ကျွတ်စဉ်

သူတယ်လီဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း အသက်ကို အဝရှူလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ကောင်မလေးကို မေးလိုက်တယ်။
"အဖြေမပေးသေးဘူးလားဟင်။"
"ဒီအတိုင်း တော့ မရဘူး။"
"အဲဒါဆို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။"
"ဆေးစစ်ပေးရမယ်။"
ကွိုင်တော့ စားပြီ။ ကောင်မလေး ဆီက အဖြေတောင်းတာ ဆေးစစ်ပေးရမယ် ဆိုတော့ စင်ကာပူမှာ S-Pass PR လျှောက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီ။
"ကျန်းမာ သန်စွမ်းကြောင်း Full Medical Checkup လုပ်ပေးရမှာလား။"
"အဲဒီလောက် မလိုပါဘူး။ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ရှိလား မရှိလားပဲ သိချင်တာပါ။"
"နောက်တော့ စစ်ပေးမယ်လေ။"
"ဟင့်အင်း။ မရဘူး။ အဲဒါ အရင် သိချင်တယ်။"
"အင်း။ အဲဒါဆိုလည်း ရတယ်။ သွားစစ်လိုက်မယ်။"

ဖုန်းချ လိုက်ပြီးတော့ သူအတော်လေး ခေါင်းစားသွားတယ်။ ဘယ့်နှယ့် လုပ်ရပါ့မလဲ။ ရန်ကုန်မှာလို အသိ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ကို ဆေးစာရေးခိုင်းပြီး အင်ထုတာမျိုးလည်း ဒီမှာက လုပ်ဖို့မလွယ်။ သွေးမစစ် ဖြစ်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဆိုတော့ အခုတကယ်တမ်း အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ စစ်ဖို့ ဆိုတာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းနဲ့ အများတော့ လန့်စရာ ကောင်းနေတယ်။

သူ့သူငယ်ချင်း ခပ်ရှုပ်ရှုပ် တစ်ကောင်ကို စိတ်ထဲမှာ သွားသတိရမိတယ်။ သူပြောပြတဲ့ အကြောင်းကိုပါ။ ရန်ကုန်မှာ အလုပ်အတွက် မဖြစ်မနေ ဆေးစစ်ရတော့မယ် ဆိုတော့ ဒီကောင် အတော်လန့်သွားတယ်။ အလုပ်က စစ်မှ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ဆိုတာကြီး ပေါ်လာရင် အားလုံးကြားမှာ နာမည်ကြီးပြီး အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲမယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုသိထားရင် အလုပ်က မစစ်ခင် အသာလေး လစ်ထွက်သွားလို့ ရတယ်ပေါ့။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ထားဖူးတာ ဆိုတော့ တော်တော်လေး ကျွတ်ကြဲ နေတယ်။

ဒါနဲ့ပဲ လှည်းတန်းက ဆေးခန်း တစ်ခုမှာ သူ့ဘာသာသူ သွေးသွားစစ်တယ်။ သွေးစစ်တော့လည်း နာမည် အမှန် မပေးဘူး။ ပါးစပ်ထဲတွေ့တဲ့ နာမည်တစ်ခုနဲ့ ပေးထားခဲ့တယ်။ အဖြေ သွားယူရမယ့် နေ့ကြတော့ သူသွားမယူရဲ တော့ဘူး။ အိမ်က ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ဆေးစာ သွားယူပေးစမ်းပါ ဆိုပြီး ဆေးခန်းကို သွားခိုင်းတယ်။ သူကတော့ ကားပေါ်မှာပဲ ထိုင်စောင့်နေရစ်ခဲ့တယ်။ ဟိုကောင်လေး ဆေးစာသွားယူတဲ့ ၁၀ မိနစ်လောက်က သူ့အတွက် တကယ့် စိတ်အလှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ။

ကားပေါ်မှာ ထိုင်စောင့်နေရင်း ကဏှာ မငြိမ်ဘူး။ ဆေးလိပ်ကို မီးညှိ လိုက်။ ရှိုက်လိုက်။ နောက် လွှင့်ပစ်လိုက်။ နောက်တစ်လိပ် ထပ်ညှိလိုက်နဲ့ စိတ်နဲ့ လူနဲ့ မကပ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ၁၀ မိနစ်လောက် နေတော့ ဟိုကောင်လေး ပြန်ရောက်လာတယ်။ လက်ထဲမှာ စာရွက်ကလေး ကိုင်လို့။ သူက စိတ်မရှည်သလို စာရွက်ကို ဆွဲယူတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ စာရွက်ခေါက်ကလေးကို ဖွင့်မကြည့်ရဲဘူး။ စာရွက်ကို လက်နှစ်ဖက် ကြားထဲ ထည့်ပြီး ပွတ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဖဲဝိုင်းမှာ ဖဲပွတ်သလိုမျိုး စာရွက်ကို ပွတ်ကြည့်တယ်။ နက်ဂတစ် ဆိုတာ တွေ့ရတော့ သူ အတော်ပျော်သွားတာ ဟန်တောင် မဆောင်နိုင်ဘူး။ ကောင်လေးကတော့ ပြုံးစိစိနဲ့ ဓာတ်ပေါက်သွားပုံ ရတယ်။

အခုသူလည်း အဲဒီလို အဖြစ်မျိုး ကြုံနေပြီ။ ဘာမှ မဟုတ်တာ လုပ်မထားပေမယ့် အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ စစ်ရမယ် ဆိုတော့ လန့်တာ အမှန်ပဲ။ တစ်ခါက မလေး ဆံပင်ညှပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ သတိမထားလိုက်မိလို့ ဓားအသစ် မလဲဘဲ ဓားအဟောင်းနဲ့ ဆံပင်ရိတ်တာ ခံလိုက်ရတာကို သွားသတိရတယ်။ လေးလုံးကိုက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ နီးနီးနားနား အကြာကြီး နေခဲ့ဖူးတာကိုလည်း သွားသတိရတယ်။ အခုတလော ဘာမှမဟုတ်ပဲ တချိန်လုံး ဝမ်းလျှောနေတာလည်း သံသယ ဖြစ်မိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ခြေက အတော်လေး နည်းပေမယ့် အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကသာ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ဝင်သွားရင် နားကားပြီလို့ တွေးလိုက် မိတယ်။ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ စစ်ရမယ့် ကိစ္စက တကယ့်ကို ကျွတ်စဉ်ကြီးပဲ။

အခုမှတော့လည်း မထူးတော့ပါဘူး။ ရှိနေရင်တော့ အခုမသိရလည်း နောင်တော့ သိရမှာပေါ့လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။ ပြသနာက တနင်္ဂနွေနေ့ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဆေးခန်းတွေက ဒီနေ့ဆိုရင် ပိတ်တယ်။ မနက်ဖြန်မှပဲ ဆေးက စစ်လို့ရမယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မနက်ဖြန်မှ စစ်မယ်ဆိုရင် သူဒီည အိပ်ပျော်မယ် မထင်ဘူး။ တနင်္ဂနွေနေ့ ဖွင့်တဲ့ ဆေးခန်း ရှိလိုရှိငြား အင်တာနက်ထဲ ရှာကြည့်ရင်း သူ ဆေးခန်း တစ်ခု သွားတွေ့တယ်။ အော့ချက်က ဆေးခန်း။ တနင်္ဂနွေနေ့ ည ၆ နာရီက နေ ၈ နာရီ အထိ ဖွင့်တယ်။

ဆေးစစ်တဲ့ အကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်တော့ သွေးဖောက်စရာ မလိုဘူး။ နာမည်လည်း ပေးစရာမလိုဘူး။ မိနစ် ၂၀ အတွင်း အဖြေသိရမယ်လို့ ရေးထားတယ်။ စင်ကာပူမှာ သွေးစစ်လို့ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ပေါ့ဇတစ် ပေါ်ရင် ကိုယ့်ရဲ့မှတ်တမ်းက အစိုးရဆီမှာ ဝင်သွားမယ် ဆိုတာ သိတော့ ဘယ်သူမှ မစစ်ချင်ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် စင်ကာပူ အစိုးရက အမည်မသိ သွေးစစ်လို့ ရတဲ့ ပရိုဂရမ် တစ်ခု လုပ်ထားပေးတယ်။ အစကတော့ ဂေလန်း နားက ဆေးခန်းတွေမှာပဲ အဲဒီလို လုပ်လို့ရတယ်။ အခုတော့ တခြားဆေးခန်းတွေမှာပါ စီစဉ်ပေးထားပြီ။ အားလုံးပေါင်း ဆေးခန်း ၇ ခု ရှိတယ်။

နာရီကိုကြည့်တော့ ငါးနာရီခွဲနေပြီ။ အခုအချိန် သွားရင် အတော်လောက်ပဲ ဆိုပြီး ဘတ်စ်ကားစီးပြီး အော့ချက်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာတော့ သူတလမ်းလုံး အတွေးနယ်ချဲ့သွားတယ်။ ငါသာ အေကိုက်ရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ အခုခေတ် အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ရှိနေရင် ဆေးစားပြီး မသေအောင် တားထားလို့ရတယ် ဆိုတာ သိနေပေမယ့်လည်း အိမ်ထောင်ပြု ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒါဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ။ ရွာပြန်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ခြံစိုက်စားတာပဲ ကောင်းမလား။ ဒါမှမဟုတ် မပင်မပန်း ပုံမှန် တော်ရုံသင့်ရုံ အလုပ်တစ်ခုပဲ ရှာပြီး နေတာ ကောင်းမလား။ စဉ်းစားရင်းနဲ့ သူအခု အရေးအကြီးဆုံးလို့ ထင်နေတဲ့ အရာတွေ အားလုံး ဘာမှ အရေးမကြီးတော့တာကို သဘောပေါက်လာတယ်။ ကျန်းမာရေးဆိုတာ အားလုံးထဲမှာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ ဆိုတာ သူကောင်းကောင်း သဘောပေါက်လိုက်မိတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဆေးစစ်လို့ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ နောက်ဆို အရေးမကြီးတာတွေ ဘာမှ မပူတော့ဘူးလို့ သူ့ဘာသာသူ သန္ဓိဌာန် ချလိုက်မိတယ်။

ဒီလိုနဲ့ အော့ချက် ရောက်လာတယ်။ ဆေးခန်းကို မြေပုံထဲ ရှာလာပေမယ့်လည်း တကယ်တမ်း ရှာတော့ မတွေ့ပြန်ဘူး။ အဲဒီနားမှာပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဆေးခန်းကို ရှာလို့တွေ့သွားတယ်။ ဆေးခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ အထဲမှာ ကောင်တာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က လွဲရင် တခြားလူနာ မတွေ့ရဘူး။ ကောင်တာမှာ "အမည်မသိ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ စစ်ဆေးခြင်း ဒီမှာ ရပြီ။" ဆိုတဲ့ ကြော်ငြာတွေ့တော့ ဒီဆေးခန်းက သူရှာနေတဲ့ ဆေးခန်းဆိုတာ သေချာသွားတယ်။

ကောင်တာက လူက သူ့ကို မော့ကြည့်တယ်။
"အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ စစ်ချင်လို့ပါ။" ဆိုတော့ သူက စာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခု ကို ထုတ်တယ်။ နောက်တော့ ကွန်ပြူတာထဲကို ကြည့်ပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ နံပါတ်တစ်ခု ရေးလိုက်တယ်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီပုံစံကလေးကို ဖြည့်ပေးပါ။ ပြီးရင် ပြောပါ။" ဆိုပြီး ပုံစံနဲ့ ဘောပင်ကို လှမ်းပေးရင်း သူ့ကို ပြန်ပြောတယ်။

ဖောင်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးမှာ နောက်ဆုံး အန္တရာယ်များတဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှု ပြုတဲ့နေ့ဆိုတာ ပါတယ်။ နောက်မေးခွန်းတွေ ကတော့ ပုံမှန် စစ်တမ်းကောက်သလို မေးခွန်းတွေပါ။ အသက်၊ ကျား/မ၊ လူမျိုး၊ နိုင်ငံသား နဲ့ ဂေးလား၊ ပုံမှန်လား၊ နှစ်ဖက်ချွန်လား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုးတွေပါပဲ။ ဒါပေမယ့် နာမည်၊ အလုပ်အကိုင်၊ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်စတဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ တစ်ခုမှ မပါဘူး။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လိင်ဆက်ဆံမှု သူလုပ်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ။ သူအဲဒီ အကွက်ကို ကွက်လပ် ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ အကွက်တွေ ဆက်ဖြည့်တယ်။ အောက်ဆုံးမှာ အကယ်၍ ပေါ့ဇတစ် ဖြစ်နေခဲ့ရင် သွေးဖောက်ပြီး စစ်ဖို့ ဒေါ်လာ ၃၀ ပေးရမယ်။ သဘောတူမတူ ဆိုတာ ဖြည့်ရတယ်။ နောက်တော့ သူ ကောင်တာက လူကို အဲဒီ ပုံစံ ပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ကောင်တာက လူက ဖိုင်ကို ယူပြီး ဘေးနားက အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ ပြန်ထွက်လာပြီးတော့ "ရတယ်။ ဝင်သွားလို့ ရပြီ။" ဆိုပြီးတော့ သူ့ကို ပြန်ပြောတယ်။

အခန်းထဲမှာ မျက်မှန်နဲ့ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။ ဆရာဝန်က ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူ့ကို စူးစမ်းသလို မေးခွန်းထုတ်တယ်။
"အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဟုတ်လား။"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကူးစက်နိုင်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အခြေအနေတွေတော့ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။"
"ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘယ်တုန်းကလဲ။"
"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်ကပါ။"
"အိုကေ။ ဒါဆိုရတယ်။ ခြောက်လအတွင်း ဆိုရင်တော့ အဖြေက သေချာချင်မှ သေချာလိမ့်မယ်။"
ဆရာဝန်က ပြောပြီး သူ့အနောက်က စင်ပေါ်က အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ပါတယ်။ နောက်တော့ အိတ်ကို ဖောက်ပြီး အထဲက သစ်သားပြားလို အရာကလေး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီ စမ်းသပ်နည်းက သွေးဖောက်စရာ မလိုဘူး။ ပါးစပ်ကနေ စစ်တာ။ OraQuick လို့ခေါ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ၉၉.၉၇ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်။ Antibody ကိုပဲ စစ်တာ။"

သူကတော့ ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်တယ်။ ဆရာဝန်က သူ့ကို ပါးစပ်ဟခိုင်းပြီး အဲဒီ သစ်သားပြားကလေးနဲ့ သူ့သွားဖုံးတွေကို လိုက်ခြစ်တယ်။ နောက်တော့ အဲဒီ သစ်သားပြားကလေးကို ဆေးရည်ထည့်ထားတဲ့ ခွက်တစ်ခုထဲ ထည့်ပြီး "ရပြီ။ အပြင်က စောင့်နေပါ။ မိနစ် ၂၀ ကြာရင် ခေါ်လိုက်မယ်။" ဆိုပြီး ပြန်ပြောတယ်။

သူအပြင်ပြန်ထွက်လာတယ်။ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်းနဲ့ ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဂိမ်းဆော့ နေပေမယ့်လည်း ဂိမ်းထဲမှာ အာရုံစိုက်လို့ မရဘူး။ အချိန်ကုန်ဖို့ပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဂိမ်းထဲက ခါတိုင်း နိုင်နေကြ စတိတ်ချ် တွေတောင် ဒီတစ်ခါတော့ ရှုံးနေတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပုံမှန် သူ နာရီဝက်လောက် ဆော့ရတဲ့ ဂိမ်းက ဆယ်မိနစ်နဲ့ ရှုံးသွားတယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်စရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဆေးခန်းထဲကို တခြားသူတွေ ဝင်လာတယ်။ မျက်နှာဖြူ တစ်ယောက် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး နဲ့ တခြား တရုတ် ၄ ၅ ယောက်။ သူတို့က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေ ပြောနေကြတယ်။ နောက်တစ်ပွဲ မပြီးခင်မှာပဲ သူ့ကို ကောင်တာက လူက "ရပြီ။ ပြန်ဝင်သွားလို့ရပြီ။" ဆိုပြီး လှမ်းပြောတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။

သူဆရာဝန်ရဲ့ အခန်းဖက်ကို ပြန်လှည့် လာတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ တဒိန်းဒိန်း ဖြစ်နေတယ်။ တံခါးခေါက်ပြီး တံခါးဖွင့်ဝင် လိုက်တော့ ဆရာဝန်က သူ့ရှေ့က Test လုပ်ထားတဲ့ သစ်သားပြားလို အရာကလေးကို စိုက်ကြည့် နေတယ်။ သူ့ရင်ဘတ် ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဆရာဝန်က သူ့ကို ပြုံးကြည့်ပြီး
"ကွန်ဂရက် ကျူလေးရှင်း။ မင်းမှာ နက်ဂတစ် ပြနေတယ်။ ပေါ့ဇတစ် ဆိုရင် ဒီမှာ ၂ လိုင်း ပေါ်တယ်။ နက်ဂတစ် ဆိုရင်တော့ အပေါ်က တစ်လိုင်းတည်းပဲ။ ဒီမှာကြည့်။" ဆိုပြီး သစ်သားပြားကလေးကို ပြရင်း သူ့ကို လှမ်းပြောတယ်။
သူ အတော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။
"မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ဘာမှ ဖြစ်မထားဘူး ဆိုတော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်စစ် ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ရပြီ။"
" ဆရာ။ ကျွန်တော့် နာမည်နဲ့ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ မရှိကြောင်း ဆေးစာ ထုတ်ပေးမှာလား။"
"မင်းလိုချင်လို့လား။ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။"
"ကျွန်တော့် ကောင်မလေးကို ပြန်ပြောရမှာ မို့ပါ။"
"ဟားဟား။ ပြန်ပြီး ရီပို့ လုပ်ရမယ်ပေါ့။ ကောင်းတယ်။ ဂွတ်ဒ်။ ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါစာရေးပေးလိုက်မယ်။"
ဆရာဝန်က သူဆေးခန်း နာမည်ပါတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် ကို ယူပြီး သူ့မှာ အိတ်ချ်အိုင်ဗွီ ကင်းရှင်းကြောင်း ရေးပေးလိုက်တယ်။ အောက်က သူ့လက်မှတ်ထိုးပြီး အဲဒီနေ့ နေ့စွဲကို တံဆိပ်တုံးနဲ့ နှိပ်ပေးလိုက်တယ်။ နောက်တော့ သူ့ကို အဲဒီစာရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
သူက "ကျေးဇူးပဲ။ သွားလိုက်ပါဦးမယ်။" ဆိုတော့ ဆရာဝန်က ပြုံးစိစိနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။
သူစာရွက်ကို ကိုင်ပြီး ဆေးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ မြေကြီးနဲ့ ခြေထောက်ထိတယ်လို့တောင် မထင်မိတော့ဘူး။

ဂန္ဓာလရာဇ်တိုင်းပြည်

မလေးရှားနယ်စပ် ဂျဟိုး(Johor) မှာ ရှိတဲ့ လာကင်း(Lerkin) ဘတ်စ်ကားဂိတ်ကနေ မလက်ကာ(Malecca)ကို သွားမယ့် အဝေးပြေးကားပေါ် ရောက်တော့ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေ အတော်လေး ကျိန်းနေပြီ။ ညကတည်းက ဘတ်စ်ကားပေါ် ရောက်တဲ့အချိန်အထိ ၂ နာရီ ကျော်ပဲ အိပ်ရသေးလို့ အဝေးပြေးကား စီးရတဲ့ ၃ နာရီခရီးကို တလမ်းလုံး အိပ်လိုက်သွားမယ်လို့ မောင်းတင်လာတာပါ။ ဒါပေမယ့်လည်း အတူပါလာတဲ့ ကပ်စတန်မာ အဖိုးကြီးက အခုအချိန်ထိ စကားတွေ အမျှင်မပြတ် ပြောနေတုန်း။ အဲဒီအဖိုးကြီးက အသက် ၆၅ နှစ် ဝန်းကျင်လောက် ရှိပါပြီ။ ဟောင်ကောင်ဖွား စင်ကာပူ နိုင်ငံသားပါ။ သူကတော့ စကားပြောစရာ အဖော်ရှိလို့ အတော် ဝမ်းသာ နေတဲ့ပုံပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်ချင်တာ မအိပ်ရလို့ အတော် ညစ်နေတယ်။ သူက ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။
"ကောင်လေး။ မင်း တရုတ်ပြည် ရောက်ဖူးလား။"
"ဟင့်အင်း။ အခု အချိန်အထိ တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖူးဘူး။" လို့ ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
"အခု လက်ရှိ တံခါးဖွင့် စီးပွားရေး ကျင့်သုံးနေတဲ့ တရုတ်ပြည်နဲ့ အရင်ခေတ် ၁၉၉၀ ရှေ့ပိုင်း တံခါးပိတ်ဝါဒ ကျင့်သုံးတဲ့ တရုတ်ပြည်က အတော် ကွာတယ်ကွ။" သူက ဆက်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း စိတ်မပါ့တပါ အင်း လိုက်ပါတယ်။
"တရုတ်ပြည် စီးပွားရေး မတိုးတက်တာ မပြောနဲ့။ အရင် ဗဟိုက ချုပ်ကိုင်တဲ့ ပေါ်လစ်ဗျူရိုစနစ်တုန်းက အဲဒီက လူတွေက ပြည်သူပိုင် ပစ္စည်းဆိုပြီး လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေကြတာကိုး။ ဒီလိုကွ။ ငါ ဟောင်ကောင်မှာ နေတုန်းက တရုတ်ပြည်ကို ဆားဗစ်စ် ခရီး ခဏခဏ သွားရတယ်။"
နောက်ပိုင်း သူဆက်ပြောတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာနဲ့ ကျွန်တော် မအိပ်ြဖစ်တော့ပဲ တလမ်းလုံး သူ့ရဲ့ တရုတ်ပြည် ပုံပြင်တွေ နားထောင်ရင်း မလက်ကာကို ရောက်မှန်းမသိ ရောက်သွားပါတော့တယ်။

==========================================================

အဲဒီနေ့က ပီကင်းကို သူ့ လေယာဥ်ပျံဆိုက်တော့ လေယာဥ်က အတော်လေး နောက်ကျတယ်။ လေဆိပ်မှာ ဟိုတယ်ကို သွားမယ့်ကားက မရှိတော့ဘူး။ ပြသနာက အဲဒီတုန်းက တရုတ်ပြည်မှာ တက္ကစီဆိုတာ အတော်ကို ရှားတယ်။ အခုခေတ်လို အလွယ်တကူ ငှားလို့ မရနိုင်ဘူး။ တက္ကစီ မရလို့ လေဆိပ်မှာ အိပ်ဖို့ ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင် ပြန်ဘူး။ အဲဒီအချိန်က နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်အတွက် တရုတ်ပြည်ထဲမှာ နေတဲ့ရက်တိုင်းကို ဟိုတယ်က သူတို့ဆီမှာ နေပါတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ထောက်ခံချက်ရေးပေးရတယ်။ တရုတ်ပြည်ထဲမှာ ၇ ရက်နေပြီး ၆ရက်ပဲ ဟိုတယ်မှာ ရှိတယ်။ တစ်ရက်က ဘယ်မှာ ရှိသလဲဆိုတာ ရေးမထားဘူးဆိုရင်တော့ လေဆိပ်က အထွက်မှာ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးကနေ တစ်ဆင့် ရဲဆီကို တန်းပြီး ပို့တော့တာပဲ။ ရဲတွေရဲ့ ဟိုမေး ဒီမေး အစစ်ခံချက်တွေ အားလုံးလုပ်ပြီး သူတို့ကျေနပ်တယ်ဆိုမှ တရုတ်ပြည်က ပြန်ထွက်လို့ ရတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ပြသနာ အကြီးအကျယ်တက် တတ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့ကတော့ သူနည်းနည်းတော့ ကံကောင်းတယ်။ တခြားဟိုတယ်ကို သွားမည့် တိုးရစ်စ်တွေရဲ့ ကားတစ်စင်းက ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူတို့ကို အကူအညီတောင်းပြီး ကပ်လိုက်ရတယ်။ သူတို့တည်းတဲ့ ဟိုတယ်ကို လိုက်သွားပြီး ဟိုရောက်မှ ကြည့်စီစဥ်မယ် ဆိုပြီး လုပ်ရတယ်။ ဟိုတယ် ရောက်တော့လည်း အပြင်မှာ တက္ကစီက ငှားလို့ မရနိုင်ပြန်ဘူး။ ဟိုတယ်က ကားပဲ ငှားစီးရတယ်။ အံသြစရာ ကောင်းတာကတော့ ဟိုတယ်က သူ့ကို စီစဥ်ပေးတဲ့ တက္ကစီက ဂျာဂွာကား ဖြစ်နေတယ်။ တသက်နဲ့ တကိုယ် ဂျာဂွာ စီးရလိမ့်မယ်လို့ မစဥ်းစားမိပေမယ့် တကယ်တမ်း စီးမယ့် စီးရတော့လည်း ဂျာဂွာ ကို တက္ကစီ အနေနဲ့ စီးရပြန်တယ်။

မနက်ကျတော့ ၈ နာရီ စက်ရုံက ကားဟိုတယ်မှာ လာခေါ်တယ်။ သူတို့နဲ့အတူ စက်ရုံကို လိုက်သွားတာပေါ့။ စက်ရုံ ရောက်ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေကို စက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သင်တန်း ပေးရတယ်။ ၁၁ နာရီ ထိုးတော့ သင်တန်းကို ခဏနားပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်ရတယ်။ ထမင်းစားဖို့ပေါ့။ သူထမင်းစားဖို့ အတွက် စက်ရုံမှာ ဝယ်စားစရာ မရှိဘူး။ ဟိုတယ်ကို ပြန်စားရတယ်။ ဟိုတယ်မှာ ထမင်းစားပြီးလို့ နေ့လည် ၂ နာရီလောက်မှ စက်ရုံကကားက ပြန်လာခေါ်တယ်။ အဲဒီမှာ ထရိန်နင် ပြန်စ။ ညနေ ၅ နာရီ ထိုးတာနဲ့ ထရိန်နင်ကို ရပ်ပြီး အိမ်ပြန်ရုံပဲ။ အဲဒီမှာ တစ်နေ့ကို အလုပ်ချိန်က ၅ နာရီကျော်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ အချိန်ပို အလုပ်မလုပ်ကြဘူး။

ဟိုတယ်မှာလည်း ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ညစာစားဖို့ ပြေးရတယ်။ ပြသနာက စားသောက်ဆိုင်မှာ ဘာပဲရှိရှိ ည ၇ နာရီမထိုးခင် ပြီးအောင် စားရတယ်။ ည ၇ နာရီထိုးတာနဲ့ စားသောက်ဆိုင်က လူတွေက ဘာမေးမေး မရှိဘူးချည်း ပြောလွှတ်တော့တာပဲ။ ညဘက်တော့ အခန်းထဲပြန် ဂြိုဟ်တုကလာတဲ့ တီဗွီကြည့်ချင်ကြည့် ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကလပ်သွားပေါ့။ ဒီမှာ ကလပ် ဆိုတာက နိုင်ငံခြားသားတွေ အတွက် သီးသန့်လို ဖြစ်နေတာ။ ဈေးက နိုင်ငံခြားငွေနဲ့ ပေးရတာဆိုတော့ သူတို့ဆီက လူတွေ တော်ရုံတန်ရုံ မကပ်နိုင်ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကောင်မလေးတွေကို ကလပ်အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်တယ် ဆိုရင် ဝမ်းပန်းတသာနဲ့ လိုက်လာကြတာပဲ။

စက်ရုံနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ရယ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ စက်ရုံမှာ ဂျီအမ်ဖြစ်ဖြစ် အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ဖြစ် သာမန်အလုပ်သမား ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက အစိုးရက ခန့်ထားတဲ့သူချည်းပဲ။ အဲဒီတော့ ဂျီအမ်ဖြစ်တာတောင် အလုပ်သမားကို ဖြုတ်ချင်တိုင်း ဖြုတ်လို့ မရဘူး။ အဲဒီတော့ အားလုံးက ရာထူးအတူတူလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ဘယ်သူက အာဏာ အပြင်းဆုံး ဖြစ်သလဲ ဆိုတာ ပြောရင် ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိဘူး။ စက်ရုံက ကားဒရိုင်ဘာက ပါဝါအကြီးဆုံးပဲ။ ဘယ်သူမဆို သူလိုက်ပို့ချင်မှ ဖြစ်တာလေ။ အဲဒီတော့ ဂျီအမ်ကလည်း ဒရိုင်ဘာကို ဖားရတယ်။ အင်ဂျင်နီယာကလည်း ဒရိုင်ဘာကို ဖားရတယ်။ သူကတော့ ရောက်တာနဲ့ ဒရိုင်ဘာကို နိုင်ငံခြားဆေးလိပ် တစ်ကာတွန်းလောက် လက်ဆောင် ပစ်ပေးလိုက်တာပဲ။ စီးကရက်ဆိုတာ တရုတ်ပြည်မှာ နေရာတကာ လာဘ်ထိုးလို့ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းလေ။ အဲဒီတော့ ဒရိုင်ဘာက သူ့ဆိုရင် မညည်းမညူ သွားချင်တဲ့နေရာ လိုက်ပို့ပေးတယ်။

ဗဟိုကနေ နေရာတကာ ချုပ်ကိုင်တဲ့ ပေါ်လစ်ဗျူရို စနစ်ရဲ့ မကောင်းပုံတွေက အဲဒီမှာ တွေ့ရတာပဲ။ သူက အင်ဂျင်နီယာတွေကို စက်အကြောင်း ရှင်းပြပြီးတော့ စက်ကို ဘယ်လိုပြင်ရမလဲ ဆိုတာ ဆက်သင်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အင်ဂျင်နီယာတွေက မလိုပါဘူး။ ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ စက်ကို ပျက်သွားရင်လည်း သူတို့မပြင်ချင်ပါဘူး လို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါဆို ပျက်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲလို့မေးတော့ ခင်ဗျားပဲ လာပြင်ပေးပါလို့ သူတို့က ပြောတယ်။ သူက အဲဒီလိုဆို သူမအားရင် ဘယ့်နှယ့် လုပ်မလဲလို့ မေးတော့ မအားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အားတဲ့အချိန်မှ လာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် လမ်းကြုံတဲ့အချိန် ဝင်ပြင် သွားပေါ့လို့ ပြောတယ်။ မလာရင်လည်း စက်ကို ပိတ်ထားလိုက်မယ်။ သူတို့ အတင်းအကြပ် မခေါ်ပါဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ကောင်းရော။

အဲဒီအချိန်က တရုတ်ပြည်မှာ ပစ္စည်းကို ကိုယ်လိုချင်တာကို ဝယ်ချင်တိုင်း ဝယ်လို့မရဘူး။ ညဘက် အပြင်ဖက်ကို လမ်းလျှောက် ထွက်ရင် မှောင်နဲ့မည်းမည်း ဘာဆိုင်မှ ကြည့်စရာ မရှိဘူး။ အဲဒီအတွက် ကောင်းတာတစ်ခုက ပစ္စည်းပျောက်မှာ စိတ်မပူရဘူး။ တစ်နေ့တော့ သူပန်းခြံထဲ ခဏသွားထိုင်ရင်း သူ့ကင်မရာ ပန်းခြံထဲမှာ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်ပြန်ရောက်ပြီးမှ သတိရလို့ သွားကြည့်တော့ ကင်မရာက သူထားခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ဘေးမှာလူတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ဘယ်သူမှ ယူမသွားကြဘူး။ လူတစ်ယောက် လက်ထဲမှာ နိုင်ငံခြားဖြစ် ကင်မရာတစ်လုံး ရှိနေပြီဆိုရင် ရဲက မျက်စိနောက် တော့မယ်လေ။ ဘယ်ကရသလဲ ဘာညာနဲ့ မီးခိုးကြွက်လျှောက်လိုက်တော့မယ်။ အဲဒီတော့ ပြသနာ အတက်ခံပြီး ဘယ်သူမှ သူများ ပစ္စည်း ယူမထား ကြတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် အခြားတစ်ဖက်မှာ ဆိုးတာလည်း ရှိသေးတယ်။ တစ်ခါက သူ ပီကင်းကနေ ရှန်ဟိုင်းကို ရထားနဲ့ သွားဖို့ ပီကင်းဘူတာရုံကို ရောက်သွားတယ်။ ပီကင်း ဘူတာရုံရောက်တဲ့ အထိ ဘာမှ မစားရသေးဘူး။ ဒါနဲ့ အနီးအနား လှည့်ပတ်ကြည့်တော့ ဘူတာရုံရှေ့မှာ မုန့်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွေ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ဝမ်းသာအားရ မုန့်ဆိုင်ကို သွားပြီးတော့ မုန့်တစ်ခု ဘယ်လောက်လဲ မေးတော့ ယွမ် ၂၀ လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ အဲဒါဆိုရင် ၂ ခုလောက် ပေးပါဆိုတော့ ကူပွန်ပါလား လို့ ဆိုင်က ရောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက မေးတယ်။ ဘာကူပွန်လဲ ဆိုတော့ အစားအသောက်က ဒီအတိုင်း ဝယ်လို့ မရဘူး။ ကူပွန်နဲ့ပဲ ရောင်းတယ်။ ကူပွန်မရှိရင် မရောင်းနိုင်ဘူး လို့ပြောတယ်။ သူက တစ်ခုကို ယွမ် ၁၀၀ ပေးပါ့မယ်။ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ၂ ခုလောက် ရောင်းပါဆိုတာတောင် မရဘူး။ ကူပွန်နဲ့မှ ရောင်းမယ်ချည်းပဲ ပြောနေတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သူအိတ်ထဲမှာ ယွမ် ၃ သိန်းလောက် ပါလာပြီး ထမင်း တနပ်စာငတ်ခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်။

တရုတ်ပြည် ရထားကလည်း ရာဇဝင်တွင်မယ့် ရထားမျိုးပါပဲ။ အထက်တန်းမှာ ခုံရဖို့ တော်တော် မလွယ်ဘူး။ ရထားပေါ် ရောက်ပြီးမှ တွဲစောင့်ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး စောင့်ရတယ်။ ပိုက်ဆံပေးတာတောင် မျက်နှာဖြုတွေနဲ့ အခြား နိုင်ငံသားတွေက ဦးစားပေး၊ ပြီးရင် သူတို့ နိုင်ငံခြား ပတ်စ်ပို့ ကိုင်ထားတဲ့ ဟောင်ကောင်သားတွေ၊ နောက်ပြီးမှ တရုတ်နိုင်ငံသားတွေ အဲဒီလိုမျိုး ဦးစားပေးက ခွဲသေးတယ်။ ရိုးရိုးတန်းတွေမှာကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဦးရာလူ စနစ်နဲ့ ခုံကို ဦးကြတာ။ ကိုယ်က ခုံနေရာက ထသွားပြီဆိုရင် တခြားသူ တစ်ယောက်က ဝင်ထိုင်သွားရော။ အဲဒီလိုနဲ့ တစ်ခါက ၂၄ နာရီလောက် ကြာတဲ့ ရထားခရီးကို ထိုင်စရာ ခုံပျောက်သွားမှာ စိုးလို့ ထမင်းထမစား၊ ရေထမသောက်၊ အိမ်သာ ထမသွားဘဲ ကြိတ်မှိတ်ပြီး လိုက်ရတာမျိုးလည်း ရှိသေးတယ်။

========================================================

သူ့ရဲ့ တရုတ်ပြည် ဇာတ်လမ်းတွေက အတော့်ကို များပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူပြောတာတွေ နားထောင်ပြီးမှ အရင်တုန်းက တရုတ်ပြည် အခုလို မတိုးတက်ရတာ ဒါကြောင့်ကိုး ဆိုပြီးတော့ သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဘိုးတော် ကတော့ သူ့စကားကို နားထောင်မယ့်သူ ရှိလို့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တော်လျှောက်စကားတွေ ပြောလာတာ အသွား ၃ နာရီ အပြန် ၃ နာရီ ၆ နာရီကျော်ကျော်လောက်ကို ဆက်တိုက်ပါပဲ။

ချိုင်းနားပလိတ်

တစ်နေကုန် လို့မှ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဟုတ်တိပတ်တိ မပြောရတာ အတော်ကို ကသိကအောက် နိုင်ပါတယ်။ စကားပြောစရာ လူမရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိသမျှ လူအားလုံးနဲ့ ကိုယ်ပြောသမျှ စကား သူတို့က နားမလည် သူတို့ ပြောသမျှစကားလည်း ကိုယ်နားမလည် ဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။ ကျွန်တော်က မြန်မာစကားကို ကောင်းကောင်း ပြောတတ်ပါတယ်။ သူတို့ကတော့ မြန်မာလို ပြောဖို့ ဝေလားဝေး အင်္ဂလိပ်စကားတောင် ဟုတ်တိပတ်တိ မပြောကြတော့လည်း အတော်လေးကို ကွိုင်စား ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်စကားကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ နေရာတကာ ပြောတယ်ဆိုတာ အလကားလျှောက်ပြောတာနေမှာ။ စက်မှုထွန်းကားတဲ့ ဂျာမနီလို ဥရောပနိုင်ငံတွေမှာတောင် အင်္ဂလိပ်စကား မတတ်တဲ့သူတွေ တပုံတခေါင်းကြီး ရှိကြသေးတယ် လို့ စိတ်ထဲက တွေးမိပါတယ်။

အဲဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ ရုံးနားရက်မို့ ခါတိုင်းထက် နောက်ကျမှ အိပ်ရာက ထဖြစ်တယ်။ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး မနက်စာ စားနေကျ နေရာ ရောက်တော့ ခါတိုင်း ဘူဖေးပြင်ထားတတ်တဲ့ မနက်စာက မရှိပါဘူး။ ဘယ်များ ရောက်သွားပါလိမ့်လို့ လိုက်ရှာနေတုန်း ဟိုတယ်က ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က စားပွဲတစ်လုံးပေါ်မှာ တစ်ယောက်စာ ပြင်ထားတဲ့ မနက်စာကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ သူ့ပါးစပ်က ဂျာမန်စကားတွေနဲ့ ရွှတ်ရှက်တွေ ပြောပေမယ့် ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော်က ဒါကျွန်တော့်အတွက် မနက်စာလားလို့ အင်္ဂလိပ်လို မေးတော့လည်း သူက နားလည်သလား နားမလည်သလား မသိဘူး။ ဒီစားပွဲကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ အဲဒီတော့လည်း နိုင်ငံတကာသုံး ဘာသာစကားဖြစ်တဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ပဲ ဒါကျွန်တော့် မနက်စာ ဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက် ရတော့တယ်။

ဒီမနက်ဟိုတယ်မှာ တည်းတဲ့သူက သိပ်များများစားစား မရှိလို့ မနက်စာကို ဘူဖေးပြင်မထားဘူး ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက် မိပါတယ်။ သူတို့ဆီမှာ စနေတနင်္ဂနွေ နေ့တွေ ဆိုရင် ဘယ်သူမှ အလုပ်မလုပ်ကြဘူးလေ။ သောကြာနေ့ညဆိုရင် အားလုံး အိမ်ပြန်ကုန်ကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဥရောပရုံးက အင်ဂျင်နီယာက သောကြာနေ့ ညနေကတည်းက ဟော်လန်ကို ပြန်သွားပါတယ်။ စနေနေ့က ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း စက်ရုံသွား အလုပ်လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ တနင်္ဂနွေမို့ အလုပ် လုပ်ချင်တာတောင် သူတို့က ဥပဒေအရ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုပြီး လုပ်ခွင့် မပေးပါဘူး။ သူတို့ အဖြူတွေ ထင်ကြသလို ကျွန်တော်တို့ အာရှသားတွေပဲ ရူးလို့ မနားမနေ အလုပ်လုပ်ကြတာလား ကျွန်တော်တို့ စလုံးက လူတွေ ထင်သလို ဥရောပက ကောင်တွေပဲ အပျင်းထူကြသလားတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။ တစ်ဖက်ကကြည့်တော့ လက်ဖဝါး နောက်တစ်ဖက်က ကြည့်ပြန်တော့လည်း လက်ဖမိုးပေါ့။

မနက်စာ စားပြီး လုပ်စရာမရှိလို့ အခန်းထဲ ပြန်ခွေနေရတယ်။ ကွန်ပြူတာ ရှိပြီး အင်တာနက် သုံးမရတာလည်း အတော်ကို ဆိုးတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ အင်တာနက် မရှိတော့လည်း လက်တော့ပ် ထဲပါလာတဲ့ သီချင်းလေးတွေ ဖွင့်နားထောင် အီလက်ထရွန်းနစ် စာအုပ်တွေ ဟိုလှန်ဒီလှန်ပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ နေ့လည်စာ စားချိန် ရောက်လာတော့ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒီမြို့မှာ နေတာ တစ်ပတ်ကျော် ကြာပြီဆိုတော့ စားသောက်ဆိုင် ဘယ်နေရာ ရှိတယ် ဆိုတာတော့ ကောင်းကောင်း သိနေပါပြီ။ စားသောက်ဆိုင် ရောက်တော့ ပြသနာက စတော့တာပဲ။ ရေးထားသမျှ အစားအသောက်စာရင်းက ဂျာမန်လိုတွေ။ ကိုယ်ကလည်း ဂျာမန်စကားဆိုရင် ငယ်ငယ်တုန်းက Telematch ထဲမှာ ကြားဖူးနေကြ သရိုင်း စပိုင်း အိုင်း ဆိုတာကလွဲရင် ဘာမှ တတ်တာမဟုတ်တော့ အတော်လေး အခက်တွေ့ပါတယ်။ ကောင်တာနား မယောင်မလည် သွားရပ်ရင်း သူများ မှာတာ ကြည့်နေရတယ်။ သူများမှာတာကို လက်ညှိုး ထိုးပြပြီး ဒါမျိုးပေးပါ ဆိုပြီး မှာမယ်ဆိုတဲ့ အကြံနဲ့ပါ။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီနေ့ ကျမှ တခြားသူတွေ ကလည်း အာလူးကြော်နဲ့ အအေးကလွဲရင် ဘာမှ မစားကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မထူးပါဘူး ဆိုပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ အစားအသောက် စာရင်း ဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ညှိုး ထိုးပြပြီး မှာလိုက်ရတယ်။ သူက ပြန်မေးတော့ သိသလိုလိုနဲ့ ခေါင်းညှိတ် ပြလိုက်တယ်။ ကော်ဖီဆိုတာကတော့ အင်တာနေရှင်နယ် ဘာသာစကား ထင်ပါတယ်။ ကော်ဖီကိုတော့ ကောင်တာက လူက နားလည်ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက် အပြင် ကြက်သားလား ငါးလား မသိ ကြော်ထားတာနဲ့ အာလူးကြော်တစ်ပွဲ စားဖို့ ရလိုက်ပါတယ်။

ဘာမှန်း မသိပေမယ့်လည်း ဗိုက်ဆာတော့ စားရတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ဘာမှန်းမသိတဲ့ အစားအစာကို စားရင်းနဲ့ ဘေးနားက စားပွဲတွေကို မသိမသာ အကဲခတ်ကြည့်မိတယ်။ တကယ်ပါပဲ။ ဘယ်သူကမှ အင်္ဂလိပ်စကား မပြောကြဘူး။ စင်ကာပူ လေကြောင်းလိုင်း ဖလိုက်ပေါ်မှာ အမြန်သင်တဲ့ ဘာသာစကား ဗွီဒီယို မကြည့်မိတာ မှားလေခြင်းလို့ အခုမှ နောင်တရမိတယ်။ တရက်တည်းနဲ့ ဘာမှ တတ်မှာ မဟုတ်တောင် အနည်းဆုံး ကြက်သားနဲ့ ငါးတော့ ဘယ်လို ခေါ်သလဲသိရင် မဆိုးလှဘူး လို့တော့ စိတ်ထဲမှာ ထင်မိတယ်။

စားလို့သောက်လို့ ပြီးတော့ စားသောက်ဆိုင်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းက အင်တာနက် ကဖေးထဲကို ဝင်လိုက်မိတယ်။ ဦးဘတူနဲ့ တတူတည်းတူနေကြတဲ့ ဆရာတွေတော့ သဘောကျ ကြမှာ အမှန်ပဲ။ Ubuntu တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာ Distribution လဲ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ Linux တစ်ခုပါပဲ။ Windows မဟုတ်တာတော့ လုံးဝ သေချာပါတယ်။ အင်တာနက် သုံးဖို့အတွက် ကိုကာကိုလာကို စက်က ဝယ်သောက် သလိုပဲ ပုံးထဲကို အကြွေစေ့ ထည့်ရတယ်။ ယူရို တစ်ကျပ်စေ့ တစ်စေ့ကို ၁၅ မိနစ် သုံးလို့ရတယ်။ တစ်နာရီကို ၄ ယူရိုပေါ့။

အီးမေးလ်ဖွင့်ကြည့်တော့ ဖော်ဝပ်မဟုတ်တဲ့ အီးမေးလ်တစ်စောင် တွေ့လို့ ပျော်သွားတယ်။ အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားတာမို့ တော်ပါသေးရဲ့။ မြန်မာဖောင့်နဲ့သာ ရေးထားရင်တော့ ဒုက္ခနဲ့လှလှ တွေ့ဦးမယ်။ အင်တာနက် ကဖေးမှာ မြန်မာဖောင့် က Download လုပ်လို့မရဘူး။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် လုပ်သလို ဟေ့ကောင်။ ငါ့အီးမေးလ် ဝင်ကြည့်။ ပြီးရင် ငါ့ကို မြန်မာလို ရေးထားတာ ဖတ်ပြဆိုပြီး တယ်လီဖုန်းနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖတ်ပြခိုင်းတာမျိုး လုပ်ရမယ် ထင်ပါတယ်။ စာရေးပို့တဲ့သူက Nothing special to say ဆိုပေမယ့်လည်း အဲဒီ Nothing Special to say ကပဲ ဘာမှ စကားပြောစရာ မရှိတဲ့ အချိန် အတော်လေး စိတ်သက်သာရ ရသွားတယ်။ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖိုရမ်တွေ ဝင်ကြည့်ပြန်တော့ လေးထောင့်တုံးနဲ့ abcdefg တွေပဲ တွေ့ရလို့ စိတ်တိုလာတယ်။ လုပ်ထားဟ Unicode ရ ။ ဦးနီကုတ်ကြီး Native မဖြစ်သေးသရွေ့တော့ ဒါမျိုးဒုက္ခတွေ ကြုံရဦးမှာပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ အင်တာနက် ကဖေးမှာ နာရီဝက်လောက် အချိန်ဖြုန်းပြီး ဟိုတယ် ပြန်လာခဲ့တယ်။

ဟိုတယ်ပြန်ရောက်တော့လည်း ကွန်ပြူတာကို ဖွင့်။ ပြီးတော့ ဟိုကလိ ဒီကလိပေါ့။ ဒီမလာခင် စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင် ကွန်ပြူတာထဲ ဖမ်းထည့်လာခဲ့လို့ တော်ပါသေးရဲ့။ စပါးကြီးမြွေ ဆိုတာ တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူများတွေ ပြောပြောနေကြတဲ့ Python ပေါ့။ Python ကို လျှောက်ကလိရင်း တချို့ Feature လေးတွေကို အတော် သဘောကျမိတယ်။ ဒါနဲ့ မသင်္ကာလို့ MSDN Library လေး ဖွင့်ကြည့်တော့ .NET ထဲမှာလည်း Python ထဲက ကိုယ်သဘောကျတဲ့ Feature လေးတွေ ရှိပြီးသား ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ မိုက်ခရိုဆော့ဖ်တို့ အကူးသန်ပုံများကတော့ ပုဂံခေတ်ကသာ ဘီလ်ဂိတ်ရှိရင် ညောင်ဦးဖီးတောင် သူရဲကောင်း စာရင်း ဝင်မယ် မထင်ဘူး။

ညနေစောင်းမှ ဟိုတယ်ကနေ ညစာစားဖို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဟိုဖက်ြခမ်းမှာ ပီဇာ ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စိတ်ထဲက ပြေးမြင်လိုက်မိတယ်။ နေ့လည်စာကို ဘာမှန်း ညာမှန်းမသိ ကြိတ်ထားရတော့ ညနေစာလေးတော့ ကောင်းကောင်း စားချင်စိတ် ပေါ်နေတာပါ။ အဲဒီဆိုင်မှာ ချိုင်းနား ပလိတ်လို့ သူတို့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ ပြထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲကြော် ပန်းကန်ကြီးကို စိတ်ထဲက ပြေးမြင်မိတယ်။ ဒီပုံကြီး လက်ညှိုးထိုးပြရင်တော့ ခေါက်ဆွဲကြော်တော့ စားရမှာပဲ။ မှားစရာတော့ မရှိဘူးလို့ မောင်းတင်ပြီး အဲဒီဆိုင်ကို ချီတက်လာခဲ့တယ်။

နည်းနည်းတော့ လမ်းပို လျှောက်ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့်လည်း စားသောက်ဆိုင်ရောက်လို့ ခေါက်ဆွဲကြော်ပုံကြီး မြင်ရတော့ ပင်ပန်းလာတာတွေ အမောပြေသွားတယ်။ အားရပါးရပဲ ကောင်တာနောက်က လူကို ခေါက်ဆွဲကြော် ပန်းကန်ပုံကြီးကို လက်ညှိုး ထိုးပြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်တာကလူက ကျွန်တော့်ကို ဂျာမန်လိုတွေ ပြန်ပြောနေတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ဘယ်ရမလဲ။ ဒီခေါက်ဆွဲကြော်ပန်းကန်ပဲ လက်ညှိုးထိုးပြတာပေါ့။ ဟိုလူက ထပ်မေးပြန်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း လုံးဝ မလျှော့ဘူး။ ဒါဆိုဒါပဲ။ ဒီပုံကိုပဲ လက်ညှိုးပြန်ထိုးပြတယ်။ ဟိုက စိတ်မရှည်သလို နဲ့ ခေါင်းရမ်းပြီး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မေးပြန်တယ်။ ကိုယ်ကလည်း နောက်တစ်ခေါက် လက်ညှိုးထိုးပြပြန်တယ်။

အဲဒီအချိန် မနေနိုင်တော့လို့ ထင်ပါတယ်။ ဆိုင်ထဲက ဒေါင့်စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အင်္ဂလိပ်လို လှမ်းအော်တယ်။ "He asked you sweet or sour" တဲ့။ လက်စသတ်တော့ အချဥ်လား အချိုလား မေးတာကိုး။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က Sweet လို့ ပြန်အော်တယ်။ သူက ကောင်တာနောက်က လူကို ဂျာမန်လို လှမ်းအော်ပြောတယ်။ ဆိုင်ထဲက လူတွေအားလုံး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အင်္ဂလိပ်လို အပြန်အလှန် ပြောကြတာကို သဘောကျလို့ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်များ ရှက်တယ် ထင်လို့လား။ ဘယ်ရှက်လိမ့်မတုန်း။ မွေးကတည်းက ချက်ကြောနဲ့ ရှက်ကြော မှားဖြတ်ထားတာ။ စပ်ြဖဲဖြဲနဲ့ပေါ့။ ကောင်တာနောက်ကလူလည်း အဲဒီတော့မှ ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်နဲ့ ကျွန်တော့် ခေါက်ဆွဲကြော်ကို စပြီး ကြော်တော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ချိုင်းနားပလိတ် လား စီးနားပလိတ်လား မသိ သူတို့ အခေါ် တရုတ်ခေါက်ဆွဲကြော် ချိုရဲရဲနဲ့ပဲ ကျွန်တော့် ညနေစာကို ပြီးဆုံးလိုက်ရပါတော့တယ်။