ကြောင်စီကွေး လမ်းညွှန်

ကြောင်စီကွေး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကာတွန်းဆရာ မောင်ဝဏ္ဏက စသုံးခဲ့တာပါ။ ကြောင်စီကွေးဆိုတာက မိန်းကလေးတွေ တွေ့ရင် ကြောင်တယ်။ ရည်းစားရှိရင် နောက်က ဝင်တန်းစီတယ်။ (ဒါမှ သူ့ရည်းစား ချေးကားတိုက် သေသွားရင် အဆင်သင့် နေရာယူလို့ ရအောင်လို့ ဆိုပါတယ်။ :D ) အိမ်ရောက်တော့ အဲဒီ ကောင်မလေးတွေ အကြောင်း စဥ်းစားပြီး ကွေးကွေးလေး အိပ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့ ကြောင်စီကွေးလို့ ခေါ်တယ် လို့ သမိန်ပေါသွပ် ကာတွန်းစာအုပ် တစ်အုပ်ထဲမှာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ခဲ့ ဖူးပါတယ်။

တစ်ချို့ကလည်း ကြောင်စီကွေးရင်း အချိန်တန်တော့ နံပါတ်လေး ချိတ်သွားကြပါတယ်။ တစ်ချို့ကတော့ မနှစ်ကလည်း ကြောင်စီကွေး၊ ဒီနှစ်လည်း ကြောင်စီကွေး၊ နောင်နှစ်မှာလည်း ကြောင်စီကွေးနဲ့ ကြောင်စီကွေး ဘဝက လွတ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ လမ်းမမြင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။ ကြောင်စီကွေး ဘဝက ကျွတ်လွတ်ဖို့အတွက် တက်ကနီကွီး လေးတွေတော့ ရှိပါတယ်။ ကြောင်စီကွေးတဲ့ နေရာမှာ ပုံသေနည်း မရှိပေမယ့် ဆောင်ရန် ရှောင်ရန်လေးတွေတော့ သိဖို့လိုပါတယ်။

ဇီဝလောကတွေမှာ အီဗော်လူးရှင်း လို့ခေါ်တဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိသလို ကြောင်စီကွေး လောကမှာလည်း အီဗော်လူးရှင်း ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်က ခေတ်နဲ့လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲနေလို့ပါ။ အဲဒီတော့ အမိုက်စား အလန်စားလေးတွေ ကို ကြောင်ချင်ရင်တော့ ကြောင်စီကွေး တက်ကနီကွီးတွေကို ခေတ်မီအောင် ပြောင်းလဲ ထားဖို့ လိုပါတယ်။

ပထမဆုံး အဆင့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုက စပြီး ကြောင်မလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းပါ။ ခေတ်နဲ့ အလျော်ညီဆုံး အကောင်းဆုံး အကြံပေးချက် ကတော့ ဘယ်သူ့ဘယ်ဝါဆီကမှ သွယ်ဝိုက်ပြီး မချဉ်းကပ်ပဲ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ဖို့ပါ။ ကောင်မလေးက တို့ကိုချစ်ရင် တို့အိမ်လိုက်ပြော တို့အိမ်ကကြိုက်ရင် တို့အိမ်ကလူနဲ့ ယူလိုက် ဆိုရင်တော့လည်း တမျိုးပေါ့။ အဲဒီလို မဟုတ်ပဲ ခေတ်ဟောင်းက နည်းအတိုင်း သူငယ်ချင်းကနေ တစ်ဆင့် ချဉ်းကပ်မယ်။ ယောက္ခမသား (ယောက်ဖခေါ်ရင် အရှုံးရှိနိုင် သေးတယ်။)ကနေ တဆင့် ချဉ်းကပ်မယ် ဆိုရင်တော့ အခန့်မသင့်ရင် ချောက်ကျ နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကတော့ ကောင်မလေးကို ကြောင်ချင်တာကို တိုက်ရိုက်မကြောင်ပဲ သူ့သူငယ်ချင်း ကနေတဆင့် ချဉ်းကပ်ပါတယ်။ နောက်တော့ သူသွားကပ်တဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ သူငယ်ချင်းက "ဟဲ့။ နင်နဲ့ငါ့ကို လူတွေပြောကုန်ကြပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။" ဆိုမှ "ငါကြိုက်တာ နင့်ကိုမဟုတ်ဘူး။ နင့်သူငယ်ချင်းကို။" လို့ပြောပြီး အမြန် လစ်ပြေးခဲ့ရဖူး ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ခေတ်တွေ ဘယ်လိုပြောင်းပြောင်း မရိုးနိုင်တဲ့နည်းကတော့ အကြောင်ရိုက်တဲ့နည်းပါပဲ။ ကောင်မလေးတွေ အတော်များများက နည်းနည်း တွေဝေတတ်ပါတယ်။ ဒီအတိုင်း ဘလိုင်းကြီး သွားကြောင်ရင် ကောလွှတ်ချင် ကောလွှတ်ပေမယ့် အကြောင်ရိုက်ရင်တော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ပြီး စကားလက်ခံ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ပွားရင် ပွားတတ်သလို ကိုယ့်ဖက်ပါအောင် ဆွဲလို့ ရတာပါပဲ။

တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ ကောင်မလေး အမိုက်စားလေး တစ်ယောက်ကို ပွားဖို့ သူထက်ငါ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားကြဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေးက သူ့ဆီဖုန်းဆက်ရင် စကားတစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းပြန်ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းကိုဘေးချ ကက်ဆက်ဖွင့် ပေးထားခဲ့တာနဲ့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ရှောင်ထွက်သွားတာနဲ့ ပညာမျိုးစုံပြတော့ တစ်ကောင်မှ မအောင်မြင်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးပိတ် အကြောင်ရိုက်တဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့မှပဲ ပွဲပြီးပါတော့တယ်။ ဟိုကောင်က ဖုန်းစဆက်ကတည်းက "မင်းကို နေ့လည်က ဘဲတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်ကကောင်လဲ။ ငါအရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။" ဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းထွင် အကြောင်ရိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပြောတော့ ကောင်မလေးက အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ပြီး "မဟုတ်ရပါဘူး။ သူ့မှာ ဘယ်ကဘဲမှ မရှိရပါဘူး။" ဆိုပြီး အတင်းငြင်းပါတယ်။ ဟိုကောင်ကလည်း မလျှော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်ချည်း စွတ်ပြောပါတယ်။ နောက်တော့ ကောင်မလေးက ဇဝေဇဝါနဲ့ သူ့ကို ပြန်တောင်းပန်တဲ့ အဖြစ်ရောက်သွားပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ၅ မိနစ်ပြည့်အောင် စကားပြန်မပြော ဖူးတဲ့ ကောင်မလေးလည်း အဲဒီကောင်နဲ့ တွေ့မှ သူ့မှာ ဘဲမရှိကြောင်း ဖြေရှင်းချက် ထုတ်နေရတာနဲ့ နာရီဝက်လောက် လက်ခံစကား ပြောလိုက်ပါတယ်။ စင်ကာပူက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြောင်ရိုက် ဇာတ်လမ်းများ ရှိပေမယ့် ဘလော့ခ်ပေါ် တင်ရေးရင် ဝိုင်းသမ ခံရမှာမို့ ရေးမပြတော့ပါဘူး။ :D

ယောက်ျားလေး အများစုက ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကြိုက်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေလေ့ မရှိပါဘူး။ အနားမှာ ရှိသမျှသူ အကုန် လှည့်ပတ် ပြောတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ကူညီတဲ့သူ ရှိသလို တတ်သလို မှတ်သလိုနဲ့ တလွဲဆရာကြီး လုပ်တဲ့သူ၊ အဆင်း ဘီးတပ်လွှတ်ပေးတတ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ တပည့်မွေး မကောင်းသော ဆရာတွေ နာမည်ပျက် တတ်သလိုမျိုး ဆရာမွေးမကောင်းတဲ့ တပည့်တွေလည်း ဒုက္ခနဲ့ လှလှတွေ့တတ်ပါတယ်။

ဒီခေတ်က ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲခေတ်မို့ မိန်းကလေးက စတာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်ပြီး လာပွားပါတယ်။ ကောင်မလေးက အမိုက်စားလေးပါ။ ဒီလိုနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ပွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကောင်မလေးက သူ့ကို အိမ်အပြန် လာကြိုဖို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဟိုကောင်က အတွေ့အကြုံမရှိတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပဲ နီးစပ်ရာ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ကို သွားပြီး အကြံ ​တောင်းပါတယ်။ ဟိုပုဂ္ဂိုလ်က "ကောင်မလေး ပိုစိတ်ဝင်စားအောင် ချိန်းတဲ့နေ့ သွားမတွေ့နဲ့။ ပစ်ထားလိုက်။" လို့ တလွဲ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့အကြံကို လိုက်နာမိတဲ့ ရလာဒ်ကတော့ အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ မတွေ့လိုက်ရတဲ့ အပြင် အဲဒီ ကောင်မလေးကို လုံးဝ ဆက်သွယ်လို့ မရတော့ တာပါပဲ။ အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ကို လာပြန်ပြောပြတော့ "အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ ဘာကိစ္စ ဟိုအစ်ကိုကြီးကို ဆရာ သွားတင်ရတာလဲ။ သူ့နည်းလမ်းသုံးရင် သူ့အရွယ် အဖွားကြီးတွေပဲ မင်းကြောင်လို့ရမှာပေါ့။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ကောင်မလေး တွေက သူတို့ကို ဂရုစိုက်တဲ့သူပဲ လိုချင်တာ။အဲဒီလို ဘာမှမဟုတ်သေးတဲ့ မိန်းကလေးမပြောနဲ့။ ကိုယ့်ရည်းစားတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ရင် ဂရုစိုက်နိုင်တဲ့ ကောင်နောက် ပါသွားမယ်ဆိုတာ မှတ်ထား။" ဆိုပြီး ဝိုင်းဆဲလွှတ်လိုက် ကြပါတယ်။

ရေးချင်တာတွေ ကျန်သေးပေမယ့် ဆင်ဆာ ဖြတ်နေပါတယ်။ စိတ်ဝင်စားရင်တော့ အပိုင်း(၂) ကို မျှော်ပါ။

အလုပ်အကြောင်း တစေ့တစောင်း

ကျောင်းမှာတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ မြန်မာဆရာ တစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းမှာ အလုပ်မဝင်ခင် အချိန်တုန်းက သုတေသနနဲ့ ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်၊ ကွန်ပြူတာ အမြင်အာရုံပိုင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းခွင်တွေထဲမှာ နှစ်ကာလ အတော်များများ ကျင်လည်ခဲ့ဖူး ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အနေနဲ့က စင်ကာပူ ရောက်ခါစ ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင် အကြောင်း ဗဟုသုတ မရှိတော့ ကျောင်းပြီးရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ဆရာနဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဆရာက မင်းတို့ ဘွဲ့ရပြီးရင်တောင်မှ ပေါ်လီမှာ ဆရာလုပ်ဖို့တော့ မစဥ်းစားနဲ့။ အားမပေးဘူး ပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ အံ့သြကြ ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ ဆရာ့ကိုမေးတော့ ဒီအလုပ်က လခကောင်းပေမယ့် ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အရေးပါမှုက တော်ရုံတန်ရုံ မသိသာဘူး။ အချိန်မရွေး အစားထိုးလို့ ရတယ်။ ငါတို့ အခုသင်နေတဲ့ စာဆိုတာ တက္ကသိုလ်က ကျောင်းပြီးခါစ ဘွဲ့ရတစ်ယောက်ကို အချိန်မရွေး ကောက်ခန့်ပြီး သင်ခိုင်းလို့ ရတယ်။ ဘာမှ ခက်ခက်ခဲခဲလည်း မဟုတ်ဘူး။ အတွေ့အကြုံလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရဘူး။ ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင်ထဲက လူတွေနဲ့ ယှဥ်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးက ကျလာတယ်လို့ ဆရာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပါတယ်။

ဆရာက ဆက်ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် စင်ကာပူမှာ အစိုးရအလုပ် မလုပ်နဲ့။ လခက အပြင်အလုပ်ထက် အများကြီးကောင်းတာ မှန်တယ်။ ဘောနပ်စ်တွေ ကောင်းတယ် ဆိုတာလည်း ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အစိုးရ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ် ချင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် အပြင်မှာ မင်းတို့အတွက် နေရာက အတော် ရှားသွားပြီ။ အပြင်က အလုပ်ရှင် အတော်များများကလည်း အစိုးရအလုပ်က ထွက်လာတဲ့သူ ဆိုရင် သိပ်ပြီး မခန့်ချင်ကြဘူး။ လို့ ပြောပါတယ်။

အဲဒါဆိုရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲလို့မေးတော့ ဆရာက ကျောင်းပြီးခါစ အတွေ့အကြုံရမယ့် အလုပ်ကို ရှာလုပ်။ လခနည်းချင် နည်းမယ်။ ဒါပေမယ့် အတွေ့အကြုံများလာတာနဲ့ အမျှ မင်းတို့ရဲ့ တန်ဖိုးက တက်လာမယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ အစားထိုးလို့ မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရင် လခဆိုတာ မင်းတို့နဲ့ ထိုက်တန်သလောက် ရမှာပဲ။ ဒီကုမ္ပဏီက မင်းတို့ကို ထိုက်တန်တဲ့ လခ မပေးရင် ထိုက်တန်တဲ့ လခပေးပြီး ခန့်မယ့် ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အသာလေး ခုန်ကူး သွားရုံပဲ။ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မရှိဘူး။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဖြစ်အောင်သာ ကြိုးစား။ ရေရှည်မှာ မင်းတို့အတွက် မှားစရာ မရှိဘူးလို့ ဆရာက အကြံပေးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဆရာ ကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းဆရာ ဘဝကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြင်ပလုပ်ငန်းခွင်ထဲ ပြန်ရောက် သွားပါတယ်။

လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ နှစ်တွေ ကြာလာတာနဲ့ အမျှ ဆရာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ တကယ်မှန်တယ် ဆိုတာ သိလာပါတယ်။ လုပ်ငန်း အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက်အတွက် အလုပ် မရှားပါဘူး။ ဒီကုမ္ပဏီမှာ မလုပ်ချင်ရင် နောက်ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို အသာလေး ကူးသွားလို့ ရပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ကိုက်မယ့် အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကပ်စတန်မာ ဆပ်ပလိုင်ယာတွေ ဆီကနေ အလုပ်ပြောင်းလာဖို့ မသိမသာတစ်မျိုး သိသိသာသာ တစ်မျိုး စကားခေါ်တာမျိုးလည်း ကြုံရပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်း လုပ်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းတွေလည်း အများကြီး တွေ့ရတတ် ပါတယ်။

ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲ အကြာကြီး လုပ်တာမှ ကောင်းတယ်လို့လည်း ယူဆတတ်တဲ့ သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းလောက်က ဆွေးနွေးကြည့်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အားလုံးကတော့ တစ်လေသံတည်းပါပဲ။ ဒီထက် သာတဲ့ အလုပ်ရှိရင် ပြောင်းသာပြောင်း ဆိုပြီး အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြောကြပါတယ်။ သူတို့ ထောက်ပြတာကတော့ ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ ကုမ္ပဏီကို သစ္စာ ရှိစရာ မလိုဘူး။ ကုမ္ပဏီတွေကလည်း သူတို့ စီးပွားကျလာရင် မင်းအပေါ် သစ္စာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြုတ်မှာပဲ။ အဲဒီတော့ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ကြည့်နေစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်လုပ်လို့ အကြံပေးကြပါတယ်။

လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုတည်းမှာ ၁၀ နှစ်လောက် လုပ်လာပြီးမှ စက်ရုံက တရုတ်ပြည်ရွှေ့သွားလို့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ရတဲ့လခနဲ့ ရတဲ့နေရာမှာ အလုပ်ဝင်လုပ် နေရတဲ့သူတွေ၊ မနှစ်က ကမ္ဘာ့စီးပွားပျက်ကပ်ထဲမှာ လက်ရှိ ရှိနေတဲ့ အလုပ်ကနေ ဘာမှန်း မသိလိုက်ရဘဲ အလုပ်ပြုတ် သွားတဲ့ သူတွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့ ပြောတဲ့စကား မှန်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

ကိုယ့်အလုပ်မှာ အတွေ့အကြုံရတယ် ဆိုပေမယ့် တခြား ဒီထက်ပိုပြီး အတွေ့အကြုံရနိုင်တဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဆိုတာ မျက်ကွယ်ပြု လို့ မရပါဘူး။ ဒီအလုပ်မှာ အခွင့်အလမ်းကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီထက်ပိုပြီး အခွင့်အလမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဆိုတာကို မေ့ထားလို့ မရပါဘူး။ ဒီအလုပ်မှာ နှပ်နေလို့ ရတယ်ဆိုရင်တောင် အိပ်နေလို့ရတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိထားဖို့ လိုပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက ကုမ္ပဏီတစ်ခုထဲမှာ စွဲစွဲမြဲမြဲလုပ်ရင် လခက ရာခိုင်နှုန်း အများကြီး တိုးဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ တခြားကုမ္ပဏီကို အခုန် ကောင်းရင်တော့ လခက သိသိသာသာ တိုးသွားတတ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်နဲ့ နီးစပ်သမျှ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေ အားလုံးကိုတော့ အတွေ့အကြုံ ပိုရမယ့် အလုပ် ပိုကောင်းမယ့်အလုပ်မျိုး တွေ့ရင် ခုန်သာခုန် လို့ပဲ အမြဲ တိုက်တွန်းလေ့ ရှိပါတယ်။ မလုပ်သင့်တာကို လုပ်တာမှ မှားတယ်လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်သင့်တာကို လုပ်သင့်တဲ့ အချိန်မှာ မလုပ်မိရင်လည်း မှားတာပါပဲ လို့ပဲ ယူဆပါတယ်။

လက်တစ်ကမ်းက အင်ဖော်မေးရှင်း

ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပညာရှာချင်တဲ့ လူတွေ အတော်ကံကောင်းကြ ပါတယ်။ အင်တာနက်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် အင်ဖော်မေးရှင်း တွေကို လိုရင် လိုသလောက် အများကြီး ရနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို သိချင်ရင် ဝီကီပိဒိယမှာ သွားရှာဖတ်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒါမှ မကျေနပ်သေးရင် မစ္စတာ ဂူဂဲလ်ကို မေးလို့ ရပါတယ်။ ပညာရပ်တစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စာအုပ်စာတမ်းတွေ ဖတ်ချင်ရင် 4shared လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ် တွေကနေ E-book တွေ လိုသလောက် Download လုပ်ပြီး ဖတ်လို့ ရပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ တက္ကသိုလ်တွေက လက်ချာတွေကို ကြည့်ချင်ရင် MIT Open Courseware လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ၊ Open Courseware Consortium လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ၊ NPTel လို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေမှာ သွားပြီး ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကတော့ အင်ဖော်မေးရှင်း ဆိုတာ ရှားပါး ပစ္စည်း တစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်က ရန်ကုန်မှာ အင်တာနက် ဆိုတာလည်း မရှိသေးတော့ နည်းပညာတွေကို လေ့လာရင်း ကိုယ်နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်သိချင်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိရင် မေးဖို့မြန်းဖို့ လူကို လိုက်ရှာရပါတယ်။ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မိတ္တူဆွဲထားတဲ့ စာအုပ်ကလေးများ ဖတ်ခွင့်ရရင်ပဲ အတော်ကို ကျေနပ် ရပါတယ်။ အားတဲ့အချိန်ကလေးတွေ British Council သွား ဒါမှမဟုတ် USIS သွားပြီး ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဆောင်းပါးကလေး တစ်ပုဒ်တစ်လေများ ဂျာနယ်ထဲမှာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ဖတ်ခွင့်ရလိုက်ရင် ဝမ်းသာလို့ မဆုံးပါဘူး။

စင်ကာပူကို စရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ အင်ဖော်မေးရှင်းတွေ များလွန်းတော့ ရုတ်တရက် အင်ဖော်မေးရှင်း ရှော့ခ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်က စင်ကာပူမှာ နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ အစုံဆုံး စာကြည့်တိုက်တွေထဲမှာ တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ပါတယ်။ ၅ ထပ်ရှိတဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ ၃ ထပ်ကျော်လောက်က နည်းပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာတုန်းက C++ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်လို့ရဖို့ British Council စာကြည့်တိုက်မှာ အခြားသူတွေနဲ့ အလုအယက် ငှားခဲ့ရဖူးပါတယ်။ ကျောင်းစာကြည့်တိုက် မှာတော့ C++ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်ချည်းပဲ စာအုပ်စင် နှစ်စင်လောက် ရှိပါတယ်။ အဲဒီလောက်များတော့ ဘယ်ကစလို့ ဘာကိုဖတ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။ အဲဒါတင် မကသေးပါဘူး။ ကျောင်းသားတွေ အနေနဲ့ Safari လို အွန်လိုင်း စာကြည့်တိုက်က E-book တွေကို ကြိုက်တဲ့နေရာကနေ အင်တာနက် သုံးပြီး ဖတ်လို့ရအောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ အထပ်တစ်ထပ်ကို Multimedia Collection အနေနဲ့ သီးသန့် ထားပေးပြီး စီဒီရွမ်တွေ ဗွီဒီယိုတွေ ကြည့်လို့ရအောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ အပြင်ကိုတော့ ငှားလို့ မရပါဘူး။ ပထမနှစ် ကျောင်းသားဘဝ တုန်းက ဒီဂျစ်တယ် အီလက်ထရွန်းနစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ၁၈ ခွေတွဲ ဗွီဒီယို စီးရီး၊ Visual Basic နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ၁၆ ခွေတွဲ စီဒီရွမ်တွေကို အချိန်ရရင် ရသလို စာကြည့်တိုက်မှာ သွားကြည့်ဖြစ်တာကို မှတ်မိပါသေးတယ်။

အင်တာနက် သုံးဖြစ်တော့ အင်ဖော်မေးရှင်းက ပိုပြီး ဖောင်းပွလာပါတယ်။ အရင်က နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဂျာနယ် မဂ္ဂဇင်း အသစ်တွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖတ်ရဖူးတော့ အင်တာနက်ထဲမှာ နည်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဂျာနယ် မဂ္ဂဇင်းတွေ အတော်များများကို အီးမေးလ်နဲ့ Subscribe လုပ်ထားလိုက်မိပါတယ်။ တစ်လလောက် ကြာတော့ ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်ပါတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဒီလောက်များတဲ့ အီးမေးလ်တွေကို ကုန်အောင် မဖတ်နိုင်လို့ပါ။ အင်တာနက်ထဲမှာလည်း ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကလေးများ ရှိရင်တော့ မကြာခဏ ဝင်ဖတ်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် အရောက်ဖြစ်ဆုံး ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကတော့ အီလက်ထရွန်းနစ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ Epanorama ပါ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလောက် အင်ဖော်မေးရှင်းတွေ များနေတော့လည်း ပြသနာက ရှိလာပါတယ်။ တွေ့သမျှ အကုန် လိုက်ဖတ်နေရင် ဒီတစ်သက်တောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ အင်ဖော်မေးရှင်းကို စိစစ်ပြီး ထုတ်ယူတတ်ဖို့ လိုလာပါတယ်။ အစက အဲဒီအချက်ကို သဘောမပေါက်တော့ ရှိသမျှ အကုန် လျှောက်ဖတ်ပြီး လိုရင်းကို မရောက်တော့ပါဘူး။ စာအုပ်တိုင်းကို ရှေ့ဖုံးကနေ နောက်ဖုံးအထိ ဖတ်နေဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ ကိုယ်သိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကိုပဲ Index ကနေ ရှာပြီး ရွေးဖတ်တတ်တဲ့ အကျင့်ကို လုပ်လာရပါတယ်။ တကယ် စိတ်ဝင်စားတဲ့ စာအုပ်မှပဲ အစအဆုံး ဖတ်ဖြစ်ပါတော့တယ်။

နောက်တစ်ခုက Google ကို အရမ်းအားကိုးလာတဲ့ အချက်ပါ။ ကိုယ်ရှင်းမရတဲ့ ပြသနာ အတော်များများရဲ့ အဖြေကို Google ထဲမှာ ရှာတွေ့ဖူးတော့ ပြသနာတိုင်းရဲ့ အဖြေဟာ ဂူဂဲလ်မှာ ရှာလို့ရမယ်လို့ ထင်နေပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်မှ အဲဒီအချက်မှားမှန်း သိပါတယ်။ ကျောင်းက ပရော့ဂျက်တွေ အဆိုင်းမင့်တွေရဲ့ အဖြေကို အင်တာနက်မှာ ဘယ်တော့မှ ရှာလို့ မတွေ့ခဲ့ ဖူးပါဘူး။ သမန်ကာ လျှံကာ သိချင်ရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့် ပညာရပ်တစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ လိုက်စားချင်ရင်တော့ အခြေခံကောင်းကောင်း ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာပါတယ်။

အခု နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်မိတဲ့ အချက်ကတော့ တစ်ခုခုကို စူးစိုက်ပြီး လုပ်ဖို့ပါ။ နည်းပညာဆိုတာ အကုန်လုံးကို သိချင်နေရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတာကိုပဲ စူးစိုက်ပြီး လုပ်မှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ဟိုနားစပ်စပ် ဒီနားစပ်စပ်နဲ့ ဘာမှ ဟုတ်တိပတ်တိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် မထင်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခုကတော့ အခြေခံနဲ့ ပတ်သက်လို့ စဥ်းစားမိ ပါတယ်။ ပညာရပ်တွေကို လေ့လာ လိုက်စားချင်ရင် အခြေခံ ကောင်းကောင်း ရှိဖို့ လိုအပ် ပါလိမ့်မယ်။ ဖြတ်လမ်းက သွားတာ သိပ်မကောင်း ပါဘူး။ ဖြတ်လမ်းနဲ့ သွားရင် ခရီးရောက်တာ မှန်ပေမယ့် တစ်နေရာ ရောက်ရင်တော့ တန့်သွားပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ မသွားမဖြစ်လို့ ဖြတ်လမ်းနဲ့ သွားရင်လည်း အခြေခံတွေတော့ အချိန်ရရင် ရသလို ပြန်လေ့လာဖို့ လိုလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ဘာမှ မလုပ်ပဲ ပိုက်ဆံပဲ ရှာပြီး သူများတွေကို လုပ်ခိုင်း ကိုယ်က ဘေးကနေ ထိုင်ပြီး အားပေးနေတာပဲ ကောင်းမလားလို့ တွေးမိပါတယ်။ :D