အပျင်းပြေ ခေါင်းစားဖို့

အခုတလော ဟိုစဉ်းစား ဒီစဉ်းစားနဲ့ အတွေးထဲကို ရောက်လာတဲ့ ဖတ်ဖူးမှတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ပဟေဠိကလေးတွေ ပြန်လည် ဝေမျှချင် ပါတယ်။ ဖြေနိုင်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဖြေနိုင်ဘူး ဆိုရင် နောက် (၇) ရက် အကြာမှာ ကွန်မန့်ကနေ အဖြေထည့်ပေးပါ့မယ်။ Open Book ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီ ၇ ရက်အတွင်း ကိုယ်မဖြေနိုင်လို့ တခြားသူတွေကို ပြန်မေးချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ Mr. Google ကို အကူအညီ တောင်းချင်ရင်လည်း ရပါတယ်။ :D

ပထမဆုံး ပဟေဠိက ဝက်ဝံ ပဟေဠိပါ။ အဲဒီပဟေဠိကို မမေးခင် ဒီပဟေဠိ ဖြေတဲ့အခါမှာ သုံးရမယ့် အရပ်မျက်နှာ ရှာဖွေနည်းကို ပြောပါမယ်။ နေထွက်ရာ အရပ်ကို မျက်နှာမူပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပါ။ နေထွက်တဲ့ အရပ်က အရှေ့အရပ်။ ကျောဖက်က အနောက် အရပ်၊ လက်ယာဘက်က တောင်အရပ်၊ လက်ဝဲဘက်က မြောက်အရပ်လို့ မှတ်ယူပါ။ စပြီး မေးပါတော့မယ်။ တစ်ခါတုန်းက လူတစ်ယောက်ဟာ အပြင်ထွက်လာရင်း တောင်ဘက် အရပ်က ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင် လာနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူက မြောက်ဖက် အရပ်ကို လှည့်ပြီး သေနတ်နဲ့ ပစ်ထည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ အရှေ့ဖက် အရပ်က ဝက်ဝံက သေသွားပါတယ်။ လာနေတဲ့ ဝက်ဝံ၊ ပစ်လိုက်တဲ့ ဝက်ဝံနဲ့ သေသွားတဲ့ ဝက်ဝံဟာ တစ်ကောင်တည်းပါပဲ။ မေးခွန်းကတော့ အဲဒီ ဝက်ဝံရဲ့ အရောင်က ဘာအရောင်ပါလဲ။ အဲဒီအရောင်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်က ဘာကြောင့်ပါလဲ။

အဓိပ္ပါယ် မရှိဘူး မထင်ပါနဲ့။ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ အရာကို အဓိပ္ပာယ် ရှိအောင် စဉ်းစားနိုင်ရင် အဖြေရပါလိမ့်မယ်။ ဝက်ဝံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတ နည်းနည်းတော့ လိုပါတယ်။ ဒီပဟေဠိကို တက္ကသိုလ် ဘုန်းနိုင်ရဲ့ ဝတ္ထုတို ပေါင်းချုပ် စာအုပ်ထဲမှာ တွေ့ဖူးတာပါ။ အင်တာနက်ပေါ်က နေရာတစ်ခု မှာလည်း တွေ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ဖြေဖြေ အဖြေသိလို့ပဲ ဖြေဖြေ ဖြေနိုင်တဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ဒုတိယ ပဟေဠိကတော့ တံခါးပေါက် နှစ်ပေါက် ပဟေဠိပါ။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကျောက်ဂူတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေ ပါတယ်။ အဲဒီ ကျောက်ဂူထဲမှာ လူလိမ်နဲ့ လူဖြောင့် လူနှစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ လူလိမ်က သူပြောသမျှ စကားတိုင်းကို လိမ်ပြောတတ်ပါတယ်။ လူဖြောင့်ကတော့ သူပြောသမျှ စကားတိုင်းကို အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောတတ်ပါတယ်။ အဲဒီကျောက်ဂူထဲကနေ အပြင်ကိုထွက်ဖို့ တံခါးပေါက် နှစ်ပေါက် ရှိပါတယ်။ တစ်ပေါက်ကထွက်ရင် မုချ သေမယ့် မရဏ တံခါးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပေါက်ကတော့ တကယ့်ထွက်ပေါက် အမှန် ဖြစ်ပါတယ်။ လူလိမ်ရော လူဖြောင့်ရော ၂ယောက်စလုံးက ဘယ်တံခါးက မရဏတံခါး ဘယ်တံခါးက ထွက်ပေါက်ဆိုတာကို သိကြပါတယ်။ ပြသနာ ကတော့ အဲဒီ အပြင်ထွက်ချင်တဲ့ လူဟာ လူဖြောင့်က အမြဲတမ်း အမှန်ပြောတတ်တယ် လူလိမ်က အမြဲတမ်း လိမ်ပြောတတ်တယ် ဆိုတာကို သိထားပေမယ့် ဘယ်သူက လူလိမ်လဲ ဘယ်သူက လူဖြောင့်လဲ ဆိုတာကို မသိပါဘူး။ သူ့အနေနဲ့ ကျောက်ဂူထဲမှာ လူလိမ်ကို မေးမေး၊ လူဖြောင့်ကို မေးမေး၊ နှစ်ယောက်စလုံးပေါင်းမှ မေးခွန်း ၁ ခွန်းပဲ မေးခွင့်ရှိပါတယ်။ ပဟေဠိကတော့ သင်သာ အဲဒီလူနေရာမှာ ဆိုရင် မေးခွန်း ၁ ခွန်းထဲနဲ့ ထွက်ပေါက်အမှန်ကို သိအောင် ဘာမေးခွန်းကို မေးမှာပါလဲ။ မေးခွန်းကတော့ မင်းကြီးဒေါ်ကြီး နေကောင်းလား လို့ပဲမေးမေး၊ ထမင်းစားပြီးပြီလားပဲမေးမေး ကြိုက်တဲ့ မေးခွန်း မေးခွင့် ရှိပါတယ်။ ၁ ခွန်းထက်တော့ ပိုလို့ မရပါဘူး။

အဲဒီ ပဟေဠိကိုတော့ ဆေးတက္ကသိုလ်(၂) နှစ်လည်မဂ္ဂဇင်း တစ်အုပ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။ ဒီမေးခွန်းကလည်း လွယ်မလိုနဲ့ အတော်စားပါတယ်။

နောက်တစ်ခုကတော့ ကားစင် ပဟေဠိပါ။ တစ်ခါက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့အတွက် လူသတ်ကုန်းကို ခေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ လူသတ်ကုန်းမှာ ကားစင် အဖြူတစ်ခုနဲ့ ကားစင် အမည်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ လူသတ်သမားက သူသတ်မယ့်သူကို "ငါတို့မှာ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက မင်းသေစေချင်တဲ့ နည်းအတိုင်း ငါသတ်ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင် ကားစင်အဖြူမှာ သတ်ရမယ်။ မင်းသေစေချင်တဲ့ နည်းအတိုင်း သတ်ပေးလို့ မရဘူးဆိုရင် ကားစင် အမည်းမှာ ငါကြိုက်တဲ့နည်းနဲ့ သတ်ရမယ်။ မင်းဘယ်လိုနည်းနဲ့ သေချင်သလဲ ဆိုတာကိုပြော။ " လို့မေးပါတယ်။ အဲဒီမှာ အသတ်ခံရမယ့်သူက လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီး သူဘယ်လိုနည်းနဲ့ သေချင်တယ်ဆိုတာကို ပြောလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတော့ လူသတ်သမားလည်း အတော်ကြာ စဥ်းစားပြီး "ငါတို့ စည်းကမ်းချက် အတိုင်း ဆိုရင် မင်းကို အဖြူမှာရော အမည်းမှာရော သတ်လို့ မရဘူး။" လို့ ပြောပြီး သတ်ခံရမယ့်သူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူဘယ်နည်းနဲ့ သေချင်တယ်လို့ ပြောသလဲ။ သူသေစေချင်တဲ့ နည်းက ဘာဖြစ်လို့ လက်ဝါးကပ်တိုင် အဖြူမှာရော အမည်းမှာရော သတ်လို့မရတာလဲ။ ဆိုတာက ဖြေရမယ့် အဖြေပါပဲ။

နောက်ဆုံး ပဟေဠိကိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နှစ်လောက်က သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် မေးခဲ့ဖူးတာပါ။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ စနေတနင်္ဂနွေ ရုံးပိတ်ရက် ကျောင်းပိတ်ရက်များ ဖြစ်နိုင်ပါစေ။ ပျင်းနေရင် ခေါင်းစားဖို့ ပဟေဠိ တစ်ခုမဟုတ် ၃ ခုကြီးများတောင် ဖွက်လိုက်ပါတယ်။ :P

လေညင်းနဲ့ သစ်ရွက်

သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ပေါင်မုန့်ရေစိမ်ကို ခွေးနင်းထားသလိုမျိုး မအီမသာ မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ပြီး သူက စူးစမ်းသလို လှမ်းမေးတယ်။
"ဟေ့ကောင် ဘယ်လို ဖြစ်နေတာလဲ။"
"ငါ့ကောင်မလေးက ငါ့ကိုဖြတ်သွားပြီကွ။"
သူ့စကားကြောင့် ဘေးနားက သူငယ်ချင်းတွေကပါ စိတ်ဝင်စားလာကြပြီး အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြတယ်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းတို့ ရည်းစားဖြစ်တာမှ မနေ့တစ်နေ့ကမှ မဟုတ်လား။"
"အေး။ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့တဲ့နေ့ပဲ ပြတ်သွားတာ။"
"ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"မမေးစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ငါပြန်မပြောချင်ဘူး။ ပြောရင် ရယ်လည်း ရယ်ချင်တယ်။"
"လုပ်စမ်းပါကွ။ ငါတို့ သိချင်လို့ပါ။"
သူတို့ အတင်းဝိုင်းမေးကြတော့မှ သူက မပြောချင်ပြောချင်နဲ့ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြတယ်။
သူ့ဇာတ်လမ်း အဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံး ရယ်လိုက်ကြတာ တော်တော်နဲ့ကို မရပ်နိုင် ကြတော့ဘူး။

----------------------------------------------------------------------------------------

ချစ်သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရတာဟာ အလွန်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံပါ။ ချစ်သူမဖြစ်ခင်က သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ် မိတ်ဆွေလည်းမဟုတ်ပဲ သူစိမ်းသက်သက်မို့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဆုံတဲ့နေ့က ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။ အင်းလျားကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြေညင်းက သူ့ချစ်သူရဲ့ ဆံနွယ်စလေး တွေကို အသာအယာလေး တို့ထိ ဆော့ကစား သွားတယ်။ သူကတော့ ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး လက်ပဲ လှမ်းကိုင်ရမလား ပုခုံးပဲ လှမ်းဖက်ရမလား မသိ မျောက်ခွေးလျားသီး ကိုင်မိသလို ဂဏှာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလို မျက်နှာပေးနဲ့ ခေါင်းကို အသာလေး ငုံ့ထားတယ်။ ကောင်မလေး မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူက ကောင်မလေး နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင်။"
ကောင်မလေးက မဖြေဘူး။
"ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင် လို့။"
"ပြောပြီးပြီလေ။ ဘယ်နှစ်ခါ ထပ်ပြောရဦးမှာလဲ။"
"ထပ်ပြီးတော့ ပြောပါဦးကွာ။ ကိုယ်ထပ်ပြီး ကြားချင်သေးလို့ပါ။"
"တော်ပြီ။ ခဏခဏ မပြောချင်ဘူး။"
ပြောပြီးတော့ ကောင်မလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား သလိုပဲ။ အခုအချိန် အပ်ကျရင်တောင် တိန်ခနဲ မြည်တဲ့အသံကို ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသလို သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားရတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လက်ဖောင်းဖောင်း ကလေးတွေကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အခုအချိန် လက်ကိုင်လိုက်ရင် စိတ်ဆိုးသွားမလားလို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးတယ်။ အတွေးနဲ့တင် သူ့လက်ဖျားတွေလည်း အေးစက် လာသလိုပဲ။ ကတုန်ကယင် ဖြစ်လာတယ်။ နောက်တော့ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲ။ လက်ကိုင်ရုံနဲ့တော့ စိတ်ဆိုးစရာ မရှိလောက်ပါဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ပြန်တွေးမိတယ်။ သူက မသိမသာနဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးက ရှက်သလိုနဲ့ ရုန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မလွှတ်ဘူး။ ကောင်မလေးရဲ့ လက်ချောင်း ဖောင်းဖောင်းအိအိ ကလေးတွေကို အသာဆုပ်ကိုင်ပြီး မချင့်မရဲနဲ့ ဖြစ်ညှစ်လိုက်တယ်။

အပ်ကျသံ ကြားရမလောက် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသံတစ်သံကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ တိန်ခနဲ မြည်တဲ့ အပ်ကျသံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပီ ဆိုတဲ့ အသံရှည်ရှည်ကလေး တစ်ခုပါ။ ပထမတော့ သူရုတ်တရက် ကြောင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာသံလဲ ဆိုတာ သိလိုက်တော့ သူရယ်ချင် သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ရယ်လို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ သူရယ်လိုက်ရင် ကောင်မလေး ရှက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ ခုန ဘာသံလဲ ဆိုတာကို မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ကောင်မလေးကတော့ သူ့ဘာသာသူ ရှက်ပြီး မျက်နှာကြီး နီရဲသွားတယ်။ သူဆုပ်ထားတဲ့ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။

ကောင်မလေးက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်တယ်။ ရယ်ချင်ပေမယ့် အတင်းအောင့်ထားရလို့ မချိုမချဉ် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာကို တွေ့တော့ ဒေါသတွေက သူ့ဘက် ပုံကျလာတယ်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ။"
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင့်မျက်နှာက။"
"အော်။ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆိုမှပဲ။"

ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာက စူပုတ်ပုတ် ဖြစ်နေတယ်။ သူကလည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်ထားပေမယ့်လည်း ခုန အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားရင် စိတ်ထဲမှာ ရယ်ချင်တာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရပဲ။ သူ့မျက်နှာကလည်း ဘယ်လိုမှ ဟန်ဆောင်ထားလို့ မရဘူး။ ကောင်မလေး ရှက်သွားတာကို သိလို့ သူစကားလွှဲပြီး ရယ်စရာတွေ ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။

"တစ်ခါတုန်းကလေ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မူးပြီး ဒီ ကန်ဘောင်က ထိုင်ခုံမှာ ညဖက် လာအိပ်တာ။ ဘယ်လောက်တောင် မူးနေသလဲ ဆိုရင် သူခိုးက ပုဆိုးချွတ် ခိုးသွားတာတောင် မသိဘူး။ နောက်တစ်နေ့ မနက် မိုးလင်းလို့ အမူးပြေမှ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အဆောင်ပြန်ရတယ်။"
သူက ပြောပြီး သူ့ဟာသကို သူ့ဘာသာ သဘောကျသလို ရယ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးကတော့ ခုနကိစ္စကို အတော်ရှက်သွားပုံပဲ။ သူပြောတာကို ပြုံးတောင် မပြုံးဘူး။ သူ့ဘာသာသူ ရယ်တာကို သူမကို လှောင်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတယ်။သူက နောက်ထပ် ရယ်စရာတစ်ခု ထပ်ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။

"နောက် အတွဲတစ်တွဲကတော့ ဒီမှာ လာချိန်းတွေ့တာ ဘယ်လောက်တောင် အာရုံများ နေသလဲ မသိဘူး။ အလစ်သမားက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဆီက ပိုက်ဆံအိတ် နှိုက်သွားတာကို နှစ်ယောက်စလုံး မသိလိုက်ကြဘူး။ ပြန်ခါနီးမှ နှစ်ယောက်စလုံး ပိုက်ဆံအိတ် မရှိတာ သိတယ်။ ဟားဟား။"
သူက ပြောပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ရယ်တယ်။
"တော်ပါ။ သူများအတင်းတွေ။"
"ကိုယ်ရယ်စရာ ပြောတာပါကွာ။"
"တော်ပြီ။ လမ်းလျှောက်ရအောင်။"
ကောင်မလေးက ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုင်ရာက ထသွားတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်တော့ နည်းနည်း အရှက်ပြေသွားပြီလို့ ထင်ရတယ်။ ခုန တင်းနေတာတွေ နည်းနည်း လျော့သွားတယ်။ သူက ကောင်မလေး ဘေးက အသာ ကပ်လိုက်ရင်း လာခဲ့တယ်။

ကောင်မလေးက ခေါင်းကိုငုံ့မထားတော့ဘူး။ ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေညင်းကြောင့် သူမ စိတ်ကြည်သွားပြီ ထင်ပါတယ်။ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ လျှောက်လာတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူတို့ ကန်ဘောင်ရဲ့ အစပ်ကို ရောက်လာကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လေအဝှေ့ကြောင့် ကန်စပ်က သစ်ပင်ကြီးပေါ်က သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး တစ်ရွက် ကြွေကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးက မိုးပေါ်ကနေ လိမ့်ကာ လိမ့်ကာနဲ့ ကြွေကျလာတယ်။ သစ်ရွက်ခြောက်ကလေး လက်ခုပ် တစ်ဖောင်လောက် အမြင့်ကို ရောက်လာတော့ ကောင်မလေးက လေထဲကို ခုန်လိုက်တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ပဲများတာပေါ့။ နောက်တော့ သစ်ရွက်ခြောက်ကို လက်နဲ့လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာပဲ ခုန ပီဆိုတဲ့ အသံကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အသံက ခုနထက် နည်းနည်းလေး ပိုကျယ်ပါတယ်။ သူဘယ်လိုမှ အောင့်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ တဟားဟား နဲ့ အော်ရယ်လိုက်မိတော့တယ်။

ကောင်မလေး စိတ်ဆိုးမယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ရယ်နေတာ အတော မသတ်နိုင်တော့ဘူး။ ကောင်မလေးလည်း ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲတော့တယ်။
"ဘာရယ်တာလဲ။"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ သစ်ရွက်ကြွေတာကို သဘောကျလွန်းလို့ပါ။ ဟားဟား။"
"ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်တာလား။"
"မဟုတ်ရပါဘူးကွာ။ တကယ် သစ်ရွက်ကြွေတာကို ရယ်ချင်လို့ပါ။"
သူမျက်နှာပိုး ပြန်သတ်ပေမယ့် ခုနအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ထပ်ပြီး ရယ်ချင်လာတယ်။ အောင့်ထားရင်း ကနေ တဟားဟားနဲ့ နောက်တစ်ခေါက် အော်ရယ်လိုက်မိပြန်တယ်။ သူရယ်တာကို မြင်တော့ ကောင်မလေး မျက်နှာကြီး နီရဲပြီး ဒေါသတွေ အကြီးအကျယ် ထွက်လာတယ်။
"ရှင့်ကို ကျွန်မမုန်းတယ်။"
"အမ်။"
"တော်ပြီ။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ အပြတ်ပဲ။"
"နေပါဦး။ ကိုယ်ဘာလုပ်မိလို့လဲ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရယ်ချင်လို့ ရယ်တာပဲလေ။ သစ်ရွက်ကြွေတာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။"
"တော်တော့။ ဘာမှ ထပ်ပြောမနေနဲ့တော့။ ကျွန်မ မကြားချင်ဘူး။"
ကောင်မလေးက ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ သူကနောက်က လိုက်ပြီး အတင်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကောင်မလေးက သူ့ဖက်လှည့်ပြီး ပြောတယ်။
"ရှင် လိုက်မလာနဲ့။ လိုက်မလာနဲ့လို့ ပြောနေတယ်နော်။ နောက်မှ ကျွန်မကို အဆိုးမဆိုနဲ့။"
သူလည်း ခုန ရယ်ချင်တာတွေ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ငေါင်တောင်တောင်နဲ့ပဲ လမ်းလည်ခေါင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

(ငယ်ငယ်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောပြဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။)

နိယာမတွေ မှားပြီလား

အခုတလော သူငယ်ချင်းတွေ ပို့ပေးတဲ့ အီးမေးလ်တွေထဲမှာ လောင်စာမဲ့ လျှပ်စစ်နည်းပညာ ဆိုတဲ့ မြန်မာတိုင်းမ်က သတင်း တစ်ပုဒ်ကို ဖတ်လိုက် ရပါတယ်။ အဲဒီ သတင်းကို ကျွန်တော် အစအဆုံး အခေါက်ခေါက် အခါခါ ဖတ်ပြီး ညာဏ်မီသလောက် အမျိုးမျိုးလှည့်ပတ် စဥ်းစားကြည့်မိပါတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကပဲ ပိန်းလွန်းသလား နည်းပညာကပဲ လိုက်မမီအောင် မြင့်နေသလားတော့ မသိပါဘူး။ အဲဒီနည်းပညာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ သဘောမပေါက်နိုင်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ရူပဗေဒကို စသင်တဲ့ အချိန်တုန်းက စွမ်းအင်တည်မြဲမှုနိယာမ (Law of Conservation of Energy) ဆိုတာ သင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီနိယာမမှာ စွမ်းအင် ဆိုတာ ဖန်တီးလို့မရ၊ ဖျက်ဆီးလို့မရ၊ စွမ်းအင် အသွင်တစ်မျိုးမှ အခြားတစ်မျိုးသို့ ကူးပြောင်း၍သာ ရသည်လို့ ဆိုထားပါတယ်။

အဲဒီလို စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုတွေကို လေ့လာဖို့အတွက် ကားတစ်စီးရဲ့ ရွေ့လျားမှု ကို ဥပမာ အနေနဲ့ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ကားတစ်စီးကို ရွေ့လျားဖို့အတွက် နည်းလမ်း အမျိုးမျိုး စဉ်းစားကြည့်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ပထမနည်းလမ်းက ကားထဲကို လောင်စာဆီ ထည့်ပြီး မောင်းဖို့ပါ။ မော်တော်ကား အင်ဂျင် လည်ပတ်ဖို့အတွက် လောင်စာဆီကို အင်ဂျင်ထဲမှာ လောင်ကျွမ်း ပေါက်ကွဲ စေရပါတယ်။ အဲဒီလို လောင်စာဆီ လောင်ကျွမ်းတဲ့ အခါမှာ လောင်စာဆီထဲမှာ ပါတဲ့ဓာတု စွမ်းအင် (Chemical Energy) ကနေ အပူစွမ်းအင်(Heat Energy) အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အင်ဂျင်ကို လည်ပတ်စေတဲ့ အရွေ့စွမ်းအင် (Kinetic Energy) ကို ဖြစ်စေပါတယ်။ နောက်တစ်နည်းကတော့ ကားကို လောင်စာဆီမထည့်ပဲ လူအားနဲ့ တွန်းလွှတ်ဖို့ပါ။ အဲဒီလို မော်တော်ကားကို လူအားနဲ့ တွန်းမယ်ဆိုရင် လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဓာတုစွမ်းအင်ကနေ မော်တော်ကားကို ရွေ့လျားစေဖို့ အတွက် အရွေ့စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတယ်လို့ မြင်နိုင်ပါတယ်။ တတိယမြောက်နည်းကတော့ မော်တော်ကားကို အမြင့်ကနေ လှိမ့်ချဖို့ပါ။ ဘယ်အရာဝတ္ထု ပဲဖြစ်ြဖစ် အမြင့်တစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဆွဲအားကို ဆန့်ကျင် ထားရတဲ့အတွက် သူ့မှာ အတည်စွမ်းအင် (Potential Energy) ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီတော့ အမြင့်ကနေ အနိမ့်ကို ဆင်းရင် အတည်စွမ်းအင် လျော့သွားပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ မော်တော်ကားကို အမြင့်ကနေ့ အနိမ့်ကို လှိမ့်ချမယ်ဆိုရင် ကားမှာ ရှိပြီးသား အတည်စွမ်းအင်တွေက အရွေ့စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ မြင်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ ခြုံငုံသုံးသပ်လို့ ရတာက စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်ဖို့အတွက် အခြားစွမ်းအင်တစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီလို စွမ်းအင် အသွင်ပြောင်းတဲ့နေရာမှာမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု (Efficiency) ဘယ်လောက် ရှိသလဲဆိုတာကိုလည်း ထည့်ပြီး စဥ်းစားရပါတယ်။ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆိုတာက ဝင်လာတဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ ပြန်ထွက်သွားတဲ့ စွမ်းအင် ရဲ့ အချိုးအစားပါ။ သူ့ရဲ့ ညီမျှခြင်းက

Efficiency = Energy Output /Energy Input

လို့ ရေးလို့ ရပါတယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်စက်ကိရိယာ အမျိုးအစားမှ အကျိုးသက်ရောက်မှု ကို ရာနှုန်းပြည့်ဖြစ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင် ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လိုလဲ ဆိုတော့ စွမ်းအင်တစ်မျိုးကနေ အခြားတစ်မျိုးကို ပြောင်းတဲ့ နေရာမှာ မလိုလားအပ်တဲ့ အခြားစွမ်းအင်တွေ အနေနဲ့ လေလွင့်ဆုံးရှုံးမှု (Loss)တွေ အမြဲ ရှိတတ် ပါတယ်။ ဥပမာ အားဖြင့် မော်တော်ကား သွားတဲ့နေရာမှာ မလိုလားအပ်တဲ့ အပူစွမ်းအင်(Heat Energy)တွေ၊ အသံစွမ်းအင်(Sound Energy)တွေ ၊ တုန်ခါမှုကနေ လှိုင်းစွမ်းအင် (Wave Energy) တွေ ထွက်လာတတ်တဲ့အတွက် လောင်စာဆီက ထုတ်လိုက်တဲ့ ဓာတုစွမ်းအင်က အရွေ့စွမ်းအင် အဖြစ် ရာနှုန်းပြည့် ပြောင်းလဲ မသွားပါဘူး။ ရာခိုင်နှုန်း တချို့တဝက်သာ အရွေ့စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေက မလိုလားအပ်တဲ့ အပူ၊ အသံ၊ လှိုင်းစွမ်းအင် တွေ အဖြစ် လေလွင့် ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားပါတယ်။ အဲဒါကို ညီမျှခြင်း အနေနဲ့

Energy Input = Energy Output + Energy Loss

လို့ ရေးလို့ ရပါတယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ လိုအပ်နေတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ရဖို့အတွက် စွမ်းအင် အသွင်တမျိုးကနေ အခြားတမျိုးကို ကူးပြောင်းခြင်း နည်းနဲ့ပဲ ရနိုင်ပါတယ်။ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် (Electrical Energy) ရဖို့ အသုံးပြုတဲ့ နည်းတွေကို လေ့လာကြည့်ပါ။ ရေနွေးငွေ့သုံး ဘွိုင်လာမှာ ဆိုရင် အပူစွမ်းအင်(Heat Energy) ကနေ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းပေးပါတယ်။ လောင်စာဆီသုံး မီးစက်တွေမှာ ဆိုရင် လောင်စာဆီကရတဲ့ ဓာတုစွမ်းအင်ကနေ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါတယ်။ လေရဟတ်တို့ ရေရဟတ်တို့မှာ ဆိုရင် ရေစီးကြောင်း လေစီးကြောင်းတွေရဲ့ ရွေ့လျားမှုကလာတဲ့ အရွေ့စွမ်းအင် (Kinetic Energy) ကနေ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါတယ်။ နျူကလီးယား ဓာတ်ပေါင်းဖိုမှာဆိုရင် နျူကလီယား စွမ်းအင် (Nuclear Energy) ကနေ လျှပ်စစ် စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါတယ်။ နေရောင်ြခည်သုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်မှာ ဆိုရင်လည်း နေစွမ်းအင် (Solar Energy) ကနေ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါတယ်။

စွမ်းအင်ဆိုတာ ဥုံဖွ ဆိုပြီး မန်းမှုတ်လိုက်လို့ လေထဲက နေ ရောက်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အခြားစွမ်းအင် တမျိုးကပဲ အသွင်ကူးပြောင်း လာတာပါ။ ယုတ်စွအဆုံး ဟိုတလောဆီက မြန်မာပြည်မှာ မဟာရွှေညာဏ်တော် စူးရောက်ပြီး နွားကနေ လျှပ်စစ်ထုတ်တယ်ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီတောင်မှ နွားရဲ့ ရွေ့လျားမှုစွမ်းအင်တွေ ကနေ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတယ် ဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လေ့လွင့် ဆုံးရှုံးမှု မရှိတဲ့ စက်ကိရိယာ ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ကြာကြာမောင်းလို့ အပူချိန် တက်မလာတဲ့စက်၊ အသံမထွက်တဲ့စက်၊ တုန်ခါမှု လုံးဝမရှိတဲ့စက် ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိသေးပါဘူး။ အဲဒီအတွက် စက်တိုင်းမှာ အပူစွမ်းအင်၊ အသံစွမ်းအင်၊ လှိုင်းစွမ်းအင်တွေက အလေအလွင့် အနေနဲ့ ထွက်လာတယ် ဆိုတာ သံသယ ဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။

ဒါဆိုရင် လောင်စာမဲ့ လျှပ်စစ်နည်းပညာ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းပါးပါး ဆန်းစစ်ကြည့်ရအောင်။ လောင်စာမဲ့ လျှပ်စစ်နည်းပညာမှာ သွင်းလိုက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အဆပွားနိုင်တယ် ဆိုရင် အဲဒီ ဆပွား သွားတဲ့ စွမ်းအင်တွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ စွမ်းအင်ဆိုတာ ဖန်တီးလို့ မရဘူးလို့ စွမ်းအင်တည်မြဲမှု နိယာမမှာ ဆိုထားပါတယ်။ အဲဒီအချက်သာ မှန်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး ယုံကြည်လာခဲ့တဲ့ စွမ်းအင် တည်မြဲမှု နိယာမကြီး မှားနေပြီလို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။ နောက်တစ်ချက်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်စက်ကိရိယာမှ ရာနှုန်းပြည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု (100% Efficiency) ဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်သေးတဲ့ အချိန်မှာ ရာနှုန်းပြည့်ထက် ၁၀ ဆလောက် ကျော်လွန်အောင် ဘယ်လိုများလုပ်ကြမလဲလို့ တွေးမရပါဘူး။ ကျွန်တော့် ညာဏ်လေး တထွာတမိုက်နဲ့ ညာဏ်မီအောင် စဥ်းစားကြည့်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။

နိယာမဆိုတာ အမြဲတမ်း မှန်တယ်လို့တော့ မပြောလိုပါဘူး။ နယူတန် ရဲ့ ရွေ့လျားမှု ဆိုင်ရာ နိယာမတောင်မှ အလွန် သေးငယ်တဲ့ အရာ ဝတ္ထုတွေနဲ့ အလွန် ကြီးမားတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေ အတွက် မှန်ကန်ခြင်း မရှိပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်စေ စွမ်းအင်တည်မြဲမှု နိယာမကို ဆန့်ကျင်ပြီး စွမ်းအင်ကို ဖန်တီးယူလို့ ရနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် အကျိုးသက်ရောက်မှု ကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းထက်တောင် ကျော်လွန်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စက်မျိုး တီထွင်နိုင်တယ် ဆိုရင်တော့ တီထွင်တဲ့သူ နိုဘယ်လ်ဆို တစ်ဆုထဲတင် မကဘူး အဲဒီနှစ်ချက်အတွက် နိုဘယ်လ်ဆု ၂ ဆုလောက် ရသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။

ကိုးကား။
http://www.myanmar.mmtimes.com/2010/upper/454/upper01.html