လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ် ၉ နှစ် လောက်က မြန်မာနိုင်ငံက မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ထဲမှာ ကာတွန်းတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်လိုက် ရပါတယ်။ ကာတွန်းထဲမှာ ရေးထားတာကတော့ "ကိုရီးယားကားတွေ အဓိပ္ပာယ် မရှိပုံများကွာ။ အလုပ်ကြမ်းသမားက ဟင်းန်ဖုန်း ကိုင်တယ်။" ဆိုပြီးတော့ပါ။ ကာတွန်းကို ဖတ်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ ဟင်းန်ဖုန်းဆိုတာ အဆောင်အယောင် တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေစေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ် အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါတယ်။ နိုင်ငံတကာမှာတော့ ဟင်းန်ဖုန်းဆိုတာ သန့်ရှင်းရေးသမားနဲ့ လမ်းဘေးက မြေကြီးသယ်တဲ့သူ အပါအဝင် လူတိုင်းလိုလို ကိုင်ကြတယ် ဆိုတာ အထူး ရှင်းပြနေစရာလိုမယ် မထင်ပါဘူး။
နိုင်ငံခြားသား မိတ်ဆွေများ မြန်မာနိုင်ငံက ဂျီအက်စ်အမ် SIM ကတ်ဒ် တစ်ကတ်ဒ် ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကြားရင် ဟိုက်ရှာလပတ်ရည် အော်သွားကြတာ များပါတယ်။ တို့နိုင်ငံမှာ ဂျီအက်စ်အမ် SIM ကတ်ဒ် တစ်ကတ်ဒ် ယူအက်စ် ဒေါ်လာ ၂၀၀၀ လောက် ပေးရတယ် လို့ ပြောရင် မင်းတို့ဆီမှာ ဂျီအက်စ်အမ် ဆင်းမ် ကတ်ဒ်ကို ရွှေအစစ်နဲ့များ လုပ်ထား သလားကွာ လို့ တအံ့တသြ မေးကြပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ဂျီအက်စ်အမ် ဆင်းမ်ကတ်ဒ်ကို ရွှေအစစ်နဲ့ လုပ်ရုံမကလို့ ပလက်တီနံနဲ့ လုပ်ရင်တောင် အဲဒီလောက်အထိ ဈေးကြီးစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။
မွေးဌာနီက ဂျီအက်စ်အမ် ဖုန်းများ အကြောင်းကို ကြားခါစက မယုံနိုင်ပါဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ပြောမရလို့ လမ်းမထွက် ပြောရတယ်တို့၊ ပြောရင်း သစ်ပင်အောက် ရောက်သွားရင် ပြတ်သွားတယ်တို့၊ ဖုန်း ၂ လုံး ဘေးချင်းကပ် ခေါ်တာတောင် ဆက်သွယ်မှု ဧရိယာ ပြင်ပ ရောက်နေတယ်တို့ အခြားသူတွေ ပြောတာ ကြားရတော့ အစကတော့ နောက်နေတယ်ပဲ ထင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် ပြန်ရောက်မှပဲ သူများတွေ ပြောတာ အပိုမဟုတ် တကယ် မဟုတ်မှန်း သိရပါတယ်။
ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်း တွေ ဝိုင်ယာလက်စ် ကွန်ယက်တွေ အကြောင်း သင်ဖူးဖတ်ဖူးထားတာ ဆိုတော့ ဂျီအက်စ်အမ် ကွန်ယက်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ် သလဲ ဆိုတာ နည်းနည်းပါးပါး တီးမိ ခေါက်မိ ရှိပါတယ်။
ဂျီအက်စ်အမ် ကွန်ယက်မှာ ဆဲလ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဆက်သွယ်မှု ဧရိယာ တစ်ခုချင်းစီအတွက် အထိုင် အင်တင်နာ စခန်း (Base Transceiver Station) တစ်ခုစီ ရှိပါတယ်။ အဲဒီလို အင်တင်နာ စခန်း တစ်ခုစီကနေ ၁ မိုင် ပတ်လည် ၂ မိုင်ပတ်လည် အစရှိတဲ့ အင်တင်နာ ရဲ့ ပတ်လည် ဧရိယာ အတွင်းမှာ ရှိတဲ့ ဖုန်းတွေကို ဆက်သွယ်ပေး ပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အထိုင်စခန်း တစ်ခုကနေ ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ဖုန်းအရေအတွက် ဟာ အကန့် အသတ် ရှိပါတယ်။ အဲဒီ အတွက်ကြောင့် အသုံးပြုတဲ့သူ များလာရင် အထိုင်စခန်း မှာ ရှိတဲ့ အင်တင်နာရဲ့ ပါဝါကို လျှော့ပြီး နောက်ထပ် အထိုင်စခန်း တစ်ခု ထပ်ထည့် ပေးရပါတယ်။ ဥပမာ ၁ မိုင်ပတ်လည်မှာ ဖုန်း အလုံး ၁၀၀ ကို ထိန်းနိုင်တယ် ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီ တစ်မိုင်ပတ်လည် အတွင်းမှာ အသုံးပြုသူ ၁၀၀ မက ရှိလာပြီဆိုရင် အင်တင်နာရဲ့ ပါဝါကို တမိုင်ကနေ မိုင်ဝက်ကို လျှော့ချပြီး နောက်ထပ် မိုင်ဝက်အတွက် အထိုင်စခန်း တစ်ခု ထပ်ထည့်ပေးရပါတယ်။ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး ဆိုရင် အထိုင်စခန်းက ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ဖုန်းဆက်သွယ်မှု ပြည့်သွားတဲ့ အခါမှာ အဲဒီ အထိုင်စခန်း ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ တခြားဖုန်းတွေ အဆက်အသွယ် လုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဆက်သွယ်မှု ဧရိယာ ပြင်ပ ရောက်သွား ရတာပါ။
အဲဒီတော့လည်း ဆက်သွယ်ရေးမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာ မိတ်ဆွေများကို နည်းနည်းပါးပါး တီးခေါက်ကြည့်မိပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာ အထိုင်စခန်းတွေကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲသလဲလို့ မေးကြည့်တော့ ဂျီအက်စ်အမ် စနစ် စပြီး ဆင်ကတည်းက ဒီအတိုင်းပဲ။ ထပ်ဖြည့်တာ မရှိဘူးလို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။ ဟိုတလောကတော့ ရန်ကုန်မှာ အထိုင်စခန်းတွေ ထပ်တိုးတယ်လို့ သတင်းထဲမှာ ဖတ်လိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း ဆင့်ပါးစပ် နှမ်းပက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသလားလို့ စဥ်းစား မိပါတယ်။
နောက်တစ်ခုက ဂျီအက်စ်အမ် စနစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖုန်းပြောရင်း ပြတ်သွားတတ်တဲ့ အကြောင်းကို နည်းနည်း ရှင်းပြချင် ပါတယ်။ စင်ကာပူမှာတော့ ဖုန်းပြောရင်း ဖုန်းပြတ်သွားတာ ရထားစီးတဲ့သူများ ကြုံဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ ရထားက လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်သွားရင် ပြောနေတဲ့လိုင်း ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုတဲ့ အတိုင်း ဟင်းန်ဖုန်းဟာ သွားရင်းလာရင်းပြောဖို့ ဒီဇိုင်း လုပ်ထားတာပါ။ အဲဒါကြောင့် အင်တင်နာ စခန်းတစ်ခုကနေ မိနိုင်တဲ့ ဧရိယာရဲ့ အစပ်မှာ အနီးဆုံး အခြား အင်တင်နာ စခန်း တစ်ခုကနေလည်း ဖမ်းမိနိုင်အောင် ဒီဇိုင်းလုပ်ထား ရပါတယ်။ အဲဒီတော့ သွားရင်းလာရင်း အင်တင်နာ စခန်းရဲ့ နယ်မြေစပ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုရင် BSC (Base Station Controller) လို့ခေါ်တဲ့ အင်တင်နာစခန်းတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ နေရာကနေပြီး လက်ရှိ သုံးနေတဲ့ အင်တင်နာ စခန်းကနေ အချက်ပြလှိုင်းအား ပိုကောင်းတဲ့ အနီးဆုံး အင်တင်နာ စခန်းကို လွှဲပြောင်းပေးပါတယ်။ အဲဒါကို နည်းပညာဆိုင်ရာ စကားလုံး အနေနဲ့တော့ Handoff လုပ်တယ်လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ အကယ်၍ ဖုန်းက ဘယ်အင်တင်နာ စခန်းမှ မမိတဲ့ ကြားထဲကနေရာကို ရောက်သွားမယ် ဆိုရင် ပြတ်သွားနိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ချက် ဖြစ်နိုင်တာကတော့ လွှဲပေးရမယ့် အင်တင်နာ စခန်းမှာ သုံးစရာ လိုင်းအပို မရှိဘူး ဆိုရင်လည်း ဖုန်းက ပြတ်သွားနိုင်ပါတယ်။ အင်တင်နာစခန်း တစ်ခုက အချက်ပြလှိုင်း ရုတ်တရက် ပျောက်သွားပြီး အခြားအင်တင်နာ စခန်းတစ်ခုက အချက်ပြလှိုင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်ဆိုရင်လည်း BSC ကနေ ချက်ချင်း လွှဲမပေးနိုင်တဲ့အတွက် ဖုန်းပြတ် သွားနိုင်ပါတယ်။ ရထား လှိုဏ်ခေါင်းထဲဝင်တဲ့ အဖြစ်က နောက်ဆုံးက အဖြစ်မျိုးပါ။
ရန်ကုန် ရောက်တော့ ကမ်းရိုးတန်းဖုန်း ဆိုပြီး အခေါ်အဝေါ် အသစ်တစ်ခုကို ကြားရပါတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီစနစ်ကို နာဂစ်မုန်တိုင်း အပြီး ကမ်းရိုးတန်း ဒေသတွေမှာ စပြီး တပ်ဆင်တဲ့အတွက် ကမ်းရိုးတန်း ဖုန်းလို့ နာမည်တွင်တာပါ။ ကမ်းရိုးတန်းဖုန်းဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးကြည့်တော့ ဒဗလျူ စီဒီအမ်အေ လို့ ပြန်ပြောကြပါတယ်။ ကမ်းရိုးတန်း ဖုန်းကို လူကြိုက်မများဘူးလို့လည်း ပြောကြပါတယ်။ ဘာလို့လည်း မေးတော့ စီဒီအမ်အေ မို့လို့ မကြိုက်တာလို့ ပြောကြပါတယ်။ လက်ကိုင်ဖုန်းတွေ ထွက်ခါစက စီဒီအမ်အေနဲ့ ဂျီအက်စ်အမ် ဆိုပြီး နှစ်မျိုးနှစ်စား ထွက်ထားတော့ အခု ဒဗလျူ စီဒီအမ်အေ ဖုန်းတွေကိုလည်း စီဒီအမ်အေနဲ့ အမှတ်မှားနေကြပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ ဒဗလျူ စီဒီအမ်အေ ဆိုတာ အခု နိုင်ငံတကာမှာ သုံးနေတဲ့ 3G လို့ အများသိထားကြတဲ့ ဖုန်းစနစ်ပါ။ မြန်မာပြည်မှာ 3G ထက် 2G ကို ပိုပြီး လူကြိုက်များတယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စကတော့ စဥ်းစားမရနိုင်အောင်ပါပဲ။ ကိုယ်မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအချက် တွေလည်း ရှိချင်ရှိမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့်လည်း ဗီဒီယိုဖုန်း ခေါ်လို့ မရ၊ ဒေတာ ဆားဗစ် သုံးလို့မရတော့လည်း ဒဗလျူ စီဒီအမ်အေလည်း ရိုးရိုးလိုင်းနဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး။
စီဒီအမ်အေ ဖုန်းစနစ်ရဲ့ ထူးခြားချက်က အဲဒီစနစ်မှာ ဂျီအက်စ်အမ် စနစ်လိုမျိုး အသုံးပြုသူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အသုံးပြုတဲ့ အချိန်မှာ ကြိမ်နှုန်းတစ်ခု သီးခြား ပေးထားတာ မရှိပါဘူး။ စီဒီအမ်အေ ဖုန်းက ကြိမ်နှုန်းတွေ အားလုံးပေါ်မှာ လျှို့ဝှက် ကုတ်ဒ်သင်္ကေတသုံးပြီး လှိုင်းတွေကို ဖြန့်ကျက် လွှတ်ထုတ် ပေးပါတယ်။ အဲဒီတော့ တခြားဖက်က လျို့ဝှက် ကုတ်ဒ်သင်္ကေတ ဆင်တူ ရှိတဲ့ ဖုန်းကနေပဲ ဒီလှိုင်းတွေကို အဓိပ္ပာယ် ပြန်လို့ ရပါတယ်။ ကြားက နေ ဖြတ်နားထောင်ဖို့ကတော့ ဖုန်းကုမ္ပဏီက အလိုတူအလိုပါ ပါဝင်မှပဲ ရပါမယ်။
ဒါဆို ဂျီအက်စ်အမ် ဖုန်းကရော ကြားဖြတ်နားထောင်လို့ ရသလားလို့ မေးပါလိမ့်မယ်။ ဂျီအက်စ်အမ် ဖုန်းကလည်း ကြားကနေ ဖြတ်နားထောင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ဟိုးအရင်တုန်းက နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ နာမည်ကျော် ၂ ယောက်ရဲ့ စကားပြော ကက်ဆက်ခွေမှာ ဆယ်လူလာ ဖုန်းကို ကြားဖြတ်ဖမ်းထားတယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သုံးနေတဲ့ ဆယ်လူလာ စနစ်က ဂျီအက်စ်အမ် စနစ်မဟုတ်ပါဘူး။ AMPS လို့ ခေါ်တဲ့ အစောပိုင်း ဆယ်လူလာ စနစ် တစ်မျိုးပါ။ အဲဒီ စနစ်မှာ အသံလှိုင်းတွေကို ရေဒီယိုလှိုင်းပေါ်ကနေ တိုက်ရိုက်လွှင့်တာ ကြောင့် ကြားကနေ အဲဒီ ရေဒီယိုလှိုင်းကို ဖြတ်နားထောင်မယ် ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါတောင်မှ ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် မသေချာပါဘူး။ ဥပမာ အမေရိကန်လို နိုင်ငံမျိုးမှာ AMPS အတွက် သုံးတဲ့ ကြိမ်နှုန်းတွေက FM ရေဒီယို လွှင့်တဲ့ ကြိမ်နှုန်းတွေနဲ့ ၁၀ ဆလောက် ကွာတာမို့ FM ရေဒီယိုနဲ့ ကြားဖြတ်ဖမ်းဖို့ ဆိုတာ မလွယ်လှပါဘူး။
ဂျီအက်စ်အမ် စနစ်မှာတော့ TDMA လို့ ခေါ်တဲ့ အချိန်အပိုင်းအခြားဖြတ်ပြီး ထုတ်လွှင့်တဲ့ စနစ် သုံးထားတဲ့ အတွက် ခိုးနားထောင်ဖို့ မလွယ်လှပါဘူး။ ဥပမာ ပေးရရင် ဖုန်း ၅ လုံးက တပြိုင်တည်း ပြောနေတယ် ဆိုရင် အဲဒီဖုန်းငါးလုံးက ထွက်လာတဲ့ အသံလှိုင်းတွေကို ရေဒီယိုလှိုင်း တစ်ခုထဲမှာ အချိန်အပိုင်းအခြားနဲ့ ၅ ပိုင်းပိုင်းပြီး လွှင့်ပါတယ်။ လွှင့်ထုတ်ချိန် ၁ စက္ကန့် ရှိတယ် ဆိုရင် အသံလှိုင်းတစ်ခု စီအတွက် ရေဒီယိုလှိုင်းပေါ်မှာ ၀.၂ စက္ကန့် အပိုင်းအခြား ရှိတဲံ နေရာ တစ်နေရာစီ ရပါတယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးထဲ ပြောနေတယ် ဆိုရင်တောင်မှ ၀.၂ စက္ကန့် အပိုင်းအခြားကိုပဲ သုံးပြီး ကျန်တဲ့အချိန် အပိုင်းအခြားကို ဘာမှ မလွှင့်ပဲ ထားပါတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး အသံလှိုင်းတွေကို စုပေါင်းပြီးမှ လှိုင်းတစ်ခု အနေနဲ့ လွှင့်ပါတယ်။ မလွှင့်ခင်မှာလည်း အသံလှိုင်းကို အင်နာလော့ အနေနဲ့ မလွှင့်ပဲ ဒီဂျစ်တယ် လှိုင်း အဖြစ် ပြောင်းပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ဂျီအက်စ်အမ် ဖုန်းကို ကြားဖြတ်ပြီး ရေဒီယိုနဲ့ နားထောင်ဖို့ ဆိုတာ သာမန်လူအတွက် မဖြစ်နိုင် သလောက် ပါပဲ။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ရန်ကုန်ပြန်တော့ ရန်ကုန်မှာ ဂျီအက်စ်အမ်ဖုန်းတွေ အတော် ပေါလာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် အလုပ်ကြမ်းသမား ဟင်းန်ဖုန်း ကိုင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတော့ မရောက်သေးပါဘူး။ အဲဒီအချိန်ကို ဘယ်တော့များမှ ရောက်ဦးမလဲလို့ မေးကြရင်တော့ Don't Cry ကို မြန်မာမှုပြုထားတဲ့ ရင်ဂိုရဲ့ သီချင်းထဲကလို တစ်နေ့နေ့ပေါ့ မေရယ်။ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ကွယ် လို့ပဲ ဆိုပြရလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။
(ပုံကတော့ ဘယ်က ကူးမိမှန်းမသိပါ။ Google ကနေ ရှာထားတယ်ပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ :D )
မြန်မာစကားမှာ ပုံပြင်ဒဏ္ဍာရီနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ စကားအသုံးအနှုန်း လေးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ တချို့ အသုံးအနှုန်း တွေကတော့ အသုံးများလွန်းလို့ လူအများစုက စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သိကြပေမယ့် အဲဒီစကားနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ပုံပြင်ဒဏ္ဍာရီကို မကြားဖူး ကြပါဘူး။ အဲဒီလို စကားမျိုးတွေကို အကြောင်းသိတဲ့သူ ရှေ့မှာပြောမိရင် မထင်မှတ်ဘဲ ရယ်စရာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ စကားအသုံးအနှုန်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ပုံပြင်တွေ ထဲက ကြားဖူးဖတ်ဖူးတာ တချို့ကို ပြန်ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပုံပြင်တွေက တစ်တစ်ခွခွ ရှိပြီး နည်းနည်း ညစ်ပတ်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းတော့ ကြိုပြီး သတိပေးပါရစေ။
ပထမဆုံး ပြောပြချင်တာက သတိမမူ ဂူမမြင် ဆိုတဲ့ စကားပုံ အကြောင်းပါ။ တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ အလွန်အပျင်းကြီးတဲ့ သစ်ခုတ်သမား လူပျင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူဟာ တောထဲမှာ သစ်ခုတ်သွားရင် တခြားသစ်ခုတ်သမားတွေ သစ်ခုတ်နေတဲ့ အချိန် သစ်မခုတ်ပဲ အိပ်နေတတ်ပါတယ်။ ညနေစောင်းလို့ ပြန်ခါနီးမှ အနီးအနားရှိတဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်တွေ ကောက်ပြီး အိမ်ပြန်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို ရွာထဲကလူတွေက သူ့မိန်းမကို ပြောပြကြပါတယ်။ သူ့မိန်းမလည်း အစက မယုံပေမယ့် နောက်ပိုင်း ပြောပါများလာတော့ သူကိုယ်တိုင် တောထဲကို လိုက်ချောင်းပါတော့တယ်။ တောထဲမှာ သစ်တုံး ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်နေတဲ့ သူ့ယောက်ျားကို တွေ့တော့ စိတ်ဆိုးသွားပါတယ်။ အိမ်ပြန်လာပြီးတဲ့နောက် ဒီယောက်ျားကို မှတ်လောက်အောင် ပညာပေးမှ ဖြစ်မယ်လို့ စိတ်ကူးပြီး အကြံထုတ် ပါတော့တယ်။ အကြံရသွားတဲ့ အခါမှာတော့ ရွာထဲက ဇာတ်ဆရာဆီကနေ ဘုရင် အဝတ်အစားတွေ သွားငှားပါတယ်။ အဲဒီလို ငှားပြီးတော့ နောက်တစ်နေ့ ဘုရင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး သူ့ယောက်ျားရှိတဲ့ တောထဲကို လိုက်သွားပါတော့တယ်။
တောထဲရောက်သွားတော့ သူ့ယောက်ျား အိပ်နေတာကို တွေ့တော့ ဒေါသဖြစ်ဖြစ်နဲ့ ခြေထောက်နဲ့ ကန်ပြီး နှိုးပါတယ်။ လူပျင်းလည်း အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ထလာတဲ့ အချိန် ဘုရင် အဝတ်အစားနဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတာ ကိုတွေ့တော့ လန့်သွားပါတယ်။ ဘုရင်အဝတ်အစားနဲ့ မိန်းမက သူ့ယောက်ျားကို "မော်မဖူးနဲ့။" လို့ အမိန့်ပေးတာကြောင့် လူပျင်းလည်း မျက်နှာကို မော့မကြည့်ရဲပါဘူး။ နောက်တော့ ဘုရင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့ သူ့မိန်းမက ဗိုက်ဆာတယ် ရှိတာဆက်စမ်း ဆိုပြီး ပြောလို့ သူ့မှာပါလာတဲ့ ထမင်းထုပ် ထုတ်ကျွေးရပါတယ်။ ထမင်းစားပြီးတော့ သူ့မိန်းမက အိမ်သာတက်ချင်တယ် ဆိုပြီး ကျင်းတူး ခိုင်းပါတယ်။ လူပျင်းလည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ကျင်းတူး ပေးရပါတယ်။ သူ့မိန်းမက အိမ်သာတက်ပြီးတော့ အီးကုန်းပေးစမ်း ဆိုပြီး ပြောတော့လည်း နံပေမယ့် နှာခေါင်းပိတ်ပြီး အီးကုန်းပေးရပါတယ်။
ညနေစောင်းလို့ အိမ်ပြန်လာတော့ လူပျင်းက သူ့မိန်းမကို ရင်ဖွင့်ပါတယ်။ ဒီနေ့တောထဲမှာ ဘုရင်နဲ့ တွေ့တယ်။ အတော်ဆိုးတဲ့ ဘုရင်ကွာ။ ငါ့ထမင်းထုပ်လည်း စားသွားသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို အိမ်သာကျင်းလည်း တူးခိုင်းသေးတယ်။ ဒါတင် မကဘူး။ အီးပါကုန်းပေးလိုက်ရသေးတယ်။ လို့ သူ့မိန်းမကို ပြောပြပါတယ်။ သူ့မိန်းမက ရှင်တစ်နေ့ တစ်နေ့ တောထဲသွားပြီး အိပ်နေလို့ ရှင့်ကို ပညာပေးတာလို့ ပြောပြီး အခန်းထဲမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဘုရင် အဝတ်အစားတွေကို ပြပါတယ်။ အဲဒီတော့ လူပျင်းက အားလိုအားမရ ပြောလိုက်တာကတော့ "အဲဒါကြောင့် ငါထင်တော့ ထင်သား။ အီးကုန်းပေးတုန်းက ဒီဘုရင် ကပ္ပာယ်အိတ် မပါပါဘူးလို့။ သတိမမူတော့ ဂူမမြင်ဘူးပေါ့ကွာ။" ဆိုပြီးတော့ပါတဲ့။ အဲဒီက စပြီး သတိမမူ ဂူမမြင်ဆိုတဲ့ စကားပုံ ဖြစ်လာတယ်လို့ ဆိုရိုးရှိပါတယ်။
နောက်တစ်ခုကတော့ အားနာလို့ ခါးပါတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။ တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ မိန်းမချင်း ကြိုက်နေကြတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲ ရှိပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်လိုဆိုရင် လက်စဘီယံ ဂျပန်လို ဆိုရင်တော့ အိုနာဘဲ ခေါ်မယ် ထင်ပါတယ်။ မိန်းမချင်း ကြိုက်နေကြတယ် ဆိုပေမယ့် တစ်ယောက်က ယောက်ျားလျှာပါ။ ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်စလုံး မိန်းမ ဖြစ်နေတော့ အိမ်ထောင်ပြု လို့ မရဘဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ ယောက်ျားလျှာက ရွာထိပ် သစ်ပင်က ရုက္ခစိုးဆီမှာ နေ့တိုင်း သွားပြီး သားဆုပန် ပါတယ်။ ယောက်ျားလျှာက နေ့တိုင်း သားဆုလာပန်ုတော့ ကြာလာတဲ့အခါမှာ ရုက္ခစိုးက အားနာလာပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ သူက ကိုယ်ထင်ပြပြီး "ဟဲ့။မိန်းကလေး။ နင်တို့ မိန်းမချင်း ကြိုက်နေတဲ့ ကိစ္စ။ သား ရဖို့ ငါက ဘယ်လိုမှ ကူညီပေးလို့ မရဘူး။" လို့ ပြောပါတယ်။ ယောက်ျားလျှာက ရုက္ခစိုးကို တွေ့တော့ ဝမ်းသာအားရနဲ့ "ဒါက ရုက္ခစိုး ကူညီရင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရုက္ခစိုးနဲ့ ကျွန်မ ခါးအောက်ပိုင်းချင်း ခဏလဲ ရအောင်လေ။ နောက်တစ်ပတ် ကြာရင် ပြန်လဲတာပေါ့။" ဆိုပြီး အပူကပ်ပါတယ်။ ရုက္ခစိုးကလည်း "မဖြစ်သေးပါဘူး။ ငါက ထမိန်ကြီးနဲ့ နတ်သဘင် အစည်းအဝေး တက်ရင် ဘယ်လိုတက်ရမလဲ။" ဆိုပြီး ငြင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယောက်ျားလျှာက အတင်း ဇွတ်ပြောတော့ ရုက္ခစိုးလည်း အားနာပြီး "ဒါဆို နတ်သဘင် အစည်းအဝေး မတိုင်ခင်တော့ ပြန်လာ လဲလှည့်။" လို့ ပြောပြီး သူ့ရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းနဲ့ ယောက်ျားလျှာရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်းကို ခဏလဲပေး လိုက်ပါတယ်။ ယောက်ျားလျှာလည်း ရုက္ခစိုးရဲ့ ခါးအောက်ပိုင်း ရသွားတော့ သူကြိုက်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ ယူပြီး ရုက္ခစိုးရဲ့ သစ်ပင်ဖက်ကို ခြေဦးတောင် မလှည့်တော့ပါဘူး။ ရုက္ခစိုးမှာ ထမိန်ကြီးနဲ့ နတ်သဘင် အစည်းအဝေးလည်း သွားလို့မရ ကိုယ်ထင်လည်း ပြလို့မရဘဲ မြွေကိုက်နေပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အားနာလို့ ခါးပါတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။
နောက်တစ်ခုကတော့ ကိုယ်စီးတဲ့မြင်း အထီးလား အမလား မသိဘူး ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ဒီပုံပြင်ကတော့ အွန်လိုင်းမှာ ရှိတာမို့ ဖတ်ဖူးတဲ့သူလည်း ဖတ်ဖူး ပါလိမ့်မယ်။ တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာရဲ့ အနားက တောအုပ်မှာ လူသားစားတဲ့ ဘီလူးမ တစ်ယောက် သောင်းကျန်းနေပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ရွာထဲကလူတွေ တောအုပ်ကို ဘယ်သူမှ ဖြတ်ပြီး မသွားရဲကြပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ ရွာထဲက လူတစ်ယောက်က မြင်းစီးပြီး တောအုပ်ကို ဖြတ်သွားပါတယ်။ ဘီလူးမက သတ်စားမလို့ ဖမ်းတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီလူက လက်ဦးမှု ရပြီး ဘီလူးမကို ဖမ်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဘီလူးမက သူ့ကို မသတ်ပါနဲ့။ လွှတ်ပေးပါ။ လိုတဲ့ဆု ၃ ဆု ပြည့်စေရပါမယ် လို့ အာမခံပါတယ်။ အဲဒီလူက ငါ ပိုက်ဆံတွေ အပြည့်နဲ့ အိမ်တစ်လုံး လိုချင်တယ် လို့တောင်းတော့ ဘီလူးမက ရစေ ဆိုပြီး ဖန်ဆင်းလိုက်တာ ပိုက်ဆံ အပြည့်နဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရ သွားပါတယ်။ ဒုတိယ အနေနဲ့ မိန်းမချောချောလေး တစ်ယောက် လိုချင်တယ် ဆိုပြီး ဆုတောင်းတော့လည်း ဘီလူးမတန်ခိုးနဲ့ မိန်းမ ချောချောကလေး တစ်ယောက် ရသွားပါတယ်။ တတိယဆု အနေနဲ့ ဘာတောင်းရမလဲ စဥ်းစားရင်း သူလည်း ယောက်ျားလေးတွေ လိုချင်တတ်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကြီးလည်းကြီး ရှည်လည်ရှည်ချင်တယ် ဆိုတဲ့ ဆန္ဒပါ။ ဒါပေမယ့် ဆုတောင်းရမယ့်သူက ဘီလူးမဆိုတော့ ဆုတောင်းရမှာ နည်းနည်း ရှက်နေပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဘယ်လို ဆုတောင်းရမလဲ စဥ်းစားရင်း သူစီးလာတဲ့မြင်းကို တွေ့တော့ အကြံရပြီး ငါ့ပစ္စည်း ဒီမြင်းရဲ့ ပစ္စည်းလိုမျိုး ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုပြီး ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ မြင်းဆိုတာက ကြီးလည်းကြီး ရှည်လည်းရှည်တာကိုး။ ဘီလူးမက ပြည့်စေ ဆိုပြီး ဖန်ဆင်းလိုက်ပေမယ့် သူစီးလာတဲ့မြင်းက အထီးမဟုတ်ဘဲ အမဖြစ်နေတော့ လိုချင်တာ မရဘဲ မလိုချင်တာ ရသွားပါတယ်။
သတိမမူ ဂူမမြင်နဲ့ အားနာလို့ ခါးပါတဲ့ အကြောင်းက လူထုဦးလှရဲ့ အညာကျေးလက် ပုံပြင်များ စာအုပ်ထဲကပါ။ ကိုယ်စီးတဲ့မြင်း အထီးအမမှန်း မသိတဲ့ ပုံပြင်ကတော့ အွန်လိုင်းမှာ ဖတ်ဖူးတာပါ။
ရုံးမှာ ကွန်ပြူတာရှေ့ ထိုင်နေရင်း လူက ထိုင်ရမလို ထရမလို ဖြစ်နေပါတယ်။ လျို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို မျိုသိပ်ထားရတာ အတော်ကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ အပြစ်ရှိလို့ လျို့ဝှက်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပဲ အကြောင်း တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် လျို့ဝှက်ထားရတာ လူကို ပိုပြီး စိတ်ပင်ပန်း စေပါတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတာနဲ့ပဲ အလုပ်ထဲ စိတ်မပါတော့ဘဲ အင်တာနက် ပေါ်က gothere.sg ဆိုတဲ့ စင်ကာပူမြို့တွင်း ခရီးသွားလမ်းညွှန်ကို အထပ်ထပ် အခါခါ ကြည့်နေမိပါတော့တယ်။ အဲဒီ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်မှာ စင်ကာပူမြို့တွင်း တစ်နေရာက တစ်နေရာကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမယ် တက်ကစီနဲ့ သွားရင် ဘယ်လောက် ကြာမယ် ဆိုတာမျိုးကို ခန့်မှန်းခြေ တွက်လို့ ရတယ်လေ။ ကျွန်တော်ကတော့ ညနေ သွားရမယ့် ခရီးစဥ်တွေ အတွက် အချိန်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက် နေမိပါတယ်။
ညနေ ၆ နာရီ ထိုးတာနဲ့ ကွန်ပြူတာကို ပိတ်ပြီး နေရာကနေ အမြန် ထလာခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အိမ်နဲ့နီးနီးနားနား ရုံးကနေ ဝေးဝေးလံလံ ကပ်စတန်မာရုံးကို ပို့ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကို မေတ္တာပို့ နေမိပါတယ်။ ရုံးထဲက ထွက်ထွက်ချင်း လမ်းမပေါ်မှာ တက်ကစီ တစ်စင်းကို အသင့်ပဲ တွေ့လိုက် ရပါတယ်။ တက်ကစီ ပေါ်တက်ပြီး အိမ်ကို မောင်းဖို့ ကားသမားကို လမ်းညွှန်လိုက် ပါတယ်။ ရုံးက ထွက်ခါစ ကားနည်းနည်း ရှုပ်ပေမယ့် CTE လို့ ခေါ်တဲ့ Central Expressway ပေါ်ရောက်တော့ ကံကောင်း ထောက်မစွာနဲ့ ကားနည်းနည်း ရှင်းသွားပါတယ်။ လမ်းမှာ ကားမပိတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပြီး ဆုတောင်း နေရပါတယ်။ ရုံးကနေ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ တွက်ထားတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိ နီးပါးကျတာမို့ အတော်လေး သဘောကျသွား မိပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညကတည်းက အသင့်ထည့်ထားတဲ့ ခရီးဆောင် အိတ်ထဲကို ထည့်ဖို့ ကျန်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကျုံးပြီး ထည့်လိုက်ပါတယ်။ နာရီဝက် အတွင်းမှာ ရေချိုးပြီးလို့ သွားဖို့လာဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ကို ဆွဲပြီး အမ်အာရ်တီကို ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ရထားပေါ်ရောက်တော့မှ ပြသနာက စတော့တာပဲ။ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲ ပစ္စည်းတွေ ထည့်ပြီး ကမန်းကတမ်း ပိတ်ခဲ့ပေမယ့် အိတ်က မသုံးတာ ကြာလို့ အိတ်ဖွင့်တဲ့ လော့ခ်နံပါတ် မေ့နေတာပါ။ အမ်အာရ်တီ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း နံပါတ် တစ်ခု လှည့်လိုက် ခလုပ်နှိပ်လိုက် လုပ်နေတဲ့ အတွက် ဘေးကလူတွေက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နဲ့ ကြည့်နေကြ ပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ၁၀ ချက်လောက် လှည့်အပြီးမှာ နံပါတ်က ဖြတ်ကနဲ ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီနံပါတ်ကို လှည့်ပြီး ဖွင့်လိုက်တော့ အိတ်က ချောက်ကနဲ ပွင့်သွားပါတယ်။ တော်ပါသေးရဲ့လို့ တွေးပြီး အိတ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက် မိပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ၁ နာရီနီးပါး ရထားစီးပြီး နောက်ဆုံးတော့ လေဆိပ်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေဆိပ်မှာ Check-In ဝင်ပြီးမှ ညစာ မစားရသေးတာကို သတိရပါတယ်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ညစာစားဖို့ အချိန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဘတ်ဂျက် အဲယားလိုင်းပေါ်မှာ အလကား မကျွေးပေမယ့် ဝယ်စားလို့တော့ ရပါသေးတယ် လို့ တွေးပြီး အင်မီဂရေးရှင်းကို ဖြတ်ပြီး အထဲ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံး လုံခြုံရေးဂိတ်ကို မဖြတ်ခင် ဖုန်းဆက်ဖို့ သတိရလို့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဆက်လိုက်ပါတယ်။ တစ်ဖက်က လူကို ခရီးသွားမယ့် ကိစ္စ ကြိုပြော မထားတာမို့ စိတ်ထဲမှာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေပါတယ်။ အရေးထဲမှာ လေယာဥ်ပျံထွက်တော့မယ့် ကြော်ငြာသံက ထွက်လာလို့ တဖက်ကလူ ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့ နောက်မှ ဆက်မယ် ပြောပြီး ကမန်းကတန်း ဖုန်းချပစ်လိုက် ရပါတယ်။
လုံခြုံရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ပြီးမှ စိတ်က အတော်အေးသွားပါတယ်။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သံကြားလို့ လေယာဥ်ပေါ် တက်လာခဲ့ပါတယ်။ လေယာဥ်ပျံပေါ်ရောက်တော့ စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ စိတ်ကလည်း အတော်လေး လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းထုတ်၊ ဖုန်းလိုင်း ဝိုင်ဖိုင်လိုင်းတွေ အကုန်ပိတ်လိုက်ပြီး သီချင်းနားထောင် နေမိပါတယ်။ အိပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အိပ်လို့ မရပါဘူး။ ခဏနေတော့ လေယာဥ်မောင် လေယာဥ်မယ်တွေက စားစရာ သောက်စရာ လာရောင်းတော့ ဈေးကြီးမှန်း သိပေမယ့် ဗိုက်အတော် ဆာနေတာမို့ ဝယ်စားလိုက် ပါတယ်။
ဖုန်းထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ သီချင်းတွေ အားလုံးကို နားထောင်လို့ မပြီးခင်မှာပဲ ခရီးဆုံးကို ရောက်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပါမလာတာမို့ လက်ဆွဲအိတ်ကလေး ဆွဲပြီး လေယာဥ်ပေါ်ကနေ ဆင်းခဲ့ပါတယ်။ အရင်တခါ လာတုန်းက အင်မီဂရေးရှင်းမှာ အကြာကြီး စောင့်ရပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ အတော်လေး မြန်ပါတယ်။ အင်မီဂရေးရှင်း ဖြတ်ပြီးတော့ အိတ်ကလည်း သိပ်ကြာကြာ မစောင့်ရတာမို့ ခရီးဆောင်အိတ် ကလေးဆွဲပြီး တက်ကစီ ငှားတဲ့ နေရာဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ ပါတယ်။ အဲဒီလေဆိပ်မှာ တက်ကစီက ပေါမှပေါပါ။ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ နေရာကို ကောင်တာက ကောင်မလေးကို ပြောတော့ ကောင်မလေးက စာရွက်တစ်ရွက်မှာ အဲဒီနေရာရဲ့ နာမည်ကို ရေးပြီး တက်ကစီ သမားကို ပေးလိုက် ပါတယ်။ တက်ကစီပေါ် မှာတော့ ကားသမားနဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မပြောဖြစ် ပါဘူး။ ပြောရင်လည်း သူ့စကား ကိုယ့်နားမလည် ကိုယ့်စကား သူနားမလည်မို့ ဘာမှ သိပ်မထူး ပါဘူး။
တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ အဝေးပြေး လမ်းမ ပေါ်မှာ မောင်းနေတဲ့ တက်ကစီပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဖုန်းကို နှိပ်ချင်တဲ့စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထား ရပါတယ်။ ကီလိုမီတာ ၈၀ လောက် ဝေးတာ ဆိုတော့ တက္ကစီပေါ်မှာ တနာရီ နီးပါးတော့ ထိုင်လိုက် ရပါတယ်။ နောက်ဆုံး ဟိုတယ်ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျတော့ ည ၁ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ ည ၁ နာရီလောက်မှ Check-In လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ဟိုတယ်ကို အီးမေးလ် ကြိုပို့ ထားပြီးသားမို့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာမှ ပူပင်မနေပါဘူး။ တက္ကစီသမားက သူ့ကို တစ်ပ် ပေးပါလို့ တောင်းနေလို့ ယူအက်စ် ၄ ဒေါ်လာ လောက်နဲ့ ညီမျှတဲ့ သူတို့ နိုင်ငံသုံး ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲက ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စိတ်က အခုအချိန်မှာတော့ ပေးချင်ကမ်းချင်စိတ် အတော်ကိုများနေတယ်။ အဲဒီအချိန် တောင်းတဲ့သူ ရှိရင် ဆွဲကြိုးတောင် ချွတ်ပေး မိမလား မပြောတတ်ဘူး။
ဟိုတယ်မှာ အိတ်ချပြီးတော့ နေ့လည်က သေသေချာချာ ဝယ်လာတဲ့ အထုပ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အောက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ည ၁နာရီ ခွဲနေပြီ။ ဟိုတယ်ရှေ့က လမ်းမ အတိုင်း လျှောက်လာရင်းနဲ့ စိတ်က ဆက်ပြီး မထိန်း နိုင်တော့ဘူး။ တယ်လီဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အမြဲ ခေါ်နေကြ နံပါတ် တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်မိတယ်။ ခဏချင်းပဲ တစ်ဖက်က ပြန်ထူးသံ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဟဲလို။"
"မအိပ်သေးဘူးလား။"
"အင်း။ အခုပဲ အိပ်တော့မလို့။ အိပ်ရာထဲ ရောက်နေပြီ။"
"အောက် မဆင်းခဲ့ချင်ဘူးလား။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီအချိန်ကြီး ဘာကိစ္စ အောက်ဆင်းရမှာလဲ။"
"ကိုယ် အဆောင် အောက်မှာ ရောက်နေပြီ။"
"ဟင်။ ဟုတ်လို့လား။"
"အော်။ နောက်စရာ ကျနေတာပဲ။ တကယ်ပြောတာပေါ့။"
"အင်း။ အဲဒါဆိုလည်း ခဏစောင့်။ ဆင်းလာခဲ့မယ်။"
သူမကို တွေ့ရတော့မယ်ဆိုလို့ စိတ်အတော် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အဆောင်ရှေ့က လမ်းအတိုင်း အဆောင်ဘက်ကို လျှောက်လာတော့ ခွေးနှစ်ကောင်က တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်လာပြီး ဟောင်ပါတယ်။ ညဘက်ကြီး အဆောင်ရှေ့မှာ ခွေးကိုက်ခံရရင်တော့ ကျော်မကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်တော့မှာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အဆောင်စောင့်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဘေးနားက ပုခက်လို ခုတင်တစ်ခုမှာ အိပ်နေရာက ထလာပြီး ခွေးတွေကို မောင်းပေးပါတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသလို ပြုံးပြတာမို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြ လိုက်မိပါတယ်။
ကျွန်တော် အဆောင်ဧည့်ခန်း ဘေးကနေ ဖြတ်ပြီး လှေခါးဖက် လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ လှေခါးအောက် ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို တွေ့တော့ တကယ်အံ့သြသွားတဲ့ ပုံပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို လက်ထဲမှာ ကိုင်လာတဲ့ နှင်းဆီ ပန်းစည်းကလေးကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ညသန်းခေါင် အချိန် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ နေရာက ချစ်သူ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ပန်းစည်းတစ်စည်း ကမ်းပေးတဲ့အချိန် သူမရင်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားရမလဲတော့ မပြောတတ်ပါဘူး။ ဒီအချိန် အခိုက်အတန့်က ဘဝ တသက်တာလုံး အမှတ်တရ ဖြစ်သွားစေမှာတော့ အမှန်ပဲလို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ သူမ မျက်နှာက အပြုံးက ခါတိုင်းထက် ပိုပြီး လှနေသလို စိတ်ထဲမှာ ထင်နေရပါတယ်။ ဘယ်အချိန်ပဲကြည့်ကြည့် ကျွန်တော့် ရင်ခုန်သံကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ခါတိုင်းလိုပဲ လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။
"ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။"
"လေယာဥ်ပျံနဲ့ လာတာပေါ့။ ကုန်းကြောင်း လျှောက်လာလို့မှ မရတာ။"
"ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ။ ပြောရင် လေဆိပ်မှာ လာကြိုမှာပေါ့။"
"မသိစေချင်လို့ မပြောတာပေါ့။ ဒီနေရာပဲ မလာတတ်တာ ကျလို့။"
"ဘယ်မှာနေမှာလဲ။ ဒီအချိန် အခန်းငှားလို့တော့ မရတော့ဘူး။ ကြိုပြောရင် စီစဥ် ပေးထားမှာပေါ့။"
"ဒီနားက ဟိုတယ်မှာ အခန်းငှားထားပြီးသား။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။"
သူမနဲ့ ကျွန်တော် အကြာကြီး စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် အချစ်ဆိုတဲ့ အရာကို ယုံကြည်စေခဲ့တဲ့ သက်သေပြချက်က သူမပါပဲ။ အဲဒီလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာနဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့ ရှိတယ် ဆိုတာကို ခံစားနားလည် စေခဲ့တာဟာလည်း သူမပါပဲ။ ကျွန်တော့် အသက် ရှင်သန်နေသမျှ စက္ကန့်မိနစ်တိုင်းကို အဓိပ္ပာယ် ရှိစေတာဟာလည်း သူမပါပဲလို့ ပြောရင် ပိုမယ် မထင်ပါဘူး။
"လမ်းလျှောက်ရအောင်လေ။" လို့ ကျွန်တော်က ပြောတော့ သူမက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညချမ်းတစ်ခုထဲ သစ်ပင်တွေ အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ချစ်သူကို လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်နေရတာ အိပ်မက်တစ်ခု လိုပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ စကားတွေ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ပြောကြရင်း လျှောက်သွားနေရတာ နာရီလက်တံ လည်နေတာကိုတောင် သတိမထားမိအောင် ပါပဲ။ ထိန်လင်းနေတဲ့ လမ်းမီးရောင် အောက်မှာ သူမမျက်နှာကို ငေးစိုက်ကြည့်ရင်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ရင်း အချိန်တွေ ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားပါတယ်။ ချစ်သူရှိနေရင် ကန္တာရကိုတောင် နတ်ဘုံထင်ရတယ် ဆိုတဲ့ အိုမာခေယမ်ရဲ့ ရူဘိုင်းယတ်ကဗျာထဲက စာသားကို သတိရမိပါတယ်။
နောက်တော့ သူမကို အဆောင် ပြန်ပို့ပြီး ကျွန်တော်လည်း ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အမှန် တကယ်ကတော့ အဲဒီနေ့က သူမနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝထဲက အမှတ်ရစရာ နေ့ပေါင်းများစွာထဲက နေ့တစ်နေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ပါ။
