ဖူးနုသစ်

Wednesday, April 8, 2009

SARS ဖြစ်တုန်းက သင်္ကြန်

စင်ကာပူမှာ သင်္ကြန်ကျရတာလည်း ကျွန်တော်တို့လို ရေဆော့ချင်တဲ့သူမျိုး အတွက်တော့ သိပ်မမိုက် ပါဘူး။ ကျောင်းတွေမှာ လုပ်တဲ့ သင်္ကြန်ပွဲတွေ သွားရင် ပြဇာတ်၊ စတိတ်ရှိုး တမေ့တမောကြည့်၊ အားလုံးပြီးလို့ ရေဆော့မယ်ဆိုရင် အချိန်က အများဆုံး ၂နာရီလောက်ပဲ ကျန်တာ များပါတယ်။ ပင်နီဆူလာ ပလာဇာမှာ သင်္ကြန် သွားကျ ပြန်တော့လည်း ကောင်မလေးတွေ ရေမလောင်းခင် မြန်မာမလား စလုံးမလား ကွဲအောင် အရင် ခွဲရတာက အလုပ် တစ်ခုပါပဲ။ စလုံးတွေက သင်္ကြန်မကျပဲ သူတို့ဘာသာ သူတို့ သွားလာနေကြတာ ဆိုတော့ စလုံးမ ကို မြန်မာမ မှတ်လို့ ရေမှားလောင်း မိပြီး ပြသနာတက် ကြတာကလည်း နှစ်တိုင်းပါပဲ။ အခုလို မြန်မာ ကောင်မလေးတွေ စလုံးမနဲ့ ပိုတူလာပြီဆိုရင် ဒီနှစ် ပိုတောင် မှားကြလိမ့်ဦးမယ် ထင်ပါတယ်။ တိုပါးယိုး ဘုန်းကြီးကျောင်း သင်္ကြန် မှာကတော့ အားလုံး မူးရူးပြီး လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေကြတာ သူတို့ကို လိုက်လို့ကို မမီပါဘူး။

ဒါပေမယ့် စင်ကာပူမှာ ထူးထူးခြားခြား သတိရစရာ သင်္ကြန်ပွဲ ကလေးတစ်ခု ကြုံခဲ့ဖူး ပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၃ ခုနှစ်ကပါ။ အဲဒီနှစ်က စင်ကာပူမှာ SARS လို့ခေါ်တဲ့ ကူးစက်မြန် ပြင်းထန် တုတ်ကွေးရောဂါ ဆိုတာကြီး ပျံ့နှံ့နေပါတယ်။ မိတ်အင် ချိုင်းနား SARS ရောဂါဟာ လူကို သေစေလောက်တဲ့ အထိ ဒုက္ခပေးနိုင်ပါတယ်။ တံတွေး သလိပ် စတာတွေကနေ တဆင့် အလွယ်တကူ ပျံ့နှံ့နိုင်တာကြောင့် လူစုလူဝေးနဲ့ လုပ်တဲ့ အခမ်းအနားတွေ အားလုံးကို မလုပ်ပဲ ရပ်ထားကြ ပါတယ်။ နိအန်း ပေါ်လီကတော့ စောစောစီးစီး သင်္ကြန်လုပ်လိုက်တဲ့ အတွက် လွတ်သွားပါတယ်။ တခြားကျောင်း တွေကတော့ အားလုံး စီစဉ်ပြီးမှ သင်္ကြန်ပွဲ လုပ်ခွင့် မရကြ ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှာလည်း သင်္ကြန်အတွက် အားလုံးစီစဉ် ပြီးခါမှ လုပ်ခွင့်မရတဲ့ အတွက် အားလုံး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဖျော်ဖြေမယ့် အစီအစဉ်တွေ ထဲမှာ ပါတဲ့သူတွေ အားလုံး စုပြီး တစ်နေရာမှာ သင်္ကြန် သွားကျဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ပါဆားရစ် (Pasir Ris) ကမ်းခြေက ရှလေး (Chalet) တစ်ခုမှာ အခန်းငှားပြီး ကျွန်တော်တို့ လက်သိပ်ထိုး သင်္ကြန်ပွဲ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဓိကကတော့ သင်္ကြန်ပွဲအတွက် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်မှာ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်နေကြတဲ့ သူတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကျောင်းပြီး သွားပေမယ့် ကဲရမယ် အသံကြားတော့ မနေနိုင်လို့ သွားကြ ပါတယ်။ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြိတ်လုပ်တာတောင် လူက လေးငါးဆယ်လောက် ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ငှားထားတဲ့ အခန်းတွေက ရှလေးရဲ့ အပေါ်ထပ် မှာပါ ။ ယောက်ျားလေးတွေ အတွက် တစ်ခန်း၊ မိန်းကလေးတွေ အတွက် တစ်ခန်းဆိုပြီး နှစ်ခန်း ငှားထားပါတယ်။ အခန်း တစ်ခန်းစီမှာ အိပ်ခန်း နှစ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်း ထမင်းစားခန်း ပါတဲ့ အတွက် အတော်ကို ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိပါတယ်။ နှစ်ခန်းကို ကပ်ရက် ငှားထားပြီး စရောက်ကတည်းက အလယ်ခေါင်က ဆက်ထားတဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ထားလိုက်တော့ နေရာက ပိုပြီး ကျယ်ကျယ် လွင့်လွင့် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဟိုဘက်ဒီဘက်လည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကူးလို့ သန်းလို့လည်း အဆင်ပြေ ပါတယ်။ စီစဉ်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ညနေပိုင်းက စပြီး အားလုံး ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ် အလျှိုလျှို ရောက်လာကြ ပါတယ်။

ဘာဘီကျူး လုပ်တဲ့ နေရာက အဆောက်အဦး အပြင်ဖက်က မြက်ခင်းပြင်မှာပါ။ အဲဒီမှာ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်း ရှိပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရေဆော့ လို့ ရပါတယ်။ ညနေစာ စားသောက် နေတုန်းမှာပဲ ခွက်တွေ ပုံးတွေနဲ့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ရေ စလောင်းကြ ပါတော့တယ်။ အနီးအနားမှာ စားသောက်နေတဲ့ သူတွေ တစ်ယောက်မှ မကျန်ပါဘူး။ ရေလောင်း မခံချင်တဲ့ သူတွေက အပေါ်ထပ် အခန်းကို ပြန်တက်ပြေး ကြပါတယ်။ သူတို့လည်း ရေသာ မဆော့ကြတယ်။ မကြည့်ပဲလည်း မနေနိုင် ပါဘူး။ တခြားသူတွေ ရေဆော့တာကို အပေါ်ထပ် တက်တဲ့ လှေခါးကနေ လှမ်းပြီး ကြည့်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း တစ်ယောက်မကျန် ရေစိုရမယ် ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းနဲ့ တစ်ခြား လှေခါးကနေ အပေါ်ထပ်ကို ပတ်ပြီးတက် နောက် လှေခါးမှာ ကြည့်နေတဲ့ သူတွေအားလုံးကို အရှေ့အနောက် ညှပ်ပိတ်ပြီး ရွှဲအောင် လောင်းကြပါတယ်။ ဝရန်တာမှာ ကြည့်နေတဲ့ သူတွေလည်း အလစ်အငိုက် ဖမ်းပြီး လောင်းကြ ပါတယ်။ အခန်းထဲ ဝင်ပုန်းနေတဲ့ သူတွေကိုလည်း အခန်းအပြင် မထွက်ထွက်အောင် ညာခေါ်ပြီး လောင်းကြပါတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အားလုံးနီးပါး ရေစိုကုန်လို့ ပွဲက ပိုပြီး စည်သွားပါတယ်။

ဒန်အိုးတွေကလည်း ပါလာသေးတော့ ဒန်အိုးကနေ ရတဲ့ အိုးမည်းတွေနဲ့ တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် သုတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူက များတော့ အိုးမည်းက မလောက် ပါဘူး။ အဲဒီတော့ မုန့်လုံးရေပေါ် လုပ်ဖို့ ယူလာတဲ့ ဂျုံမှုန့် အထုပ်တွေ ဖောက်ပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် လိုက်သုတ် ကြပါတယ်။ အဲဒီ ဂျုံမှုန့်က ရေနဲ့ ရောလိုက်တော့ အိုးမည်းထက် ပိုပြီး သုတ်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ ခဏအကြာ မှာတော့ အဲဒီ အနားမှာ ရှိတဲ့သူ အားလုံး မျောက်ဖြူတွေလို မျက်နှာတွေ ဖွေးဖွေးဖြူ နေကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ရယ်နေကြ ပါတော့တယ်။

အားရအောင် ရေဆော့ ကြပြီးမှ အားလုံး အခန်းထဲမှာ ပြန်ပြီး အဝတ်လဲကြ ပါတယ်။ အားလုံး အဝတ်လဲ ပြီးတော့မှ အခန်းတံခါး ပိတ်ပြီး အခန်းထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် စကြ ပါတယ်။ ကျောင်းက သင်္ကြန်ပွဲ အတွက် အက တိုက်ထားတဲ့ သူတွေလည်း အလကား မဖြစ်အောင် ဆိုတဲ့ အကြံကလည်း တစ်ခုပေါ့။ နောက်တော့ ကျောင်းမှာ ကဖူးတဲ့ သူမှန်သမျှ အကုန်လုံး မရမက အတင်းခေါ်ပြီး ကခိုင်းပါတယ်။

အားလုံးပြီးတော့ အပြင်ဖက် မြက်ခင်းပြင်ကို ထွက်ပြီး တီးဝိုင်း စပါတယ်။ တီးဝိုင်း ဆိုပေမယ့်လည်း ကီးဘုတ် တီးတဲ့သူက တစ်ယောက် ဂစ်တာ တီးတဲ့သူက နှစ်ယောက်နဲ့ အပြင်မှာ ဆိုချင်ရာ သီချင်း အော်ဆို ကြတာပါ။ မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီအချိန်က လေးဖြူရဲ့ “အရေးမကြီးဘူး” စထွက်ခါစ အချိန်ပါ။ သောက်ချင်တဲ့ သူတွေက ဘေးမှာသောက် မသောက်ချင်လည်း အဲဒီမှာ သီချင်း ဝင်အော်ကြနဲ့ ဆူညံ ပွက်လောရိုက် နေတာပါပဲ။ နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့က ဂစ်တာ ဆက်တီးရင်း ကျန်ခဲ့ပေမယ့် တစ်ဖွဲ့က အခန်း ပြန်ပြီး ဂိမ်းဆော့ ကြပါတယ်။ ခဏကြာတော့ အခန်းထဲမှာ ဂိမ်းဆော့လို့ အားမရ တာနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေဖက် ထွက်ပြီး ဆက်ဆော့ ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း သူတို့နဲ့ အတူ ပင်လယ်ကမ်းခြေဖက် ပါသွား ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အုပ်စုက သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဂစ်တာ ဆက်တီးကြ ပါတယ်။ ည ၂ နာရီလောက် ရောက်တော့ အားလုံးလည်း အတော်ပြိုင်း ကုန်ကြပါပြီ။ အဲဒါနဲ့ အခန်းကို ပြန်လာခဲ့ ကြပါတယ်။

အခန်းပြန်ရောက်တော့ အခန်းထဲမှာ ဖဲဝိုင်းက အကြီးအကျယ် ကောင်းနေပါပြီ။ လူများလွန်းလို့ နှစ်ဝိုင်းတောင် ခွဲထား ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ ဂုဏ်ဆောင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဖဲသမားတွေ အများကြီး ပါပေမယ့် အဲဒီနေ့ကတော့ ဝိုင်းက သိပ်မကြမ်း ပါဘူး။ အပျော်ဆော့တာ ဆိုတော့ အားလုံး ထိန်းပြီး ဆော့ကြ ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖဲမရိုက်နိုင် တော့ပါဘူး။ ပင်ပန်းတာနဲ့ ဘေးမှာပဲ အသာလေး ခွေနေပါတယ်။ မနက် ၄ နာရီ ကျော်တဲ့ အထိ အခန်းထဲမှာ ဝင်အိပ်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ဖဲသမားများ ကလည်း အတော် ဇွဲကောင်းကြ ပါတယ်။ မိုးလင်းမှပဲ ဝိုင်းသိမ်း ကြပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့ ပြန်ခါနီး အခန်းပြန်အပ်တော့ ဟိုတယ် မန်နေဂျာနဲ့ အတော်ကို စကားပြောလိုက် ရပါတယ်။ ပြသနာက ညနေဖက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဂျုံမှုန့်တွေနဲ့ သုတ်ရင်း ဟိုတယ်ထဲ ပတ်ပြေး ထားတော့ ဟိုတယ် ကော်ရစ်ဒါတွေ လှေခါးတွေမှာ ဂျုံမှုန့်တွေ ပေပွပြီး ဖွေးဖွေးဖြူ နေပါတယ်။ ဟိုတယ် မန်နေဂျာ ဘွားတော်က အဲဒါတွေ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပွစိပွစိနဲ့ မကျေမနပ် ပြောပါတယ်။ ဒါ လူတွေ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး မကောင်းဆိုးဝါးတွေ လုပ်တာ ဘာညာနဲ့ အတော်ကို ရစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ဘွားတော်ကို ဖောရှော လျှောက်ရိုက်ပြီး ပြီးသွားပါတယ်။

နောက်နှစ်တွေတော့ အဲဒီလို သင်္ကြန်မျိုး ထပ်မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ SARS ပြသနာ မရှိတော့လို့ သင်္ကြန်ကို ကျောင်းမှာပဲ လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်နှစ်တွေ စင်ကာပူမှာ သင်္ကြန် ကျရတာ အဲဒီနှစ်ကလောက် ပျော်စရာ ကောင်းတယ်လို့ကို မထင်တော့ ပါဘူး။

Monday, April 6, 2009

ပန်းရောင် နဲ့ အပြာရောင်

ငယ်ငယ်ကတည်းက ပေါင်းခဲ့တဲ့ တစ်ချို့ သူငယ်ချင်းများနဲ့ ပြန်ဆုံရင် စိတ်ထဲရှိတာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရပါတယ်။ ဘာမှ အားနာ နေစရာ မလိုသလို စိတ်ဆိုးမှာလည်း ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ စိတ်ဆိုးတယ် ပြောလည်း ထဆဲလိုက်ရင် ဟီးဟီး ဟားဟားနဲ့ စိတ်ဆိုးပြေသွား တတ်တာ မျိုးပါ။ ဟိုတလောက မဆုံတာကြာတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံဖြစ်ပါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ပြောပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူက မေးလာပါတယ်။
“ဟေ့ကောင်။ ပန်းရောင်ကတ်ဒ် လဲပြီးပြီလား။”
“ဟင့်အင်း။ မလဲရသေးဘူး။ လဲဖို့လည်း အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ”
“ဘာလို့မလဲတာလဲ။”
“ဖီးလ်မလာလို့ပေါ့ကွ။”
“ဘာကိစ္စ ဖီးလ်မလာရတာလဲ။”
“အမိ နိုင်ငံတော်ကြီးကို အင်မတန်မှ ချစ်မြတ်နိုးလို့ ပေါ့ကွာ။”
ကျွန်တော်က စပ်ဖြဲဖြဲ မျက်နှာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက် ပါတယ်။ ခက်တော့ ခက်နေပြီ။ ကိုယ့် ဘာသာ ကိုယ် မလဲချင်လို့ အပြာရောင် ကဒ်နဲ့ နေတာလည်း မနေရပါလား။ အလကား နေရင်း လာပြီး ခလုတ်တိုက် နေကြတယ်။ စင်ကာပူ မှာ ပန်းရောင် မှတ်ပုံတင် ကတ်ဒ် ကိုင်တဲ့သူက နိုင်ငံသား ဖြစ်ပြီး အပြာရောင် မှတ်ပုံတင် ကတ်ဒ် ကိုင်တဲ့သူ ကတော့ ပီအာရ် ခေါ် အမြဲတမ်း နေထိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်တွေက ပြောင်းလာပါပြီ။ တစ်ချိန်တုန်း ကတော့ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ထဲမှာ စင်ကာပူ နိုင်ငံသား ခံတဲ့သူကို အထူးအဆန်းလို ဝိုင်းပြောကြ ပေမယ့် အခုတော့လည်း စင်ကာပူ နိုင်ငံသား မခံတဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ လူထူးလူဆန်း ဖြစ်နေပါပြီ။

သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်သမ ပါတယ်။
“အမှိုက်ပုံကိုများ ချစ်နေရသေး တယ်ကွာ။”
“သြော်။ ဒါကတော့ကွာ။ အမှိုက်ပုံမှာ မွေးတော့လည်း အမှိုက်ပုံကိုပဲ ချစ်ရမှာပေါ့။ ကိုယ်မွေးတဲ့နေရာက အမှိုက်ပုံ ကိုယ်မှ မရှင်းရင် ဘယ်သူက လာရှင်းမှာလဲ။ နောက်ပြီး မင်းတို့ အမှိုက်ပုံ ထင်နေပေမယ့် ငါမှ မထင်တာကွာ။ ရွှေရောင်လွှမ်းတဲ့ တိုင်းပြည် Golden Land လေကွာ။”
အဲဒီမှာ ထုံးစံအတိုင်း သူက ဓာတ်ပြားဟောင်းကြီး စဖွင့်လာပါတယ်။
“တစ်လ ကို ၁၅၀ တော့ သက်သာတယ်ကွာ။ မင်း ပိုက်ဆံတွေ သိပ်ပေါနေလား။”
ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းပြီးခါစက ပီအာရ်ဆိုရင် တစ်လ ဒေါ်လာ ၁၅၀ အခွန်ဆောင် ရပါတယ်။ ထွက်ပြီးသား ဆင်စွယ်တို့ ပြန်ဝင်ရိုး မရှိတဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အခုအချိန် အထိလည်း ကျွန်တော်တို့ တစ်လကို ဒေါ်လာ ၁၅၀ နဲ့ ဆောင်နေရတုန်း ပါပဲ။
“၁လ ၁၅၀ဆိုတာ ငါတို့ ဘီယာဖိုး တောင် မရှိဘူး။ မိန်းကလေးတွေ အတွက်လည်း အလှပြင် စရိတ်တောင် မရှိဘူး။ အဲဒီတော့ အမိနိုင်ငံတော်ကြီးကို တစ်လ ၁၅၀ ပေးပြီး ချစ်မြတ်နိုးတယ် လို့ပဲ သဘောထား လိုက်ပါတယ်ကွာ။ ”
အဲဒီလို ကျွန်တော်က ပြန်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ နောက် ပြောနေကျ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် လာပါတယ်။
“မင်း အိမ် မဝယ်ဘူးလား။”
“ဟင့်အင်း။ ငါ HDB မဝယ်ဘူး။ ကွန်ဒိုမီနီယံ ဝယ်မှာ။ ဟားဟား။”
တမင်သက်သက် ညစ်ပြီး ပြောမှန်းသိတော့ သူငယ်ချင်းက ဆဲပါတယ်။ စင်ကာပူ နိုင်ငံသား အနေနဲ့ HDB လို့ခေါ်တဲ့ အစိုးရ ဆောက်တဲ့ အိမ်ဝယ်ရင် အစိုးရ အိုးအိမ်ဌာနက ပိုက်ဆံချေးလို့ ရတဲ့အတွက် အတိုးနှုန်း သက်သာပါတယ်။ အစိုးရက အိမ်ဝယ်ဖို့ လျှော့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံ သောင်းဂဏန်း လည်း ရပါတယ်။ နောက်ပြီး အိမ်အသစ် ဝယ်မယ်ဆိုရင် နိုင်ငံသားမှ ဝယ်ခွင့် ရှိပါတယ်။ ကွန်ဒိုနဲ့ လုံးချင်းအိမ် ဝယ်ရင် နိုင်ငံသားနဲ့ နိုင်ငံခြားသား ဘာမှ မကွာပါဘူး။ တမင်သက်သက် စကားကတ် ပြီးတော့သာ ပြောရတာပါ။ ကွန်ဒိုမီနီယံ ဝယ်နိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော် မချမ်းသာ သေးပါဘူး။
ဒီနည်းနဲ့ မရတော့ သူက နောက်တစ်မျိုး ထပ်ပြောပါတယ်။
“အနည်းဆုံးကွာ စလုံး ပတ်စ်ပို့ ကိုင်ရင် သွားချင်တဲ့နိုင်ငံ သွားလို့ရတာပေါ့။”
“အောင်မယ်။ တစ်ခြားကောင် သွားပြော ယုံချင်ယုံမယ်။ ငါတော့ မယုံဘူး။ မြန်မာ ပတ်စ်ပို့စ်နဲ့ရော သွားလို့မရတာ ကျနေတာပဲ။ ငါ့ပတ်ပို့စ်ထဲမှာ အမေရိကန်၊ သြစတေးလျ၊ ယူကေ၊ ရှန်ဂန် အားလုံး Multiple-Entries Visa နှိပ်ဖူးတယ်ကွာ။ အမှန်အကန် သွားမယ် ဆိုရင် ရပါတယ်ဟ။ အခုနောက်ပိုင်း ဗီဇာမပေးတဲ့ နိုင်ငံ မတွေ့သလောက်ပါပဲ။”
“မဟုတ်ဖူးလေကွာ။ တစ်ချို့ နိုင်ငံ တွေကို ဗီဇာ မလိုပဲ ဝင်လို့ရတယ်။”
“ငါကတော့ ဗီဇာ လျှောက်ရတာ တစ်ခါတစ်လေတော့ ပိုတောင် ဝမ်းသာသေးတယ်။ ရုံးက လွှတ်လို့ မသွားချင်တဲ့ အချိန်ဆို ဗီဇာ အကြောင်းပြ ပတ်ပြေးလို့ရတယ်။ ဟိုတစ်ခါ ဟန်ဂေရီ သွားခိုင်းတုန်းက ငါ စာမေးပွဲ ရှိနေလို့ မသွားချင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဗီဇာ အကြောင်းပြပြီး ငါ့အောက်က စလုံး တစ်ယောက်ကို အတင်း ထိုးထည့် ပေးလိုက်တယ်။ ဟိုကောင်ကတော့ စလုံးဆိုတော့ ဗီဇာ လျှောက်စရာ မလိုတော့ အိုကေပေါ့ကွာ။”
နောက်တော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ရယ်စရာ အနေနဲ့ ပြန်ပြောပြပါတယ်။
“အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်လေ။ ပန်းရောင်ကတ်ဒ် သွားပြောင်းတာ။ အင်မီဂရေးရှင်းမှာ လျှောက်လွှာ တင်ပြီး နှစ်ပတ်လောက် နေမှ စိတ်ကူး ပေါက်ပြီး လျှောက်လွှာကို သွားပြန် ဖျက်တယ်။ ဟိုက မရဘူး ပြောတာလည်း မရဘူး။ အတင်းပဲ။ ပီအာရ် သိမ်းချင်လည်း သိမ်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဆန္ဒမရှိ လို့ပါ ဆိုပြီး သွားငိုပြတာနဲ့ ဟိုက သူ့လျှောက်လွှာကို နောက်ဆုံး ပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ရာဇဝင်ကို တွင်ရောပဲ။”
“သူက ဘာလို့ သွားပြန်ဖျက် ရတာလဲ။”
“သူပြန်ပြောတာတော့ သူများတွေ လျှောက်လို့ စိတ်ပါပြီး လိုက်လျှောက်တာ။ လျှောက်လွှာ တင်ပြီးမှ စဉ်းစားရင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့ မရလို့ ဆိုပဲ။ ဟားဟား”
“ဒါနဲ့ နေပါဦး။ ငါအကောင်း မေးမယ်။ မင်းက စလုံး မပြောင်းချင်ဘူးဆိုတာ အဓိကက ဘာကြောင့်မို့လဲ။ ကောင်းကောင်း ဖြေစမ်းပါ။”
“အမှန်တကယ် ပြောရရင် ဒီနိုင်ငံကြီးမှာ တစ်သက်လုံးတော့ မနေချင်ဘူး။ ငါ အသက်ကြီး လာတဲ့ အချိန် ခေါင်းချဖို့ မစဉ်းစားဘူး။ ဒီနိုင်ငံက ပင်စင်စား အဖိုးကြီးတွေလို ကျားထိုးလိုက်၊ ဘီယာသောက်လိုက်၊ ဂေလန်းသွားလိုက်နဲ့ ဘဝကို ကုန်ဆုံးဖို့ မရည်ရွယ် ဘူးကွာ။ မြန်မာနိုင်ငံပြန် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်လိုက်၊ အာလူးဖုတ်လိုက် နဲ့ အချိန်ကုန်ရတာ ပိုကောင်းမယ်။ နောက်တစ်ခုက ပီအာရ်ပြန်အပ်ရင် ၁ လအတွင်း စီပီအက်ဖ်ထဲက ငါတို့ထည့်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး ပြန်ထုတ်သွားလို့ရတယ်။ ငါတို့ နောက်ထပ် ၄ နှစ် ၅နှစ် ထပ်လုပ်ပြီးရင် အဲဒီပိုက်ဆံက ဂဏန်း ၆ လုံး ဖြစ်နေ ပြီကွာ။ ဒီပိုက်ဆံနဲ့ တစ်ခြားတစ်နိုင်ငံ အေးအေးဆေးဆေး သွားနှပ်နေလို့ ရတယ်။”

စင်ကာပူက နိုင်ငံသားတွေ ပီအာရ်တွေ အနေနဲ့ ရသမျှလခရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုယ့်ဖက်ကထည့် အလုပ်ရှင်ဖက်ကနေ ၁၄.၅ ရာခိုင်နှုန်း ထည့်ပြီး အစိုးရ ဆီမှာ ပိုက်ဆံ စုထားရပါတယ်။ အဲဒီ ပိုက်ဆံကို စီပီအက်ဖ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အိမ်ဝယ်လို့ ရပါတယ်။ သားသမီးတွေ ပညာရေးအတွက် သုံးလို့ရပါတယ်။ အသက် ၅၅ နှစ်ကျော်မှ ပင်စင်အတွက် ဒေါ်လာ ၁သိန်း ၂ သောင်း ချန်ပြီး ကျန်သမျှ ပိုက်ဆံကို အရစ်ကျ ပြန်ထုတ်လို့ ရပါတယ်။

ကျွန်တော်က ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့ ဘာသာ မင်းတို့ ပြောင်းချင်လို့ ပြောင်းကြတာ ပဲကွာ။ အပြစ်တင်စရာ အကြောင်း မရှိ ပါဘူး။ လူတိုင်းလူတိုင်း ကိုယ့်အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကိုယ်ရှိတာပဲ။ တစ်ချို့ကွာ ပြန်လို့မလွယ်တဲ့ အခြေအနေကြောင့် ပြောင်းတယ်ကွာ။ တစ်ချို့ကတော့ ကိုယ်မွေးတဲ့ နိုင်ငံမှာတောင် နိုင်ငံသား မဟုတ်ဘဲ ဧည့်နိုင်ငံသား ဖြစ်နေလို့ တစ်ခြား နိုင်ငံမှာ နိုင်ငံသား ခံတယ်ကွာ။ တစ်ချို့က တတိယနိုင်ငံ တစ်ခုကို ကူးရတာ လွယ်အောင် ပြောင်းတယ်ကွာ။ မင်းတို့မှာလည်း အခွန် မဆောင် ချင်လို့၊ အိမ်ဝယ်ချင်လို့ စတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ အမျိုးမျိုး ရှိကြတာ ပဲကွာ။ ဒါပေမယ့် မပြောင်းချင်တဲ့ သူတွေ မှာလည်း အကြောင်းပြချက် ရှိကြတယ် လေကွာ။ ငါ့မှာလည်း ငါ့ရွေးချယ်ခွင့်နဲ့ငါ ရှိတာပဲ။ အဲဒါကိုမှ မင်းက မပြောင်းဘူးလား။ ရူးနေလား ဆိုရင်တော့ ငါက ဆဲလွှတ်မှာ ပဲကွာ။”

ကတ်ဒ်ပြား အရောင်မတူကြတော့ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ကြားမှာတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တတွေ မြန်မာလို ပြောနေကြတုန်း ပါပဲ။ မြန်မာလို ဆဲနေကြတုန်း ပါပဲ။
“ဟေ့ကောင်။ ငါ မတော်တဆ အချုပ်ထဲ ရောက်သွားရင် အာမခံလေးတော့ လာလုပ်ပေးဦး။ အဲဒီနေရာတော့ ပီအာရ်က မတတ်နိုင်ဘူး။”
အဲဒီလို ပြောတော့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို ဆဲပါတယ်။

Wednesday, April 1, 2009

ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းများ

ကြားရတဲ့ သတင်းတွေက ကိုယ့်နားကိုယ် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ။

အခွန်ကိစ္စကို အကြောင်းပြုပြီး နိုင်ငံသားအဖြစ်က စွန့်လွှတ်တဲ့သူ များလာတာက တစ်ကြောင်း၊ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေ အရင်ကထက် ပိုများလာတာက တစ်ကြောင်း စတာတွေကြောင့် နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသား တွေရဲ့ ဝင်ငွေခွန်ကို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကနေ ၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ပြီး ကောက်ခံဖို့ အစီအစဉ် ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အဲဒီလို လျှော့ကောက်တဲ့အတွက် အစိုးရ ဘဏ္ဍာငွေ လျော့မသွားအောင် အခွန်ဆောင်တဲ့ သူတွေကို ကားပါမစ်တွေ ပြန်ချ ပေးသွားမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ လူတွေ အခွန် ဆောင်ချင်စိတ် ရှိအောင် စည်းရုံးတဲ့ သဘောပါ။ အရင်ကလောက် များများစားစား ချပေးမှာ မဟုတ်ပေမယ့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခွန်ပမာဏကို ပေးသွင်း ပြီးသူတိုင်း ကားဝယ်ယူ တင်သွင်းခွင့် ပါမစ် ရမယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သိပ်ဟောင်းနေတဲ့ ကားတွေကို တင်သွင်းခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပဲ ၂၀၀၄ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း ထုတ်တဲ့ကားတွေကိုပဲ တင်သွင်းခွင့်ပေးသွားမယ် လို့လည်း သိရပါတယ်။

ဆိုးရွားလာတဲ့ ရန်ကုန်မြို့က ဂျီအက်စ်အမ် ကွန်ယက်ကြောင့် မြန်မာ့ ဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းနဲ့ အပြိုင် ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို လုပ်ပိုင်ခွင့် ချပေးမယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ပုဂံ ဆိုက်ဘာတက်ခ်နဲ့ နိုင်ငံခြား တယ်လီဖုန်း ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖက်စပ် လုပ်ဖို့ စီစဉ် နေတယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။ အခုလောလောဆယ် ပုဂံနဲ့ ဖက်စပ်လုပ်ဖို့ စကားပြောနေတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေထဲမှာ ထိုင်းနိုင်ငံက Shin Corp၊ စင်ကာပူက SingTel တို့အပြင် ထူးထူးခြားခြား ဥရောပ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Vodafone လည်း ပါဝင်နေ ပါတယ်။ W-CDMA လို့ခေါ်ကြတဲ့ 3G service၊ Blackberry Pushmail Service၊ I-phone Data plan တွေပါ ပေးနိုင်ဖို့ စီစဉ်နေတယ် လို့ သိရပါတယ်။

အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း MPT က နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီ တစ်ခုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အင်တာနက် ကွန်ယက်တွေ တိုးချဲ့သွားဖို့နဲ့ ဝန်ဆောင်မှု အသစ်တွေ ပေးသွားဖို့ စီစဉ်နေတယ် လို့ သိရပါတယ်။ MPT က ပေးမယ့် ဝန်ဆောင်မှု အသစ်တွေထဲမှာ Pfingo၊ Skype တို့လို VOIP ဝန်ဆောင်မှုတွေပါ ပါဝင်တယ်လို့ သိရပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံကို လှမ်းကြူချင်သူ များအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာပါ။

နောက်တစ်ခုကတော့ ကမ္ဘာ အရပ်ရပ်မှာ နေထိုင်တဲ့ မြန်မာတွေ အတွက် သတင်းကောင်း တစ်ခုပါ။ နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကနေ မြန်မာ အစားအစာ ချက်ပြုတ်နည်းကို လေ့လာပြီး ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှာ မြန်မာစားသောက်ဆိုင်တွေ ဖွင့်လှစ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။ အဲဒီ ကုမ္ပဏီဟာ လောလောဆယ် ကမ္ဘာ အရပ်ရပ်မှာ တရုတ်နဲ့ထိုင်း စားသောက်ဆိုင် အမြောက်အများ ဖွင့်လှစ်ထား ပါတယ်။ အဲဒီ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့ ပြင်သစ်စားဖိုမှူး ၅ယောက် ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဟာ ရန်ကုန်မှာ မြန်မာအစားအစာကို သုတေသန လုပ်နေတယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ သူတို့ မြန်မာစားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ဖို့ စီစဉ်နေတဲ့ နေရာတွေမှာ လော့စ်အိန်ဂျယ်လိစ်၊ ဆန်ဖရန် စစ္စကို ၊ နယူးယောက် စတဲ့ အမေရိကန် နိုင်ငံက မြို့ကြီးတွေ၊ ဆစ်ဒနီ၊ မဲလ်ဘုန်း စတဲ့ သြစတေးလျ မြို့ကြီးတွေ၊ လန်ဒန်၊ ပဲရစ်၊ ဘာလင်၊ မြူးနစ် စတဲ့ ဥရောပ မြို့ကြီးတွေ ပါဝင်တယ်လို့ သိရပါတယ်။

စင်ကာပူမှာ အမြဲတမ်းနေထိုင်သူတွေ၊ မလေးရှား ဗီဇာ ရှိတဲ့သူတွေ အတွက်လည်း သတင်းကောင်း တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘတ်ဂျက် လေကြောင်းလိုင်း တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ AirAsia ကို ရန်ကုန်-ဂျဟိုးဘာရူး၊ ရန်ကုန်-ပီနန် ခရီးစဉ် ပြေးဆွဲဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီလို့ သိရပါတယ်။ ဂျဟိုးဘာရူး Senai လေဆိပ်ကနေ စင်ကာပူ နိုင်ငံအတွင်းကို ရောက်ဖို့ ၄၅ မိနစ် လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။ အဲဒီတော့ နောက်ဆို စင်ကာပူမှာ နေတဲ့သူတွေ ဝါသနာ ပါရင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အိမ်ပြန်လို့ ရမယ့် သဘောပါ။ AirAsia ရဲ့ အဆိုအရ အဲဒီ ခရီးစဉ်တွေကို သူ့လေကြောင်းလိုင်းရဲ့ တခြား ခရီးစဉ်တွေလိုပဲ ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်မယ်လို့ သိရပါတယ်။ ရန်ကုန်-ဂျဟိုး ခရီးစဉ်ကို ပုံမှန်အားဖြင့် မလေးရှား ရင်းဂစ် ၃၀၀-၄၀၀ (စင်ကာပူ ဒေါ်လာ ၁၀၀-၂၀၀) လောက်နဲ့ ပြေးဆွဲ ပေးသွားမယ် လို့ ဆိုပါတယ်။

အခု ပြောသွားတဲ့ သတင်းတွေက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း မယုံပါဘူး။ တကယ်မှ မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော် ကြားချင်တဲ့ သတင်းတွေပါ။ ပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ April Fool နေ့ ဖြစ်ပါစေ။

Happy April Fool Day. :D