ပူနွေးလာတဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီး

အခုအချိန် လူဖြစ်ရတာ မစားသာဘူး ဆိုရင် ပိုလာဘဲလ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဝင်ရိုးစွန်း ဝက်ဝံတွေ ဖြစ်ရတာက ပိုပြီးတော့ မစားသာဘူးလို့ ပြောရလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ ပိုလာဘဲလ် တွေသာ လူတွေလို သတင်းစာဖတ် တီဗွီကြည့် လုပ်တတ်ကြမယ် ဆိုရင် အခုလောက်ဆို အတော် မျက်ခုံးလှုပ်နေလောက် ပါပြီ။ ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာမှုကြောင့် နောက်လာမယ့် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ အာတိတ်ရေခဲပြင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်လို့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ပြောနေကြတယ် မဟုတ်လား။ အာတိတ်ရေခဲပြင်ကြီးသာ ပျောက်သွားခဲ့ရင် ဝက်ဝံတွေ နေစရာ ရေခဲပြင် မရှိလို့ ရေပဲ ကူးနေကြမလား ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကမ္ဘာအရပ်ရပ်က တိရိစ္ဆာန်ရုံများကို ဂလိုဘယ် ဝမ်းမင်း ဘေးဒုက္ခသည် အနေနဲ့ပဲ ရောက်နေကြမလား မသိပါဘူး။

သဘာဝ ကတော့ သူ့ဘာသာသူ အားလုံးကို အချိုးညီအောင် လုပ်ပေးထားတာပါပဲ။ လူတွေက အောက်ဆီဂျင် ရှူသွင်းပြီး ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုက်ဒ် ပြန်ထုတ်တယ်။ သစ်ပင်တွေက ကာဘွန်ဒိုင် အောက်ဆိုဒ် ကို လက်ခံပြီး အောက်ဆီဂျင် ပြန်ထုတ်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်တာက လူပါပဲ။ သက်ရှိထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဆိုတဲ့လူကပဲ သဘာဝကို ဇောက်ထိုးဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာပါ။ သဘာဝ အလျောက်ရှိနေတဲ့ သစ်တောတွေကို ရှင်းတယ်။ မြို့ပြတွေ ကျေးရွာတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြတယ်။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်ကို အောက်ဆီဂျင် ဖြစ်အောင် ပြောင်းပေးနိုင်တဲ့ သစ်ပင်တွေ နည်းသွားတယ်။ အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း မြို့ပြတိုက်တာ အဆောက်အဦးတွေ အတွက်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပေးဖို့ လိုလာပါတယ်။ ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှာ သုံးနေတဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားတွေက ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံက လောပိတ ရေအားလျှပ်စစ်လို သဘာဝက ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောင်စာသုံးတဲ့ ဓာတ်အားပေးစက်တွေနဲ့ ထုတ်လုပ် နေရတာပါ။ အဲဒီလို လောင်စာတွေ သုံးရတဲ့အတွက် ကာဘွန်တွေကို လောင်ကျွမ်း ပစ်ရတာကြောင့် ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်တွေ ပိုထွက်လာပါတယ်။

အဲဒီမှာ မှန်လုံအိမ် အကျိုးသက်ရောက်မှု (Green House Effect) ဆိုတာ စဖြစ်လာပါတယ်။ အအေးပိုင်းဒေသ ပြင်ဦးလွင်လို နေရာမျိုးမှာတော့ မှန်လုံအိမ် စိုက်ခင်းတွေကို မြင်ဖူးကြမှာပါ။ မှန်လုံအိမ် (Green House) ဆိုတာက မှန်တွေနဲ့ အမိုးမိုးထားပြီး နေရောင်ခြည်က လာတဲ့ အပူရှိန်ကို အထဲမှာ သိုလှောင် အပြင်ဖက်ကို ပြန်မထွက်အောင် ထိန်းထားတဲ့ အဆောက်အအုံ မျိုးပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကမ္ဘာကြီးကို နေရောင်ခြည်တွေ ဝင်လာပြီးရင် အဲဒီ နေရောင်ခြည်က အပူဓာတ်တွေက ကမ္ဘာရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ပြန်ထွက်သွားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကာဘွန်ထုတ်လွှတ်မှုတွေ များလာတဲ့အတွက် ကမ္ဘာ့လေထုထဲမှာ ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်တွေက အလွှာတစ်ခုအနေနဲ့ တားထားပြီး မှန်လုံအိမ်နဲ့ အလားသဏ္ဌန်တူတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်မျိုးကို ဖြစ်စေပါတယ်။ နေရောင်ခြည်က လာတဲ့ အပူရှိန်တွေက ကမ္ဘာထဲကို ဝင်လာပြီးရင် အပြင်ကို ပြန်မထွက်နိုင်တော့ပဲ အထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေကြပါတယ်။ အကျိုးဆက်ကတော့ ကမ္ဘာကြီး အပူရှိန်မြင့်တက်လာတာပါ။ ကမ္ဘာကြီး အပူရှိန်မြင့်တက်လာတဲ့ အတွက် ဝင်ရိုးစွန်းမှာ ရှိတဲ့ ရေခဲတွေ အရည်ပျော်ကျ ကုန်ပါတယ်။

ဝင်ရိုးစွန်းက ရေခဲတွေ အရည်ပျော်တဲ့ အချိန်မှာ တကမ္ဘာလုံးကို ဆက်စပ်လွှမ်းခြုံထားတဲ့ သမုဒ္ဒရာရေပြင်ရဲ့ မျက်နှာပြင်လည်း မြင့်တက်လာပါတယ်။ အဲဒီ အကျိုးဆက် တွေကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ခံစားရတာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကာဘွန်အများဆုံး ထုတ်လွှတ်တဲ့ တရုတ်တို့ အမေရိကားတို့လို စက်မှု ထွန်းကားတဲ့ နိုင်ငံတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တူဗာလူ (Tuvalu) နိုင်ငံလို ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာထဲက ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အနိမ့်ပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်းနိုင်ငံတွေက မဆီမဆိုင် ခံရပါတယ်။ အဲဒီနိုင်ငံတွေရဲ့ ကမ်းရိုးတန်းဒေသတွေ ရေအောက် ရောက်ကုန်ကြတယ်။ ကုန်းမြေထဲကို ဆားငံရေတွေ စိမ့်ဝင်လာတဲ့ အတွက် သူတို့ သုံးစွဲစရာ ရေတွင်းတွေ သုံးမရ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ စိုက်ပျိုးမြေ တွေလည်း စိုက်ပျိုးလို့ မရလောက်အောင် ပျက်စီးကုန်ကြတယ်။ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် ဒီထက်ပိုပြီး မြင့်တက်လာရင် အဲဒီလို နိုင်ငံမျိုးတွေ တစ်နိုင်ငံလုံး ရေအောက်ကို ရောက်သွားဖို့ ရှိပါတယ်။ နယူးဇီလန် နိုင်ငံလို လူသားချင်း စာနာတတ်တဲ့ နိုင်ငံအချို့ကတော့ အဲဒီလိုမျိုး တနိုင်ငံလုံး ရေအောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့ရင် အဲဒီနိုင်ငံတွေက နိုင်ငံသားအချို့ကို သူတို့နိုင်ငံသား အဖြစ်လက်ခံပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားပါတယ်။

ကမ္ဘာမြေကြီးကို အပူချိန် ဆက်ပြီးတော့ တက်မလာအောင် ထိန်းထားနိုင်ဖို့အတွက်ကတော့ လေထုထဲမှာ ရှိတဲ့ ကာဘွန်ဒိုင် အောက်ဆိုဒ် ဓာတ်ငွေ့ပမာဏကို လျှော့ချဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ် ထုတ်လုပ်မှု ကို လျှော့ချဖို့ အတွက် ကာဘွန်ပါတဲ့ ဓာတ်ဆီလို ဒီဇယ်လို လောင်စာတွေကို သုံးတဲ့ စက်သုံးယာဥ်တွေရဲ့ အသုံးပြုမှု ကို လျှော့ချဖို့နဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အသုံးပြုမှု ကို လျှော့ချဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃-၄ နှစ်က ခရီးသွားရင်းနဲ့ ဥရောပက လေကြောင်းလိုင်း တစ်ခုပေါ်မှာ ကာဘွန် အော့ဖ်ဆက် လုပ်မလားလို့ မေးလာတာ ကြုံဖူးပါတယ်။ လေယာဥ်ပျံနဲ့ ခရီးသွားရတဲ့အတွက် ကာဘွန် ပါဝင်တဲ့ လောင်စာတွေကို လောင်ကျွမ်းပစ်ရပါတယ်။ အဲဒီအတွက် လေထုထဲမှာ ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ် ပမာဏကို ပိုများလာစေပါတယ်။ ကာဘွန် အော့ဖ်ဆက် ဆိုတာက ကိုယ့်ပယောဂနဲ့ လေထုထဲကို ရောက်သွားစေတဲ့ ကာဘွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်ကို လေထုထဲကနေ ပြန်ဖယ်ထုတ်ဖို့ ငွေအားနဲ့ တတပ်တအား ကူညီမလားလို့ မေးတာပါ။ အဲဒီပိုက်ဆံကို သစ်ပင်စိုက်တဲ့နေရာနဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ လေအားသုံး နေရောင်ခြည်အားသုံး စွမ်းအင်ထုတ်လုပ်တဲ့ ပရော့ဂျက်တွေမှာ ပြန်သုံးဖို့ အတွက် ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

စင်ကာပူလို အီကွေတာ ရာသီဥတု ရှိတဲ့ နိုင်ငံမျိုးမှာတော့ ဘယ်အချိန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီအပူချိန်ပဲ ရှိတာကြောင့် ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာတာကို အတော်များများက သတိမပြုမိ ကြပါဘူး။ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆောင်းရာသီ ရှိတဲ့ ဒေသတွေမှာတော့ အခုဆိုရင် ဆောင်းရာသီတွေမှာ အရင်ကလောက် မအေးတော့ဘူးလို့ ပြောကြပါတယ်။ ကျွန်တော် မီချီဂန်ြပည်နယ်ကို ဆောင်းရာသီမှာ ရောက်သွားတော့ အပူချိန်က ရေခဲအမှတ်အောက် ရောက်နေတာမို့ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးပါတယ်။ သူတို့ကတော့ အရင်နှစ်တွေက ဒီထက် ပိုအေးတယ်။ ဒီနှစ်က သိပ်မအေးဘူးလို့ ပြောကြပါတယ်။ ပိုလန်မှာလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ အနှုတ် ၈ ဒီဂရီလောက် ရှိတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော့်လို အီကွေတာက လာတဲ့ သတ္တဝါက မေးချင်း တဂတ်ဂတ် ရိုက်နေပေမယ့် သူတို့ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ အရင်နှစ်က အနှုတ် ၂၀ ဒီဂရီ ကျော်တယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။

ဟိုတစ်လောက ကိုပင်ဟေဂင်မှာ ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲ အတွက် လုပ်တဲ့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေရဲ့ အစည်းအဝေးကလည်း ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ပဲ ပြီးသွားပါပြီ။ အစကတော့ ဆင်ဖမ်းမယ် ကျားဖမ်းမယ်နဲ့ ကာဘွန်ထုတ်လုပ်မှု ကို အခုပဲ လျှော့ချတော့ မလိုလို ဘာလိုလို လျှောက်အော်နေကြပြီး နောက်ဆုံးတော့လည်း ဘာရလာဒ်မှ မည်မည်ရရ ထွက်မလာဘဲ ဒီအတိုင်း ပြီးသွားပါတယ်။

ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာတဲ့ အကြောင်းကို ရေးရင်း စဥ်းစားမိတာက အခု ကျွန်တော်ထိုင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ လေအေးစက်နဲ့ မီးချောင်းတွေ ကလည်း ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာဖို့ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းနဲ့ အထောက်အကူပေးနေတယ် ဆိုတာပါပဲ။

ဆရာကျ လွန်းတယ်

သူရိန်တစ်ယောက် အပြတ်အသတ် ရှိုင်းနင်းဂွိုင်းနင်းတွေ လုပ်ပြီး ထွက်လာတာ မြင်တော့ သူ့သူငယ်ချင်းက စပ်ြဖဲဖြဲဖြင့် လှမ်းမေးသည်။
“ဟေ့ကောင်။ ဘယ်တုန်းဟ။”
“ကောင်မလေးနဲ့ ဒိတ်ထားတာပေါ့ကွ။”
“ဘယ်ကကောင်မလေးလဲ။ ထုံးစံအတိုင်း အွန်လိုင်းပေါ်မှာ တွေ့တာပဲလား။”
“ဒါပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ ကောင်မလေးက အလန်းကလေးကွ။"
"ဟုတ်မှလည်း လုပ်ပါကွာ။ အချင်းချင်း ပတ်ကြပ်နေတာလည်း ဖြစ်နေဦးမယ်။"
"အော်။ မင်းကလည်း ဒီတစ်ခါက အမှန်အကန်။ ငါ ဝက်ဘ်ကမ်ပေါ်မှာလည်း တွေ့ပြီး သွားပြီ။ တယ်လီဖုန်းလည်း ပြောပြီးသွားပြီ။"
"အင်း။ ဒီလောက် သေချာရင်တော့ မဆိုးပါဘူး။ အေး ပြန်လာရင် တိုးတက်မှု ကို ရီပို့လုပ်။"
သူရိန်က သူ့သူငယ်ချင်းကို ခေါင်းဆတ်ပြရင်း အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

တကယ်တမ်းတွေ့တော့ ကောင်မလေးက သိပ်မဆိုးလှပါ။ စင်းလုံးချော မဟုတ်ပေမယ့် တွဲမယ်ဆိုရင် တွဲပျော်တဲ့ အနေအထားရှိတယ်လို့ အကဲဖြတ်လို့ ရပါတယ်။ သူရိန်ကတော့ ယောက်ျားတို့ တပ်အပ်တဲ့ ပညာတွေနဲ့ ဘယ်လိုစပြီး လှုပ်ရှား ရမလဲ ဆိုတာကို စိတ်ထဲကနေ တွက်ချက်နေတယ်။

"ဆိုင်တစ်ဆိုင်လောက် ထိုင်ရအောင်လေ။ ​ရေဆာတယ်။" ကောင်မလေးက သူ့ကို စပြောတယ်။
သီအိုရီ အရဆိုရင်တော့ ကောင်မလေးနဲ့ အတူထိုင်တဲ့ ဆိုင်က လူရှင်းရမယ်။ ထိုင်တဲ့နေရာက ချောင်ကောင်းရမယ်။ ဒါပေမယ့် အခုလို နေရာမျိုးမှာတော့ လူရှင်းတဲ့ ဆိုင်ကို ရှာလို့မလွယ်။ လူရှင်းတယ်ပဲ ထားဦး ချောင်ကောင်းတဲ့ နေရာက ရဖို့မလွယ်။ အခုလို မြို့လည်ခေါင်မှာ ချိန်းလိုက်မိတာကို သူ့ဘာသာသူ ကြိတ်ဆဲနေမိတယ်။
"မက်ဒေါ်နယ်လ် မှာ ထိုင်မလား။" ကောင်မလေးက ဆက်မေးတယ်။
အေးလေ အခုမှတော့လည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ မက်ဒေါ်နယ်လ်ပဲ ထိုင်ရတော့မှာပေါ့။
"အင်း။ ထိုင်လေ။" လို့ သူရိန်က စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် အအေးတစ်ယောက် တစ်ခွက်နဲ့ အာလူးကြော် တစ်ပွဲမှာပြီး မက်ဒေါ်နယ်လ်မှာ ဝင်ထိုင်ကြတယ်။ သူရိန်ကတော့ စိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ဘယ်လိုလှမ်းရမလဲ တွေးနေတယ်။
"ရော့။ စားဦးလေ။"
ရုတ်တရက် ဆိုတော့ သူကြောင်သွားတယ်။ မိုင်ဂေါ့ဒ်။ သူငါ့ကို ခွံ့ကျွေးနေ တာပါလား။
ပါးစပ်နားဝဲလာတဲ့ အာလူးကြော်ကို ဖမ်းကိုက်လိုက်တာ ကောင်မလေး လက်ကို ကိုက်မိမလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကောင်မလေးက လက်ကို ပြန်ရုတ်ပြီး ခစ်ကနဲ ရယ်လိုက်တော့ သူနည်းနည်း ရှက်သွားတယ်။ အော် ကိုယ့်ဘက်က တိုက်စစ်မစခင် သူ့ဘက်က စတိုက်လိုက်တာကို။ ထင်မှ ထင်မထားတာ။ ဆိုးတော့ မဆိုးဘူးလို့ သူရိန် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ခဏတဖြုတ် ဟိုပွားဒီပွား ပွားပြီးတော့ မက်ဒေါ်နယ်လ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူရိန်က စိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ တွေ:နေတယ်။ သူ့စိတ်ထဲကတော့ လက်ကိုင်ပစ်လိုက်။ လက်ကိုင်ပစ်လိုက် လို့ သတိပေးနေတယ်။ လက်အကိုင်ကောင်းရင် တစ်ခါတစ်လေ ရည်းစားစကားတောင် ပြောစရာ မလိုဘူးလေ။ သူအဲဒီလို စိတ်ထဲက တွေးနေတုန်းမှာပဲ ကောင်မလေးက သူ့လက်ကို လာချိတ်တယ်။ မိုင်ဂေါ့ဒ်လို့ စိတ်ထဲက တလိုက်မိပြန်တယ်။ ဒီလောက် အခြေအနေ ကောင်းနေမှတော့ မထူးဘူး။ သူအရဲစွန့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ရုပ်ရှင်ကြည့်မလား။"
"ကြည့်လေ။ ကောင်းသားပဲ။"
မဆိုးဘူး။ အခြေအနေက အတော် ကောင်းနေပြီ။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် ရုပ်ရှင်ရုံ ပေါ်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သီအိုရီ အရတော့ ကောင်မလေးနဲ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင် ကောင်းတဲ့ကားထက် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ကား လူရှင်းတဲ့ကားကို ရွေးရမယ်လေ။ သူတို့ရှေ့က လူတစ်ယောက် ရုပ်ရှင်လက်မှတ် ဝယ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံဇယားကို လှမ်းကြည့်တော့ သူဝယ်နေတဲ့ကားက လူအတော်ရှင်းနေတာကို သတိထားလိုက်မိတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကားနာမည်ကို လှမ်းမှတ်လိုက်တယ်။

သူတို့ ကောင်တာရှေ့ ရောက်တော့ အဲဒီကား ကြည့်မယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးကလည်း မငြင်းဘူး။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ အဖွားကြီးက အသက်အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ မှတ်ပုံတင်ပြပါလို့ တောင်းလာတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူတို့ မှတ်ပုံတင် ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ကံကောင်းတဲ့ဆင်ကတော့ ပြေးရင်ကြံခင်းထဲ ဝင်သွားသလိုပေါ့။ ထိုင်ခုံဇယားကို ကြည့်တော့ အလယ်ခေါင်မှာ လူရှင်းနေတယ်။ အဲဒါနဲ့ အလယ်မှာ ထိုင်ရအောင် ပြောတော့ ကောင်မလေးက နောက်ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်မယ် ပြောတယ်။ နောက်ဆုံးတန်း မထိုင်ချင်ပေမယ့်လည်း ဘာမှ ပြိုင်မငြင်း နေတော့ဘူး။

ရုပ်ရှင်ရုံထဲ ရောက်မှ ကားရွေးလိုက်တာ မှားမှန်းသိတယ်။ ရုပ်ရှင်က Rated လုပ်ထားတာ အကောင်းမဟုတ်ဘူး။ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ သရဲကားမို့လို့ Rated လုပ်ထားတာမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သူတောင်မှ ကြည့်ရင်းနဲ့ ကျောထဲက စိမ့်စိမ့်လာတယ်။ ရုံထဲက ထွက်ပြေးချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားတို့ တပ်အပ်တဲ့ ပညာအရ ခုံတန်း လက်ရမ်းပေါ်ကနေ ကောင်မလေး လက်ကို ကိုင်ထားတာပေါ့။ ရုတ်တရက် ကောင်မလေးက သူ့လက်ကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ နောက် သူ့လက်ကို လက်တန်းပေါ်ကနေ တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။ ဘာများ ဖြစ်သွားပါလိမ့်လို့ တွေးနေတုန်း ကောင်မလေးက ခုံတန်း လက်ရမ်းကို ဆွဲမလိုက်တော့ တစ်ယောက် ထိုင်ခုံ နှစ်ခုံကနေ နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံ ဖြစ်သွားတယ်။
"လက်တန်းက မလို့ရတယ် ဟုတ်လား။ ကိုယ်မသိဘူး။"
ကောင်မလေးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး
"ဟင်း ပိန်းလိုက်တာလည်း လွန်ပါရော။ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ နောက်ဆုံးတန်း တစ်တန်းပဲ လက်ရမ်း မလို့ရတယ်။ မသိဘူးလား။"
"ဟင့်အင်း။ မသိဘူး။"
စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီကောင်မလေး အတော် ဆရာကျတယ်လို့ တွေးပြီး အတော်ဖြုံလာတယ်။ တွေးလို့ မဆုံးခင်ပဲ ကောင်မလေးက သူ့ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလာတယ်။ အခြေအနေတော့ ကောင်းတယ်။ ဒီလောက် ကောင်းရင်တော့ မြွေကိုက်မှာ အသေအချာပဲ ဆိုတာတွေးပြီး သူအသာလေး ရှော်ထားလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ရုပ်ရှင်ရုံက ထွက်လာတော့ ကောင်မလေးက သူ့လက်ကို ချိတ်လျှက်ပဲ။ ရုပ်ရှင်ရုံအောက်က လှေခါးရောက်တော့ အဲဒီမှာ ဘဲတစ်ယောက်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကောင်မလေးက အဲဒီဘဲကို လှမ်းတွေ့တော့ ပြုံးပြတယ်။ နောက်တော့ သူက ခပ်တည်တည်ပဲ ဆက်ပြောတယ်။
"ကိုရဲ။ ဒါ သမီး အစ်ကိုဝမ်းကွဲလေ ကိုသူရိန်တဲ့။"
"အစ်ကို။ ဒါက သမီးတို့နဲ့ အိမ်နီးချင်း ကိုရဲတဲ့။"
သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်မပါ လက်မပါ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။ လူကြီးလူကောင်းယောင် ဆောင်ကြတာပေါ့။ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုနေမှန်း မသိပေမယ့်လည်း သူကတော့ အဲဒါ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ဘဲပဲ ဆိုတာ အသေအချာ သိနေတယ်။ စိတ်ထဲမှာလည်း နည်းနည်း မျက်နှာပူသွားတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ တစ်ချက်မှ မျက်နှာမပျက်ဘူး။
"နောက်မှ တွေ့မယ်နော်။" လို့ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ထွက်လာတယ်။ သူ့လက်ကို ဖြုတ်တောင် မဖြုတ်ဘူး။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ ဝိုင်းမေးကြတယ်။
"ဘယ်လိုလဲကွ။"
သူကတော့ မအီမသာနဲ့ မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ဒီနေ့ ကြုံခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောပြတယ်။ ဟိုကောင်တွေ အားလုံးက
"တွေ့မရှောင် ထင်တယ်ကွ။"
"linlogenation ဖြစ်နေတာဖြစ်မယ်။" (လင်လိုချင်နေးရှင်း ဟု အသံထွက်ပါသည်။)
စတာတွေနဲ့ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ဝိုင်းနှိပ်ကွပ် ကြတယ်။ သူကတော့ စိတ်ထဲမှာ အောင့်သက်သက်နဲ့ ခံနေရတယ်။
"မင်းဘယ်လို လုပ်မှာလဲ။"
"ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲကွ။ ရှော်လိုက်ရုံပေါ့။ ငါက ပွေးတယ်ဆိုပေမယ့် ဘဲရှိတဲ့ ကောင်မလေးတော့ လက်ရှောင်တယ်။ ပြသနာက နောက်မှာ ရှင်းရမှာ တသီတတန်းကြီး။" အဲဒီလိုပဲ သူက ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

နောက်တော့ ဂျီတော့ခ်ထဲမှာ ကောင်မလေး အကောင့်ကို ဘလော့ခ် ပစ်လိုက်တယ်။
ဖုန်းကတော့ ပြသနာ မရှိပါဘူး။ နဂိုကတည်းက ကတ်ဒ်ဖုန်း နံပါတ်ပေးထားတာပဲ။ သူ့ ပါစင်နယ်ဖုန်း ပေးထားတာမှ မဟုတ်တာ။
ပြသနာက အဲဒီမှာ ပြီးပြီ ထင်ပေမယ့်လည်း မပြီးသေးဘူး။
နောက်တစ်ပတ်လောက် နေတော့ သူ့ဆီကို ဖုန်းလာတယ်။
"ဟဲလို။"
"ကိုသူရိန်လား။ ကျွန်တော် ကိုရဲပါ။ မှတ်မိလား မသိဘူး။"
ကွိုင်ကတော့ ဒီလောက် ရှောင်တာတောင် လာပတ်သေးတယ်လို့ သူ့စိတ်ထဲကတွေးလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟန်မပျက်ဘဲ ဆက်ပြောတယ်။
"မှတ်မိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ အရင်အပတ်ကတွေ့ခဲ့ကြသေးတယ်လေ။"
"အေးဗျာ။ ယောက်ျားချင်းပဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြတာပေါ့။"

ပုံစံကတော့ တည်နေပြီ။ ပွဲကြီးပွဲကောင်းတော့ ချရတော့မယ် ထင်တယ်လို့ တွေးမိတယ်။
"ခင်ဗျား သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။"
အဲဒါကို ယုံရင်တော့ မင်းလောက်ဒူတဲ့ကောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်က သူ့ရည်းစားပဲ။ ခင်ဗျားလည်း ရိပ်မိမှာပါ။"
"အင်း။ ကျွန်တော် အဲဒီလောက်တော့ ဓာတ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ရှော်လိုက်တာပေါ့။"
"ရတယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး။ ခင်ဗျားအကြောင်း ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ခင်ဗျားလိုလူနဲ့ ဆို ကျွန်တော့်ရည်းစားကို စိတ်ချလက်ချ ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ ကျွန်တော့်ကို အားနာစရာမရှိဘူး။ ခင်ဗျားကြိုက်ရင် ယူလိုက်ဗျာ။"

ရုတ်တရက် ထင်မထားတာ ကြားလိုက်ရတော့ ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကောင်တော့ ငါ့ကို ဘလိုင်းကြီး ထိုးထည့်နေပြီလို့ စိတ်ထဲကတွေးမိလို့ သူကမန်းကတန်း ငြင်းတယ်။
"ဟာ။ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူများ အတွဲကြားထဲ ဝင်မရှုပ်ချင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ခင်ဗျားတို့ အေးအေးဆေးဆေး ဆက်တွဲကြပါ။"
"မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်က ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ပေးနေတာပဲ။ ခင်ဗျား စိတ်ထဲ ရှင်းသွားအောင် လို့ပါ။"
"ရပါတယ်။ နေပါစေ။ ကျွန်တော် အဲဒီလို စိတ်မျိုးမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားရည်းစားကို ခင်ဗျားဘာသာပဲ စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့ ဆက်တွဲ။ ကျွန်တော့်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်နဲ့။ ကျွန်တော် ရှော်လိုက်ပြီ။ စိတ်ချ။"

ဒီလိုနဲ့ ​သူရိန့်ခမျာ ကောင်မလေးကို မလိုချင်ကြောင်း အတော်လေး ငြင်းလိုက်ရတယ်။ ဖုန်းချပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရည်းစားလုလို့ ရန်ြဖစ်ကြတယ်ဆိုတာ ဘိုးတော်ဘုရားကြီး လေးဖက်ကုန်းတဲ့ခေတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်မိတော့တယ်။

ပျော်ရွှင်မှု ဆိုတာ

ပျော်ရွှင်မှု ဆိုတာ ဘာလဲ။

ဒီမေးခွန်းက ကျွန်တော့် အချိန် အကြာကြီး စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်စေတဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မသိလို့ပါ။

ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းလား ဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကျော်လွန် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာထဲမှာ လူအမျိုးမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ဖူးပါတယ်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ပါသလို ဆင်းရဲတဲ့သူတွေလည်း ပါတယ်။ သြဇာတိက္ကမ ကြီးတဲ့သူတွေ ပါသလို သာမန်လူတွေလည်း ပါတယ်။ သူရဲကောင်းတွေနဲ့ ပညာရှိတွေလိုမျိုး လောကကြီးမှာ ဘာကိုမှ မကျေမနပ် ဖြစ်စရာ မရှိတဲ့သူတွေ အပါအဝင် ကျွန်တော် တွေ့မြင်ခဲ့ရသမျှ လူတွေ အားလုံးဆီမှာ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ခံစားရပါတယ်။

တစ်ချို့လူတွေကတော့ သူတို့ဘာသာ ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ မတွေးမိကြလို့လည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ တစ်ချို့ကတော့ စီမံကိန်းတွေ ဆွဲကြတယ်။ "ငါယောက်ျားယူမယ်။ အိမ်ဝယ်မယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်မွေးမယ်။ နယ်မှာ အပန်းဖြေဖို့ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်မယ်။" စတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ သူတို့ဘာသာသူတို့ အချိန်ပြည့် အလုပ်ရှုပ် နေကြတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ နွားရိုင်းသတ်သမားကို ရှာဖွေနေတဲ့ နွားရိုင်းတွေလိုပါပဲ။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ သေသေချာချာ မတွေးကြဘူး။ လုပ်စရာရှိတာကိုပဲ လုပ်နေကြတယ်။ နောက်တော့ သူတို့ ကားတစ်စီး ပိုင်လာအောင် လုပ်နိုင် လာကြတယ်။ တစ်ချို့ဆို ဖယ်ရာရီလို ပြိုင်ကားမျိုးကို ဝယ်နိုင်တဲ့အထိပဲ။ သူတို့အတွက် တော့ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာ ဒါပဲလို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ သူတို့ ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်တော့မှ မမေးမိကြဘူး။ ဒါပေမယ့်လည်း ဒီလိုအရာတွေ ရှိတာတောင်မှ သူတို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သူတို့ ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဖော်ပြနေခဲ့တယ်။

လူတွေ အကုန်လုံး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေကြသလားတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်သိတာကတော့ လူတွေ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ အချိန်ပို အလုပ်ဆင်းကြတယ်။ ကလေးတွေကို ထိန်းကြတယ်။ ခင်ပွန်းယောက်ျားနဲ့ ဘဝရှေ့ရေးအတွက် အလုပ်အကိုင်နဲ့ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့တစ်ခုနဲ့ မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ဘာပဲ ဖြစ်ြဖစ် သူတို့ဘာသာ သူတို့ နိမ့်ကျတယ်လို့ မထင်ရမယ့် ဘာပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့ လိုအပ်မလဲ။ စတာတွေနဲ့ပေါ့။

လူအနည်းစုကပဲ ကျွန်တော့်ကို "ငါတော့ မပျော်ဘူး" လို့ ပြောကြတယ်။ အများစုကတော့ "ငါ့အတွက် ကောင်းပါတယ်။ ငါလိုချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ရနိုင်တဲ့ အခြေအနေရှိနေတာပဲ။" လို့ ပြောကြတယ်။

အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်က သူ့တို့ကို မေးတယ်။ "ဘယ်အရာက ခင်ဗျားကို ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်သလဲ။"

သူတို့က ပြန်ဖြေကြတယ်။ "ငါ့မှာ လူတစ်ယောက် အိပ်မက်မက်နိုင်တဲ့ အရာမှန်သမျှ ရှိတယ်။ မိသားစု၊ နေစရာအိမ်၊ အလုပ်အကိုင်နဲ့ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတာတွေပေါ့။"

အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်က ထပ်မေးတယ်။ "ခင်ဗျား ခဏတဖြုတ်လောက် ရပ်ပြီး ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့် ဖူးသလား၊။ ဘဝ ဆိုတာ ဒီအရာတွေ အတွက် သက်သက်ပဲလားလို့။"

သူတို့က "ဟုတ်တယ်။ ဘဝ ဆိုတာဒါပဲ။" လို့ ပြန်ဖြေကြတယ်။

ကျွန်တော်က ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆက်မေးတယ်။ "ဒါဆိုရင် ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆိုတာက အလုပ်လုပ်ဖို့၊ မိသားစု တစ်ခု ရှိဖို့၊ ကြီးပြင်းလာပြီး တစ်ချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့ကို စွန့်ခွာသွားမယ့် ကလေးတွေ ရှိဖို့၊ တကယ့်ချစ်သူ စင်စစ်တွေ အဖြစ်ထက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပိုတူမယ့် လင်မယား အဖြစ်ရှိနေဖို့ ဆိုတာပဲလား။ တစ်နေ့တော့ ခင်ဗျား အလုပ်ကနေ နားရမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျား ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ။"

သူတို့ ဘာပြန်ဖြေကြသလဲ။ ဘာမှ ပြန်မဖြေကြဘူး။ သူတို့ စကားလမ်းလွှဲ သွားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ဆီမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိနေကြတယ်။ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဥ် အိပ်မက်မက်နေတဲ့ အလုပ်ကိုင်အခွင့်အလမ်း တစ်ခုကို လုပ်ခွင့်ရအောင် စောင့်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်၊ ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်ချင်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံ ပိုရှိချင်တဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ ဒါမှ မဟုတ် ကိုယ်က အလုပ်ကို ရွေးမလား အလုပ်က ကိုယ့်ကို ရွေးမလားဆိုတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတဲ့ ဘွဲ့ရ ပညာတတ် အသစ်စက်စက်တွေ အဆိုတော် ဖြစ်ချင်တဲ့ သွားဆရာဝန်၊ နိုင်ငံရေး သမားဖြစ်ချင်တဲ့ အဆိုတော်၊ စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်တဲ့ နိုင်ငံရေးသမား နောက်တော့ လယ်သမား ဖြစ်ချင်တဲ့ စာရေးဆရာ စတာတွေပေါ့။

အခုကျွန်တော် ဒီစာကို ထိုင်ရေးနေတဲ့ လမ်းထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့ လူတွေကို လှမ်းကြည့်ရင်း တွေးမိပါတယ်။ ကျွန်တော် လောင်းရဲတာကတော့ သူတို့မှာလည်း ဒီလိုခံစားမှုမျိုးတွေ ရှိလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ရှေ့က ခုနပဲ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီးဆိုရင် အသက်ကြီးမသွားအောင် ကြိုးစားနေမယ်၊ ပေါင်ချိန်မတက်အောင် ကြိုးစားနေမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချစ်ဆိုတာ ဒီအရာတွေပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်လို့ သူမတွေးချင်တွေးလိမ့်မယ်။ လမ်းရဲ့ တခြားဘက် အခြမ်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့ရတယ်။ သူတို့တွေဟာလည်း သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေနဲ့ အပြင်မှာ ထွက်လည်နေတဲ့အချိန်မှာ အလွန်အမင်းပျော်ရွှင်နေကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် တချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့တွေရဲ့ မသိစိတ်က သူတို့ မရနိုင်တဲ့ အလုပ်တွေ၊ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အကြောင်းကို တွေးနေကြမယ်။ အဲဒီအရာတွေကို ဘယ်လိုကျော်လွှားမလဲ သူတို့ ဘာသာသူတို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေကနေ ဘယ်လိုကာကွယ်မလဲ ဆိုတာကို တွေးရင်း အလုပ်ရှုပ်ချင်ရင်လည်း ရှုပ်နေကြလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် ကျော်ကြားနေတဲ့ သူတွေရဲ့ ရုပ်ပုံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေကို လှန်လှောပြီး ကြည့်မိတယ်။ လူတိုင်းက ရယ်မောနေကြတယ်။ လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။ လူတိုင်းဟာ အဲဒီဓာတ်ပုံတွေကို ရိုက်တဲ့အချိန်တုန်းက သူတို့ဘာသာ သူတို့ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ညဖက်မှာ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖက်ရောက်တဲ့အခါမှာ သူတို့ ကြုံရတဲ့ အရာတွေက တမျိုးတမည် ဖြစ်နေနိုင်တယ်။
"ဒီလို မဂ္ဂဇင်း စာမျက်နှာတွေ ပေါ်မှာ ငါ့ပုံအမြဲ ပေါ်လာအောင်လို့ ငါဘာလုပ်ရမလဲ။"
"ဒီလို ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဝယ်နိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ငါ့မှာ မရှိတာကို ဘယ်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ဖုံးကွယ်ထား ရမလဲ။"
"ငါအခုလို ခမ်းနား ကြီးကျယ်တဲ့ ဘဝကို ပိုပြီးတော့ ဇိမ်ရှိအောင်၊ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ထင်ရှားအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။"
"ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ အခုငါမြင်နေရတဲ့ ရယ်မောပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မင်းသမီးနဲ့ အတူ မနက်ဖြန် မှာ ငါ့နေရာကို လုယူသွားနိုင်တယ်။"
"ငါ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ထက်ပိုပြီး ကောင်းရဲ့လား။"
"ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရွံမုန်းနေကြရင် ဘာလို့ ငါတို့ ဒီလောက်ထိ ပြုံးနေနိုင်သေးသလဲ။"

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ဂျော့ခ်လွစ်ဘော့်ခ် ရဲ့ စကားကို သတိရမိတယ်။
"ငါရှေ့လျှောက်ပြီး ပျော်ရွှင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။ မပျော်ရွှင်ပေမယ့်လည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ တခြား အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"

(Paulo Coelho ရဲ့ Warrior of the Light ထဲက What is happiness? ဘာသာပြန်ထားပါတယ်။)