(၃) ”မင်းသိပ်လှတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ။ တကယ်တော့ အဲဒီစကားကို ပြောဖို့ နှစ်စက္ကန့်တောင် မကြာပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေကို တကယ့် ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင် အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။
(၄) တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ဘာဝတ်ရင် ကောင်းမလဲ လို့ မေးပြီး ရှင်တို့ ရွေးချယ်ပေးတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဖက် ဖြစ်တဲ့ အဝတ်မျိုးကို ဝတ်လာခဲ့ရင် စိတ်အနှောက်အယှက် မဖြစ်ပါနဲ့။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ သဘာဝမို့ပါ။
(၅) ပါတီပွဲလို နေရာမျိုးမှာဆိုရင် တစ်ခန်းလုံးကို တစ်မိနစ်အတွင်း မျက်စိကစားကြည့်နိုင်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အရာကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ မယုံရင် ကြည့်ကြည့်ပါ။
(၆) ဒင်နာအတွက် ဖိတ်ကြားတာကို ဒါမှမဟုတ် ပထမဆုံး ဒိတ်လုပ်တာကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့အတွက် ကျွန်မတို့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ အမြဲထင်နေတတ်တဲ့ ပေါင်ချိန် အပိုတွေကို လျော့သွားဖို့ နေ့ရက်နည်းနည်းပဲ လိုအပ်ပါတယ်။
(၇) မိန်းမသားတွေဟာ အားလုံးကို အမှတ်တရ ရှိတတ်ကြတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှင်က ကွျန်မကို ”ငါတို့ ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့သလဲလို့ မေးရင်း ဘယ်မိန်းကလေးကမှ "ပါတီမှာ တွေ့ခဲ့တယ်" လို့ ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ “အဲဒါက အင်္ဂါနေ့။ ဒင်နာပြီးတဲ့အချိန် သူတို့ Salad နဲ့ ကြက်သားပြုတ်ရည်ကို ကျွေးတဲ့အချိန်။ ရှင်ဟာ ဘလေဇာကုတ် အနက်ရောင်နဲ့ အထူးချုပ်ထားတဲ့ ဖိနပ်ကို ဝတ်ထားတယ် စတာမျိုး ပြောလိမ့်မယ်။
(၈) ကျွန်မတို့မှာ ပေးဖို့ အချစ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ကျွန်မတို့အတွက် လူတွေနဲ့ အရာအားလုံးကနေ ဝေးဝေးနေချင်တာ တစ်ပတ်မှာ ခုနှစ်ရက် ရှိတယ်။ ရှင့်အတွက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်လမ်းရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဓာတ်တိုင်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးနဲ့ ချည်ထားပြီး ကျွန်မတို့ စိတ်ပြန်ကောင်းတဲ့အထိ စောင့်ဖို့။ ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကတော့ အနီးဆုံး ရတနာ ဆိုင်ကို သွားပြီး လက်ဆောင် တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့။ ဒုတိယ နည်းလမ်း ကို ရွေးချယ်ဖို့ ကျွန်မတို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။
(၉) ကျွန်မတို့မှာ ယောက်ျားတွေလိုပဲ အရာရာကို သဘာဝကျကျ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ အဲဒီအရာကို ထင်ရှားအောင် ပြဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ဆိုရင် ကွျန်မတို့ ဘာသာ ကျွန်မတို့ မလုံခြုံသလို ခံစားရမယ်။ အဲဒီလို ပြသဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မိန်းကလေးတွေက တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာပဲ။
(၁၀) မိန်းမတွေမှာ ဓာတ်မှန်လို အမြင်အာရုံမျိုး ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ နက်မှောင်ပြီး ခက်ထန်တဲ့ မျက်လုံးတွေ နောက်က ကလေးဆန်တဲ့စိတ်ကို မြင်နိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ နတ်သားလို လှပနေတဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးတစ်စုံနောက်က မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ကိုလည်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။
(၁၁) ယောက်ျားတွေဟာ တကယ့် အမှန်အကန် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမျိုး ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ မာကျောတဲ့ နှလုံးသားတွေကို အရည်ပျော်သွား စေနိုင်စွမ်းပါတယ်။
(၁၂) အကယ်၍ ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်တို့နဲ့ ပြသနာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လို ဖြေရှင်း ရမလဲ ဆိုတာ ပြောဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့။ ကျွန်မတို့မှာ အဖြေရှိပြီးသားပါ။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပျင်းရိ ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းစွာ ပြီးဆုံးသွားမှာကို တားဆီးတဲ့ ဆင်ခြေဆင်လက် တစ်ခုပါပဲ။
တစ်ချို့ အချက်တွေကို ဘာသာမပြန်ပဲ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
MyanmarValentine.com Blog အတွက် ဘာသာပြန်ဖြစ်တဲ့ စာတစ်ပုဒ်ပါ။ သဘောကျလို့ ဒီဘက်မှာ ပြန်တင်လိုက်ပါတယ်။ မူရင်းကတော့ Paulo Coelho ရဲ့ Why we love men ပါ။
ကျွန်တော် အင်တာနက်ပေါ်မှာ ရှာကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာသွားတွေ့တယ်လို့ ထင်လဲ။ ဒီ အကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးနေတဲ့ လူတွေ အများကြီးပဲ။ တခြားတဖက်ကနေ ပြောရရင်တော့ ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ မိန်းမသားတွေဟာ သူတို့အနေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် ဖြစ်တဲ့ ယောက်ျားသားတွေကို ချစ်ဖို့ အတွက် အကြောင်းအရာကို ရှာဖွေနေတယ်လို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် အနေနဲ့တော့ သူတို့ ပြောတဲ့ အချက်တွေထဲက တစ်ချို့ကို ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ သူတို့ ပြောတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် အောက်မှာ စာရင်းလုပ် ထားပါတယ်။
* သူတို့တွေ ကျွန်မတို့တွေကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ နားလည်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ။
* သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အလှအပတွေကို မြင်နိုင်တုန်းပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ မိန်းမသားတွေတောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လှတယ်လို့ မယုံကြည်တော့တဲ့ အချိန်မျိုးမှာလေ။
* သူတို့ဟာ ညီမျှခြင်းတွေ၊ နိုင်ငံရေးတွေ၊ သင်္ချာပုစ္ဆာတွေကို နားလည်ပေမယ့် မိန်းမသားဆန်တဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်တော့မှ နားမလည်နိုင်ဘူး။
* သူတို့ ဟာ အမှောင်ကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်တတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ သူတို့ ပြင်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေကို ပြင်မယ်လို့ ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြောကြတယ်။ နောက်ပြီးတော့ အရွယ်ရောက်ခါစ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးနဲ့ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ကြတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူတို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်တတ်ကြတယ်။
* သူတို့ ဟာ ဖရုံသီးလိုပဲ။ အများစုက အစာခြေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျိုးစေ့ကတော့ တန်ဖိုးရှိတယ်။
* သူတို့ဟာ အိမ်နီးချင်းတွေက ဘာထင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ ဝေဖန်ချက် မပေးတတ်ကြဘူး။
* ကွျန်မတို့ အနေနဲ့ သူတို့ ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ သူတို့ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့ဘာပြောမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကြိုပြီး တွက်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ပြောတတ်ကြတယ်။
* သူတို့ဟာ ဒေါက်ဖိနပ် စီးပြီး သူတို့ဘာသာ သူတို့ ညှင်းဆဲဖို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးတတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ဖို့နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်ဖို့ နှစ်သက်ကြတယ်။
* ၁၄ နှစ်သမီး တစ်ယောက်က သူတို့ကို ဘာစကားမှ မပြောအောင် ချန်ထားခဲ့နိုင်သလို ၂၅ နှစ် အရွယ်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ကို အခက်အခဲမရှိ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။
* သူတို့ဟာ အစွန်းရောက်နေတဲ့သူတွေကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ သိပ်ချမ်းသာတဲ့သူတွေ၊ ရသေ့လို လူစားမျိုးတွေ၊ သူရဲကောင်းတွေ၊ ဘုန်းကြီးတွေ၊ အနုပညာရှင်တွေ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေလို လူမျိုးတွေပေါ့။
* သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် လုပ်နိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှ ဘာကို မဆို လုပ်တတ်ကြတယ်။
* ယောက်ျားတွေ အကြောက်ဆုံး အရာက ယောက်ျားမပီသမှာပဲ။ (ဘယ်မိန်းမကမှ သူတို့ကိုယ် သူတို့ မိန်းမ မပီသမှာ မစိုးရိမ်ကြဘူး။)
* သူတို့ဟာ ပန်းကန်ထဲ ရှိသမျှ အကုန် ကုန်အောင် စားတတ်ကြတယ်။ အဲဒီအတွက် အပြစ်ရှိတယ်လို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စိတ်ဝင်စား တတ်ကြပါတယ်။ ဥပမာ အလုပ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်တယ်။ အမျိုးမျိုးသော မော်တော်ကား အမျိုးအစားတွေ စတာတွေပေါ့။
* သူတို့မှာ ကျွန်မတို့ ခေါင်းတွေ နားနေနိုင်ပြီး သိပ်အားထုတ်စရာ မလိုပဲ အိပ်စက်နိုင်တဲ့ ပုခုံးတွေ ရှိကြတယ်။
* သူတို့ ဟာ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမြဲလိုလို သင့်မြတ်နေတတ်တယ်။ သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ ထိပ်ပြောင်မှာတို့ ဝလာမှာတို့ကို စိုးရိမ်တာက လွဲရင်
* သူတို့ဟာ ပိုးမွှားကောင်တွေရဲ့ ရှေ့မှာ အလွန်အင်မတန်ကို သတ္တိရှိတတ်ကြလို့။
* သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ မလိမ်တတ်ကြဘူး။
* သူတို့ဟာ အမျိုးမျိုး သက်သေ ပြဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက် မရှိရင် သူတို့ မနေတတ်ကြဘူး။
* အကယ်၍ ကျွန်မတို့ဟာ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို “ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်နေပြီ” လို့ ပြောမိရင် သူတို့က ဘယ်လိုချစ်တာလဲလို့ ရှင်းပြဖို့ အမြဲတမ်း မေးတတ်ကြတယ်။
* သူတို့ဟာ အားကစား အကြောင်းကနေစပြီး ဘာသာရေးအကြောင်း အထိ ငြင်းခုံနိုင်ကြတယ်။
ခရစ်စတန် လို့ ခေါ်တဲ့ စာဖတ်သူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကတော့ ယောက်ျားသားတွေဟာ မိန်းမတွေရဲ့ သဘာဝကို ဘာဆိုဘာမှ မသိကြဘူး လို့ပြောပြီး အောက်က စာရင်းကို ပို့လိုက်ပါတယ်။
(၁) မိန်းမတွေဟာ မွေးကတည်းက စုံထောက်ဗီဇ ပါလာတဲ့သူတွေပဲ။ ယောက်ျားတွေက သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က စွန့်စားခန်းတွေကို ကျွန်မတို့ သိသွားမှာ ကြောက်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ တချိန်ချိန်မှာတော့ သိရတာပဲ။ အနှေးနဲ့ အမြန်ပဲ ကွာတယ်။
(၂) ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်တို့ကို ချစ်နေတာ မဟုတ်ရင်တောင်မှ ရှင်တို့ဆီက ”မင်းကိုငါချစ်တယ်” လို့ ပြောတဲ့စကားက ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် ဒဏ်ကြေဆေးလိုပဲ ဖြစ်စေတယ်။။ တကယ်လို့ အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူး ဆိုရင် ကျွန်မတို့ သတိထားမိပြီး ဝမ်းနည်းနေတတ်ကြတယ်။
(၃) ”မင်းသိပ်လှတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ။ တကယ်တော့ အဲဒီစကားကို ပြောဖို့ နှစ်စက္ကန့်တောင် မကြာပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတွေကို တကယ့် ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင် အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။
(၄) တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ဘာဝတ်ရင် ကောင်းမလဲ လို့ မေးပြီး ရှင်တို့ ရွေးချယ်ပေးတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဖက် ဖြစ်တဲ့ အဝတ်မျိုးကို ဝတ်လာခဲ့ရင် စိတ်အနှောက်အယှက် မဖြစ်ပါနဲ့။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ သဘာဝမို့ပါ။
(၅) ပါတီပွဲလို နေရာမျိုးမှာဆိုရင် တစ်ခန်းလုံးကို တစ်မိနစ်အတွင်း မျက်စိကစားကြည့်နိုင်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အရာကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ မယုံရင် ကြည့်ကြည့်ပါ။
(၆) ဒင်နာအတွက် ဖိတ်ကြားတာကို ဒါမှမဟုတ် ပထမဆုံး ဒိတ်လုပ်တာကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရင် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့အတွက် ကျွန်မတို့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ အမြဲထင်နေတတ်တဲ့ ပေါင်ချိန် အပိုတွေကို လျော့သွားဖို့ နေ့ရက်နည်းနည်းပဲ လိုအပ်ပါတယ်။
(၇) မိန်းမသားတွေဟာ အားလုံးကို အမှတ်တရ ရှိတတ်ကြတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှင်က ကွျန်မကို ”ငါတို့ ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့သလဲလို့ မေးရင်း ဘယ်မိန်းကလေးကမှ "ပါတီမှာ တွေ့ခဲ့တယ်" လို့ ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ “အဲဒါက အင်္ဂါနေ့။ ဒင်နာပြီးတဲ့အချိန် သူတို့ Salad နဲ့ ကြက်သားပြုတ်ရည်ကို ကျွေးတဲ့အချိန်။ ရှင်ဟာ ဘလေဇာကုတ် အနက်ရောင်နဲ့ အထူးချုပ်ထားတဲ့ ဖိနပ်ကို ဝတ်ထားတယ် စတာမျိုး ပြောလိမ့်မယ်။
(၈) ကျွန်မတို့မှာ ပေးဖို့ အချစ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ ကျွန်မတို့အတွက် လူတွေနဲ့ အရာအားလုံးကနေ ဝေးဝေးနေချင်တာ တစ်ပတ်မှာ ခုနှစ်ရက် ရှိတယ်။ ရှင့်အတွက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်လမ်းရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဓာတ်တိုင်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးနဲ့ ချည်ထားပြီး ကျွန်မတို့ စိတ်ပြန်ကောင်းတဲ့အထိ စောင့်ဖို့။ ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကတော့ အနီးဆုံး ရတနာ ဆိုင်ကို သွားပြီး လက်ဆောင် တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့။ ဒုတိယ နည်းလမ်း ကို ရွေးချယ်ဖို့ ကျွန်မတို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။
(၉) ကျွန်မတို့မှာ ယောက်ျားတွေလိုပဲ အရာရာကို သဘာဝကျကျ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ အဲဒီအရာကို ထင်ရှားအောင် ပြဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ အဲဒီလို ဆိုရင် ကွျန်မတို့ ဘာသာ ကျွန်မတို့ မလုံခြုံသလို ခံစားရမယ်။ အဲဒီလို ပြသဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မိန်းကလေးတွေက တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာပဲ။
(၁၀) မိန်းမတွေမှာ ဓာတ်မှန်လို အမြင်အာရုံမျိုး ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ နက်မှောင်ပြီး ခက်ထန်တဲ့ မျက်လုံးတွေ နောက်က ကလေးဆန်တဲ့စိတ်ကို မြင်နိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ နတ်သားလို လှပနေတဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးတစ်စုံနောက်က မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ကိုလည်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။
(၁၁) ယောက်ျားတွေဟာ တကယ့် အမှန်အကန် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမျိုး ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ မာကျောတဲ့ နှလုံးသားတွေကို အရည်ပျော်သွား စေနိုင်စွမ်းပါတယ်။
(၁၂) အကယ်၍ ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်တို့နဲ့ ပြသနာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လို ဖြေရှင်း ရမလဲ ဆိုတာ ပြောဖို့ မစဉ်းစားပါနဲ့။ ကျွန်မတို့မှာ အဖြေရှိပြီးသားပါ။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပျင်းရိ ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းစွာ ပြီးဆုံးသွားမှာကို တားဆီးတဲ့ ဆင်ခြေဆင်လက် တစ်ခုပါပဲ။
တစ်ချို့ အချက်တွေကို ဘာသာမပြန်ပဲ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
MyanmarValentine.com Blog အတွက် ဘာသာပြန်ဖြစ်တဲ့ စာတစ်ပုဒ်ပါ။ သဘောကျလို့ ဒီဘက်မှာ ပြန်တင်လိုက်ပါတယ်။ မူရင်းကတော့ Paulo Coelho ရဲ့ Why we love men ပါ။
Sunday, August 9, 2009
လက်တွေ့ကျလွန်းလို့
“မောင်ရေ။ မ ရှော့ပင် သွားချင်လို့ လိုက်ပို့စမ်းပါ။”
“လုပ်ပြန်ပြီ။ ဒီရှော့ပင်။ ဘာမှ ဝယ်တာလဲမဟုတ်။ ဟိုငေး ဒီငေး။ ဟိုဟာ ကိုင်ကြည့် ဒီဟာ ကိုင်ကြည့်နဲ့။ အလကားသက်သက် အချိန် ဖြုန်းတဲ့ အလုပ်။”
“မောင်ကလဲ။ ပစ္စည်းအဆန်းလေးတွေ တွေ့ရတာပေါ့။ နောက်ဝယ်ချင်ရင် ဘယ်ဟာ ဝယ်ရမလဲ သိရတာပေါ့။”
“အေး။ မင်းတို့ကတော့ အားအားရှိ ဒါပဲလုပ်နေ။ ခဏနေ ဝယ်ပြန်ပြီ အိတ်။ ခဏနေ ဝယ်ပြန်ပြီ ဖိနပ်။ ဖိနပ် နဲ့ အိတ်လည်း အိမ်မှာ များလွန်းလို့ ဖိနပ်နဲ့ အိတ်ဆိုင်တောင် ဖွင့်လို့ရတယ်။”
“အော်။ ဒါကတော့ မိန်းကလေးပဲ။ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ မက သူများတွေလို Prada တွေ LV တွေ ဝယ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလောက်နဲ့ ဘာဖြစ်မှာလဲ။”
“ဘာဖြစ်မှာလဲ။ ဟုတ်လား။ ပိုက်ဆံ ကုန်တာပေါ့ကွ။ ပစ္စည်းပဲ လိုအပ်မှ ဝယ်ပေါ့။ မလိုအပ်ပဲ ဘာကိစ္စ လျှောက်ဝယ် နေရတာလဲ။”
“မောင်ကတော့ ပြောလိုက်ရင် ဒီအတိုင်း ချည်းပဲ။ သူများ အတွဲတွေ ကြည့်စမ်းပါဦး။ စန္ဒါ့ ကောင်လေး ဆိုရင် သူ ရှော့ပင် ထွက်တိုင်း နောက်က ပါတယ်။ ပြီးရင် သူ့ရည်းစားနဲ့ လိုက်မလိုက် သူကိုယ်တိုင် ရွေးပေးတယ်။ မောင်ကတော့ မတတ်သာလို့ ပါလာရင်တောင် နောက်ကနေ တဝါးဝါးနဲ့ သမ်းနေတာ။”
“ငါမှ စိတ်မဝင်စားတာကွ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
------------------------------------------------------------------------------------------------
“အခုတင်နေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကောင်းတယ်။ မတို့ ဒီတပတ် စနေ တနင်္ဂနွေ သွားကြည့် ရအောင်နော်။”
“ဘာကား မို့လဲ။”
“အချစ်ဇာတ်လမ်းလေး လေ။ ဟိုတလောက Trailer ထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရတာ အတော် ကောင်းမယ့် ပုံပဲ။”
“မသွားစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ သက်သက်မဲ့ ၂ နာရီလောက်ထိုင်ပြီး အချိန်ဖြုန်းရမဲ့ အလုပ်။ အဲဒီ ၂ နာရီ တခြား အလုပ်လုပ်တာမှ အကျိုးရှိသေးတယ်။”
“တခါတလေ ကြည့်တာပဲ။ ဘာဖြစ်သေးလဲ။”
“အဲဒီလို ကားမျိုး ကြည့်မယ့် အစား Science Centre သွားပြီး Documentaries တွေ ကြည့်တာမှ ဗဟုသုတ ရသေးတယ်။”
“လာပြန်ပြီ လား ဒီဗဟုသုတ။ အဲဒီ ဗဟုသုတတွေ ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နေလို့ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။ မ လည်း တခါတလေတော့ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ကိုယ် ရိုမန်းတစ် ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်လေး ဘာလေး ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့။”
“ဟာကွာ။ ဒီအရွယ်ကြီးတွေ ရောက်နေပြီ။ ကလေးမဟုတ် သူငယ်မဟုတ် မကြီးမငယ်နဲ့ ရိုမန်းတစ် ချင်သေးတယ်။”
“ချစ်တာပဲ။ ဘယ်အရွယ်မှ ရိုမန်းတစ် ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာ ရှိသေးလို့လား။ သူများတွေ အဖိုးကြီး အဖွားကြီး ဖြစ်တာတောင် ရိုမန်းတစ် ဖြစ်ကြတုန်း။”
“တော်စမ်းပါကွာ။ အရူးမထ စမ်းပါနဲ့။”
------------------------------------------------------------------------------------------------
“မောင်ရေ။ မတို့ ရှန်ဂရီလာမှာ မင်္ဂလာဆောင် ကြမယ်နော်။”
“အင်း။ မောင် တွက်ပြမယ်။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်။ ရှန်ဂရီလာမှာ ဝိုင်း ၃၀ ဆိုရင်ကို ဒေါ်လာ သုံးသောင်းလောက် ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီ ဒေါ်လာ ၃ သောင်းကို တခြားနေရာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် ခဏအတွင်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပွားလာနိုင်တယ်။”
“ဟာ။ မောင်ကလဲ။ မတို့ မိန်းကလေးတွေက တသက်မှာ တခါ မင်္ဂလာဆောင်ရတဲ့ ဥစ္စာ။ ခမ်းခမ်းနားနားတော့ လုပ်ချင်တာပေါ့။”
“အပိုတွေ မလုပ်စမ်းပါနဲ့ကွာ။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ ကိစ္စက စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်း။ ပြီးရင် ဟိုလူ့ ရယ်ပြရ ဒီလူ့ရယ်ပြရနဲ့။ အဓိပ္ပါယ် မရှိတဲ့ အလုပ်တွေပါ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆွမ်းကွေျးလိုက်ရင် ပြီးနေတဲ့ ကိစ္စ။ ဘာဖြစ်လို့ ချဲ့ကားချင် နေရတာလဲ။”
“သူများတွေလည်း ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟိုလူ ကြည့်ရင် ရှန်ဂရီလာ။ ဒီလူ ကြည့်ရင် Fullerton။ အားလုံး ဟိုတယ် ကောင်းကောင်းတွေမှာ မင်္ဂလာဆောင်တာ ချည့်ပဲ။”
“ပကာသန တွေပါကွာ။ ကိုယ်တင် ဒုက္ခရောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်္ဂလာဆောင် လာတဲ့သူလည်း ဒုက္ခ ရောက်သေးတယ်။ ဝတ်ရ စားရ။ ပြီးရင် လက်ဖွဲ့ကိုလည်း ဟိုတယ်နဲ့ လိုက်အောင် လိုက်ပေးရ။ ဘာလုပ်မှာလဲကွာ။”
“ဘာပဲ ပြောပြော သူများတွေ လုပ်ပြီး ကိုယ်မလုပ်ရင် မျက်နှာငယ်တာပေါ့ကွာ။”
“ဘာမျက်နှာ ငယ်စရာ ရှိသလဲ။ ပကာသန မလုပ်လို့ မျက်နှာငယ်ကြေးဆိုရင်လည်း ငယ်ပေ့စေပေါ့ကွာ။ အဲဒီလိုမျိုးတွေ အထင်ကြီးစရာ မရှိပါဘူး။”
-------------------------------------------------------------------------------------------------
“မောင်ရေ။ စန္ဒါ့ ရည်းစားကတော့ Toyota Altis လေး ဝယ်လိုက်ပြီ။ သိလား။ အရမ်းမိုက်တာပဲ။”
“ဟုတ်လား။ အလကား သက်သက်ကွာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ပြန်ပြီ။”
“ဘာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတာလဲ။ ကားဝယ်တော့ ပွဲနေပွဲထိုင် စီးရတာပေါ့။”
“မကလည်းကွာ။ ဒီနိုင်ငံမှာ တက်ကစီတွေ ရထားတွေ ဘတ်စ်ကားတွေ ဒီလောက် ပေါနေတဲ့ ဥစ္စာ။ ကိုယ်ပိုင်ကား ဆိုတာ စင်ကာပူမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာပဲ။ ယူအက်စ်တို့ သြစတေးလျတို့လို နိုင်ငံမျိုးမှာ ဆိုရင် မဝယ်မဖြစ်လို့ ဝယ်ရတယ် ဆိုရင် ထားပါတော့။ နောက်ပြီး ကားက ဆယ်နှစ်စီးပြီးရင် ဖျက်ပစ်ရမှာ။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း ပေးလိုက်ရတဲ့ ပိုက်ဆံက ကိုယ့်အိတ်ထဲက ထွက်သွားမှာပဲ။ Robert Kiyosaki ရဲ့ Rich Dad Poor Dad ထဲကလို ဆိုရင် အဲဒီ ပိုက်ဆံက ကိုယ့်အိတ်ထဲကနေ လစဉ် ပေးနေရမယ့် ပိုက်ဆံ။ အဲဒီ ပိုက်ဆံကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရင် ကိုယ့်အတွက် အပိုဝင်ငွေရတယ်။ ကိုယ့်လခရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ ထားတာကနေ ရတဲ့ ပိုက်ဆံရော ဝင်ငွေ နှစ်ခု ဖြစ်လို့ ခဏ အတွင်း ကြီးပွားနိုင်တယ်။ နို့မဟုတ်ရင် ကိုယ့်လခက ကားဖိုး အကြွေးပဲ ဆပ်နေရတာမို့ အလဟသ ကုန်သွားမှာ။”
“သူများတွေ ကားစီးနေတော့ မ လည်း စီးချင်တာပေါ့။”
“ဝယ်မပေးဘူး မပြောပါဘူးကွာ။ ကိုယ်ပိုက်ဆံရှိရင် မ စီးဖို့ BMW Convertible ဝယ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။”
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ကိုလက်တွေ့ကြီးရေ
ကျွန်မနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။
ရှင်က နေရာတကာ လက်တွေ့ကျပေမယ့် ကျွန်မကတော့ နေရာတကာ လက်တွေ့ မကျနိုင်ဘူး။
ကျွန်မလည်း အခြား မိန်းကလေးများနည်းတူ ရှော့ပင် ထွက်ချင်တယ်။ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ကိုယ် ရုပ်ရှင် သွားချင်တယ်။ အတူတူ လျှောက်လည်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင်က မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို နားမလည်ဘူး။
ရှင်လုပ်ချင်တာပဲ တစ်ခုတည်းပဲသိတယ်။
အခု ကျွန်မ နောက်တစ်ယောက်ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီ။
သူက ကျွန်မကို အစစ အရာရာ ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရှော့ပင်သွားမယ် ဆိုရင်လည်း သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ဘေးနားကနေ အကြံပေးတယ်။ ရုပ်ရှင် ကြည့်ဖို့ ဆိုရင်လည်း ကျွန်မကတောင် စပြောစရာ မလိုဘဲ သူကပဲ ကျွန်မကို ဦးဆောင်ပြီး ခေါ်သွားတယ်။ ရှင်နဲ့တော့ တခြားစီပဲ။
နောက်ပြီး ရှင့်လို သူများ သားသမီးကို ပစ္စလက္ခတ် လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားဘူး။ ကျွန်မ ကို ဟိုတယ်မှာ တင့်တောင့်တင့်တယ် မင်္ဂလာဆောင်ယူမယ် ပြောတယ်။
ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ရေရှည်မှာ ကောင်းလာနိုင်တာ မှန်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီတော့ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကိုပဲ ရွေးချယ် သွားပါတယ်။
ရှင်လည်း ရှင့်ရဲ့ စိတ်နဲ့ကိုက်မယ့် ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ စီမံကိန်းတွေကို လက်ခံမယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကို ပဲ ရှာပါတော့။
တစ်ချိန်က ရှင့်ရဲ့
မ
“လုပ်ပြန်ပြီ။ ဒီရှော့ပင်။ ဘာမှ ဝယ်တာလဲမဟုတ်။ ဟိုငေး ဒီငေး။ ဟိုဟာ ကိုင်ကြည့် ဒီဟာ ကိုင်ကြည့်နဲ့။ အလကားသက်သက် အချိန် ဖြုန်းတဲ့ အလုပ်။”
“မောင်ကလဲ။ ပစ္စည်းအဆန်းလေးတွေ တွေ့ရတာပေါ့။ နောက်ဝယ်ချင်ရင် ဘယ်ဟာ ဝယ်ရမလဲ သိရတာပေါ့။”
“အေး။ မင်းတို့ကတော့ အားအားရှိ ဒါပဲလုပ်နေ။ ခဏနေ ဝယ်ပြန်ပြီ အိတ်။ ခဏနေ ဝယ်ပြန်ပြီ ဖိနပ်။ ဖိနပ် နဲ့ အိတ်လည်း အိမ်မှာ များလွန်းလို့ ဖိနပ်နဲ့ အိတ်ဆိုင်တောင် ဖွင့်လို့ရတယ်။”
“အော်။ ဒါကတော့ မိန်းကလေးပဲ။ ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။ မက သူများတွေလို Prada တွေ LV တွေ ဝယ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလောက်နဲ့ ဘာဖြစ်မှာလဲ။”
“ဘာဖြစ်မှာလဲ။ ဟုတ်လား။ ပိုက်ဆံ ကုန်တာပေါ့ကွ။ ပစ္စည်းပဲ လိုအပ်မှ ဝယ်ပေါ့။ မလိုအပ်ပဲ ဘာကိစ္စ လျှောက်ဝယ် နေရတာလဲ။”
“မောင်ကတော့ ပြောလိုက်ရင် ဒီအတိုင်း ချည်းပဲ။ သူများ အတွဲတွေ ကြည့်စမ်းပါဦး။ စန္ဒါ့ ကောင်လေး ဆိုရင် သူ ရှော့ပင် ထွက်တိုင်း နောက်က ပါတယ်။ ပြီးရင် သူ့ရည်းစားနဲ့ လိုက်မလိုက် သူကိုယ်တိုင် ရွေးပေးတယ်။ မောင်ကတော့ မတတ်သာလို့ ပါလာရင်တောင် နောက်ကနေ တဝါးဝါးနဲ့ သမ်းနေတာ။”
“ငါမှ စိတ်မဝင်စားတာကွ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
------------------------------------------------------------------------------------------------
“အခုတင်နေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကောင်းတယ်။ မတို့ ဒီတပတ် စနေ တနင်္ဂနွေ သွားကြည့် ရအောင်နော်။”
“ဘာကား မို့လဲ။”
“အချစ်ဇာတ်လမ်းလေး လေ။ ဟိုတလောက Trailer ထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရတာ အတော် ကောင်းမယ့် ပုံပဲ။”
“မသွားစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲ သက်သက်မဲ့ ၂ နာရီလောက်ထိုင်ပြီး အချိန်ဖြုန်းရမဲ့ အလုပ်။ အဲဒီ ၂ နာရီ တခြား အလုပ်လုပ်တာမှ အကျိုးရှိသေးတယ်။”
“တခါတလေ ကြည့်တာပဲ။ ဘာဖြစ်သေးလဲ။”
“အဲဒီလို ကားမျိုး ကြည့်မယ့် အစား Science Centre သွားပြီး Documentaries တွေ ကြည့်တာမှ ဗဟုသုတ ရသေးတယ်။”
“လာပြန်ပြီ လား ဒီဗဟုသုတ။ အဲဒီ ဗဟုသုတတွေ ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နေလို့ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။ မ လည်း တခါတလေတော့ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ကိုယ် ရိုမန်းတစ် ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်လေး ဘာလေး ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့။”
“ဟာကွာ။ ဒီအရွယ်ကြီးတွေ ရောက်နေပြီ။ ကလေးမဟုတ် သူငယ်မဟုတ် မကြီးမငယ်နဲ့ ရိုမန်းတစ် ချင်သေးတယ်။”
“ချစ်တာပဲ။ ဘယ်အရွယ်မှ ရိုမန်းတစ် ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာ ရှိသေးလို့လား။ သူများတွေ အဖိုးကြီး အဖွားကြီး ဖြစ်တာတောင် ရိုမန်းတစ် ဖြစ်ကြတုန်း။”
“တော်စမ်းပါကွာ။ အရူးမထ စမ်းပါနဲ့။”
------------------------------------------------------------------------------------------------
“မောင်ရေ။ မတို့ ရှန်ဂရီလာမှာ မင်္ဂလာဆောင် ကြမယ်နော်။”
“အင်း။ မောင် တွက်ပြမယ်။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်။ ရှန်ဂရီလာမှာ ဝိုင်း ၃၀ ဆိုရင်ကို ဒေါ်လာ သုံးသောင်းလောက် ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီ ဒေါ်လာ ၃ သောင်းကို တခြားနေရာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် ခဏအတွင်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပွားလာနိုင်တယ်။”
“ဟာ။ မောင်ကလဲ။ မတို့ မိန်းကလေးတွေက တသက်မှာ တခါ မင်္ဂလာဆောင်ရတဲ့ ဥစ္စာ။ ခမ်းခမ်းနားနားတော့ လုပ်ချင်တာပေါ့။”
“အပိုတွေ မလုပ်စမ်းပါနဲ့ကွာ။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ ကိစ္စက စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်း။ ပြီးရင် ဟိုလူ့ ရယ်ပြရ ဒီလူ့ရယ်ပြရနဲ့။ အဓိပ္ပါယ် မရှိတဲ့ အလုပ်တွေပါ။ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆွမ်းကွေျးလိုက်ရင် ပြီးနေတဲ့ ကိစ္စ။ ဘာဖြစ်လို့ ချဲ့ကားချင် နေရတာလဲ။”
“သူများတွေလည်း ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဟိုလူ ကြည့်ရင် ရှန်ဂရီလာ။ ဒီလူ ကြည့်ရင် Fullerton။ အားလုံး ဟိုတယ် ကောင်းကောင်းတွေမှာ မင်္ဂလာဆောင်တာ ချည့်ပဲ။”
“ပကာသန တွေပါကွာ။ ကိုယ်တင် ဒုက္ခရောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်္ဂလာဆောင် လာတဲ့သူလည်း ဒုက္ခ ရောက်သေးတယ်။ ဝတ်ရ စားရ။ ပြီးရင် လက်ဖွဲ့ကိုလည်း ဟိုတယ်နဲ့ လိုက်အောင် လိုက်ပေးရ။ ဘာလုပ်မှာလဲကွာ။”
“ဘာပဲ ပြောပြော သူများတွေ လုပ်ပြီး ကိုယ်မလုပ်ရင် မျက်နှာငယ်တာပေါ့ကွာ။”
“ဘာမျက်နှာ ငယ်စရာ ရှိသလဲ။ ပကာသန မလုပ်လို့ မျက်နှာငယ်ကြေးဆိုရင်လည်း ငယ်ပေ့စေပေါ့ကွာ။ အဲဒီလိုမျိုးတွေ အထင်ကြီးစရာ မရှိပါဘူး။”
-------------------------------------------------------------------------------------------------
“မောင်ရေ။ စန္ဒါ့ ရည်းစားကတော့ Toyota Altis လေး ဝယ်လိုက်ပြီ။ သိလား။ အရမ်းမိုက်တာပဲ။”
“ဟုတ်လား။ အလကား သက်သက်ကွာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ပြန်ပြီ။”
“ဘာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတာလဲ။ ကားဝယ်တော့ ပွဲနေပွဲထိုင် စီးရတာပေါ့။”
“မကလည်းကွာ။ ဒီနိုင်ငံမှာ တက်ကစီတွေ ရထားတွေ ဘတ်စ်ကားတွေ ဒီလောက် ပေါနေတဲ့ ဥစ္စာ။ ကိုယ်ပိုင်ကား ဆိုတာ စင်ကာပူမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာပဲ။ ယူအက်စ်တို့ သြစတေးလျတို့လို နိုင်ငံမျိုးမှာ ဆိုရင် မဝယ်မဖြစ်လို့ ဝယ်ရတယ် ဆိုရင် ထားပါတော့။ နောက်ပြီး ကားက ဆယ်နှစ်စီးပြီးရင် ဖျက်ပစ်ရမှာ။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း ပေးလိုက်ရတဲ့ ပိုက်ဆံက ကိုယ့်အိတ်ထဲက ထွက်သွားမှာပဲ။ Robert Kiyosaki ရဲ့ Rich Dad Poor Dad ထဲကလို ဆိုရင် အဲဒီ ပိုက်ဆံက ကိုယ့်အိတ်ထဲကနေ လစဉ် ပေးနေရမယ့် ပိုက်ဆံ။ အဲဒီ ပိုက်ဆံကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရင် ကိုယ့်အတွက် အပိုဝင်ငွေရတယ်။ ကိုယ့်လခရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ ထားတာကနေ ရတဲ့ ပိုက်ဆံရော ဝင်ငွေ နှစ်ခု ဖြစ်လို့ ခဏ အတွင်း ကြီးပွားနိုင်တယ်။ နို့မဟုတ်ရင် ကိုယ့်လခက ကားဖိုး အကြွေးပဲ ဆပ်နေရတာမို့ အလဟသ ကုန်သွားမှာ။”
“သူများတွေ ကားစီးနေတော့ မ လည်း စီးချင်တာပေါ့။”
“ဝယ်မပေးဘူး မပြောပါဘူးကွာ။ ကိုယ်ပိုက်ဆံရှိရင် မ စီးဖို့ BMW Convertible ဝယ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား။”
-----------------------------------------------------------------------------------------------
ကိုလက်တွေ့ကြီးရေ
ကျွန်မနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။
ရှင်က နေရာတကာ လက်တွေ့ကျပေမယ့် ကျွန်မကတော့ နေရာတကာ လက်တွေ့ မကျနိုင်ဘူး။
ကျွန်မလည်း အခြား မိန်းကလေးများနည်းတူ ရှော့ပင် ထွက်ချင်တယ်။ ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ကိုယ် ရုပ်ရှင် သွားချင်တယ်။ အတူတူ လျှောက်လည်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင်က မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို နားမလည်ဘူး။
ရှင်လုပ်ချင်တာပဲ တစ်ခုတည်းပဲသိတယ်။
အခု ကျွန်မ နောက်တစ်ယောက်ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီ။
သူက ကျွန်မကို အစစ အရာရာ ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရှော့ပင်သွားမယ် ဆိုရင်လည်း သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ဘေးနားကနေ အကြံပေးတယ်။ ရုပ်ရှင် ကြည့်ဖို့ ဆိုရင်လည်း ကျွန်မကတောင် စပြောစရာ မလိုဘဲ သူကပဲ ကျွန်မကို ဦးဆောင်ပြီး ခေါ်သွားတယ်။ ရှင်နဲ့တော့ တခြားစီပဲ။
နောက်ပြီး ရှင့်လို သူများ သားသမီးကို ပစ္စလက္ခတ် လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားဘူး။ ကျွန်မ ကို ဟိုတယ်မှာ တင့်တောင့်တင့်တယ် မင်္ဂလာဆောင်ယူမယ် ပြောတယ်။
ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ရေရှည်မှာ ကောင်းလာနိုင်တာ မှန်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီတော့ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကိုပဲ ရွေးချယ် သွားပါတယ်။
ရှင်လည်း ရှင့်ရဲ့ စိတ်နဲ့ကိုက်မယ့် ရှင့်ရဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ စီမံကိန်းတွေကို လက်ခံမယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကို ပဲ ရှာပါတော့။
တစ်ချိန်က ရှင့်ရဲ့
မ
Tuesday, July 21, 2009
ဒိုင်ကြောင်များနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း
“ငါတော့ စိတ်ညစ်ပါတယ်ဟယ်။ သေသာ သေချင်တော့တာပဲ။”
“နင်ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ။”
“လူတွေက ကောင်းကို မကောင်းပါဘူး ဝဏ္ဏရယ်။ ငါ့အကြောင်းကို ငါ့ကွယ်ရာမှာ မကောင်းပြောကြတယ်။”
“ဘာဖြစ်လဲဟ။ နင့်ရှေ့မှာ မပြောချင်လို့ နင့်နောက်မှာ ပြောတာပဲ။”
“နင်ကလဲ။ လုပ်ပြန်ပြီ။ ငါ့ကို လူတွေက အဲဒီလိုကြီး မြင်နေတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲဟ။”
“နင်အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ လူတွေ နင့်ကို မကောင်းမြင်တယ် ထားဦး။ ဘယ်သူမှ နင့်ကို ၂၄ နာရီလုံး မကောင်းမြင် မနေနိုင်ဘူး။ နင့်မကောင်းကြောင်းကိုလည်း ၂၄ နာရီလုံး ထိုင်ပြော မနေနိုင်ဘူး။ မကောင်း မြင်တဲ့စိတ် ဆိုတာ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ခဏလေး ဖြစ်လာတဲ့စိတ်။ ခဏနေရင် ပျောက်သွားရော။ သူတို့ စိတ်ထဲ ခဏလေး ဖြစ်တဲ့ မကောင်းမြင်စိတ်အတွက် နင်က တချိန်လုံး တွေးပြီး စိတ်ညစ်နေတယ် ဆိုတာက မတန်ပါဘူးဟာ။ အဓိပ္ပါယ်လည်း မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်စမ်းပါဟာ။”
“ဒါပေမယ့်ဟာ ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောတော့ ငါနာမည်ပျက်တာပေါ့ဟ။”
“ဒီမှာ။ နင်စဉ်းစားစမ်း။ နောင် အနှစ် ၁၀၀ဆိုရင် နင်လည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ကို မကောင်းပြောတဲ့သူတွေလည်း တစ်ယောက်မှ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကုန် မြေကြီးထဲ ရောက်နေပြီ။ နင့်ကို အခုလို မကောင်းပြောတဲ့ကိစ္စ လူတွေ သတိရဖို့ ဝေးလို့ နင်နဲ့ငါ့နာမည်ကိုတောင် သတိရတဲ့သူ ရှိရင် ကံကောင်းတယ်မှတ်။”
ဝဏ္ဏဆိုတာကတော့ ဆံပင်မဖြီးပဲ အဝတ်အစားကို ဖြစ်သလို ဝတ်တတ်တဲ့ အကောင်းမြင်သမား တစ်ယောက်ပါ။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပြီး ဒိုင်ကြောင်တွေလည်း အမြဲလိုလို လွှတ်တတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်းစားကတော့ သဘောကောင်းပေမယ့် အမြဲတမ်း အရာရာကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲတမ်း အဲဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောတတ်ပါတယ်။
“ငါ စိတ်အရမ်း ညစ်နေတယ်ဟ။”
“ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။”
“မနက်ဖြန် စာမေးပွဲအတွက် ငါ စာတွေ သိပ်မရသေးဘူးဟ။ အမှတ်ကောင်းဖို့တော့ မလွယ်ပါဘူးဟယ်။”
“အော်။ ခက်ပြီ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေါ့ဟာ။ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး။ ရချင်သလောက် ရပေစေပေါ့။ နင့်ကိုနင် ဘယ်လောက်ပိုင်သလဲ စဉ်းစားစမ်း။ လက်ဖျစ်တစ်တွတ်တောင် ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သင်္ခါရ တရားအရ နင်နှာခေါင်းဖျားက ရှူလိုက်တဲ့လေ အဆုတ်ထဲ မရောက်ခင် နင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်။ မမြဲတဲ့ သေရင် ကိုယ့်နောက်မပါမယ့် အရာတွေ အတွက် တွေးပြီး စိတ်ညစ် မနေစမ်းပါနဲ့ဟာ။”
“ငါ့သူငယ်ချင်းလေး သနားပါတယ်ဟယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သူ့ဘဲနဲ့လေ ၄-၅ နှစ်တွဲလာပြီးမှ အခု ကွဲသွားကြပြီ။”
“အော်။ ဒါများ အဆန်းလုပ်လို့ဟာ။ အတွဲဆိုတာ ယူဖြစ်မှ လင်မယားဖြစ်တာပဲ။ အခုဟာက မယူခင် ကွဲကြတာပဲ။ ယူပြီးမှ ကွဲရင် တစ်ခုလပ် ဖြစ်နေဦးမယ်။ မယူသေးခင် ကတည်းက အဆင်မပြေတဲ့နောက် ယူပြီးရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမှာလဲ။ ဒီ ၄-၅ နှစ်တောင်မှ အဆင်မပြေရင် နောက် အနှစ် ၄-၅၀ ဘယ်လို ပေါင်းကြမှာလဲ။ ဖြစ်တတ်ပါတယ်ဟာ။”
ဒီလိုနဲ့ ဝဏ္ဏရဲ့ ဒိုင်တွေ အမြဲတမ်း ကြားနေရတာမို့ သူနဲ့ တွဲပြီး နှစ်နည်းနည်းလေး ကြာလာတော့ ကောင်မလေးလည်း အခြေအနေ အတော်လေး တိုးတက်လာပါတယ်။ အရင်လို အမြဲတမ်း စိုးရိမ် မနေတတ် တော့ပဲ အကောင်းမြင်စိတ်တွေ ဝင်လာပါပြီ။ ဝဏ္ဏလည်း သူ့ရည်းစားရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ လက်ချာတွေ အောင်မြင်တယ်ဆိုပြီး သဘောကျနေပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာပေါ့။
“ဟဲ့ ဝဏ္ဏ။ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်။”
“ဘာလဲ။ ပြောလေ။”
“နင်နဲ့ ငါနဲ့ ပြတ်ရအောင်ဟာ။”
“လာနောက် မနေစမ်းပါနဲ့ဟာ။”
“မနောက်ဘူး။ ငါအတည် ပြောနေတာ။ ငါနောက် ရည်းစားရနေပြီ။”
“နင်ကလည်းဟာ လုပ်ရက်တယ်။ ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး တွဲလာပြီးမှ။”
“ဘာဖြစ်လဲဟာ။ နင်နဲ့ငါ ယူမှ လင်မယားဖြစ်တာပဲ။ အခု သမီးရည်းစား ကတည်းက ကွဲကြတော့ တခုလပ် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့ဟာ။ နင်နဲ့ငါ အခု ၃-၄ နှစ် အဆင်မပြေရင် နောင် အနှစ် ၃-၄၀ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ကြမလဲ။”
“နင်နဲ့ ငါနဲ့ အကြောင်းကို လူတိုင်း သိနေတယ်ဟ။ နင် လူတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြမှာလဲ။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူးဟာ။ လူတွေ ငါတို့ အကြောင်းကို ၂၄ နာရီလုံး တွေးနေ ပြောနေနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ နောက်ပြီး နောင် အနှစ်၁၀၀ ကျရင် အခုလို မကောင်းပြောတဲ့သူတွေ အားလုံး မြေကြီးထဲ ရောက်ကုန်ပြီဟ။ ငါ့နာမည်ကို မှတ်မိရင် ကံကောင်း။”
“တော်ပါတော့ဟာ။ ငါတော့ အတော် ညစ်သွားပြီ။”
“နင်ကလည်း စိတ်မညစ်စမ်းပါနဲ့။ နင့်ကိုယ်နင် လက်ဖျစ် တစ်တွတ်တောင် ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင် အသက်ရှူတာ မဆုံးခင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်လေဟာ။ ငါ့ကိုလည်း နင်ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ မမြဲတဲ့ အရာတွေ အတွက် တွေးပြီး စိတ်ညစ်မနေစမ်းပါနဲ့။”
စကားအဆုံးမှာတော့ ဝဏ္ဏတစ်ယောက် ပါးစပ် အဟောင်းသားနဲ့ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပဲ ဖြစ်နေပါတယ်။
“နင်ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲ။”
“လူတွေက ကောင်းကို မကောင်းပါဘူး ဝဏ္ဏရယ်။ ငါ့အကြောင်းကို ငါ့ကွယ်ရာမှာ မကောင်းပြောကြတယ်။”
“ဘာဖြစ်လဲဟ။ နင့်ရှေ့မှာ မပြောချင်လို့ နင့်နောက်မှာ ပြောတာပဲ။”
“နင်ကလဲ။ လုပ်ပြန်ပြီ။ ငါ့ကို လူတွေက အဲဒီလိုကြီး မြင်နေတော့ ဘယ်ကောင်းမလဲဟ။”
“နင်အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ လူတွေ နင့်ကို မကောင်းမြင်တယ် ထားဦး။ ဘယ်သူမှ နင့်ကို ၂၄ နာရီလုံး မကောင်းမြင် မနေနိုင်ဘူး။ နင့်မကောင်းကြောင်းကိုလည်း ၂၄ နာရီလုံး ထိုင်ပြော မနေနိုင်ဘူး။ မကောင်း မြင်တဲ့စိတ် ဆိုတာ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ခဏလေး ဖြစ်လာတဲ့စိတ်။ ခဏနေရင် ပျောက်သွားရော။ သူတို့ စိတ်ထဲ ခဏလေး ဖြစ်တဲ့ မကောင်းမြင်စိတ်အတွက် နင်က တချိန်လုံး တွေးပြီး စိတ်ညစ်နေတယ် ဆိုတာက မတန်ပါဘူးဟာ။ အဓိပ္ပါယ်လည်း မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်စမ်းပါဟာ။”
“ဒါပေမယ့်ဟာ ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောတော့ ငါနာမည်ပျက်တာပေါ့ဟ။”
“ဒီမှာ။ နင်စဉ်းစားစမ်း။ နောင် အနှစ် ၁၀၀ဆိုရင် နင်လည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ကို မကောင်းပြောတဲ့သူတွေလည်း တစ်ယောက်မှ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကုန် မြေကြီးထဲ ရောက်နေပြီ။ နင့်ကို အခုလို မကောင်းပြောတဲ့ကိစ္စ လူတွေ သတိရဖို့ ဝေးလို့ နင်နဲ့ငါ့နာမည်ကိုတောင် သတိရတဲ့သူ ရှိရင် ကံကောင်းတယ်မှတ်။”
ဝဏ္ဏဆိုတာကတော့ ဆံပင်မဖြီးပဲ အဝတ်အစားကို ဖြစ်သလို ဝတ်တတ်တဲ့ အကောင်းမြင်သမား တစ်ယောက်ပါ။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပြီး ဒိုင်ကြောင်တွေလည်း အမြဲလိုလို လွှတ်တတ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်းစားကတော့ သဘောကောင်းပေမယ့် အမြဲတမ်း အရာရာကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ နေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် အမြဲတမ်း အဲဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောတတ်ပါတယ်။
“ငါ စိတ်အရမ်း ညစ်နေတယ်ဟ။”
“ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။”
“မနက်ဖြန် စာမေးပွဲအတွက် ငါ စာတွေ သိပ်မရသေးဘူးဟ။ အမှတ်ကောင်းဖို့တော့ မလွယ်ပါဘူးဟယ်။”
“အော်။ ခက်ပြီ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေါ့ဟာ။ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး။ ရချင်သလောက် ရပေစေပေါ့။ နင့်ကိုနင် ဘယ်လောက်ပိုင်သလဲ စဉ်းစားစမ်း။ လက်ဖျစ်တစ်တွတ်တောင် ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သင်္ခါရ တရားအရ နင်နှာခေါင်းဖျားက ရှူလိုက်တဲ့လေ အဆုတ်ထဲ မရောက်ခင် နင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်။ မမြဲတဲ့ သေရင် ကိုယ့်နောက်မပါမယ့် အရာတွေ အတွက် တွေးပြီး စိတ်ညစ် မနေစမ်းပါနဲ့ဟာ။”
“ငါ့သူငယ်ချင်းလေး သနားပါတယ်ဟယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သူ့ဘဲနဲ့လေ ၄-၅ နှစ်တွဲလာပြီးမှ အခု ကွဲသွားကြပြီ။”
“အော်။ ဒါများ အဆန်းလုပ်လို့ဟာ။ အတွဲဆိုတာ ယူဖြစ်မှ လင်မယားဖြစ်တာပဲ။ အခုဟာက မယူခင် ကွဲကြတာပဲ။ ယူပြီးမှ ကွဲရင် တစ်ခုလပ် ဖြစ်နေဦးမယ်။ မယူသေးခင် ကတည်းက အဆင်မပြေတဲ့နောက် ယူပြီးရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမှာလဲ။ ဒီ ၄-၅ နှစ်တောင်မှ အဆင်မပြေရင် နောက် အနှစ် ၄-၅၀ ဘယ်လို ပေါင်းကြမှာလဲ။ ဖြစ်တတ်ပါတယ်ဟာ။”
ဒီလိုနဲ့ ဝဏ္ဏရဲ့ ဒိုင်တွေ အမြဲတမ်း ကြားနေရတာမို့ သူနဲ့ တွဲပြီး နှစ်နည်းနည်းလေး ကြာလာတော့ ကောင်မလေးလည်း အခြေအနေ အတော်လေး တိုးတက်လာပါတယ်။ အရင်လို အမြဲတမ်း စိုးရိမ် မနေတတ် တော့ပဲ အကောင်းမြင်စိတ်တွေ ဝင်လာပါပြီ။ ဝဏ္ဏလည်း သူ့ရည်းစားရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ လက်ချာတွေ အောင်မြင်တယ်ဆိုပြီး သဘောကျနေပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာပေါ့။
“ဟဲ့ ဝဏ္ဏ။ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်။”
“ဘာလဲ။ ပြောလေ။”
“နင်နဲ့ ငါနဲ့ ပြတ်ရအောင်ဟာ။”
“လာနောက် မနေစမ်းပါနဲ့ဟာ။”
“မနောက်ဘူး။ ငါအတည် ပြောနေတာ။ ငါနောက် ရည်းစားရနေပြီ။”
“နင်ကလည်းဟာ လုပ်ရက်တယ်။ ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး တွဲလာပြီးမှ။”
“ဘာဖြစ်လဲဟာ။ နင်နဲ့ငါ ယူမှ လင်မယားဖြစ်တာပဲ။ အခု သမီးရည်းစား ကတည်းက ကွဲကြတော့ တခုလပ် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့ဟာ။ နင်နဲ့ငါ အခု ၃-၄ နှစ် အဆင်မပြေရင် နောင် အနှစ် ၃-၄၀ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ကြမလဲ။”
“နင်နဲ့ ငါနဲ့ အကြောင်းကို လူတိုင်း သိနေတယ်ဟ။ နင် လူတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြမှာလဲ။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူးဟာ။ လူတွေ ငါတို့ အကြောင်းကို ၂၄ နာရီလုံး တွေးနေ ပြောနေနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ နောက်ပြီး နောင် အနှစ်၁၀၀ ကျရင် အခုလို မကောင်းပြောတဲ့သူတွေ အားလုံး မြေကြီးထဲ ရောက်ကုန်ပြီဟ။ ငါ့နာမည်ကို မှတ်မိရင် ကံကောင်း။”
“တော်ပါတော့ဟာ။ ငါတော့ အတော် ညစ်သွားပြီ။”
“နင်ကလည်း စိတ်မညစ်စမ်းပါနဲ့။ နင့်ကိုယ်နင် လက်ဖျစ် တစ်တွတ်တောင် ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင် အသက်ရှူတာ မဆုံးခင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်လေဟာ။ ငါ့ကိုလည်း နင်ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ မမြဲတဲ့ အရာတွေ အတွက် တွေးပြီး စိတ်ညစ်မနေစမ်းပါနဲ့။”
စကားအဆုံးမှာတော့ ဝဏ္ဏတစ်ယောက် ပါးစပ် အဟောင်းသားနဲ့ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပဲ ဖြစ်နေပါတယ်။
Friday, February 13, 2009
Valentine Day အတွက် အမှတ်တရ စာသားများ
အကယ်၍ မင်းသာ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေဦးမယ် ဆိုရင်
ငါကတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာထက် တစ်ရက် လျော့ပြီး နေချင်ပါတယ်။
အဲဒါမှ မင်းမရှိတဲ့နေ့တွေကို ငါ မကြုံရမှာလေ။
(A. A. Milne)
ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားဟာ အမြဲတမ်း ပျိုမြစ် နုနယ်နေတယ်။
(ဂရိစကားပုံ)
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ တွေးကြတယ်။
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ တေးသီကြတယ်။
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ အိပ်မက် မက်ကြတယ်။
အချစ်အတွက် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် သောကရောက်ကြတယ်။
ငါတို့မှာ အချစ်ရှိမှန်း မသိတဲ့အခါမှာ လိုက်လံရှာဖွေကြတယ်။
ရှာတွေ့ ပြန်တော့လည်း ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ ငါတို့မသိကြဘူး။
ငါတို့ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့အချိန်မှာ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့ကြတယ်။
တကယ်တော့ အချစ်ဟာ ငါတို့ကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုတွေ နာကျင်မှုတွေ ပေးနိုင်တဲ့ အရာပါ။
ဒါပေမယ့် ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ တခဏတာမှာ ဘယ်အရာကို ရမယ်ဆိုတာ မသိကြဘူး။
တကယ်တော့ စာလုံးလေး ၂ လုံးထဲပါ။
စာလုံးပေါင်းရတာလည်း လွယ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ရခက်ပြီး အချစ်မရှိပဲ နေဖို့ကတော့ ခက်တယ်။
(အမည်မသိ)
ငါသာ မင်းခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်
မင်းရဲ့ မျက်ရည်ပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်။
မင်းနှလုံးသားထဲမှာ သနေ္ဓတည်ပြီး
မျက်ဝန်းထဲမှာ မွေးဖွားမယ်။
မင်းရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ နေထိုင်ပြီး
မင်းနှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ သေဆုံးခွင့်ရမယ်လေ။
(အမည်မသိ)
တစ်ခုခု အမှားအယွင်းဖြစ်ခဲ့လို့
မင်းနှလုံးသားမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး
မင်းမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့ရင်
သတိရဖို့ အရာ (၃) ခုရှိတယ်။
(၁) ငါမင်းဘေးမှာ ရှိနေတယ်။
(၂) ငါမင်းနဲ့အတူ ရှိနေတုန်းပဲ
(၃) ငါမင်းအနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမယ်။
(အမည်မသိ)
ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကို မင်းကို ပေးခဲ့ပြီ။
မင်းရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း ငါ့ကိုပေးပါ။
ငါတို့ နှလုံးသားတွေကို အတူတူ သော့ခတ်လိုက်ကြမယ်။
ပြီးရင် သော့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြရအောင်။
(Frederick Saunders)
ချစ်မိတဲ့သူဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ့်လက်ရှိဘဝဟာ အိပ်မက်ထက် ပိုကောင်းနေလို့ပေါ့။
(Dr Seuss)
ကမ္ဘာကြီး အတွက်တော့ မင်းဟာ လူတစ်ယောက်ပဲ။
ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ မင်းဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ညီမျှတယ်။
(Heather Cotez)
မင်းကို ချစ်မိတဲ့အတွက် ငါ့အတွက် နာကျင်မှုတွေ နဲ့ အဆုံးစွန် စတေးရမှုတွေ ရှိမယ်လို့ အခြားသူတွေက ပြောကြတယ်။
ငါကတော့ မင်းကို မချစ်ပဲနေဖို့ထက် နာကျင်မှုတွေနဲ့ စတေးရမှုတွေကို ပဲ ရယူလိုက်တော့မယ်။
(Aaron)
အချစ်ရဲ့ ညီမျှခြင်းမှာ ၁ နဲ့ ၁ ပေါင်းတာဟာ အရာအားလုံးနဲ့ ညီမျှတယ်။
၂ ထဲက ၁ နှုတ်တာကတော့ ဘာမှ မရှိတာနဲ့ ညီမျှတယ်။
(Mignon McLaughlin)
သစ်ကိုင်းအောက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ရယ်
ဝိုင်တစ်ချိုင့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပြီးတော့ မင်းရယ်
ငါ့ဘေးနား ကန္တာရထဲ တေးသီလျက်ပ
ကန္တာရလည်း အခုတော့ နတ်ဘုံပါတကယ်။
(Verse 12 of Rubaiyat by Ommar Khayyam. မောင်သာနိုး ၏ ဘာသာပြန်)
အချစ်သာမရှိခဲ့ရင် ငါတို့ကမ္ဘာကြီးဟာ သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
(Robert Browning)
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်နေရာမှာ မင်းရဲ့ အပြုံးကို အိပ်မက်မက်နေတဲ့သူ တစ်ဦးရှိတယ်။
(အမည်မသိ)
အချစ်ဆိုတာ ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ တံခါးပေါက်တွေ အားလုံးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်တဲ့ မာစတာကီး တစ်ချောင်းပဲ။
(Oliver Wendell Holmes)
အချစ်ကြောင့် ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လည်ပတ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ အချိန်တွေကိုတော့ အချစ်က တန်ဖိုးရှိစေတယ်။
(Elizabeth Browning)
ငါကတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာထက် တစ်ရက် လျော့ပြီး နေချင်ပါတယ်။
အဲဒါမှ မင်းမရှိတဲ့နေ့တွေကို ငါ မကြုံရမှာလေ။
(A. A. Milne)
ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားဟာ အမြဲတမ်း ပျိုမြစ် နုနယ်နေတယ်။
(ဂရိစကားပုံ)
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ တွေးကြတယ်။
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ တေးသီကြတယ်။
အချစ်ရဲ့ အကြောင်းကို ငါတို့ အိပ်မက် မက်ကြတယ်။
အချစ်အတွက် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် သောကရောက်ကြတယ်။
ငါတို့မှာ အချစ်ရှိမှန်း မသိတဲ့အခါမှာ လိုက်လံရှာဖွေကြတယ်။
ရှာတွေ့ ပြန်တော့လည်း ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ ငါတို့မသိကြဘူး။
ငါတို့ အချစ်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့အချိန်မှာ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့ကြတယ်။
တကယ်တော့ အချစ်ဟာ ငါတို့ကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုတွေ နာကျင်မှုတွေ ပေးနိုင်တဲ့ အရာပါ။
ဒါပေမယ့် ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ တခဏတာမှာ ဘယ်အရာကို ရမယ်ဆိုတာ မသိကြဘူး။
တကယ်တော့ စာလုံးလေး ၂ လုံးထဲပါ။
စာလုံးပေါင်းရတာလည်း လွယ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ရခက်ပြီး အချစ်မရှိပဲ နေဖို့ကတော့ ခက်တယ်။
(အမည်မသိ)
ငါသာ မင်းခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင်
မင်းရဲ့ မျက်ရည်ပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်။
မင်းနှလုံးသားထဲမှာ သနေ္ဓတည်ပြီး
မျက်ဝန်းထဲမှာ မွေးဖွားမယ်။
မင်းရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ နေထိုင်ပြီး
မင်းနှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ သေဆုံးခွင့်ရမယ်လေ။
(အမည်မသိ)
တစ်ခုခု အမှားအယွင်းဖြစ်ခဲ့လို့
မင်းနှလုံးသားမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး
မင်းမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံနေခဲ့ရင်
သတိရဖို့ အရာ (၃) ခုရှိတယ်။
(၁) ငါမင်းဘေးမှာ ရှိနေတယ်။
(၂) ငါမင်းနဲ့အတူ ရှိနေတုန်းပဲ
(၃) ငါမင်းအနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမယ်။
(အမည်မသိ)
ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကို မင်းကို ပေးခဲ့ပြီ။
မင်းရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း ငါ့ကိုပေးပါ။
ငါတို့ နှလုံးသားတွေကို အတူတူ သော့ခတ်လိုက်ကြမယ်။
ပြီးရင် သော့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြရအောင်။
(Frederick Saunders)
ချစ်မိတဲ့သူဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ့်လက်ရှိဘဝဟာ အိပ်မက်ထက် ပိုကောင်းနေလို့ပေါ့။
(Dr Seuss)
ကမ္ဘာကြီး အတွက်တော့ မင်းဟာ လူတစ်ယောက်ပဲ။
ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ မင်းဟာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ညီမျှတယ်။
(Heather Cotez)
မင်းကို ချစ်မိတဲ့အတွက် ငါ့အတွက် နာကျင်မှုတွေ နဲ့ အဆုံးစွန် စတေးရမှုတွေ ရှိမယ်လို့ အခြားသူတွေက ပြောကြတယ်။
ငါကတော့ မင်းကို မချစ်ပဲနေဖို့ထက် နာကျင်မှုတွေနဲ့ စတေးရမှုတွေကို ပဲ ရယူလိုက်တော့မယ်။
(Aaron)
အချစ်ရဲ့ ညီမျှခြင်းမှာ ၁ နဲ့ ၁ ပေါင်းတာဟာ အရာအားလုံးနဲ့ ညီမျှတယ်။
၂ ထဲက ၁ နှုတ်တာကတော့ ဘာမှ မရှိတာနဲ့ ညီမျှတယ်။
(Mignon McLaughlin)
သစ်ကိုင်းအောက်က စာအုပ်တစ်အုပ်ရယ်
ဝိုင်တစ်ချိုင့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပြီးတော့ မင်းရယ်
ငါ့ဘေးနား ကန္တာရထဲ တေးသီလျက်ပ
ကန္တာရလည်း အခုတော့ နတ်ဘုံပါတကယ်။
(Verse 12 of Rubaiyat by Ommar Khayyam. မောင်သာနိုး ၏ ဘာသာပြန်)
အချစ်သာမရှိခဲ့ရင် ငါတို့ကမ္ဘာကြီးဟာ သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
(Robert Browning)
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တစ်နေရာမှာ မင်းရဲ့ အပြုံးကို အိပ်မက်မက်နေတဲ့သူ တစ်ဦးရှိတယ်။
(အမည်မသိ)
အချစ်ဆိုတာ ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ တံခါးပေါက်တွေ အားလုံးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်တဲ့ မာစတာကီး တစ်ချောင်းပဲ။
(Oliver Wendell Holmes)
အချစ်ကြောင့် ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လည်ပတ်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ အချိန်တွေကိုတော့ အချစ်က တန်ဖိုးရှိစေတယ်။
(Elizabeth Browning)
Monday, February 9, 2009
အချစ်တစ်ခုတည်းနှင့် (၃)
ပထမပိုင်းမှ စ၍ဖတ်ရန်
ကျွန်မလေ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊မဟုတ်ဘူး။ လို့ အကျယ်ကြီးအော်ပြီး ရှော့ခ် ရိုက်တဲ့စက်က လက်ကိုင် နှစ်ခုကို ယူပြီး သူ့ကို အဆက်မပြတ် အရူးတပိုင်း ရှော့ခ် ရိုက်နေမိတယ်။ စိတ်ခြောက်ခြားပြီး လန့်ကုန်တဲ့ သူနာပြုဆရာမတွေ ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး အလန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မစိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီ ဆိုတာကို အကြောင်းကြားဖို့ တခြားဆရာဝန် တစ်ယောက်ကို ပြေးခေါ်ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟာ ကျွန်မရဲ့ ရှော့ခ်ရိုက်ချက်ကြောင့် မြောက် မြောက်သွားတယ်။
ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရူးမရူးတော့ မသိပါ။ ကျွန်မ သိနေတာကတော့ ကျွန်မ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူကို အသက်ရှင် နေစေချင်တယ်။ တချိန်လုံး ကျွန်မတို့ အချင်းများ နေကြပေမယ့်လည်း သူကျွန်မကို ချစ်စကား မပြောရ သေးပေမယ့်လည်း ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ချင်ပါတယ်။ သူကျွန်မကို ကဒ်ပေးဘို့အကြွေးကျန် ပါသေးတယ်။ သူသေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရိုက်တဲ့ လက်ကိုင် နှစ်ခုကို လွှတ်ပစ်ပြီး သူ့နှလုံးသားရှိရာ ကို အမြန်ဆုံး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နှိပ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရှိသမျှ အားအကုန်လုံးနဲ့ လက်အစွမ်း ဖိနိုင်သလောက် ဖိပြီး သူ့အသက်ရှူ ဖို့ကိုလည်း အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မလှုပ်ဘူး။ နာတယ်လို့တောင် မပြောဘူး။ မျက်စိကိုပိတ်လို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။
ကျှွန်မမိတ်ဆွေ ဒေါက်တာ ကျန်း က ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့တွန်းဖယ်လိုက် တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးနေပါပြီ။ ကျွန်မ ငိုတယ်။ အော်တယ်။ နောက်ဆုံး အသံမထွက်နိုင်တော့တဲ့ အထိတောင် ကျွန်မ ဟစ်အော်မိပါတယ်။
“ဒေါက်တာရှု၊ သူအသက်မရှိတော့ဘူး၊ သိပ်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး။ ” လို့ ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကိုပုတ်ရင်း ပြောတယ်။ ဒေါက်တာ ကျန်း က သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် ထမင်းတောင် အတူတူစားဖူးကြပါတယ်။ ကျွန်မ မိတ်ဆက် ပေးဖူးတယ်။
“သူသေလို့မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး။” ကျွန်မ ခေါင်းကို ရမ်းရင်း အော်မိပြန်တယ်။ သူရှိတဲ့နေရာကို ပြေးသွားနိုင်ဖို့ ရုန်းကန်နေမိတယ်။
“စိတ်ကိုထိန်းပါ မိန်းကလေးရယ်။ ငါမင်းဘယ်လို ခံစားနေရတယ် ဆိုတာကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းလည်း ဆရာဝန် တစ်ယောက်ပဲ။” ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်မလည်း လူထဲက လူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီအချိန်မှာ ဆရာဝန် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မခံစားနေရတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားလည်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီမို့ အခုဆိုရင် အလေ့အကျင့် တစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီအကျင့်တစ်ခုကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စွန့်ပစ်ရမှာလဲ။ အဲဒါတွင် မကသေးဘူး။ သူကျွန်မကို ကတ်ဒ်တစ်ခု ပေးဖို့လည်း အကြွေးကျန် နေသေးတယ်လေ။
“သူမသေရဘူး။ သူမသေရဘူး။” လို့ ကျွန်မဟစ်အော်ရင်း သူ့ဆီကို ပြေးသွားကာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အသက်ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်လာဖို့ ဆွဲလှုပ်ပြီး ကြိုးစားနေမိတယ်။
“သူ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း။” လို့ အော်ပြောသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချုပ်တည်းမှုတွေ ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ အသိတရားတွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့က ချစ်သူများနေ့ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
နောင်ပိုင်း သူ့မိတ်ဆွေတွေကို အဲဒီနေ့က သူဘာလို့ အလုပ်ကစောစောစီးစီး ပြန်သွားရတာလဲ ဆိုတာကို မေးဖြစ်တော့ သူတို့က ပြန်ပြောပြတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မဖုန်းချသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ ကျွန်မကို ဆက်သွယ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြိုးစားပေမယ့် မရခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူဆေးရုံကို လိုက်လာပြီး ကျွန်မကို ရှာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်မှာ ကုန်ကားကြီးတစ်စင်းနဲ့ တိုက်မိပြီး အဲဒီလို ဖြစ်ရတယ် ဆိုတာ သိခဲ့့ရတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းကို ကြားရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ မလှုပ်မရှက်နဲ့ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ ဒေါသတွေက သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အီးမေးလ်နဲ့ မပို့ဖြစ်တဲ့ ကဒ်ကလေးတစ်ခု ကြောင့် သူသေဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်မအတွက် ကလေးဆန် ရမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးပေါ့။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ထပ်ပြီးတော့တောင် မငိုနိုင်တော့ပါဘူး။ သူသေဆုံးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ခံစားရတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးဖြစ်ပါစေ ဘယ်လောက်ပဲ မျက်ရည်လည်စရာ ကောင်းတဲ့ စကားပြောခန်းတွေ ဖြစ်ပါစေ ကျွန်မ မငိုနိုင်တော့ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ကျွန်မအတွက် ခံစားချက် မပေးနိုင်တော့ ပါဘူး။
အင်း။ မဆိုးပါဘူး။ သူဒါကိုတော့ ဝန်ခံသားပဲ။
“ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ငါမင်းကို ပြောချင်တာက အဲဒီအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါမင်းကို ချစ်တယ်။”
ကျွန်မ ဒီစကားကို ကြားရဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလှပါပြီ။
“နောက်ပြီး မင်းကို ပြောစရာ သတင်းကောင်း တစ်ခုရှိတယ်။ ငါပိုက်ဆံစုနေတာ အခု အလုံအလောက် ရပြီ။”
ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိသားပဲ။ ဘာအတွက်များ ရှင်ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုနေတာလဲ။
“အဲဒီတော့ ဟွေရေ။ ငါတို့ လက်ထပ်ကြပါစို့။ ငါမင်းကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ ကြောက်နေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ မင်းကို ထားပေးနိုင်ပါ့မလား ဆိုပြီး ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစကို မယုံကြည်ခဲ့မိလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ငါအခုတော့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် စုပြီးခဲ့ပြီ။ ငါတို့ ထပ်စောင့်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
ကျွန်မလေ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊မဟုတ်ဘူး။ လို့ အကျယ်ကြီးအော်ပြီး ရှော့ခ် ရိုက်တဲ့စက်က လက်ကိုင် နှစ်ခုကို ယူပြီး သူ့ကို အဆက်မပြတ် အရူးတပိုင်း ရှော့ခ် ရိုက်နေမိတယ်။ စိတ်ခြောက်ခြားပြီး လန့်ကုန်တဲ့ သူနာပြုဆရာမတွေ ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး အလန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မစိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီ ဆိုတာကို အကြောင်းကြားဖို့ တခြားဆရာဝန် တစ်ယောက်ကို ပြေးခေါ်ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟာ ကျွန်မရဲ့ ရှော့ခ်ရိုက်ချက်ကြောင့် မြောက် မြောက်သွားတယ်။
ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရူးမရူးတော့ မသိပါ။ ကျွန်မ သိနေတာကတော့ ကျွန်မ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူကို အသက်ရှင် နေစေချင်တယ်။ တချိန်လုံး ကျွန်မတို့ အချင်းများ နေကြပေမယ့်လည်း သူကျွန်မကို ချစ်စကား မပြောရ သေးပေမယ့်လည်း ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ချင်ပါတယ်။ သူကျွန်မကို ကဒ်ပေးဘို့အကြွေးကျန် ပါသေးတယ်။ သူသေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှော့ခ်ရိုက်တဲ့ လက်ကိုင် နှစ်ခုကို လွှတ်ပစ်ပြီး သူ့နှလုံးသားရှိရာ ကို အမြန်ဆုံး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နှိပ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရှိသမျှ အားအကုန်လုံးနဲ့ လက်အစွမ်း ဖိနိုင်သလောက် ဖိပြီး သူ့အသက်ရှူ ဖို့ကိုလည်း အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မလှုပ်ဘူး။ နာတယ်လို့တောင် မပြောဘူး။ မျက်စိကိုပိတ်လို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။
ကျှွန်မမိတ်ဆွေ ဒေါက်တာ ကျန်း က ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့တွန်းဖယ်လိုက် တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးနေပါပြီ။ ကျွန်မ ငိုတယ်။ အော်တယ်။ နောက်ဆုံး အသံမထွက်နိုင်တော့တဲ့ အထိတောင် ကျွန်မ ဟစ်အော်မိပါတယ်။
“ဒေါက်တာရှု၊ သူအသက်မရှိတော့ဘူး၊ သိပ်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး။ ” လို့ ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကိုပုတ်ရင်း ပြောတယ်။ ဒေါက်တာ ကျန်း က သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် ထမင်းတောင် အတူတူစားဖူးကြပါတယ်။ ကျွန်မ မိတ်ဆက် ပေးဖူးတယ်။
“သူသေလို့မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး။” ကျွန်မ ခေါင်းကို ရမ်းရင်း အော်မိပြန်တယ်။ သူရှိတဲ့နေရာကို ပြေးသွားနိုင်ဖို့ ရုန်းကန်နေမိတယ်။
“စိတ်ကိုထိန်းပါ မိန်းကလေးရယ်။ ငါမင်းဘယ်လို ခံစားနေရတယ် ဆိုတာကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းလည်း ဆရာဝန် တစ်ယောက်ပဲ။” ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်မလည်း လူထဲက လူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီအချိန်မှာ ဆရာဝန် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒေါက်တာကျန်းက ကျွန်မခံစားနေရတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နားလည်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီမို့ အခုဆိုရင် အလေ့အကျင့် တစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီအကျင့်တစ်ခုကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စွန့်ပစ်ရမှာလဲ။ အဲဒါတွင် မကသေးဘူး။ သူကျွန်မကို ကတ်ဒ်တစ်ခု ပေးဖို့လည်း အကြွေးကျန် နေသေးတယ်လေ။
“သူမသေရဘူး။ သူမသေရဘူး။” လို့ ကျွန်မဟစ်အော်ရင်း သူ့ဆီကို ပြေးသွားကာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အသက်ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်လာဖို့ ဆွဲလှုပ်ပြီး ကြိုးစားနေမိတယ်။
“သူ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း။” လို့ အော်ပြောသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချုပ်တည်းမှုတွေ ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ အသိတရားတွေ လွတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့က ချစ်သူများနေ့ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
နောင်ပိုင်း သူ့မိတ်ဆွေတွေကို အဲဒီနေ့က သူဘာလို့ အလုပ်ကစောစောစီးစီး ပြန်သွားရတာလဲ ဆိုတာကို မေးဖြစ်တော့ သူတို့က ပြန်ပြောပြတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မဖုန်းချသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ သူ ကျွန်မကို ဆက်သွယ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြိုးစားပေမယ့် မရခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူဆေးရုံကို လိုက်လာပြီး ကျွန်မကို ရှာဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်မှာ ကုန်ကားကြီးတစ်စင်းနဲ့ တိုက်မိပြီး အဲဒီလို ဖြစ်ရတယ် ဆိုတာ သိခဲ့့ရတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းကို ကြားရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ မလှုပ်မရှက်နဲ့ ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ ဒေါသတွေက သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အီးမေးလ်နဲ့ မပို့ဖြစ်တဲ့ ကဒ်ကလေးတစ်ခု ကြောင့် သူသေဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်မအတွက် ကလေးဆန် ရမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးပေါ့။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ထပ်ပြီးတော့တောင် မငိုနိုင်တော့ပါဘူး။ သူသေဆုံးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဘယ်လောက်ပဲ ခံစားရတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးဖြစ်ပါစေ ဘယ်လောက်ပဲ မျက်ရည်လည်စရာ ကောင်းတဲ့ စကားပြောခန်းတွေ ဖြစ်ပါစေ ကျွန်မ မငိုနိုင်တော့ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ကျွန်မအတွက် ခံစားချက် မပေးနိုင်တော့ ပါဘူး။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ရယ် သိပ်မသုံးဖြစ်တဲ့ ကွန်ပြူတာ တစ်လုံးရယ် ပဲ အဖော်ရှိပါတယ်။ ကြောင်ကလေးပေါ်က ကျော်ခွသွားပြီး ကျွန်မ ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မဆီကို အီးမေးလ်ပို့မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိပေမယ့် တစ်စုံတစ်ဦးကများ ကျွန်မကို အီးမေးလ်ပို့ လေမလားလို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်နေခဲ့မိပါသေးတယ်။
ညောင်..ညောင် ဆိုတဲ့ အော်သံကြားမိလို့ ကြောင်ကလေး ခရစ်စတင်းကို ဘာများ ဖြစ်နေသလဲလို့ လှမ်းကြည့်မိပါတယ်။ သူ နို့သောက်လို့ ကုန်သွားပါပြီ။ ကျွန်မ သူ့အတွက် မီးဖိုခန်းထဲမှာ နို့သွားထပ်ယူပြီး ပြန်အလာမှာတော့ ကွန်ပြူတာရဲ့ ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်မိပါတယ်။
ကျွန်မအတွက် အီးမေးလ် အစောင် ၁၀၀။ ဘယ်သူကများ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ဒီအမှိုက်သရိုက် အီးမေးလ် အစောင် ၁၀၀ ကို ပို့လိုက်ပါလိမ့်။
ကျွန်မ အဲဒီအီးမေးလ်တွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်လိုက်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ နောက်ထပ် အီးမေးလ်တစ်စောင်ကို ထပ်ရပါတယ်။ အဲဒီအီးမေးလ်ထဲမှာ ရေးထားတာကတော့ “နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုများအတွက် တောင်းပန်အပ် ပါတယ်။ System Error ကြောင့်မို့လို့ ဒီအီးမေးလ်တွေကို အခုထက်ထိ မပို့နိုင်ခဲ့ခြင်းပါ။ ”တဲ့။ ဒီအီးမေးလ်က ကျွန်မရဲ့ အင်တာနက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီက ပို့လိုက်တာပါ။
ကျွန်မ ပထမဆုံး အီးမေးလ်ကို ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ အဲဒီအီးမေးလ်မှာ ပို့လိုက်တဲ့ ရက်စွဲဟာ မနှစ်က ဗယ်လင်တိုင်းဒေးလို့ ပြနေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာပါတယ်။ သူ များ ဒီအီးမေးလ်တွေကို ပို့ခဲ့တာလား။
“ဟွေ။”
ဒါက ကျွန်မနာမည်ပါ။
ကျွန်မ ရပါပြီ။ အဲဒီ နှင်းဆီပန်းက အလွန် ကို လှပါတယ်။
“ငါတို့တွေ အမြဲလိုပဲ ရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြတာ။ ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားတံခါးတွေကို ဖွင့်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ ရှိနေကြတယ် ဆိုတာကို မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူးနော်။”
ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်နေခဲ့ကြတာအတွက် အားလုံးဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အမှားတွေပါ။
အင်း။ မဆိုးပါဘူး။ သူဒါကိုတော့ ဝန်ခံသားပဲ။
“ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ငါမင်းကို ပြောချင်တာက အဲဒီအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါမင်းကို ချစ်တယ်။”
ကျွန်မ ဒီစကားကို ကြားရဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလှပါပြီ။
“နောက်ပြီး မင်းကို ပြောစရာ သတင်းကောင်း တစ်ခုရှိတယ်။ ငါပိုက်ဆံစုနေတာ အခု အလုံအလောက် ရပြီ။”
ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှိသားပဲ။ ဘာအတွက်များ ရှင်ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုနေတာလဲ။
“အဲဒီတော့ ဟွေရေ။ ငါတို့ လက်ထပ်ကြပါစို့။ ငါမင်းကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ ကြောက်နေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ မင်းကို ထားပေးနိုင်ပါ့မလား ဆိုပြီး ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစကို မယုံကြည်ခဲ့မိလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ငါအခုတော့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် စုပြီးခဲ့ပြီ။ ငါတို့ ထပ်စောင့်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
ဘယ်သူကများ ရှင့်ကို စောင့်ခိုင်းခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မက ရှင်ပိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေပြီးသား မဟုတ်လား။
“ဒီနေ့တော့ ဒီကတ်ဒ်နဲ့ မင်းကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းပါရစေ။ ဟွေ မင်းငါ့ကို လက်ထပ်မှာလားဟင်။ လက်ထပ်မယ် မဟုတ်လား။”
အဲဒါကတော့ ကတ်ဒ်ထဲမှာ ပါတဲ့ စာသားတွေ အကုန်လုံးပါပဲ။ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေကို အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်ဖတ်နေမိပြီး သူ့ကို စကားတွေ ပြောနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အသံကို ကြားနေရပြီး သူ့ကို မြင်နေရသလိုပါပဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေကြတုန်းက လိုပါပဲ။
သီချင်းကလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ လာနေပါတယ်။ အသည်းကွဲလောက်အောင် ခံစားရတဲ့ နာနာ့ရဲ့ အသံက ထပ်ခါထပ်ခါ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
အချစ်ကပဲ အမှတ်တရတွေ ကို ဖြစ်စေတယ်။ အချစ်ကပဲ ခဏတာကို ကြာရှည်စေတယ်။ မင်းအဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်က တကမ္ဘာလုံး နုနယ်ပျိုမြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ သီချင်းတွေအားလုံးဟာ မဆိုညည်းရသေးတဲ့ သီချင်းအသစ်တွေလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါမင်းကို သတိရတယ်။ ငါ့အတွက် အရာအားလုံးဟာ မင်းအတွက်နဲ့ မင်းပေးတဲ့အချစ်အတွက် ရှင်သန်နေရတာပဲ။
သီချင်းရဲ့ စာသားဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်နဲ့ ထပ်တူနီးပါး ကိုက်ညီနေပါတယ်။ သူရှိနေတဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပျိုမြစ်နုနယ်နေပါတယ်။ နေ့တိုင်းလိုလိုပဲ သူနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အရင်နဲ့မတူတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူခွဲခွာသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ဘယ်တော့မှ ဝေးလွင့်မသွားတော့မယ့် အမှတ်တရတွေ အေးစက်မှုတွေနဲ့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
“မင်းငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား။”
အဲဒီ စကားလုံးတွေကို ဖတ်မိတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ မသိလိုက်ရပဲ မျက်ရည်တွေ ယိုဆင်းကျလာပြီး ကီးဘုတ်ကို စိုရွှဲသွားစေပါတယ်။
“ကျွန်မသူ့ကို လက်ထပ်မှာလား။” တကယ်လို့ သူကျွန်မရှေ့မှာ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မသူ့ကို ပိတ်ကန်ပြီး သူ့ကို အရူးကြီးလို့ ခေါ်မိမှာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်မသာ တကယ်စိတ်မပါခဲ့ဘူး ဆိုရင် ဘာလို့ ရှင့်ကို ဒီနေ့အထိ စောင့်နေရမှာလဲ။
အဲဒါကြောင့် ကျွန်မဟာ Cursor ကို စာပြန်ရမယ့် နေရာကို ရွှေ့ပြီး ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တဲ့ တုံ့ပြန်ချက်ကို ရိုက်ထည့် လိုက်မိပါတယ်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်မှာပါ။”
ကျွန်မရှင့်ကို လက်ထပ်မှာပါ။ ရှင့်ရဲ့ နံဘေးမှာ ဘဝတလျှောက်လုံ အတူရှိနေမှာပါ။ ရှင်နဲ့အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေမှာပါ။ ဒါက ကျွန်မ ပြန်ဖြေခဲ့တဲ့ အဖြေပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို တုံ့ပြန်မယ့် အရာကတော့ ထပ်ခါတလဲလဲ လာနေတဲ့ “Only Love” ဆိုတဲ့ သီချင်းပဲ ရှိပါတယ်။
ဒါပေမယ့်လည်း ကျွန်မ အီးမေးလ်တိုင်းကို ဖွင့်ပြီး အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ နှင်းဆီပန်းတိုင်းကို လက်ခံခဲ့ပြီး “ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်မှာပါ။” ဆိုတဲ့ ပြန်ကြားချက်ကို ပဲ ရိုက်ထည့်နေမိပါတယ်။
ကျွန်မ စာအားလုံးအတွက် အခါ ၁၀၀ ပြန်ခဲ့ပြီး “Only Love” ဆို တဲ့ သီချင်းက လည်း အကြိမ် ၁၀၀ လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို အေးမြတဲ့ ဗယ်လင်တိုင်း ညမှာ တစ်နှစ်တိတိ ပြတ်တောက်နေတဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်း ပြန်လည် ချိတ်ဆက် မိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ လည်း ရှင့်ကို ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။ ရှင်ကရော ဘယ်လိုလဲ။
ပြီးပါပြီ။
(နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ကူပြီး ဘာသာပြန်ပေးတဲ့ မခင်ဦးမေ ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။)
ဒီဝတ္ထုကိုပဲ နိုင်းနိုင်းစနေ ဘာသာပြန်ထားတာ ဒီမှာ ဖတ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် အစအဆုံး ဘာသာပြန်ပြီးမှ သိတာပါ။
မူရင်းကတော့ ဒီမှာပါ။
Sunday, February 8, 2009
အချစ်တစ်ခုတည်းနှင့် (၂)
သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲရတာကို နှစ်သက်တတ်ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ငေးကြည့်နေရတာလဲ။ မင်းဟာ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေတဲ့အချိန်ဆို အရမ်း အရုပ်ဆိုးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရယ်လိုက်ရင်လည်း မလှဘူး။” တစ်ခြားတစ်ဖက်က လှည့်တွေးမယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်မဟာ တကယ်ပဲ အရုပ်ဆိုးတယ်လို့ သူဆိုလိုချင်တာပါ။
“တကယ်တော့ ရှင်ကမှ အရုပ်ဆိုးတဲ့သူ။ ကျွန်မဒီလောက်တောင်မှ အရုပ်ဆိုးတယ် ဆိုရင် ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မဆီ လာနေသေးသလဲ။” ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပြန်ဆွဲရင်း ပြန်ပြောမိပါတယ်။
“ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ မင်းအိမ်နဲ့ ငါ့အိမ်က ဘေးချင်းကပ်ရပ်ကိုး။ ” သူက အဲဒီလို ပြန်ငြင်းတတ်ပါတယ်။
အဲဒီနှစ်က ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ၅ တန်းမှာပါ။ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်ကြပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ အိမ်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၅ နှစ်ကြာတဲ့ အချိန်အထိ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်မပြောင်းခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒါတင် မကသေးဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် စလုံးဟာ အထက်တန်းကျောင်း တစ်ခုထဲမှာ အတန်းတစ်တန်းတည်း အတူတူ တက်ခဲ့ကြ ပါသေးတယ်။
“မင်းတို့ကတော့ တကယ်ကို မလိုက်ဖက်တဲ့ အတွဲပဲ။” လို့ ကျောင်းမှာ ရှိသမျှ ကျောင်းသူ ကျောင်းသား တွေကရော ဆရာဆရာမ တွေကပါ ကျွန်မတို့ကို တွေ့တိုင်း အဲဒီလို မှတ်ချက်ပေး တတ်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့က အတွဲမဟုတ်ဘူး။ အိမ်နီးချင်း သက်သက်ပဲ။” လို့ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကတော့ ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ အမေကို သူ့ရဲ့ အိမ်ဘေးမှာ နေခဲ့တဲ့ အတွက်တောင် မုန်းမိပါသေးတယ်။
“ငါ့ အဆင့်က အဲဒီလောက် မနိမ့်သေးဘူး။ ဘယ်သူက သူ့ကို ရည်းစားအဖြစ် လိုချင်မှာလဲ။ ငါ့မှာလည်း မျက်စိ မရှိတာမှ မဟုတ်တာ။” လို့ သူက ပြောတတ်ပါတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို လုံးဝ ကြည့်လို့မရပါဘူး။ “ရှင့်မျက်လုံးက ခေါင်းပေါ်မှာ ရှိတာကိုး၊” လို့ ပြန်ပြောတတ်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ “မင်းလို မျက်လုံးက ခေါင်းရဲ့အောက်မှာ ရှိတာထက်တော့ တော်သေးတာပေါ့ကွာ။” လို့ သူက ပြန်ချေပပါတယ်။ သူဆိုလိုချင်တာက ကျွန်မဟာ ယောက်ျားလေးတွေကို အကဲမဖြတ်တတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ အတန်းကြီးက ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို နှစ်သက် သဘောကျ နေမိခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားမှာ လျှို့ဝှက်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။ နည်းနည်းလေး ကြာတော့မှ အဲဒီ အတန်းကြီး ကျောင်းသားမှာ ရည်းစားတွေ အများကြီး ရှိတယ် ဆိုတာကို ကျွန်မ သိလာခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မငိုမိတော့ သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ကျွန်မကို လက်ကိုင်ပုဝါကလေး တစ်ထည် ကမ်းပေးပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကိုးရိုးကားယား ဖက်ထားခဲ့ပါတယ်။
“ငါမင်းကို ပြောသားပဲ။ အဲဒီအကောင်ဟာ ကောင်းတဲ့အကောင် မဟုတ်ပါဘူး ဆိုတာ။” သူက ကျွန်မကို အပေါ်ယံအပြောနဲ့ နှစ်သိမ့်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်း မှာတော့ သူ့ကို အမြင်တစ်မျိုးနဲ့ မြင်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက အနေအထားတွေက ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အရင်တုန်းကလို တစ်ချိန်လုံး ရန်ဖြစ် နေကြသေးပေမယ့် သူက ကျွန်မအပေါ် ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ ပြောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူအနားမှာ ရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မဟာ ရှက်သွေးဖြာပြီး ရင်ခုန်သံလည်း ပိုမြန်လာတတ် ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်မိသွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ကြပါတယ်။
အဲဒီလို သိကြပေမယ့် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်က တစ်ခွန်းမှ ဖွင့်မပြောခဲ့ ကြပါဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ချစ်နေကြပြီ ဆိုတဲ့ အချက်ကို မငြင်းနိုင် ကြသလို အမြဲလိုလို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နမ်းဖြစ်ခဲ့ကြ ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို နောက်တစ်ယောက်က အမြဲလိုလို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့် နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်တွေကို ဖွင့်ဟ ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ အချိန်တွေဟာ အလျှင်အမြန် ကုန်ဆုံး သွားခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ခွဲခွာရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မက ဆေးတက္ကသိုလ် တက်ဖို့ ရွေးခဲ့ပြီး သူကတော့ ရူပဗေဒ မေဂျာကို ရွေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် မခွဲနိုင်ခဲ့ ကြပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေက တိုင်ပေမှာ ကျွန်မတို့အတွက် အသိအကျွမ်း တစ်ယောက်မှ မရှိတဲ့အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူတို့ဟာ ကျွန်မတို့ကို အဆောက်အဦး တစ်ခုတည်းမှာ အတူနေဖို့ အတင်းအကြပ် စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ဟာ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်လာကြ ပြန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အရင်လိုပဲ ရန်ဖြစ်ကြတုန်းပါ။ တစ်ခါတစ်လေ အိပ်ခန်းထဲမှာတောင် ရန်ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။ ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်ကနေ ချစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားကို ထုတ်မပြော ခဲ့ကြပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဟာ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးတွေမှာတောင် နှစ်ယောက်အတူတူ အချိန်မကုန်ဆုံး ဖြစ်ပါဘူး။ သူကျွန်မကို အခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေး ညစာ အတူတူစားတာကို တွေ့သွားတဲ့ အချိန်အထိပဲ ဆိုပါတော့။ အဲဒီညက သူကျွန်မရဲ့ အခန်းတံခါးရှေ့မှာ စောင့်နေခဲ့ပြီး အခုအချိန်က စပြီး သူကျွန်မကို ဗယ်လင်တိုင်းဒေးတိုင်းမှာ ညစာစားဖို့ အပြင်ခေါ်သွားမယ် လို့ ပြောပါတယ်။ သူ ကျွန်မကို အထက်စီးကနေ အဲဒီလို ပြောတာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဗယ်လင်တိုင်းဒေးတိုင်းကို ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ကုန်ဆုံး ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျောင်းပြီးလို့ ဘွဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မက အလုပ်သင် ဆရာဝန် ဘဝကို စတင်ခဲ့ပြီး သူကတော့ ကွန်ပြူတာ ကုမ္ပဏီ သေးသေးကလေးတစ်ခုကို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အတူ စပြီး ထောင်ခဲ့ကာ ပရိုဂရမ်မာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရပ်တည်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ရှုပ်နေခဲ့ကြပြီး ရည်းစားအတွက် အချိန် မပေးနိုင်ခဲ့ ကြပါဘူး။ နောက် ၃ နှစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မဟာ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဟာလည်း စတင် အောင်မြင်လာခဲ့ ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ ပိုကြီးတဲ့ အိမ်ခန်းတွေကို အသီးသီး ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြပြီး အိမ်နီးချင်း အနေနဲ့ ဆက်လက်ပြီး ရှိမနေကြတော့ပါဘူး။ အပေါ်ယံမှာတော့ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဝေးကွာခဲ့ သလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ရှိနေကြဆဲပါ။ ကျွန်မတို့ဟာ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးတိုင်းကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပေမယ့် တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ဆိုသလို ပိုပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းလာပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဒီလောက် အခွင့်အလမ်းတွေ ပေးနေတာတောင်မှာ သူ့ရဲ့ ပါးစပ်က ချစ်တယ်ဆိုပြီး တစ်ခွန်းမှ ဖွင့်မပြောခဲ့လို့ပါ။
အခုထက်ထိ အီးမေးလ် တစ်စောင်မှ ရောက်မလာသေးတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အီးမေးလ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပါတယ်။ သူ ငါ့ကို ပါးစပ်ကလည်း ဖွင့်မပြောဘူး။ ကတ်ဒ်လဲ မပို့ဘူး။ ဒါဘာသဘောလဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ဘာကောင်များ ထင်နေသလဲ။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဟင်းန်ဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
“ဟဲလို” သူက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပါတယ်။
“ကျွန်မ အခုထက်ထိ ကတ်ဒ်မရသေးဘူး။”
သူ တကယ်အလုပ်များနေပေမယ့် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်ပါဘူး။ “ဟုတ််တယ်။ မရသေးဘူး။ ထပ်ပို့ဦး။”
“ကောင်းပြီ။ ငါမင်းဆီကို အခါ ၁၀၀ ပို့လိုက်မယ်။ ကျေနပ်ပြီလား။” သူက စိတ်မရှည်သလို ပြောပါတယ်။ သူ့ရဲ့လေသံက ကျွန်မရဲ့ ဒေါသကို အထွတ်အထိပ် ရောက်စေပါတယ်။ ဒါ ချစ်သူတွေ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပြောကြတဲ့ လေသံတဲ့လား။
“ကလေးမဆန် စမ်းပါနဲ့ကွယ်။ ငါတကယ်ကို အလုပ်များနေလို့ပါ။”
“ကျွန်မက ကလေးဆန်တယ်။ ဟုတ်လား။” ကျွန်မဖုန်းကို ချလိုက်ပါတယ်။ နောက်တော့ မျက်ရည်တွေ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို လိမ့်ဆင်းလာပါတယ်။
ကလေးဆန်သတဲ့လား။ သူ ဘာဖြစ်လို့ အခု လက်ရှိ အခြေအနေကို မစဉ်းစားရတာလဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အတူ တွဲလာကြတာ နှစ်ပေါင်းများစွာလည်း ကြာခဲ့ပြီ။ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးတွေကို အတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ ကြတာလည်း မရေမတွက် နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ဆီက ပန်းတွေ ကတ်ဒ်တွေ တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးသေးဘူး။ အခုလည်း ကျွန်မလိုချင်တာက ဘာမဟုတ်တဲ့ အီးကတ်ဒ်ကလေး တစ်ခုပါ။ အဲဒီလို တောင်းဆိုတာဟာ သိပ်များနေလို့လား။
ကျွန်မ ဖုန်းပလပ်ကို နံရံကနေ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဟင်းန်ဖုန်းကိုလည်း ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ ဖြေရှင်းချက်တွေကို မကြားချင်တော့ပါ။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဧည့်ကြိုကောင်တာက ကောင်မလေးကို ဘယ်သူ့ဆီက ဖုန်းခေါ်ခေါ် ကျွန်မဆီကို ချိတ်မပေးဖို့ မှာထားလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ထဲမှာပဲ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ချင်ပါတော့တယ်။
အဲဒီနေ့မှာ အရေးပေါ် လူနာတွေ အရမ်းများတဲ့ အတွက် နောက်တစ်နာရီလောက် အကြာမှာတော့ ကျွန်မ ခွေျးပျံအောင် အလုပ်များနေပြီး ကျွန်မတို့ စကားများတာ ကိုတောင် မေ့သွားပါတယ်။
“ဒေါက်တာရှု။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလူနာကို ကြည့်ပါဦး။”
ကျွန်မ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို သိမ်းဆည်းနေတဲ့ အချိန်မှာ အရေးပေါ်လူနာဌာနရဲ့ အပြင်မှာ အရေးပေါ် လူနာတင်ကားရဲ့ အသံစူးစူးကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်မ တံခါးရဲ့ အပြင်ဖက်ကို ထွက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ အရေးပေါ် ဆေးဝန်ထမ်းတွေက လူနာတင် တွန်းလှည်းကို သုတ်သီးသုတ်ပြာ တွန်းရင်း ဝင်လာကြပါတယ်။
“သူဘာဖြစ်လာတာလဲ။” ကျွန်မက ပထမ ဆေးဝန်ထမ်းကို လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။ အခြားသူတွေ အားလုံးကတော့ လူနာကို လူနာတင် တွန်းလှည်းပေါ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။ လူနာရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
“ကား အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်တာ။ တော်တော်ကို ဆိုးတယ်။ သူသေတောင် သေနိုင်တယ်။” လို့ ဆေးဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေပါတယ်။
ကျွန်မ ခေါင်းညိမ့်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူနာပြုတွေက လူနာဟာ အသက်မရှူတော့ဘူး နှလုံးလည်း မခုန်တော့ဘူး လို့ ပြောကြပါတယ်။
“ရှော့ခ်ရိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား။” ကျွန်မ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်ပါတယ်။ လူတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်ရတာဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေလို့ မရပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ခွဲစိတ်စားပွဲပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့ လူနာကို မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။ အဲဒီ လူနာဟာ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားဖြစ်နေလို့ပါ။
ဇာတ်သိမ်းပိုင်းကို ဖတ်ရန်
အချစ်တစ်ခုတည်းနှင့် (၁)
(ဒီဝတ္ထုကိုပဲ နိုင်းနိုင်းစနေ ဘာသာပြန်ထားတာ ဒီမှာ ဖတ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော် အစအဆုံး ဘာသာပြန်ပြီးမှ သိတာပါ။)
အဲဒီနေ့ဟာ ဖေဖော်ဝါရီလ ရဲ့ အေးမြတဲ့ ညတစ်ညပါ။ လူတွေဟာ လမ်းတွေပေါ်မှာ ပျားပန်းခတ်သလို လှုပ်ရှားသွားနေကြတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီ ကော်လာတွေကို ဆွဲတင်လို့ တစ်ချို့ကတော့ လည်စည်းတွေကို လည်ပင်းမှာ ရစ်ပတ်လို့ သူတို့ဘာသာသူတို့ နွေးထွေးအောင် ကြိုးစားနေကြတယ်။
ဒီနေ့ဟာ အလွန်ကို အေးပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်ပြီး လူတွေ အစက်အပြောက် ကလေးတွေလို ရွေ့လျားနေတာကို ကြည့်နေမိတယ်။ နွေးထွေးတဲ့ အခန်းထဲမှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မဟာ အဲဒီလူတွေကို သနားမိတယ်။ ဘာလို့ သူတို့ အိမ်မပြန်ကြသေးတာလဲ။ သူတို့ မနက်အထိပဲ လျှောက်သွားဖို့ အစီအစဉ် ရှိကြတာလား လို့ တွေးနေမိတယ်။
“အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်ရောက်တော့မယ်။ အခုအချိန်လောက်ဆို ငါ့ရည်းစားတော့ ဒေါကန် နေလောက်ပြီ။ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးမှာ အချိန်ပို လုပ်ရတယ်။ မတရားဘူး။” နပ်စ်မ တစ်ယောက်က သက်ပြင်း ချရင်း ပြောသံကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီတော့ အခြားတစ်ယောက်က ပြန်ပြောတယ်။ “နင်က ကံကောင်းပါသေးတယ်။ တစ်ချို့များဆို သူတို့ကို စောင့်နေမယ့်သူတောင် မရှိရှာဘူး။”
“နင်ဆိုလိုချင်တာက ဒေါက်တာ ရှု လား။”
ကျွန်မ နာမည်ကို ပြောသံကြားတော့ ကျွန်မ နားစိုက်ထောင်လိုက်မိတယ်။
“မနှစ်က ဒီလိုနေ့မှာ သူ ဘယ်လို ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ နင်မှတ်မိလား။”
“သိပ်မှတ်မိတာပေါ့။ ငါ ဒေါက်တာရှုကို အဲဒီလို ဖြစ်တာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ငိုလိုက် အော်လိုက်နဲ့။”
သူတို့ဟာ မနှစ်တုန်းက ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာကို ပြန်ပြောနေကြပါတယ်။ သူတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သူတို့ ပြောသလိုပဲ ကျွန်မဟာ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
“နင်သူ့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရဘူး။ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေမိမှာပဲ။”
“တိုးတိုးပြောပါဟ။ သူ အိမ်မပြန်သေးဘူး။ ကြားသွားဦးမယ်။”
နပ်စ်မနှစ်ယောက်တော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ ပြောနေတဲ့စကား အစအဆုံးကို ကင်းဗတ်နံရံကို ဖောက်ပြီး ကြားခဲ့ပြီးပါပြီ။
“ဒေါက်တာရှု၊ ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲဟင်။”
ကျွန်မ အရှေ့ကို ထွက်ပြီး လူလုံးထွက် ပြရရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ တခြားနပ်စ်မ တစ်ယောက်က ကျွန်မ ရှိနေတာကို ဖော်ထုတ် လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ကသိကအောက်နဲ့ ရှေ့ထွက် ခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မအကြောင်း ပြောနေတဲ့ နပ်စ်မ နှစ်ယောက်လည်း မျက်နှာတွေ နီသွားကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဗယ်လင်တိုင်း ချော့ကလက်ပေါ်က ဖဲပြားထက်ကို ပိုပြီး နီသွားကြပါတယ်။
ကျွန်မလည်း ဘာကိုမှ မကြားခဲ့ချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ အိမ်ပြန်ဖို့ စောင့်နေတာပါ။”
“ဒေါက်တာရှု။ ရှင် အလုပ်တွေ သိပ်များနေလို့ မသိလိုက်တာထင်တယ်။ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တောင်လွန်နေပြီ။ မနက်ဖြန်မှ ဆုံကြတာပေါ့။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေး ဖြစ်ပါစေ။” သူမက လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောသွားပါတယ်။
“ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေး ဖြစ်ပါစေ။” ကျွန်မက သူမကို ပြန်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း နပ်စ်မ နှစ်ယောက် သုတ်သုတ် ပြာပြာ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေမိပါတယ်။
ကောင်းပါပြီ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အိမ်ပြန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်မအတွက် ချစ်သူတစ်ယောက်က စောင့်နေမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်မပြန်လာပြီး အစာကွေျးမှာကို စောင့်နေမယ့် ကြောင်ငပျင်းတစ်ကောင်တော့ ရှိပါသေးတယ်။
ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာပြီး ပထမဆုံး လုပ်တဲ့အလုပ်ကတော့ ကြောင်ကို အစာကွေျးတာပါ။ ဒီကြောင်ကို ဘယ်တုန်းက စမွေးသလဲ ဆိုတာတော့ ကျွန်မမေ့နေပါပြီ။ မနှစ်က ဗယ်လင်တိုင်းဒေး အပြီးလောက်မှာ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မလည်း စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြား မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက် နေပါတယ်။ ကြောင်က မငိုပေမယ့် ကျွန်မက ငိုပါတယ်။ အဲဒီတစ်ခုပဲ ခြားနားတာရှိပါတယ်။
“နင် ဒီနို့တွေကို အကုန်သောက်ရင်သောက်။ မသောက်ရင် နင့်ကိုငါ အရေခွံ ဆုတ်ပစ်မယ်။” လို့ ကျွန်မ ကြောင်ကို ခြိမ်းခြောက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ နာမည်က ခရစ်စတင်းပါ။ ကျွန်မ မကြိုက်ဆုံး အင်္ဂလိပ်နာမည် တစ်ခုပါ။ ကျွန်မဘာလို့ ကြောင်ကို ခရစ်စတင်းလို့ နာမည် ပေးမိသလဲတော့ မသိပါ။ ကြောင်က ညောင်လို့ တစ်ချက်အော်ပြီး ကျွန်မပြောတာကို ကြားတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကတော့ ကျွန်မရဲ့ တင်းကြပ်တဲ့ စကားလုံးတွေကို မကျေနပ်ကြောင်း ပြနေပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မသိခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို သတိပေးနေ သလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရှေ့မာှ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရပ်နေတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကိုပေါ့။
လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ဒီနေ့မှာ ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားနဲ့အတူ နေ့လည်စာ စားရင်း အဲဒီလို ရတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို မကျေမနပ် ပြောနေခဲ့ပါတယ်။
“ဒီနေ့ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးလေ။ ရှင်ကျွန်မကို ပန်းတစ်ပွင့်မှတောင် မပေးတော့ဘူးလား။”
“အဲဒါဆိုရင် ရှင်ကျွန်မကို ကတ်ဒ် တစ်ကတ်ဒ်တော့ အနည်းဆုံး ပေးသင့်တာပေါ့။” သူ့ရဲ့ လေသံကြောင့် ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းစူရင်း ပြန်ပြောမိပါတယ်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါပြီ။ နေ့လည်စာ စားချိန်ပြီးရင် ငါမင်းကို အီးကတ်ဒ် ပို့လိုက်ပါ့မယ်။”
အီးကတ်ဒ်တဲ့လား။ အလွန်ပဲ သူစိမ်းဆန် လွန်းသလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက အဲဒီပုံစံပါပဲ။
“ကျွန်မကို အီးမေးလ်ပို့လိုက်။ စောင့်နေမယ်နော်။” ကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး နေ့လည်စာ စားချိန်ပြီးရင် အိမ်ကို လစ်ထွက်ပြီး အီးမေးလ်စစ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်မိပါတယ်။ သူက ရိုမန်းတစ် ဖြစ်တဲ့ စကားလုံး ကလေးတွေ သုံးမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ သူပို့မယ့်ကတ်ဒ် ကို စောင့်မျှော်နေမိပါတယ်။
“ငါ မင်းတို့ မိန်းမတွေကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ဗယ်လင်တိုင်းဒေးကိုများ အလကား ရေးကြီးခွင်ကျယ် လုပ်လို့။” သူက သူ့ရဲ့ နေ့လည်စာကို စားနေရင်း မကျေမနပ် ညည်းတွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မှတ်ချက်က ကျွန်မကို သူနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ရန်ဖြစ်အောင် ဆွပေးသလိုပါပဲ။
“ရှင်ဟာလေ ရိုမန်းတစ် မဖြစ်ဘူး။ ရှင် ဂျပန် ဒရာမာကားတွေ တစ်ခါမှ မကြည့်ဖူးဘူးလား။”
“ဂျပန် ဒရာမာ ဟုတ်လား။ ငါက Discovery Channel ပဲ ကြည့်တယ်။”
“ရှင့်ဘဝကလည်း ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ အခု လောလောဆယ်ထွက်တဲ့ ဒရာမာကားက အရမ်းကို ကောင်းတယ်။ ရှင်ကြည့်ဖို့သင့်တယ်။” ကျွန်မက သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်း ပြောမိပါတယ်။
“နာမည်က ရာစုနှစ်ရဲ့ ပုံပြင်တဲ့။” ကျွန်မက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လို အမှိုက်သရိုက်မျိုးလဲ။”
“အဲဒီ ဒရာမာက အရမ်းကို ခံစားရတယ်။ နောက်ခံတေးကလည်း အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းတယ်။ “Only Love” လို့ ခေါ်တယ်။ နာနာ မော့စ်ကိုရီ ဆိုတာပေါ့။ ” အဲဒီလို ပြောရင်း သူဟာ နာနာဆိုတာ ဘယ်သူမှန်းတောင် သိရဲ့လားလို့ တွေးမိပါတယ်။
“နာနာလား။ ငါသိတာပေါ့။ အရမ်း ဈေးကြီးတဲ့ သီချင်းခွေတွေ ထုတ်တဲ့ ဂရိ အဆိုတော်မလေ။”
“သူ့ အသံနဲ့ ပေးရတာ တန်ပါတယ်။” ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ သူ့ကို ကြိတ်ပြီး သဘောတူမိပေမယ့် ကျွန်မ ဝန်မခံ နိုင်ပါဘူး။
“ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်လေ။ ငါမင်းကို ဇာတ်လမ်းပြောဖို့ ငါးမိနစ် အချိန်ပေးမယ်။ နောက်ပြီးရင်တော့ ငါသွားတော့မယ်။” သူက သူ့ရဲ့ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်ရင်း ပြောပါတယ်။
ကျွန်မလည်း ၆ နာရီ ကြာတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ငါးမိနစ် အတွင်းမှာ ရှင်းပြ နိုင်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားရပါတယ်။ အဲဒီဒရာမာက မျိုးဆက် ၃ ဆက်မှာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ချယ်မှုန်းပြ ထားတာပါ။ မျိုးဆက်အားလုံးအတွက် မင်းသမီး တစ်ယောက်တည်းကပဲ သရုပ်ဆောင်ပါတယ်။ မျက်ရည်ကျ လောက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။
“မျိုးဆက်တိုင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့ ရှင်မထင်မိဘူးလား။ ကျွန်မမှာသာ အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းမျိုးကို ရေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအစရှိရင် ကျွန်မ ဆရာဝန် လုပ်မနေတော့ဘူး။ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာပဲ လုပ်တော့မယ်။”
“မင်းသာ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာ လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ အဲဒီရုပ်ရှင်ကို ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါလောင်းရဲတယ်။ အသံလွှင့်ရုံတော့ စီးပွားရေး လုပ်မရပဲ ပိတ်လိုက်ရလိမ့်မယ့်။” သူက အမြန်ပဲ ကြားဖြတ်ပြောတယ်။
“ကျွန်မ အလုပ်ပြန်ဝင်တော့မယ်။ ကျွန်မကိုသာ ကတ်ဒ် မြန်မြန်ပို့လိုက်ပါ။” ကျွန်မလည်း ဒေါသတကြီး ပြောပြီး အိမ်ကို အမြန်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ကော်ဖီကိုတောင် ကုန်အောင် မသောက်ခဲ့မိပါဘူး။
တံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်ပြီး အွန်လိုင်းတက်ခဲ့ပါတယ်။
ဘာမှ မရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အီးမေးလ် ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေရင်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဆုံခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစား နေမိပါတယ်။ ပြောရရင်တော့ ဘယ်သူမှ ယုံမယ် မထင်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်မရည်းစားနဲ့ ကျွန်မဟာ အိမ်နီးချင်းတွေပါ။ ကျွန်မတို့ အိမ်အချင်းချင်းဟာ နံရံတစ်ချပ်ပဲ ခြားပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကလေးဘဝ ကတည်းက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်နေကုန် ရန်ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ နယ်မြို့ကလေးကို ပြောင်းလာခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်ကို အခုထက်ထိ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ မြို့ပြနေထိုင်မှုမှာ အသားကျလာတဲ့ ကျွန်မဟာ နယ်မြို့ကလေးရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ နေထိုင်မှုနဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ကျောင်းကနေ ဆင်းတာနဲ့ အိမ်ပြန်လာပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ထိုင်နေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အချိန်တွေဆိုရင် သူက အမြဲတမ်းလိုလိုပဲ ကျွန်မကို လာပြီး စတတ်ပါတယ်။
Subscribe to:
Posts (Atom)